Grace saw them first. Her mother wa

Grace saw them first. Her mother was cooking breakfast
in the kitchen, and her father was turning off the
lantern. Grace was still looking out of her window
through the telescope. For a second she saw a man on top
of the rock, then she could not see him behind the waves.
But a minute later she saw him again - and there were two
men this time. They stood together and waved wildly.
Then the rain came, and she could see nothing. But
perhaps there were four, or five? She put down the
telescope and called her father.
'Father, come quick! There are men on the rock! They
are still alive!'
William Darling ran into the room. He saw them. He
put down the telescope and looked at his daughter.
'We must go, lass,' he said quietly. 'You and I. We must
take the boat and save them. Will you come?'
'Of course, father,' she said, 'If we don't save them,
who will?'
'That's right, lass.' William Darling looked out of the
window, unhappily. 'I've not seen a worse sea this year.
No boat could come from the mainland in this wind.'
Grace's mother came into the room, and heard him.
'You can't go, William!' she said. 'Grace is only a girl.
Look at that sea! You'll both drown!'
'We have to try, mother!' said Grace angrily. 'Think of
those poor people, alone on that rock. We live on a
lighthouse - it's our job!'
'It's a job for your father and brothers, Grace, not you!
You'll drown! How will that help those men?'
'How will it help them if we do nothing?'
Thomasin Darling looked out of the window again, at
the wild, angry sea. She shook her head. 'Perhaps you'll
get to the rock, Grace,' she said. 'With God's help and the
wind behind you. But you'll never get back against the
wind. Not one man and a girl in a storm like this. Never.'
William Darling took his wife's hands in his. 'Listen to
me, Thomasin,' he said. 'There are three or four seamen
on that rock. Strong men. They'll help row us back, if we
save them.'
'If you save them,' said Thomasin. 'And if you don't . . . ?'
At first William Darling did not answer. He looked into
his wife's eyes. 'We're going, Thomasin,' he said quietly.
'We have to go. Come down now and help us with the
boat.'
Outside, in the terrible wind and the rain, it took them
fifteen minutes to get the boat ready. Three times the
waves nearly broke the boat on the rock. William got in
first, and sat at the front. Grace and her mother held the
boat away from the rocks. William got two oars ready,
and waited for the next wave.
'All right, Grace! Get in now!' he shouted.
Grace jumped into the boat, and William pulled hard with the oars.
One . . . two . . . three pulls,
and then a wave
lifted the boat and the oars were pulling at air. But they were
away from the rocks. The boat
came down between two
waves, and Grace quickly got her oars out. They both pulled hard
together, but carefully too.
They did not want to
lose an oar in the wild water. Grace was cold and her dress and hat
were wet. She was afraid,
but happy and
excited too. 'This is what God wants me to do,' she thought. At the
top of a wave she could
easily see across the
Longstone rock to the other side. Then the boat went down between
the waves and she could
see only mountains of
wild water everywhere.
'Pull left! Left!' William shouted. 'We must keep the rocks between
us and the worst waves!'
Grace pulled hard at her oars, and watched the waves. 'God will
help us save them!' she
thought happily. 'I know He
will.'
Outside the lighthouse, Thomasin Darling watched the little boat.
She saw it for a second, then
it went behind a
wave, and came up again. 'It's not possible,' she thought. 'No boat
can live in a sea like that! Oh
God, please - save
my husband and daughter!'
She watched and prayed, and the little boat got smaller and smaller
on the wild, grey sea.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกรซเห็นพวกเขาครั้งแรก แม่ของเธอถูกเตรียมอาหารเช้า ในห้องครัว และพ่อของเธอถูกปิดตัว โคมไฟ เกรซยังถูกมองจากหน้าต่างของเธอ โดยใช้กล้องโทรทรรศน์ สำหรับที่สองที่ เธอเห็นชายคนหนึ่งอยู่ด้านบน เยรูซาเลม แล้วเธอไม่สามารถเห็นพระองค์หลังคลื่น แต่นาทีต่อมาเธอเห็นเขาอีก - และมีสอง คนเวลานี้ พวกเขายืนกัน และ waved อาละวาด ฝนมา และเธอไม่สามารถเห็น แต่ บางทีมี 4 หรือ 5 เธอใส่ลงใน กล้องโทรทรรศน์ และเรียกพ่อของเธอ ' พ่อ มาด่วน มีคนร็อค พวกเขา ยังมีชีวิต!' William ดาร์ลิงวิ่งเข้าไปในห้อง เขาเห็นพวกเขา เขา ใส่ลงในกล้องโทรทรรศน์ และมองลูกสาวของเขา 'เราต้องไป lass เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ ' คุณและผม เราต้อง นำ และบันทึก คุณจะมาหรือไม่? " 'แน่นอน พ่อ เธอกล่าวว่า, ' ถ้าเราไม่บันทึก ที่จะ?' 'ขวา lass ' William ลิ้งดูของ หน้าต่าง unhappily ' ฉันเคยไม่เห็นทะเลแย่ปีนี้ เรือไม่สามารถมาจากแผ่นดินใหญ่ในลมนี้ได้ ' พระคุณของแม่เข้าห้องมา และยิน 'คุณไม่ไป William ' เธอบอกว่า ' เกรซเป็นผู้หญิงเท่านั้น ดูทะเล คุณจะทั้งจมน้ำตาย!' 