Rice is the staple food for 60% of

Rice is the staple food for 60% of the world’s population, and 76–
78% of the endosperm is composed of starch. Based on its digestibility,
starch is classified into readily digestible starch (RDS),
slowly digestible starch (SDS), and resistant starch (RS) (Englyst
& Hudson, 1996). Resistant starch (RS) is the portion of starch that
passes undigested through the small intestine of healthy individuals
and is fermented in the large intestine. In addition, RS is subsequently
classified into four groups: RS1, RS2, RS3, and RS4 (Perera,
Meda, & Tyler, 2010). RS1 represents the starch in unprocessed
food with a physically inaccessible form. RS2 is the starch with a
natural status and a granular form, and RS3 is formed when foods
containing starch are cooked and cooled, during which process the
starch granules undergo gelatinisation and retrogradation; RS4
included those starch modified by various types of chemical treatments
(Brown, 2004). RS has been proven to be favourable for
improving glycaemic and insulinaemic responses, exhibits special
functions in the management of metabolic disorders, such as diabetes
and hyperlipidemia, and the prevention of cardiovascular
and colonic diseases (Perera et al., 2010). Screening of a large set
of barley varieties (Shu, Backes, & Rasmussen, 2012) show a wide
range of RS content, many high-amylose cultivars in rice, maize,
and barley that were developed via mutation breeding or biotechnology
breeding (Bird et al., 2007; Hallstrom, Sestili, Lafiandra,
Bjorck, & Ostman, 2011; Jiang, Lio, Blanco, Campbell, & Jane,
2010) have been proven to contain a high RS content and exhibit
a low starch in vitro enzymatic hydrolysis, which leads to slower
glucose release and can provide functional control of the glycemic
index (GI).
The starch granule structure, the ratio of amylose to amylopectin,
and the fine structure of amylopectin markedly influence the
amounts of RS (Perera et al., 2010), which exert great impacts on
the digestion of high-RS rice mutants (Yang et al., 2006). Both
high-amylose and high-RS rice mutants show apparently different
morphologies and physiochemical properties compared with normal
rice (Wei, Qin, & Zhu et al., 2010; Yang, et al., 2006). The starch
granule of high-amylose rice TRS (Wei, Qin, & Zhu et al., 2010) is
semi-compounded and contains many subgranules, whereas the
high-RS mutant contains smaller, round, and irregular starch granules
and shorter amylopectin (Shu et al., 2007). Starch granules
containing amylose and amylopectin are formed in the amyloplast
during grain filling (Jeon, Ryoo, Hahn, Walia, & Nakamura, 2010)
under interactions among ADP-glucose pyrophosphorylase (AGP),
starch synthase (SS), starch branching enzymes (BE) and starch
de-branching enzymes (DBE), and the different morphologies and
changes in the physiochemical properties of starch isolated from
