Although there was no difference in

Although there was no difference in RPE response, both modes of fixed-intensity exercise revealed significant increases
in effort perception 24 and 48 hours after EIMD. These results are consistent with previous research investigating the effects of EIMD during cycling and running.Jameson and Ring suggested that effort perception during endurance exercise is
based on a combination of both peripheral (increased leg pain) and central (feelings of breathlessness) feedback. The increased knee extensor soreness reported in the current study could have provided the peripheral cue, while the elevated _VE and f R responses reported during both modes of exercise provided the central cue. Moreover, activation of mechanoreceptors in the chest wall, lungs, and airways might have increased breathing rate, influencing the participants in perceiving exercise to be harder following squatting exercise. Marcora challenged the view that effort perception during exercise is dependent o feedback from the skeletal muscle, heart, and lungs, suggesting that an increase in RPE during exercise is centrally governed from the brain. However,Amann et al60 reported that a reduction in _VE and RPE responses occurred through blocking the afferent feedback response from the locomotor muscles. Arguably, therefore, muscle afferents in the current study might have influenced RPE responses during both cycling and running modes after muscle-damaging exercise. Although attempts were made to ensure that the exercise intensities between running and cycling were similar, it is possible that our findings were influenced by the participants’ training history. While they were engaged in regular endurance exercise (2-3 sessions per week), this mainly consisted of running-based activity with limited cycling training. Unsurprisingly, symptoms associated with EIMD are dependent on training history, with greater responses being reported in less active muscle groups than in those regularly exposed to exercise.Furthermore, individuals more accustomed with running are able to exercise at a higher intensity for a given RPE compared to those accustomed with cycling. Therefore, it is possible that participants in the current study tolerated running with muscle damage due to their greater familiarity with the exercise modality, while the unexpected increase in V_ O2 during cycling might have occurred due to the participants being less familiar with this type of exercise. In conclusion, submaximal oxygen uptake and ventilatory responses were increased during both running and cycling modes after EIMD. However, the time course of these appeared to be mode specific. It is posited that the elevated V_ O2 responses observed during running were due to changes in lower limb kinematics and a decreased ability to utilize the SSC, while the recruitment of auxiliary muscles after EIMD might have led to the unexpected increase in cycling V_ O2 response. The differences in ventilatory response between exercise modes after muscle damage were possibly due to different stimuli activating afferent muscle fibers. Future studies should examine whether alterations in muscle recruitment are responsible for changes in physiological responses during submaximal endurance exercise and whether such changes occur in participants trained in both cycling and running. From an applied perspective, given that long-term resistance exercise can improve endurance performance, individuals considering concurrent training should be aware of the consequences that unaccustomed resistance exercise can have on submaximal cycling and running exercise performed in the days following.