'เราต้องลอง ย่า ' กล่าวว่า พระคุณ angrily ' คิดถึง ผู้คนจน คนเดียวในหินนั้น เราอยู่บนการ ประภาคาร - มันเป็นงานของเรา!' ' มันเป็นงานของคุณพ่อและบราเดอร์ เกรซ คุณไม่ คุณจะจมน้ำตาย การจะที่ช่วยให้คนเหล่านั้นหรือไม่? " 'ว่าจะได้ช่วยให้พวกเขาถ้าเราไม่ต้องทำอะไร' ดาร์ลิ่ง Thomasin มองออกจากหน้าต่าง อีกที่ ทะเลป่า โกรธ เธอจับหัวของเธอ ' บางทีคุณจะ ไปร็อค เกรซ ก็ ' ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าและ ลมที่อยู่ข้างหลังคุณ แต่คุณจะไม่ได้กลับกับการ ลม ไม่ชายหนึ่งคนและผู้หญิงในพายุนี้ ไม่ ' William ลิ้งเอามือของภรรยาของเขาใน ' ฟัง ฉัน Thomasin เขากล่าวว่า ' มีชาวสาม หรือสี่ บนหินนั้น คนแข็งแรง พวกเขาจะช่วยแถวเรากลับ เรา บันทึก ' 'ถ้าคุณบันทึก Thomasin กล่าวว่า "และ ถ้าคุณ..." ที่แรก William ลิ้งไม่มีสัญญาณ เขามองไป สายตาของภรรยา 'เรากำลัง Thomasin เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ ' เราต้องไป มาลง และช่วยให้เรามีการ เรือ ' ภายนอก กลัวลมและฝน ใช้ได้ ห้านาทีจะเรือ ครั้งที่สาม นอกจากนี้คลื่นเกือบยากจนเรือบนหิน มี William แรก และเสาร์หน้า เกรซและแม่ของเธอ เรือจากหิน William ได้ไม้พายสองพร้อม และรอให้คลื่นถัดไป ',โปรดปราน ได้รับในขณะนี้! "เขาตะโกนขึ้น ปลอดหนี้ไปในเรือ และ William ดึงยาก ด้วยไม้พายหนึ่ง...สอง...สามดึงและคลื่นแล้ว ยกเรือและไม้พายถูกดึงในอากาศ แต่พวกเขาจากหิน เรือลงมาระหว่างสอง คลื่น และผ่อนผันได้อย่างรวดเร็วมีไม้พายของเธอออก พวกเขาทั้งสองดึงยากกัน แต่ระมัดระวังเกินไปพวกเขาไม่ต้องการ สูญเสียการพายในน้ำป่า พระคุณเย็น และเสื้อ และหมวกของเธอไม่เปียก เธอกลัวแต่ความสุข และ ตื่นเต้นเกินไป 'นี่คืออะไรพระเจ้าต้องการ เธอคิดว่า ที่ด้านบนของคลื่นที่เธอสามารถเห็นได้ง่ายในการ โจว Longstone หินในด้านอื่น ๆ แล้วเรือก็ลงระหว่างคลื่นและเธอสามารถดูภูเขาของ ป่าน้ำทุก ' ดึงซ้าย ทางซ้าย!' William ตะโกน ' เราต้องเก็บหินระหว่างเราและคลื่นเลวร้ายที่สุด!' เกรซดึงยากที่ไม้พายของเธอ และดูคลื่น ' พระเจ้าจะช่วยให้เราบันทึก!' เธอคิดอย่างมีความสุข ' ฉันรู้ว่าเขา จะ ' นอกประภาคาร Thomasin ลิ้งดูเรือลำน้อยเธอเห็นแป๊บ แล้วมันไปอยู่เบื้องหลังการ คลื่น และมาอีก 'เป็นไปไม่ได้ เธอคิดว่า ' เรือไม่สามารถอาศัยอยู่ในทะเลเช่นนั้น โอ้พระเจ้า กรุณา - บันทึก สามีและลูกสาวของฉัน!' เธอเฝ้าดู และอธิษฐาน และน้อยเรือใส่ขนาดเล็ก และขนาดเล็กบนทะเลป่า สีเทา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกรซเห็นพวกเขาเป็นครั้งแรก แม่ของเธอได้รับการปรุงอาหารเช้า
ในห้องครัวและพ่อของเธอถูกปิด
โคมไฟ เกรซก็ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างของเธอ
ผ่านกล้องโทรทรรศน์ เป็นครั้งที่สองที่เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้านบน
ของหินแล้วเธอไม่สามารถมองเห็นเขาอยู่เบื้องหลังคลื่น.
แต่นาทีต่อมาเธอเห็นเขาอีกครั้ง - และมีสอง
คนในเวลานี้ พวกเขายืนอยู่ด้วยกันและโบกมือลำพอง.
แล้วฝนมาและเธอจะได้เห็นอะไร แต่
บางทีอาจจะมีอยู่สี่หรือห้า? เธอใส่ลง