different cultivars during grain filling might reflect diversities in
the grain quality (Cai, Liu, Wang, & Cai, 2011) and significantly
affect the final properties of the rice and the digestibility of the
starch. The loss or the partial reduction of the activities of one or
several of these enzymes might result in a marked difference in the morphology and physiochemical properties of the starch granules
(Jeon et al., 2010). Both starch branching enzymes and starch
synthases potentially influence the resistant starch content in rice
(Butardo et al., 2011; Zhang et al., 2011). However, there were
elusive studies on the interactions among RS, starch granules
formation and key enzymes participating in starch synthesis
during kernel formation. Jiang et al. (2010) found that the RS
content increases with kernel maturation and an increase in the
amylose/intermediate component content in high-amylose maize.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้าวเป็นอาหารหลัก 60% ของประชากรโลก และ 76-78% ของ endosperm ประกอบด้วยแป้ง อิงตามบทความย่อยแป้งจัดเป็นแป้งที่ย่อยง่าย (RDS),ค่อย ๆ ย่อยแป้ง (SDS), และแป้งทน (RS) (Englystและฮัดสัน 1996) (อาร์เอส) เป็นส่วนของแป้งทนอื่น ๆ แป้งที่ผ่านไม่ได้แยกแยะถึงลำไส้เล็กของบุคคลที่มีสุขภาพและหมักในลำไส้ใหญ่ นอกจากนี้ RS จะมาแบ่งสี่: RS1 โลชั่นอ่อนโยน rs2 โลชั่น RS3 และ RS4 (PereraMeda และไทเลอร์ 2010) RS1 แทนแป้งในประมวลผลอาหาร มีรูปแบบที่สามารถเข้าถึงทางกายภาพ โลชั่นอ่อนโยน rs2 โลชั่นเป็นแป้งด้วยการสถานะธรรมชาติ และแบบเม็ด และ RS3 จะเกิดขึ้นเมื่ออาหารประกอบด้วยแป้งสุก และ เย็น ในระหว่างที่กระบวนการเม็ดแป้งทำ gelatinisation และ retrogradation RS4รวมแป้งเหล่านั้นโดยประเภทต่าง ๆ ของเคมีบำบัด(สีน้ำตาล 2004) RS ได้รับการพิสูจน์จะดีสำหรับปรับปรุงน้ำตาลและ insulinaemic การตอบสนอง การจัดแสดงนิทรรศการพิเศษฟังก์ชันในการจัดการความผิดปกติเผาผลาญ เช่นโรคเบาหวานและไขมันในเลือดสูง และการป้องกันหลอดเลือดหัวใจและ colonic โรค (Perera et al. 2010) ของชุดใหญ่ของข้าวบาร์เลย์พันธุ์ (ชู Backes และรัสมุ ส 2012) แสดงความกว้างเนื้อหาช่วงของ RS อมิสูงสายพันธุ์มากมายในข้าว ข้าวโพดและข้าวบาร์เลย์ที่ผ่านการผสมพันธุ์กลายพันธุ์หรือเทคโนโลยีชีวภาพพันธุ์ (นกและ al. 2007 Hallstrom, Sestili, LafiandraBjorck, & Ostman, 2011 เจียง ลิโอ ลัง Campbell และ เจนได้รับการพิสูจน์ 2010) ประกอบด้วย RS สูงเนื้อหา และจัดแสดงต่ำอื่น ๆ แป้งในหลอดทดลองเอนไซม์สลาย ซึ่งนำไปสู่การทำงานช้ากลูโคสออก และให้ควบคุมการทำงานของน้ำตาลดัชนี (GI)โครงสร้างเม็ดแป้ง อัตราส่วนของอมิให้ amylopectinและปรับโครงสร้างของ amylopectin ซึ่งมีอิทธิพลต่อการปริมาณ RS (Perera et al. 2010), ซึ่งออกแรงผลกระทบที่ดีในการย่อยอาหารของ RS สูงข้าวสายพันธุ์ (Yang et al. 2006) ทั้งสองการกลายพันธุ์สูงเซชัน และสูง RS ข้าวแสดงแตกต่างกันเห็นได้ชัดmorphologies และ physiochemical คุณสมบัติเมื่อเทียบกับปกติข้าว (เว่ย ฉิน และซู et al. 2010 ยาง et al. 2006) แป้งมีเม็ดข้าวสูงอมิ TRS (เว่ย ฉิน และซู et al. 2010)ทบต้นกึ่ง และประกอบด้วยหลาย subgranules ขณะการกลายพันธุ์สูง RS ประกอบด้วยเม็ดแป้งขนาด เล็ก รอบ และไม่สม่ำเสมอและ amylopectin สั้น (ชู et al. 2007) เม็ดแป้งที่มีปริมาณแอมิโลสและ amylopectin จะเกิดขึ้นในการ amyloplastระหว่างเม็ดบรรจุ (เจิน Ryoo แฟง Walia และ Nakamura, 2010)ภายใต้การโต้ตอบระหว่าง ADP กลูโคส pyrophosphorylase (AGP),อื่น ๆ แป้ง synthase (SS) อื่น ๆ แป้งด้านเอนไซม์ (จะ) และแป้งยกเลิกด้านเอนไซม์ (เพื่อโหวต), และ morphologies แตกต่างกัน และการเปลี่ยนแปลงในคุณสมบัติ physiochemical ของแป้งที่แยกได้จากสายพันธุ์ที่แตกต่างกันระหว่างเม็ดบรรจุอาจสะท้อนความหลากหลายในคุณภาพข้าว (ไก หลิว วัง และ ไก 2011) และมีนัยสำคัญสุดท้ายคุณสมบัติของข้าวและย่อยของการแป้ง การสูญเสียหรือลดบางส่วนของกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือของเอนไซม์เหล่านี้อาจส่งผลให้ความแตกต่างที่ทำเครื่องหมายในคุณสมบัติและความ physiochemical ของเม็ดแป้ง(เจินและ al. 2010) ทั้งอื่น ๆ แป้งด้านเอนไซม์และแป้งsynthases อาจมีอิทธิพลต่อปริมาณแป้งทนในข้าว(Butardo et al. 2011 Zhang et al. 2011) อย่างไรก็ตาม มีการศึกษาเข้าใจยากการโต้ตอบระหว่าง RS เม็ดแป้งสังเคราะห์อื่น ๆ แป้งเอนไซม์ก่อตัวและคีย์ที่เข้าร่วมในระหว่างการก่อเคอร์เนล Jiang et al. (2010) พบว่า RSเนื้อหาเพิ่มขึ้นกับการเจริญเติบโตของเคอร์เนลและเพิ่มการเนื้อหาส่วนประกอบเซชัน/ปานกลางในข้าวโพดเซชันสูง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้าวเป็นอาหารหลักเป็น 60% ของประชากรโลกและ 76-
78% ของ endosperm ที่ประกอบด้วยแป้ง ขึ้นอยู่กับการย่อยได้ของ
แป้งแบ่งเป็นแป้งที่ย่อยได้อย่างง่ายดาย (RDS)
ช้าย่อยแป้ง (SDS) และแป้งทน (RS) (Englyst
& ฮัดสัน, 1996) แป้งทน (RS) เป็นส่วนหนึ่งของแป้งที่
ผ่านไม่ได้แยกแยะผ่านลำไส้เล็กของบุคคลที่มีสุขภาพดี
และมีการหมักในลำไส้ใหญ่ นอกจากนี้อาร์เอสต่อมา
แบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม: RS1, RS2, RS3 และ RS4 (เพียร์รา
Meda และไทเลอร์, 2010) RS1 หมายถึงแป้งในไม่ได้เปลี่ยนแปลง
อาหารที่มีรูปแบบที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ทางร่างกาย RS2 เป็นแป้งที่มี
สถานะเป็นธรรมชาติและเป็นรูปแบบเม็ดและ RS3 จะเกิดขึ้นเมื่ออาหารที่
มีแป้งสุกและระบายความร้อนในระหว่างที่ดำเนินการ
เม็ดแป้งที่ได้รับการ gelatinisation และ retrogradation; RS4
รวมแป้งเหล่านั้นแก้ไขโดยประเภทต่างๆของสารเคมี
(บราวน์, 2004) อาร์เอสได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นที่ดีสำหรับ
การปรับปรุงการตอบสนองของระดับน้ำตาลในเลือดและ insulinaemic, การจัดแสดงนิทรรศการพิเศษ
ฟังก์ชั่นในการจัดการของความผิดปกติของการเผาผลาญอาหารเช่นโรคเบาหวาน
และไขมันในเลือดและป้องกันการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือด
และโรคลำไส้ใหญ่ (เพียร์รา et al., 2010) การคัดกรองจากชุดใหญ่
ของพันธุ์ข้าวบาร์เลย์ (เอส Backes และ Rasmussen, 2012) แสดงความกว้าง
ช่วงของเนื้อหา RS หลายสายพันธุ์สูงอะไมโลสในข้าวข้าวโพด
และข้าวบาร์เลย์ที่ถูกพัฒนาผ่านการปรับปรุงพันธุ์กลายพันธุ์หรือเทคโนโลยีชีวภาพ
ปรับปรุงพันธุ์ (et นก อัล, 2007. Hallstrom, Sestili, Lafiandra,
Björckและ Ostman 2011; เจียง Lio บลังแคมป์เบลและเจน
2010) ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีเนื้อหาที่อาร์เอสสูงและแสดง
แป้งต่ำย่อยโปรตีนในหลอดทดลอง ซึ่งนำไปสู่ช้า
ปล่อยกลูโคสและสามารถให้การควบคุมการทำงานของระดับน้ำตาลในเลือด
ดัชนี (GI).
