The aim of this study was to gain i

The aim of this study was to gain insight into how Nile tilapia (Oreochromis niloticus) regulate feed and energy intake in response to diets low and high in starch and cellulose. It was hypothesized that high-starch diets would reduce feed intake due to the effect of high blood glucose level, and that stomach volume may limit feed intake of fish fed diets low in energy. Four experimental diets, low starch–no cellulose inclusion, high starch–no cellulose inclusion, low starch–with cellulose inclusion, and high starch–with cellulose inclusion, were formulated. The high-starch diets and diets with cellulose inclusion were 17.5% more energy-diluted than the low-starch diets and diets without cellulose inclusion, respectively. Male tilapia were fed to apparent satiation for six weeks. Feed and digestible energy intake of fish fed diets with cellulose inclusion increased and decreased by 8.3% and 5.5%, respectively, compared to fish fed diets without cellulose inclusion. This suggests the role of stomach volume in restricting feed consumption. Fish fed high-starch diets achieved only 0.5% more feed intake and 13.9% less digestible energy intake than fish fed low-starch diets. The lower increase in feed intake and higher decrease in digestible energy intake of fish fed high-starch diets than of fish fed diets with cellulose inclusion suggests that high blood glucose suppresses feed intake in Nile tilapia. An alternative explanation for the differences in feed and digestible energy intake of fish fed different diets was based on the fact that heat production was not influenced by starch nor cellulose-inclusion levels. Thus, under satiation feeding, oxygen uptake capacity may determine feed and digestible energy intake in fish rather than blood glucose or stomach volume

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้คือการ เข้าใจในวิธีนิล (Oreochromis niloticus) ควบคุมปริมาณอาหารและพลังงานในอาหารต่ำ และสูงในแป้งและเซลลูโลส มันถูกตั้งสมมติฐานว่าอาหารแป้งสูงจะลดการบริโภคอาหารเนื่องจากผลของระดับน้ำตาลในเลือดสูง และปริมาตรกระเพาะอาหารอาจจำกัดอาหารบริโภคของปลาที่เลี้ยงอาหารต่ำในพลังงาน สี่อาหารทดลอง เซลลูโลสแป้ง – ไม่ต่ำรวม รวมเซลลูโลสแป้ง – ไม่สูง ต่ำแป้ง – กับเซลลูโลสรวม และสูงแป้ง – กับเซลลูโลส รวม มีสูตร อาหารแป้งสูงและอาหารที่ มีเซลลูโลสรวมได้ 17.5% มากกว่าพลังงานผสมอาหารแป้งต่ำและอาหาร โดยรวมเซลลูโลส ตามลำดับ ชายนิลได้ติดตาม satiation ชัดเจนเวลาหกสัปดาห์ บริโภคพลังงาน digestible และอาหารของปลาได้รับอาหารที่ มีเซลลูโลสรวมเพิ่มขึ้น และลดลง 8.3% และ 5.5% ตามลำดับ เมื่อเทียบกับปลาที่เลี้ยงอาหาร โดยรวมเซลลูโลส นี้ชี้ให้เห็นบทบาทของปริมาตรกระเพาะอาหารในการจำกัดปริมาณอาหาร ปลาได้รับอาหารที่มีแป้งสูงได้เพียง 0.5% บริโภคอาหาร และ 13.9% บริโภคพลังงาน digestible กว่าปลาเลี้ยงอาหารแป้งต่ำ เพิ่มขึ้นต่ำ ในการบริโภคอาหาร และสูงลดบริโภคพลังงาน digestible ปลาได้รับอาหารที่มีแป้งสูงกว่าปลาได้รับอาหารที่ มีเซลลูโลส รวมแนะนำว่า น้ำตาลในเลือดสูงไม่ใส่บริโภคอาหารในปลานิล คำอธิบายอื่นสำหรับความแตกต่างในอาหารและบริโภคพลังงาน digestible ปลาได้รับอาหารที่แตกต่างกันได้ตามในข้อเท็จจริงที่ไม่ได้รับความร้อนผลิต ด้วยแป้งหรือเซลลูโลสรวมระดับ ดังนั้น ใต้ satiation อาหาร กำลังดูดซับออกซิเจนอาจกำหนดอาหารและบริโภคพลังงาน digestible ปลามากกว่าเลือดน้ำตาลกลูโคสหรืออาหารปริมาณ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จุดมุ่งหมายของการศึกษาครั้งนี้จะได้รับข้อมูลเชิงลึกว่าปลานิล (Oreochromis niloticus) ควบคุมการให้อาหารและการบริโภคพลังงานในการตอบสนองต่ออาหารที่ต่ำและสูงในแป้งและเซลลูโลส มันถูกตั้งสมมติฐานว่าอาหารสูงแป้งจะลดปริมาณการกินเนื่องจากผลกระทบของระดับน้ำตาลในเลือดสูงและปริมาณกระเพาะอาหารที่อาจจะ จำกัด ปริมาณการกินของปลาที่ได้รับอาหารที่มีระดับพลังงาน สี่อาหารทดลองแป้งไม่มีการรวมเซลลูโลสต่ำแป้งไม่รวมเซลลูโลสสูงแป้งที่มีการรวมเซลลูโลสต่ำและแป้งที่มีการรวมเซลลูโลสสูงเป็นสูตร อาหารสูงแป้งและอาหารที่มีการรวมเซลลูโลสเป็น 17.5% มากขึ้นปรับลดพลังงานกว่าอาหารต่ำแป้งและอาหารโดยไม่รวมเซลลูโลสตามลำดับ ปลานิลชายได้รับการเลี้ยงดูการป้อยอชัดเจนเป็นเวลาหกสัปดาห์ อาหารและการบริโภคพลังงานที่ย่อยของปลาที่ได้รับอาหารที่มีการรวมเซลลูโลสที่เพิ่มขึ้นและลดลง 8.3% และ 5.5% ตามลำดับเมื่อเทียบกับอาหารเลี้ยงปลาโดยไม่รวมเซลลูโลส นี้แสดงให้เห็นบทบาทของปริมาณกระเพาะอาหารในการ จำกัด ปริมาณอาหารที่กิน ปลาที่ได้รับอาหารสูงแป้งประสบความสำเร็จเพียง 0.5% ปริมาณการกินมากขึ้นและ 13.9% น้อยปริมาณพลังงานที่ย่อยกว่าปลาที่ได้รับอาหารที่มีระดับแป้ง เพิ่มขึ้นลดลงในปริมาณอาหารที่กินและการลดลงที่สูงขึ้นในการบริโภคพลังงานที่ย่อยของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารสูงกว่าแป้งของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารรวมเซลลูโลสแสดงให้เห็นว่าระดับน้ำตาลในเลือดสูงยับยั้งการกินอาหารในปลานิล คำอธิบายทางเลือกสำหรับความแตกต่างในอาหารและการบริโภคพลังงานที่ย่อยของปลาที่ได้รับอาหารที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่าการผลิตความร้อนก็ไม่ได้รับอิทธิพลจากแป้งหรือระดับเซลลูโลสรวม ดังนั้นภายใต้การให้อาหารจนอิ่มกำลังการดูดซึมออกซิเจนอาจกำหนดให้อาหารและการบริโภคพลังงานที่ย่อยได้ในปลามากกว่าน้ำตาลในเลือดหรือปริมาตรกระเพาะอาหาร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้คือ เพื่อเพิ่มความเข้าใจในวิธีการเลี้ยงปลานิลควบคุมอาหารและบริโภคพลังงานในการตอบสนองต่ออาหารต่ำและสูงในแป้งและเซลลูโลส มันเป็นสมมติฐานที่แป้งอาหารสูงจะลดปริมาณอาหารจากผลของระดับกลูโคสในเลือดสูง และปริมาณที่ท้องอาจจะ จำกัด ปริมาณอาหารของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารต่ำในพลังงาน 4 ทดลองอาหาร ,แป้งและเซลลูโลสสูงต่ำ ไม่รวม , ไม่รวมแป้งและเซลลูโลสและแป้งต่ำ ด้วยการรวม , เซลลูโลสและแป้งสูง และด้วยการรวม , เซลลูโลสถูกสร้างขึ้น อาหารและอาหารที่มีแป้งสูง และเซลลูโลสเป็น 17.5% มากกว่าพลังงานที่เจือจางกว่าต่ำอาหารอาหารโดยไม่รวมแป้งและเซลลูโลสตามลำดับ ชายเลี้ยงปลานิลเพื่อความอิ่มอกอิ่มใจปรากฏเป็นเวลา 6 สัปดาห์อาหารและการบริโภคพลังงานย่อยได้ของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารที่มีเซลลูโลสและการเพิ่มขึ้นลดลง 8.3% และ 5.5 ตามลำดับ เมื่อเทียบกับปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารโดยไม่รวมเซลลูโลส นี้แสดงให้เห็นบทบาทของปริมาณการบริโภคอาหารในกระเพาะ จำกัด . ปลาอาหารแป้งสูงได้เพียง 0.5% มากกว่าปริมาณอาหารและ 25.4 % ปริมาณ digestible ประหยัดพลังงานกว่า ปลาน้อย แป้ง อาหารลดเพิ่มในการกินอาหาร และลดการบริโภคพลังงานที่สูงในการย่อยแป้งของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารสูงกว่าของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหาร ด้วยการรวมเซลลูโลส ชี้ให้เห็นว่า กลูโคสในเลือดสูงยับยั้งปริมาณอาหารในปลานิล .คำอธิบายทางเลือกสำหรับความแตกต่างในอาหารและการบริโภคพลังงานย่อยได้ของปลาที่เลี้ยงด้วยอาหารที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับความจริงที่ว่าผลิตความร้อนไม่มีอิทธิพลต่อระดับแป้งหรือเซลลูโลสรวม ดังนั้นภายใต้ความเต็มอิ่มนมความจุออกซิเจนอาจกำหนดอาหารและการบริโภคพลังงานที่ย่อยได้ในปลามากกว่าปริมาณกลูโคสในเลือด หรือกระเพาะอาหาร