กล้องโทรทรรศน์และเรียกพ่อของเธอ.
'พ่อมาอย่างรวดเร็ว! มีคนบนก้อนหินเป็น! พวกเขา
ยังมีชีวิตอยู่! '
วิลเลียมที่รักวิ่งเข้ามาในห้อง เขาเห็นพวกเขา เขา
ใส่ลงกล้องโทรทรรศน์และมองไปที่ลูกสาวของเขา.
'เราต้องไปสาว "เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ 'คุณและฉันเราต้อง
ใช้เรือและบันทึกไว้ คุณจะมา? '
'แน่นอนว่าพ่อของเธอกล่าวว่า' ถ้าเราไม่ช่วยพวกเขา
ที่จะ? '
'ที่เหมาะสมสาว. วิลเลียมดาร์ลิ่งมองออกไปนอก
หน้าต่างมีความสุข 'ฉันไม่ได้เห็นทะเลที่เลวร้ายยิ่งในปีนี้.
เรือไม่ได้มาจากแผ่นดินใหญ่ในลมนี้.
แม่เกรซก็เข้ามาในห้องและได้ยินเขา.
'คุณไม่สามารถไปวิลเลียม! เธอพูด 'เกรซเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง.
ดูทะเลที่! คุณจะได้ทั้งสองจมน้ำ! '
'เราต้องพยายามแม่! เกรซกล่าวว่าด้วยความโกรธ 'คิดว่า
คนยากจนเหล่านั้นอยู่คนเดียวบนหิน เราอาศัยอยู่บน
ประภาคาร - มันเป็นงานของเรา!
'มันเป็นงานของพ่อและพี่น้องของคุณเกรซไม่ได้ให้คุณ!
คุณจะจมน้ำ! วิธีที่จะช่วยให้คนเหล่านั้นหรือไม่ '
'วิธีการมันจะช่วยให้พวกเขาถ้าเราไม่ทำอะไรเลย?
Thomasin ดาร์ลิ่งมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งที่
ป่าทะเลโกรธ เธอส่ายหัวของเธอ 'บางทีคุณอาจจะ
ได้รับที่จะร็อคเกรซ 'เธอกล่าวว่า 'ด้วยความช่วยเหลือของพระเจ้าและ
ลมอยู่ข้างหลังคุณ แต่คุณจะไม่ได้กลับมาอยู่กับ
ลม ไม่ชายคนหนึ่งและหญิงสาวในพายุเช่นนี้ ไม่เคย.
วิลเลียมที่รักเอามือของภรรยาของเขาในของเขา 'ฟัง
ฉัน Thomasin "เขากล่าวว่า 'มีสามหรือสี่ลูกเรืออยู่
บนก้อนหินที่ ผู้ชายที่แข็งแกร่ง พวกเขาจะช่วยให้เรากลับแถวถ้าเรา
ช่วยให้พวกเขา. '
'ถ้าคุณช่วยพวกเขากล่าวว่า Thomasin 'และถ้าคุณทำไม่ได้ . . ? '
ตอนแรกวิลเลียมที่รักไม่ได้ตอบ เขามองเข้าไปใน
ตาของภรรยาของเขา "เรากำลังจะ Thomasin" เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ .
'เราต้องไป ลงมาในขณะนี้และช่วยให้เรามี
เรือ.
นอกในลมสาหัสและฝนจะเอาพวกเขา
สิบห้านาทีที่จะได้รับเรือพร้อม สามครั้ง
คลื่นเกือบยากจนเรือบนก้อนหิน วิลเลียมได้ใน
ครั้งแรกและนั่งอยู่ที่ด้านหน้า เกรซและแม่ของเธอที่จัดขึ้น
เรือออกไปจากก้อนหิน วิลเลียมมีสองพายพร้อม
และรอให้คลื่นต่อไป.
'สิทธิทั้งหมดเกรซ! ได้รับในขณะนี้! เขาตะโกน.
เกรซกระโดดลงไปในเรือและวิลเลียมดึงอย่างหนักกับพาย.
หนึ่ง . . สอง . . ดึงสาม,
และจากนั้นคลื่น
ยกเรือและพายที่ถูกดึงอากาศ แต่พวกเขาก็
ออกไปจากก้อนหิน เรือ
ลงมาระหว่างสอง
คลื่นและเกรซรีบพายเธอออก พวกเขาทั้งสองดึงยาก
ด้วยกัน แต่อย่างระมัดระวังเกินไป.
พวกเขาไม่ต้องการที่จะ
สูญเสียการพายเรือในน้ำป่า เกรซเป็นที่หนาวเย็นและการแต่งกายและหมวกของเธอ
เปียก เธอเป็นคนที่กลัว
แต่มีความสุขและ
ตื่นเต้นเกินไป นี่คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้ผมทำ "เธอคิดว่า ที่
ด้านบนของคลื่นที่เธอจะ
เห็นได้อย่างง่ายดายทั่ว