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้จะไม่แตกต่างในการตอบสนอง RPE ทั้งวิธีการออกกำลังกายความเข้มคงเปิดเผยเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในความพยายามรู้ 24 และ 48 ชั่วโมงหลังจาก EIMD ผลลัพธ์เหล่านี้สอดคล้องกับงานวิจัยก่อนหน้านี้ที่ตรวจสอบผลกระทบของ EIMD ในระหว่างการขี่จักรยาน และทำงานได้เจมสันและแหวนแนะนำว่า เป็นความพยายามที่รับรู้ระหว่างการฝึกความอดทนขึ้นอยู่กับอุปกรณ์ต่อพ่วง (อาการปวดขาที่เพิ่มขึ้น) และความคิดเห็นกลาง (ความรู้สึกของพ่อ) เจ็บเอกซ์เข่าเพิ่มขึ้นที่รายงานในการศึกษาปัจจุบันอาจให้สัญลักษณ์อุปกรณ์ต่อพ่วง ในขณะที่ _VE สูงและตอบสนอง f R รายงานระหว่าง ทั้งสองวิธีการออกกำลังกายให้สัญลักษณ์กลาง นอกจากนี้ เรียกใช้ mechanoreceptors ในผนังหน้าอก ปอด และสายการบินอาจเพิ่มขึ้นอัตราการหายใจ มีอิทธิพลต่อผู้เรียนใน perceiving ออกกำลังกายให้หนักได้ตามการจับจองกาย Marcora ท้าทายมุมมองว่าความพยายามรับรู้ในระหว่างการออกกำลังกาย o ขึ้นอยู่กับความคิดเห็น จากกล้ามเนื้ออีก หัวใจ ปอด การแนะนำว่า การเพิ่มขึ้นของ RPE ระหว่างออกกำลังกายกลางภายใต้ควบคุมจากสมอง อย่างไรก็ตาม Amann et al60 รายงานว่า ลด _VE และ RPE ตอบสนองเกิดขึ้นผ่านทางบล็อกตอบคำติชม afferent จากกล้ามเนื้อ locomotor ว่า ดังนั้น afferents กล้ามเนื้อในการศึกษาปัจจุบันอาจมีผลตอบสนอง RPE ทั้งขี่จักรยาน และใช้โหมดหลังจากทำลายกล้ามเนื้อออกกำลังกายได้ แม้ว่าความพยายามทำเพื่อให้แน่ใจว่า ปลดปล่อยก๊าซออกกำลังกายระหว่างการทำงาน และขี่จักรยานได้เหมือนกัน เป็นไปได้ว่า ผลการวิจัยของเราได้รับอิทธิพลจากประวัติของผู้เข้าร่วมฝึกอบรม ในขณะที่พวกเขาได้หมั้นในความอดทนทั่วไปออกกำลังกาย (2-3 รอบต่อสัปดาห์), ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบด้วยกิจกรรมการทำงานกับจักรยานจำกัดฝึกอบรม ประกอบ อาการที่เกี่ยวข้องกับ EIMD จะขึ้นอยู่กับการฝึกอบรมประวัติ มีคำตอบมากกว่าการรายงานในการใช้งานน้อยลงกล้ามเนื้อกลุ่มมากกว่าในผู้สัมผัสเพื่อการออกกำลังกายเป็นประจำนอกจากนี้ บุคคลมากคุ้นเคยกับการทำงานจะต้องออกกำลังกายที่ความเข้มสูงสำหรับ RPE ที่กำหนดเมื่อเปรียบเทียบกับผู้คุ้นเคยกับจักรยาน จึง มันเป็นไปได้ว่า ผู้เข้าร่วมในการศึกษาปัจจุบันสมทำงาน ด้วยความเสียหายของกล้ามเนื้อเนื่องจากความคุ้นเคยมากกว่ากับ modality ออกกำลังกาย ขณะ V_ O2 เพิ่มโดยไม่คาดคิดในระหว่างการขี่จักรยานอาจเกิดขึ้นเนื่องจากผู้เรียนไม่คุ้นเคยกับการออกกำลังกายชนิดนี้ เบียดเบียน ดูดซับออกซิเจน submaximal และการตอบสนองที่ ventilatory ถูกเพิ่มขึ้นในระหว่างการทำงาน และขี่โหมดหลังจาก EIMD อย่างไรก็ตาม เวลาที่หลักสูตรเหล่านี้ปรากฏเป็น โหมดเฉพาะ มันเป็น posited ที่ สังเกตระหว่างการทำงานตอบสนอง V_ O2 สูงได้เนื่องจากเปลี่ยนแปลงล่างขา kinematics และสามารถลดการใช้ SSC ในขณะที่การสรรหาบุคลากรของกล้ามเนื้อเสริมหลังจาก EIMD อาจจะนำไปขี่ตอบ V_ O2 เพิ่มโดยไม่คาดคิด ความแตกต่างตอบสนอง ventilatory ระหว่างวิธีการออกกำลังกายหลังกล้ามเนื้อเสียหายได้อาจจะเนื่องจากสิ่งเร้าต่าง ๆ ที่เปิดใช้งานเส้นใยกล้ามเนื้อ afferent การศึกษาในอนาคตควรตรวจสอบว่ามีการเปลี่ยนแปลงในกล้ามเนื้อสรรหาบุคลากรรับผิดชอบการเปลี่ยนแปลงในการตอบสนองสรีรวิทยาระหว่างความทนทาน submaximal ออกกำลังกายและการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเกิดขึ้นในผู้เข้าร่วมฝึกอบรมทั้งขี่จักรยาน และใช้ว่า จากมุมมองการใช้ ที่ออกกำลังกายต้านทานระยะยาวสามารถเพิ่มประสิทธิภาพของความอดทน บุคคลพิจารณาฝึกอบรมพร้อมกันควรตระหนักถึงผลกระทบว่า ต้านทาน unaccustomed ออกกำลังกายได้ใน submaximal ขี่จักรยาน และทำแบบฝึกหัดทำในวันต่อไปนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้จะมีความแตกต่างในการบ่งชี้ ทั้งโหมดการออกกำลังกายความเข้มคงที่พบเพิ่มขึ้นอย่างมาก
