The purpose of this study was to ev

The purpose of this study was to evaluate the effect of consumption of oral olive oil on clinical outcomes and wound healing of thermally injured patients with hospital stays. One hundred patients (mean age; 33.34 ± 7 years) with 10–20% total body surface area, deep second degree and more burn wounds were randomized to receive either oral olive oil or sunflower oil as the oil in their diet. Patients were evaluated daily for occurrence of wound infection, sepsis and healing of the grafted skin. Also the duration of hospitalization and admission to the intensive care unit were compared in two groups. Results showed that there was no significant difference between the olive oil group and the control group in percent of TBSA involvement (14.28 ± 0.53 vs. 13.02 ± 0.48, P = 0.7), albumin concentration (3.25 ± 0.5 vs. 3.13 ± 0.5, P = 0.5) and mean calorie intake (2034 ± 216.9 kcal vs2118 ± 192.1 kcal, P = 0.2). We found a significant difference in the duration of wound healing (7.2 ± 0.5 vs. 8.7 ± 0.5, P = 0.04) and duration of hospitalization (7.4 ± 0.5 vs. 8.9 ± 0.4, P = 0.05) in the olive oil group versus the control group. We did not find any difference in ICU admission, wound infection and occurrence of sepsis between two groups. This study showed that an oral diet provided with olive oil in patients with burn may accelerate wound healing and decrease the duration of hospitalization.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เป็นการ ประเมินผลของปริมาณการใช้น้ำมันมะกอกปากผลทางคลินิก และรักษาบาดแผลของผู้ป่วยบาดเจ็บแพโรงพยาบาลอยู่ หนึ่งร้อยผู้ป่วย (อายุเฉลี่ย 33.34 ± 7 ปี) พื้นที่ผิวของร่างกายรวม 10-20% ปริญญาที่สองลึก และแผลเขียนเพิ่มเติมได้ randomized รับปากน้ำมันมะกอกหรือน้ำมันดอกทานตะวันเป็นน้ำมันในอาหารของพวกเขา มีประเมินผู้ป่วยทุกวันสำหรับเกิดแผลติดเชื้อ sepsis และรักษาผิว grafted ระยะเวลาของการรักษาในโรงพยาบาลและเข้าหน่วยดูแลเร่งรัดยัง ถูกเปรียบเทียบในกลุ่มที่สอง ผลพบว่า มีไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มควบคุมและกลุ่มน้ำมันมะกอกเปอร์เซ็นต์เกี่ยวข้อง TBSA (14.28 ± 0.53 เทียบกับ 13.02 ± 0.48, P = 0.7), สมาธิ albumin (3.25 ± 0.5 เทียบกับ 3.13 ± 0.5, P = 0.5) และปริมาณแคลอรี่เฉลี่ย (2034 ± 216.9 กิโลแคลอรี vs2118 ± 192.1 กิโลแคลอรี P = 0.2) เราพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาของการรักษาแผล (7.2 ± 0.5 เทียบกับ 8.7 ± 0.5, P = 0.04) และระยะเวลา ๑๐๐๐ (7.4 ± 0.5 เทียบกับ 8.9 ± 0.4, P = 0.05) ในกลุ่มน้ำมันมะกอกเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม นอกจากนี้เราไม่ได้ค้นหาความแตกต่างในการเข้าชมฉุกเฉิน แผลติดเชื้อและการเกิด sepsis ระหว่างสองกลุ่ม การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า เป็นอาหารปากให้กับน้ำมันมะกอกในผู้ป่วยที่มีการเผาไหม้อาจเร่งรักษาแผล และลดระยะเวลาการรักษาในโรงพยาบาล