หิน Longstone ไปด้านอื่น ๆ จากนั้นเรือลงไประหว่าง
คลื่นและเธอจะได้
เห็นภูเขาเพียงหนึ่งเดียวของ
น้ำป่าทุกที่.
'ดึงซ้าย! ซ้าย! วิลเลียมตะโกน "เราจะต้องเก็บก้อนหินระหว่าง
เราและคลื่นที่เลวร้ายที่สุด! '
เกรซดึงยากในการพายของเธอและเฝ้าดูคลื่น 'พระเจ้าจะ
ช่วยให้เราบันทึกไว้! เธอ
คิดอย่างมีความสุข 'ฉันรู้ว่าเขา
จะ. '
นอกประภาคาร Thomasin ดาร์ลิ่งดูเรือเล็ก ๆ น้อย ๆ .
เธอเห็นมันเป็นครั้งที่สองแล้ว
มันไปอยู่เบื้องหลัง
คลื่นแล้วก็ขึ้นมาอีกครั้ง "มันเป็นไปไม่ได้ 'เธอคิดว่า 'เรือไม่
สามารถอาศัยอยู่ในทะเลเช่นนั้น! โอ้
พระเจ้าโปรด - ประหยัด
! สามีและลูกสาวของฉัน '
เธอดูและอธิษฐานและเรือเล็กมีขนาดเล็กและขนาดเล็ก
ในป่าทะเลสีเทา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกรซเห็นพวกเขาก่อน แม่ของเธอกำลังทำอาหารเช้า
ในครัว และพ่อของเธอปิด
โคมไฟ เกรซยังมองออก
หน้าต่างของเธอผ่านกล้องโทรทรรศน์ เป็นครั้งที่สองที่เธอเห็นผู้ชายด้านบน
ของหินแล้ว เธอไม่อาจพบเขาหลังคลื่น .
แต่นาทีต่อมา เธอได้เจอเขาอีกครั้ง และมี 2
ผู้ชายในครั้งนี้ พวกเขายืนอยู่ด้วยกัน และโบกมืออย่างบ้าคลั่ง
แล้วฝนก็มา เธอเห็นอะไร แต่
บางทีมี สี่ หรือห้า เธอวาง
กล้องโทรทรรศน์และเรียกพ่อ พ่อ ,
' มาเร็ว ! มีผู้ชายบนหิน ! พวกเขา
ยังมีชีวิตอยู่ !
William ที่รักวิ่งเข้ามาในห้อง เขาเห็นพวกเขา เขา
วางกล้องโทรทรรศน์และมองลูกสาวของเขา .
' เราต้องไป , สาวรุ่น , ' ' เขากล่าวอย่างเงียบ ๆ คุณและฉันเราต้อง
เอาเรือ และบันทึก คุณจะมา ?
" แน่นอน , พ่อ , ' เธอกล่าวว่า ' ถ้าเราไม่ช่วยพวกเขา
ใคร ?
' ใช่แล้ว แลส ' วิลเลียมที่รักมองออกไป
' หน้าต่าง ไม่มีความสุข ผมไม่เคยเห็นทะเลแย่ลงในปีนี้
ไม่มีเรืออาจมาจากแผ่นดินใหญ่ในลมนี้ '
พระคุณของแม่เข้ามาในห้อง และได้ยินเขา .
' คุณไม่สามารถไป วิลเลี่ยม ! เธอบอกว่า . . . เกรซเป็นเพียงสาว
มองไปที่ทะเล คุณทั้งคู่จะจมน้ำ !
' เราต้องพยายาม แม่ ! เกรซ ' กล่าวอย่างโกรธๆ คิดถึง
ผู้คนยากจน คนเดียว บนหินก้อนนั้น เราอาศัยอยู่บน
ประภาคาร มันเป็นงานของเรา "
' มันเป็นงานของพ่อและพี่ชาย เกรซ ไม่ใช่คุณ
นายจะจม ! มันจะช่วยให้คนเหล่านั้น ?
' มันจะช่วยได้ถ้าเราไม่ทำอะไร ?
thomasin ที่รักมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ที่
ป่าทะเลโกรธ เธอส่ายหน้า . . . บางทีคุณอาจจะ
ได้รับหิน , เกรซ , ' ' เธอกล่าวว่า กับพระเจ้าช่วยและ
ลมหลังคุณ แต่คุณจะไม่มีวันได้กลับไปกับ
ลม ไม่หนึ่งคน และผู้หญิงในพายุแบบนี้ ไม่เคย '
William ที่รักพาภรรยาของเขาในมือของเขา . . . ฟังฉัน thomasin
, ' ' เขากล่าวว่า มีสามหรือสี่ลูกเรือ
บนหินก้อนนั้น ผู้ชายที่แข็งแรง พวกเขาจะช่วยเราถ้าเรา
แถวหลังบันทึกพวกเขา . '
' ถ้าคุณช่วยพวกเขา , ' ' thomasin . และถ้าคุณไม่ . . . . . . . . ? '
ตอนแรก วิลเลียม ที่รักไม่ตอบ เขาดู
เมียตา’ เรากำลังจะไป thomasin ' เขาพูดอย่างเงียบๆ
' เราต้องไปแล้ว ลงมาแล้ว และช่วยเราด้วย

