INTRODUCTIONWith one-quarter of the

INTRODUCTION
With one-quarter of the world’s adult population estimated to have hypertension, totaling nearly one-billion, and with the worldwide prevalence of hypertension projected to increase 60% by 2025, the primary prevention of hypertension has become a global public health challenge[1]. Current guidelines recommend increasing physical activity as a means to prevent hypertension[2–5]. These guidelines stem from a large body of literature demonstrating the protective effects of physical activity and exercise. The earliest study to demonstrate the potential protective effects of physical activity in hypertension prevention was published in 1968 by Paffenbarger et al. who showed that men who self-reported exercising more than 5 hours/week experienced a lower incidence of hypertension two to three decades later in life[6]. Following this observation, the first interventional study to demonstrate the blood pressure (BP) lowering effect of exercise was published in 1970 by Boyer and Kasch who showed that an aerobic interval training program 2 days/week elicited reductions in BP in both hypertensive and normotensive men[7].

Over the past four to five decades since these publications, accumulating data has generally yielded consistent findings regarding the protective effects of physical activity in the prevention of hypertension. However, many unanswered questions remain regarding the optimal prescription for hypertension prevention. In recent years several important prospective studies and meta-analyses of intervention data have been published which have investigated the many nuanced components of physical activity in relation to hypertension prevention and may help to address some of the previously unanswered questions. The purpose of this report is to review the most recent evidence for the role of physical activity in the prevention of hypertension and discuss the recent studies that have sought to address these unanswered questions.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำ
ด้วยหนึ่งในสี่ของประชากรผู้ใหญ่ของโลกคาดว่าจะมีความดันโลหิตสูงรวมเป็นเงินทั้งสิ้นเกือบหนึ่งพันล้านและมีความชุกทั่วโลกของความดันโลหิตสูงที่คาดการณ์ว่าจะเพิ่มขึ้น 60% ในปี 2025, การป้องกันหลักของความดันโลหิตสูงได้กลายเป็นความท้าทายด้านสุขภาพของประชาชนทั่วโลก [1 ] แนวทางปฏิบัติในปัจจุบันขอแนะนำให้ออกกำลังกายเพิ่มขึ้นเป็นวิธีที่จะป้องกันไม่ให้เกิดความดันโลหิตสูง [2-5] แนวทางเหล่านี้เกิดจากร่างใหญ่ของวรรณกรรมแสดงให้เห็นถึงป้องกันผลกระทบของการออกกำลังกายและการออกกำลังกาย การศึกษาที่เก่าแก่ที่สุดแสดงให้เห็นถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นในการป้องกันของการออกกำลังกายในการป้องกันความดันโลหิตสูงได้รับการตีพิมพ์ในปี 1968 โดย Paffenbarger et al, ซึ่งแสดงให้เห็นว่าผู้ชายที่ตนเองรายงานออกกำลังกายมากขึ้นกว่า 5 ชั่วโมง / สัปดาห์ประสบการณ์อุบัติการณ์ที่ลดลงของความดันโลหิตสูง 