โครงสร้างเม็ดแป้งอัตราส่วนของอะมิโลสที่จะ amylopectin ที่
และปรับโครงสร้างของ amylopectin อย่างเห็นได้ชัดมีอิทธิพลต่อ
ปริมาณของอาร์เอส (เพียร์รา et al., 2010 ) ซึ่งออกแรงผลกระทบที่ดีใน
การย่อยอาหารของสายพันธุ์ข้าวสูงอาร์เอส (Yang et al., 2006) ทั้งสอง
สูงอะไมโลสและการกลายพันธุ์ข้าวสูง RS แสดงที่แตกต่างกันเห็นได้ชัดว่า
รูปร่างลักษณะและคุณสมบัติทางเคมีกายภาพเมื่อเทียบกับปกติ
ข้าว (เหว่ยฉินและจู้ et al, 2010;.. ยาง, et al, 2006) แป้ง
เม็ดสูงอะไมโลสข้าว TRS (เหว่ยฉินและจู้ et al., 2010) เป็น
กึ่งประกอบและมี subgranules จำนวนมากในขณะที่
กลายพันธุ์สูงอาร์เอสมีขนาดเล็กกลมและเม็ดแป้งที่ผิดปกติ
และ amylopectin สั้น ( Shu et al., 2007) เม็ดแป้งที่
มีส่วนผสมของอะมิโลสโลจะเกิดขึ้นใน amyloplast
ระหว่างเม็ดบรรจุ (Jeon, Ryoo, ฮาห์น Walia และนากามูระ, 2010)
ภายใต้การโต้ตอบกันของ ADP กลูโคส pyrophosphorylase (AGP)
แป้งเทส (เอสเอส), แป้งแตกแขนงเอนไซม์ ( พ.ศ. ) และแป้ง
de-แตกแขนงเอนไซม์ (DBE) และรูปร่างลักษณะแตกต่างกันและ
การเปลี่ยนแปลงในคุณสมบัติทางเคมีกายภาพของแป้งที่แยกได้จาก
สายพันธุ์ที่แตกต่างกันในระหว่างการบรรจุข้าวอาจสะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างใน
คุณภาพของเมล็ดข้าว (CAI หลิววังและ Cai 2011) และ อย่างมีนัยสำคัญ
ส่งผลกระทบต่อคุณสมบัติสุดท้ายของข้าวและการย่อยได้ของ
แป้ง ความสูญเสียหรือลดลงบางส่วนของกิจกรรมของหนึ่งหรือ
หลายของเอนไซม์เหล่านี้อาจส่งผลให้เกิดความแตกต่างในลักษณะทางสัณฐานวิทยาและกายภาพคุณสมบัติของเม็ดแป้ง
(Jeon et al., 2010) แป้งทั้งสองแยกทางเอนไซม์และแป้ง
synthases ที่อาจมีผลต่อปริมาณแป้งทนข้าว
(Butardo et al, 2011;.. Zhang et al, 2011) แต่มี
การศึกษาที่เข้าใจยากในการโต้ตอบกันของอาร์เอส, เม็ดแป้งที่
ก่อตัวและเอนไซม์ที่สำคัญการมีส่วนร่วมในการสังเคราะห์แป้ง
ในระหว่างการก่อเคอร์เนล เจียง, et al (2010) พบว่าอาร์เอส
เพิ่มขึ้นของเนื้อหาที่มีการเจริญเติบโตของเมล็ดและการเพิ่มขึ้นใน
เนื้อหาส่วนประกอบอะไมโลส / สื่อกลางในการอะมิโลสสูงข้าวโพด