he talked with his mother since he

he talked with his mother since he sat seat non-stop. While the airplane was flying in the sky, I wasn’t hear the boy’s voice again. I turned to see that the boy was pale face. All of a sudden, the boy vomited out, he didn't turn to his mother but he turned to me. I was very shocked. After that I can’t remember after event because I fainted, I wake up when the airplane arrived at the airport. Before I had walked out the gate that the boy ran into me and said shyly,” I’m so sorry” and then the boy gave a lollipop for me and run away so I can’t angry him because he is very pretty boy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาพูดคุยกับแม่ของเขาตั้งแต่เขานั่งที่นั่งไม่หยุด ในขณะที่เครื่องบินกำลังบินอยู่ในท้องฟ้าที่ฉันไม่ได้ยินเสียงเด็กอีกครั้ง ผมหันไปเห็นว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใบหน้าขาวซีด ทั้งหมดในทันทีที่เด็กอาเจียนออกมาเขาไม่ได้หันไปหาแม่ของเขา แต่เขาก็ให้ฉัน ผมตกใจมาก หลังจากที่ฉันจำไม่ได้ว่าหลังจากเหตุการณ์เพราะผมเป็นลมผมตื่นขึ้นมาเมื่อเครื่องบินมาถึงที่สนามบินก่อนที่ผมจะเดินออกประตูที่เด็กผู้ชายคนนั้นก็วิ่งเข้ามาและบอกว่าฉันอาย "ฉันขอโทษเพื่อให้" จากนั้นเด็กให้อมยิ้มสำหรับฉันและวิ่งหนีไปดังนั้นฉันไม่สามารถโกรธเขาเพราะเขาเป็นเด็กผู้ชายที่สวยมาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาพูดกับแม่ของเขาเนื่องจากเขานั่งไม่นั่งหยุด ในขณะที่เครื่องบินได้บินบนท้องฟ้า ฉันไม่ได้ยินเสียงของเด็กชายอีกครั้ง ฉันหันไปดูว่า เด็กมีใบหน้าซีด จู่ ๆ เด็กอาเจียนออกมา เขาไม่ได้เปิดให้แม่ของเขา แต่เขาเปิดให้ฉัน ผมตกใจมาก หลังจากที่ ฉันไม่จดจำหลังจากเหตุการณ์ เนื่องจากฉันเป็น ฉันตื่นขึ้นเมื่อเครื่องบินมาถึงสนามบินได้ ก่อนที่ฉันได้เดินออกประตูที่เด็กวิ่งมาฉัน และ shyly กล่าวว่า ฉันขอให้"แล้ว เด็กให้ขนมอมยิ้มตัวฉันและทำไปเพื่อฉันไม่โกรธเขาเพราะเขาสวยมากเด็ก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาคุยกับแม่ของเขามาตั้งแต่เขานั่งที่นั่งแบบไม่หยุด ในขณะที่อยู่บนเครื่องบินที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้าผมไม่ได้ยินเสียงของเด็กคนนี้อีกครั้ง ผมจึงหันไปดูว่าเด็กคนนี้ได้ถูกใบหน้าสีอ่อน ห้องพักทั้งหมดของที่เกิดเด็กที่ vomited ออกมาเขาก็ไม่ได้เปิดให้แม่ของเขาแต่เขาก็หันมาให้ ผมก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก หลังจากที่ผมไม่สามารถจำได้ว่าหลังเกิดเหตุการณ์เพราะผมเป็นลมหมดสติก็ตื่นขึ้นมาเมื่อเครื่องบินมาถึงที่สนามบินก่อนที่ผมจะเดินออกจากประตูที่เด็กที่วิ่งเข้าไปในเหนียมอายแล้วผมและบอกว่า"ผมขอโทษนะ"แล้วเด็กคนนี้ก็ทำให้ผมอมยิ้มและวิ่งไปและผมไม่โกรธไม่ได้เพราะเขาเป็นคนน่ารักเป็นอย่างมาก