Another crucial issue which has ari

Another crucial issue which has arisen through poststructuralism is the (in)famous “death of the author.” The deconstructive emphasis on unintended meanings renders authorship and the author's individual responsibility for the meanings inherent in the written or read text highly problematic. If texts encoded their own terms of understanding and difference, then it did not make sense to study what the author had “intended,” as most twentieth-century literary criticism had quite literally intended to find out. Perhaps, in a structuralist mode, authorship could be seen as simply a “function” within a system of discourse, as Michel Foucault suggested:
The “author-function” is tied to the legal and institutional systems that circumscribe, determine and articulate the realm of discourses; it does not operate in a uniform manner in all discourses, at all times, and in any given culture; it is not defined by the spontaneous attribution of a text to its creator, but through a series of precise and complex procedures; it does not refer, purely and simply to an actual individual insofar as it simultaneously gives rise to a variety of egos and to a series of subjective positions that individuals of any class may come to occupy.14
The author is here deprived of his/her role as originator and placed within a discursive field; the author is her/himself a subject of discourse, a proper name associated with a text, performing the function of authorship. Accordingly, Foucault concluded, “what matter who is speaking?” Critical readers should ask instead, “what are the modes of existence of this discourse? Where does it come from; how is it circulated; who controls it? … Who can fulfill the diverse functions of the subject?”15 Literary works and other texts thus take on historical significance as expressions of cultural systems rather than as the works of individual authors. Much as social historians might see goods and services as a product of economic systems instead of the work of the individual producers, so the post-structuralist reader sees texts as a product of discursive systems instead of individual genius. The author is not thereby neglected or considered unnecessary any more than is the worker, but the meanings embedded and contested within the text may range beyond his/her control, and appear as much through reading, as through writing.