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลกระทบของการบริโภคน้ำมันมะกอกในช่องปากต่อผลลัพธ์ทางคลินิกและการรักษาบาดแผลของผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บความร้อนกับการเข้าพักที่โรงพยาบาล ผู้ป่วยหนึ่งร้อย (อายุเฉลี่ย; 33.34 ± 7 ปี) ที่มี 10-20% พื้นที่ผิวของร่างกายรวมระดับที่สองและแผลลึกมากขึ้นการเผาไหม้ถูกสุ่มให้ได้รับน้ำมันมะกอกในช่องปากหรือน้ำมันดอกทานตะวันน้ำมันในอาหารของพวกเขา ผู้ป่วยที่ได้รับการประเมินในชีวิตประจำวันการเกิดแผลติดเชื้อแบคทีเรียและการรักษาของผิวทาบ นอกจากนี้ยังมีระยะเวลาของการรักษาในโรงพยาบาลและเข้าศึกษาต่อในหอผู้ป่วยหนักถูกนำมาเปรียบเทียบเป็นสองกลุ่ม ผลการศึกษาพบว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มน้ำมันมะกอกและกลุ่มควบคุมร้อยละของการมีส่วนร่วม TBSA (14.28 ± 0.53 เมื่อเทียบกับ 13.02 ± 0.48, P = 0.7) ความเข้มข้นของโปรตีนชนิดหนึ่ง (3.25 ± 0.5 เมื่อเทียบกับ 3.13 ± 0.5, P = 0.5) และค่าเฉลี่ยการบริโภคแคลอรี่ (2034 ± 216.9 กิโลแคลอรี vs2118 ± 192.1 กิโลแคลอรี, P = 0.2) เราพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในช่วงระยะเวลาของการสมานแผล (7.2 ± 0.5 เทียบกับ 8.7 ± 0.5, p = 0.04) และระยะเวลาของการรักษาในโรงพยาบาล (7.4 ± 0.5 เทียบกับ 8.9 ± 0.4, P = 0.05) ในกลุ่มน้ำมันมะกอกเมื่อเทียบกับ กลุ่มควบคุม เราไม่พบความแตกต่างใด ๆ ในการรับเข้าห้องไอซียู, แผลติดเชื้อและเกิดการติดเชื้อระหว่างสองกลุ่ม การศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าอาหารในช่องปากให้กับน้ำมันมะกอกในผู้ป่วยที่มีการเผาไหม้อาจเร่งการสมานแผลและลดระยะเวลาในการรักษาในโรงพยาบาล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการบริโภคน้ำมันมะกอกในช่องปากในผู้ป่วยและรักษาบาดแผลของผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บที่โรงพยาบาลอยู่ หนึ่งร้อยราย ( อายุเฉลี่ย ; 33.34 ± 7 ปี ) กับ 10 – 20% รวมพื้นที่ผิวของร่างกาย ลึกระดับสองและบาดแผลไหม้มากกว่าคนถูกสุ่มให้รับด้วยน้ำมันมะกอก หรือน้ำมันดอกทานตะวัน ปากเหมือนน้ำมันในอาหารของพวกเขาผู้ป่วยได้รับการประเมินทุกวันที่เกิดขึ้นของการติดเชื้อแผล การติดเชื้อและการรักษาของปักษี . นอกจากนี้ ระยะเวลาการรักษาและการรับเข้าไป ICU เปรียบเทียบสองกลุ่ม พบว่ามีความแตกต่างระหว่างน้ำมันมะกอกและกลุ่มควบคุมในการมีส่วนร่วมของ tbsa ร้อยละ 14.28 และ 13.02 ±± 0.53 0.48 , p = 0.7 )อัลบูมิน ( 3.25 ±ความเข้มข้น 0.5 และ 3.13 ± 0.5 , P = 0.5 ) และค่าเฉลี่ยปริมาณแคลอรี่ ( 2 ± 216.9 กิโลแคลอรี vs2118 ± 192.1 kcal , p = 0.2 ) เราพบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาของการรักษาแผล ( 7.2 ± 0.5 และ 0.3 ± 0.5 , p = 0.04 ) และระยะเวลาที่เข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล ( 7.4 ± 0.5 vs 8.9 ± 0.4 , p = 0.05 ) ในน้ำมันมะกอก กลุ่ม กับ กลุ่มควบคุมเราไม่พบความแตกต่างในการเข้าห้อง ไอซียู แผลติดเชื้อ และเกิดการติดเชื้อระหว่างสองกลุ่ม การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการพูดอาหารให้กับน้ำมันมะกอกในผู้ป่วยที่การเผาไหม้อาจเร่งสมานแผลและลดระยะเวลาการรักษาในโรงพยาบาล