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมาต่อไปในชีวิต [6] ดังต่อไปนี้ข้อสังเกตนี้การศึกษามาตรการแทรกแซงแรกที่จะแสดงให้เห็นถึงความดันโลหิต (BP) ลดผลกระทบของการออกกำลังกายที่ถูกตีพิมพ์ในปี 1970 โดยบอยเยอร์และ Kasch ที่แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการฝึกอบรมช่วงแอโรบิก 2 วัน / สัปดาห์ที่ก่อให้เกิดการลดลงของความดันโลหิตในทั้งสองคนความดันโลหิตสูงและโลหิตปกติ [7]. ที่ผ่านมา 4-5 ทศวรรษที่ผ่านมานับตั้งแต่สิ่งพิมพ์เหล่านี้สะสมข้อมูลที่ได้ให้ผลโดยทั่วไปผลการวิจัยที่สอดคล้องกันเกี่ยวกับการป้องกันผลกระทบของการออกกำลังกายในการป้องกันความดันโลหิตสูง แต่ยังไม่ได้ตอบคำถามหลายคนยังคงเกี่ยวกับยาที่ดีที่สุดสำหรับการป้องกันความดันโลหิตสูง ในปีที่ผ่านมาการศึกษาหลายแห่งที่คาดหวังที่สำคัญและการวิเคราะห์อภิมาแทรกแซงของข้อมูลที่ได้รับการตีพิมพ์ที่ได้รับการตรวจสอบส่วนประกอบที่เหมาะสมยิ่งจำนวนมากของการออกกำลังกายในส่วนที่เกี่ยวกับการป้องกันความดันโลหิตสูงและอาจช่วยเพื่อที่อยู่บางส่วนของคำถามที่ยังไม่ก่อนหน้านี้ วัตถุประสงค์ของรายงานฉบับนี้คือการตรวจสอบหลักฐานล่าสุดสำหรับบทบาทของการออกกำลังกายในการป้องกันความดันโลหิตสูงและหารือเกี่ยวกับการศึกษาที่ผ่านมาว่ามีความพยายามที่จะตอบคำถามเหล่านี้ยังไม่ได้ตอบ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แนะนำด้วยหนึ่งในสี่ของประชากรผู้ใหญ่ของโลกคาดว่าจะมีความดันโลหิตสูง รวมเกือบหนึ่งล้านบาท และมีความชุกของภาวะความดันโลหิตสูงทั่วโลกคาดว่าจะเพิ่มขึ้น 60% โดยปี 2025 การป้องกันโรคความดันโลหิตสูงได้กลายเป็นความท้าทายด้านสาธารณสุขทั่วโลก [ 1 ] แนวทางปัจจุบันแนะนำให้เพิ่มกิจกรรมทางกายภาพที่เป็นวิธีการป้องกันโรคความดันโลหิตสูง 2 ) [ 5 ] แนวทางเหล่านี้เกิดจากร่างกายใหญ่ของวรรณคดีแสดงผลป้องกันของการออกกำลังกายและกิจกรรมทางกาย . การศึกษาแรกเพื่อแสดงให้เห็นถึงป้องกันผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจากกิจกรรมทางกายภาพในการป้องกันโรคความดันโลหิตสูงถูกตีพิมพ์ในปี 1968 โดย paffenbarger et al . ที่พบว่า ผู้ชายที่ self-reported ออกกำลังกาย / สัปดาห์มากกว่า 5 ชั่วโมง พบอุบัติการณ์ที่ลดลงของความดันโลหิตสูงสองถึงสามทศวรรษต่อมาในชีวิต [ 6 ] ตามการสังเกตนี้ ก่อนศึกษา แสดงให้เห็นถึงการรักษาความดันโลหิต ( BP ) การลดผลกระทบของการออกกำลังกายที่ถูกตีพิมพ์ในปี 1970 โดย Boyer และ 185 ที่พบว่าแอโรบิกช่วงเวลาการฝึกอบรม หลักสูตร 2 วัน / สัปดาห์ลด 14% ใน BP ทั้งโรคความดันโลหิตสูงเตตและผู้ชาย [ 7 ]ในช่วงสี่ถึงห้าทศวรรษที่ผ่านมาตั้งแต่สิ่งพิมพ์เหล่านี้ สะสมข้อมูลได้โดยทั่วไปจะให้ค่าที่สอดคล้องกันผลเกี่ยวกับผลป้องกันของกิจกรรมทางกายในการป้องกันโรคความดันโลหิตสูง อย่างไรก็ตาม คำถามมากมายยังคงเกี่ยวกับใบสั่งยาที่เหมาะสมเพื่อป้องกันความดันโลหิตสูง ในปีการศึกษาในอนาคตที่สำคัญหลายประการ โดยวิธีการวิเคราะห์เมต้าของการแทรกแซงและข้อมูลที่ได้รับการตีพิมพ์ ซึ่งต้องสอบสวนหลายองค์ประกอบเหมาะสมของกิจกรรมทางกายที่สัมพันธ์กับโรคความดันโลหิตสูง และอาจช่วยให้ที่อยู่บางส่วนของคำถามก่อนหน้านี้ วัตถุประสงค์ของรายงานนี้คือการตรวจสอบหลักฐานล่าสุดสำหรับบทบาทของการออกกำลังกายในการป้องกันโรคความดันโลหิตสูง และหารือเกี่ยวกับการศึกษาล่าสุดที่ขอที่อยู่คำถามเหล่านี้