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นปัญหาสำคัญอื่นที่เกิดผ่าน poststructuralism (อิน) มีชื่อเสียง "ความตายของผู้เขียน" เน้นความหมายตั้งใจ deconstructive ทำเสียและผู้รับผิดชอบแต่ละสำหรับความหมายในข้อความที่เขียน หรืออ่านปัญหาสูงขึ้น ถ้าข้อความเข้ารหัสของตนเองเงื่อนไขของความเข้าใจและความแตกต่าง แล้วมันไม่ได้ให้ศึกษา ผู้ใดมี "ไว้ ยี่สิบศตวรรษส่วนใหญ่วิจารณ์วรรณคดีได้ต้องค่อนข้างอักษรเพื่อค้นหา บางที ในโหมด structuralist เสียอาจเห็นเป็นเพียง "ฟังก์ชัน" ภายในระบบของวาทกรรม เป็น Michel Foucault แนะนำ: "ผู้เขียนฟังก์ชัน" จะเกี่ยวพันกับระบบกฎหมาย และสถาบันที่ circumscribe กำหนด และบอกขอบเขตของประการ มันไม่ทำงานอย่างสม่ำเสมอในทุกประการ ทุกเวลา และ ใน วัฒนธรรมใด ๆ กำหนด ไม่ได้กำหนดไว้ โดยแสดงที่อยู่ของข้อความ ไปให้ผู้สร้าง แต่ ผ่านชุดของขั้นตอนที่ซับซ้อน และแม่นยำ ไม่ได้อ้าง อิง เพียงอย่างเดียว และเพียงเพื่อบุคคลจริง insofar พร้อมให้เพิ่มขึ้น และชุดของตำแหน่งตามอัตวิสัยของ egos ที่บุคคลชั้นใดอาจมา occupy.14 ผู้เขียนได้มีเปลื้องนี่บทบาทเขา/เธอเป็นผู้ริเริ่ม และวางไว้ภายในเขต discursive ผู้เขียนคือเธอ/ตัวเองเรื่องของวาทกรรม ชื่อเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับข้อความ การทำงานของเสีย ตาม Foucault สรุป "ว่าเรื่องที่พูดหรือไม่" ผู้อ่านที่สำคัญควรถามแทน "บ้างโหมดของการดำรงอยู่ของวาทกรรมนี้ มันมาจาก ที่ไม่ วิธีคือมันหมุนเวียนไป; ผู้ควบคุมหรือไม่ … ที่สามารถตอบสนองฟังก์ชั่นหลากหลายในเรื่อง" งานวรรณกรรม 15 และข้อความอื่น ๆ จึงใช้เวลาในประวัติศาสตร์สำคัญ เป็นนิพจน์ของระบบวัฒนธรรมไม่ ใช่ เป็นงานของผู้เขียนแต่ละ มากเป็นนักประวัติศาสตร์สังคมอาจดูสินค้าและบริการเป็นระบบเศรษฐกิจแทนการทำงานของผู้ผลิตแต่ละผลิตภัณฑ์ เพื่ออ่าน post-structuralist เห็นข้อความเป็นผลิตภัณฑ์ของระบบ discursive แทนอัจฉริยะแต่ละ ผู้เขียนจะไม่ทำที่ไม่มีกิจกรรม หรือพิจารณาไม่จำเป็นใด ๆ มากกว่าเป็นผู้ปฏิบัติงาน แต่ความหมายที่ฝัง และจีนแสภายในข้อความอาจช่วงเกินควบคุมเขา/เธอ ปรากฏ อ่านถึงมาก ขณะที่ผ่านเขียนไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อีกเรื่องที่สำคัญที่เกิดขึ้นผ่านกซิสม์เป็น (ใน) ที่มีชื่อเสียง "ความตายของผู้เขียน." เน้น deconstructive ในความหมายที่ไม่ได้ตั้งใจแสดงผลงานและความรับผิดชอบของแต่ละบุคคลของผู้เขียนความหมายอยู่ในตัวที่เขียนหรืออ่านข้อความที่มีปัญหาอย่างมาก หากข้อความที่เข้ารหัสแง่ของตัวเองของความเข้าใจและความแตกต่างแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่จะศึกษาสิ่งที่ผู้เขียนได้ "ตั้งใจ" เป็นส่วนใหญ่ในศตวรรษที่ยี่สิบวิจารณ์วรรณกรรมได้ค่อนข้างตั้งใจอย่างแท้จริงที่จะหา บางทีอาจจะเป็นในโหมด structuralist การประพันธ์อาจจะเห็นเป็นเพียง "ฟังก์ชั่น" ในระบบของวาทกรรมในขณะที่มิเชล Foucault แนะนำ:
"การเขียนฟังก์ชั่น" จะเชื่อมโยงกับระบบกฎหมายและสถาบันที่ จำกัด วงให้ตรวจสอบอย่างชัดเจนและดินแดน ของวาทกรรม; ก็ไม่ได้ดำเนินการในลักษณะที่เหมือนกันในวาทกรรมที่ทุกที่ทุกเวลาและในวัฒนธรรมใดก็ตาม; มันไม่ได้ถูกกำหนดโดยลักษณะธรรมชาติของข้อความไปยังผู้สร้าง แต่ผ่านชุดของขั้นตอนที่แม่นยำและซับซ้อน; มันไม่ได้หมายถึงอย่างหมดจดและก็กับบุคคลที่เกิดขึ้นจริงตราบเท่าที่มันไปพร้อม ๆ กันจะทำให้เกิดความหลากหลายของอัตตาและชุดของตำแหน่งอัตนัยที่บุคคลระดับใด ๆ อาจจะมา occupy.14