พยายามรับรู้ 24 และ 48 ชั่วโมงหลังจาก eimd . ผลลัพธ์เหล่านี้สอดคล้องกับก่อนหน้านี้งานวิจัยศึกษาผลของ eimd ระหว่างจักรยานและวิ่ง เจมิสัน และแหวน พบว่า การรับรู้ความพยายามระหว่างการออกกำลังกายความอดทนคือ
บนพื้นฐานของการรวมกันของทั้งสองอุปกรณ์ต่อพ่วง ( ( ปวดขา ) และส่วนกลาง ( รู้สึกหายใจไม่สะดวก . . เพิ่มเหยียดข้อเข่าปวดรายงานในการศึกษาปัจจุบัน จะได้ให้คิว อุปกรณ์ต่อพ่วง ในขณะที่ _ve สูงและ F R ตอบสนองรายงานในทั้งสองโหมดของการออกกำลังกายให้คิวกลาง นอกจากนี้ การ mechanoreceptors ในผนังทรวงอก ปอดแอร์เวย์และอาจเพิ่มอัตราการหายใจ มีอิทธิพลต่อผู้เข้าร่วมในการฝึกยากต่อไปนี้มาออกกำลังกาย marcora ท้าทายมุมมองการรับรู้ความพยายามในการออกกำลังกายขึ้นอยู่กับ O ความคิดเห็นจากโครงสร้างของกล้ามเนื้อ หัวใจ และปอด บอกว่าเพิ่ม RPE ในระหว่างการออกกำลังกายแบบควบคุมจากสมอง อย่างไรก็ตามแอเมินและ al60 รายงานว่า การลดและการตอบสนองที่เกิดขึ้นผ่าน _ve RPE ปิดกั้นประสาทตอบรับคำตอบจากกล้ามเนื้อการเคลื่อนไหว . อย่าง ดังนั้น กล้ามเนื้อ afferents ในการศึกษาปัจจุบันอาจมีอิทธิพลต่อการตอบสนอง RPE ในระหว่างทั้งจักรยานและวิ่ง กล้ามเนื้อเกิดความเสียหายโหมดหลังจากการออกกำลังกายแม้ว่าความพยายามที่ได้ทำเพื่อให้แน่ใจว่า การออกกำลังกายความเข้มระหว่างวิ่ง และปั่นจักรยานเหมือนกัน เป็นไปได้ว่า การค้นพบของเราได้รับอิทธิพลจากประวัติศาสตร์การฝึกอบรมผู้เข้าร่วม ' ในขณะที่พวกเขาอยู่ในความทนทานการออกกำลังกายปกติ ( 2-3 ครั้งต่อสัปดาห์ ) นี้ส่วนใหญ่มีกิจกรรมที่ใช้ฝึกจักรยานวิ่งจำกัด แปลกใจ ,อาการที่เกี่ยวข้องกับ eimd จะขึ้นอยู่กับประวัติการฝึกอบรม มีการตอบสนองมากขึ้นมีการรายงานในกลุ่มกล้ามเนื้อที่ใช้งานน้อยกว่าในผู้สัมผัสกับการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ บุคคลมากขึ้นคุ้นเคยกับการวิ่งสามารถการออกกำลังกายที่ความเข้มสูงสำหรับการบ่งชี้เมื่อเทียบกับผู้ที่คุ้นเคยกับจักรยาน ดังนั้นเป็นไปได้ว่า ผู้เข้าร่วมในการศึกษาปัจจุบัน ทนวิ่งกับความเสียหายของกล้ามเนื้อเนื่องจากเขาคุ้นเคยมากขึ้นกับการออกกําลังกายกิริยาในขณะที่ไม่คาดคิดเพิ่ม v_ O2 ในจักรยานอาจเกิดขึ้นเนื่องจากผู้ที่คุ้นเคยกับการออกกำลังกายประเภทนี้น้อยลง สรุปsubmaximal ใช้ออกซิเจนและการระบายอากาศการตอบสนองเพิ่มขึ้น ทั้งในระหว่างทำงานและโหมดจักรยาน หลังจาก eimd . แต่เวลาที่หลักสูตรเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นโหมดที่เฉพาะเจาะจง มันเป็นมุมมองที่ผ่านการ v_ O2 สังเกตในระหว่างวิ่งอยู่เนื่องจากการลดลงของแขนขาและความสามารถที่จะใช้ SSCในขณะที่การสรรหากล้ามเนื้อเสริมหลัง eimd อาจนำไปสู่การเพิ่มขึ้นที่ไม่คาดคิดในจักรยาน v_ O2 การตอบสนอง ความแตกต่างในการตอบสนองทั้งสองโหมดระหว่างการออกกำลังกายหลังจากที่ความเสียหายของกล้ามเนื้อก็อาจจะเนื่องจากสิ่งเร้ากระตุ้นประสาทกล้ามเนื้อแตกต่างกัน เส้นใยการศึกษาในอนาคตควรศึกษาว่า การเปลี่ยนแปลงในการสรรหากล้ามเนื้อมีความรับผิดชอบสำหรับการเปลี่ยนแปลงในการตอบสนองทางสรีรวิทยาใน submaximal การออกกำลังกายและไม่ว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเกิดขึ้นในผู้เข้าร่วมการฝึกอบรมทั้งจักรยานและวิ่ง จากการใช้มุมมองที่ได้รับการออกกำลังกายต้านทานระยะยาวสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพความทนทานบุคคลควรพิจารณาการฝึกอบรมการตระหนักถึงผลที่ออกกำลังกายต้านทานไม่คุ้นเคยที่สามารถมีได้ใน submaximal จักรยานและวิ่งออกกำลังกายแสดงในวันต่อไปนี้