เรือ ' นอกในลมสาหัสและฝน มันพาพวกเขา
สิบห้านาทีเพื่อรับเรือพร้อมแล้ว
สามครั้งคลื่นเกือบพังเรือบนหิน วิลเลียมได้
ครั้งแรก และนั่งอยู่ที่ด้านหน้า เกรซและแม่ของเธอที่จัดขึ้น
เรือห่างจากหิน วิลเลียมได้สองพายพร้อม รอให้คลื่นต่อไป
.
' เอาล่ะ เกรซ ดูได้ในขณะนี้ ! เขาตะโกน
เกรซกระโดดลงไปในเรือ และวิลเลียม ดึงยาก ด้วยไม้พาย .
1 . . . . . . . 2 . . . . . . . . สามดึงแล้วคลื่น

,ยกเรือและพายถูกดึงอากาศ แต่พวกเขา
ห่างจากหิน เรือ

ลงมาระหว่างสองคลื่นและเกรซอย่างรวดเร็วได้พายของเธอออกมา พวกเขาทั้งสองดึงยาก
ด้วยกัน แต่รอบคอบเกินไป พวกเขาไม่ได้ต้องการ

เสียพายเรือในน้ำป่า เกรซหนาวและเสื้อผ้าของเธอและหมวก
ก็เปียก เธอกลัว แต่ก็มีความสุข

และตื่นเต้นด้วย . . . นี่คือสิ่งที่พระเจ้าต้องการให้ผมทำ' เธอคิด ที่ด้านบนของคลื่น
เธอ

longstone หินได้อย่างง่ายดายดูข้ามไปอีกฝั่ง แล้วเรือลงไประหว่าง
คลื่นได้

เห็นภูเขาของป่าน้ำทุกที่ .
' ดึงซ้าย ซ้าย ! วิลเลี่ยมตะโกน . พวกเราต้องเก็บหินระหว่าง
เรา และคลื่นที่เลวร้ายที่สุด !
เกรซดึงยากที่พายของเธอและเฝ้าดูคลื่น’ พระเจ้าจะช่วยให้เราประหยัด '
! เธอ
' คิดอย่างมีความสุข ผมรู้ว่าเขา

นอกจะ ' ประภาคาร thomasin ที่รักดูเรือน้อย .
เธอเห็นมันเป็นครั้งที่สองแล้ว

ไปข้างหลังคลื่นมาอีกแล้ว . มันเป็นไปไม่ได้ เขาคิดว่า ' ไม่มีเรือ
สามารถอาศัยอยู่ในทะเลแบบนี้ โอ้พระเจ้าโปรดช่วย

, สามีและลูกสาว !
เธอเฝ้าดูและอธิษฐานและเรือเล็กได้เล็ก
ในป่า , ทะเลสีเทา