ผู้เขียนถูกลิดรอนนี่ของเขา / เธอ บทบาทในฐานะผู้ริเริ่มและวางไว้ในสนามประเด็น; ผู้เขียนคือเธอ / ตัวเองเป็นเรื่องของวาทกรรมชื่อที่เหมาะสมที่เกี่ยวข้องกับข้อความแสดงการทำงานของการประพันธ์ ดังนั้น Foucault สรุป "สิ่งที่ไม่ว่าใครจะพูด?" ผู้อ่านที่สำคัญควรถามแทน "สิ่งที่เป็นรูปแบบของการดำรงอยู่ของวาทกรรมนี้หรือไม่? มันมาจากไหน; วิธีการที่จะหมุนเวียน; ที่ควบคุมมันได้หรือไม่ ... ใครสามารถตอบสนองการทำงานที่มีความหลากหลายของเรื่อง? "15 ผลงานวรรณกรรมและข้อความอื่น ๆ จึงใช้เวลาในความสำคัญทางประวัติศาสตร์ในฐานะการแสดงออกทางวัฒนธรรมของระบบมากกว่าที่จะเป็นผลงานของผู้เขียนแต่ละบุคคล มากที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์สังคมอาจจะเห็นสินค้าและบริการที่เป็นผลิตภัณฑ์ของระบบเศรษฐกิจแทนการทำงานของผู้ผลิตแต่ละรายเพื่อให้ผู้อ่านโพสต์ structuralist เห็นข้อความที่เป็นผลิตภัณฑ์ของระบบการแทนประเด็นของความเป็นอัจฉริยะของแต่ละบุคคล ผู้เขียนไม่ได้ละเลยหรือการพิจารณาจึงไม่จำเป็นใด ๆ มากกว่าเป็นคนงาน แต่ความหมายที่ฝังตัวและเข้าร่วมประกวดในข้อความอาจมีเกิน / การควบคุมของเขาและปรากฏเป็นมากผ่านการอ่านเช่นผ่านการเขียน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อีกเรื่องที่สำคัญซึ่งเกิดขึ้นผ่าน poststructuralism เป็น ( ใน ) ความตายที่มีชื่อเสียง " ของผู้เขียน " เน้นขนาดในความหมายของผู้เขียนไม่ได้ตั้งใจแสดงผลงานและความรับผิดชอบส่วนบุคคลสำหรับความหมายซ่อนเร้นในการเขียนหรืออ่านข้อความที่มีปัญหา ถ้าข้อความที่เข้ารหัสเงื่อนไขของตัวเองของความเข้าใจและความแตกต่างมันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่จะศึกษาว่า ผู้เขียนมี " เจตนา " เป็นวรรณคดีวิจารณ์ในศตวรรษที่ยี่สิบส่วนใหญ่มีค่อนข้างอักษรตั้งใจที่จะค้นหา บางที ในสาเหตุโหมด ผลงานอาจจะเห็นเป็นเพียงแค่ " ฟังก์ชัน " ภายในระบบของวาทกรรม เป็นมิเชลฟูโกแนะนำ :
" ฟังก์ชัน " ผู้เขียนเชื่อมโยงกับกฎหมายและสถาบัน ระบบ ที่ จำกัด ,กำหนดอย่างชัดเจนและขอบเขตของวาทกรรม ; มันไม่ได้ทำงานในลักษณะที่สม่ำเสมอในวาทกรรม ตลอดเวลา และในวัฒนธรรมใดก็ตาม มันไม่ได้กำหนดโดยลักษณะธรรมชาติของข้อความไปยังผู้สร้างของมัน แต่ผ่านชุดของขั้นตอนที่ละเอียดและซับซ้อน ; มันไม่ได้อ้างอิง ,หมดจด และเพียงกับบุคคลจริงตราบเท่าที่มันพร้อมกัน ให้สูงขึ้นเพื่อความหลากหลายของอัตตาและชุดของตำแหน่งส่วนตัวที่บุคคลระดับใดจะได้มาครอบครอง 14
เขียนมาเปลื้องตนบทบาทในฐานะผู้ริเริ่มและอยู่ภายในเขตการเลือก ; ผู้เขียนของเธอเองเรื่อง วาทกรรม เฉพาะชื่อที่เกี่ยวข้องกับข้อความแสดงการทำงานของงานเขียน ดังนั้น ฟูโกสรุป " ว่าเรื่องที่กำลังพูดอยู่ " ผู้อ่านที่สำคัญควรถามแทนว่า " โหมดของการดำรงอยู่ของวาทกรรมนี้ มันมาจากที่ไหน ทำไมมันหมุนเวียน ; การควบคุมมัน . . . . . . . ที่สามารถตอบสนองการทำงานที่หลากหลายของเรื่อง ?" งาน 15 วรรณกรรมและข้อความอื่น ๆ จึงใช้เวลาในประวัติศาสตร์สำคัญเป็นนิพจน์ของระบบวัฒนธรรม มากกว่าผลงานของนักเขียนแต่ละคน เท่าที่ประวัติศาสตร์สังคมอาจเห็นสินค้าและบริการเป็นผลิตภัณฑ์ของระบบเศรษฐกิจแทนที่จะทำงานของผู้ผลิตแต่ละเพื่อให้ผู้อ่านเห็นข้อความโพสต์สาเหตุเป็นผลิตภัณฑ์ของระบบเลือกแทนของอัจฉริยะบุคคล ผู้เขียนไม่ได้จึงทอดทิ้งหรือถือว่าไม่จำเป็นใด ๆ มากกว่า คือ คน แต่ความหมายฝังตัวและโต้แย้งในข้อความอาจช่วงนอกเหนือการควบคุมของเขา / เธอและปรากฏเป็น มาก ผ่านการอ่าน ผ่านการเขียน