The quality and freshness of marine

The quality and freshness of marine species rapidly decline postmortem due to a variety of microbial and biochemical degradation mechanisms (Pigott & Tucker,1990; Whittle, Hardy, & Hoobs,1990). Thus, the sensory quality and nutritional value of chilled fish deteriorate as a result of different degradative pathways, such as endogenous enzymatic activity, microbial development and lipid oxidation mechanisms (Olafsdóttir et al., 1997; Whittle et al., 1990). To slow the mechanisms involved in quality loss, the fish specimens should be refrigerated immediately after capture. Therefore,
fish have traditionally been cooled and stored in either flake ice (Nunes, Batista, & Morâo de Campos, 1992), refrigerated sea water (Kraus, 1992), or ice slurries (Barros-Velázquez, Gallardo, Calo, & Aubourg, 2008; Rodríguez, Barros-Velázquez, Piñeiro, Gallardo, & Aubourg, 2006; Rodríguez, Losada, Aubourg, & Barros-Velázquez, 2004), or they have been preserved by exposure to chemical agents (Hwang & Regenstein, 1995). However, the seafood industry is always searching for new preservation strategies to extend the shelf life of fish and provide the consumers with fish material with
the best quality, both at the sensory and nutritional levels. Natural organic acids are preservatives that have been receiving increasing attention as minimal processing strategies because they are easily attained, have a low commercial cost and can be used in food at a wide range of permitted concentrations, these having to be declared in the food labels. These organic acids are soluble in lipids in their undissociated forms, which allows them to cross the microbial membrane into the microbial cytoplasm, where the acids tend to dissociate and deliver hydrogen ions and a particular anion
(Booth, 1985; Booth & Kroll, 1989). As a result, microorganisms are forced to export the excess hydrogen ion to maintain a physiological pH inside the cell, which is an energy-depleting process that limits bacterial growth. Otherwise, the excess hydrogen ions in the cytoplasm may cause the pH to decrease to levels that are incompatible with bacterial growth (Gould, 1996). Among the natural organic acids, ascorbic acid and citric acid and their salts are well-known chelators and acidulants in biological systems, which are especially beneficial for fish oil and emulsions (Kelleher, Silva, Hultin, & Wilhelm, 1992; Osborn-Barnes & Akoh, 2003), minced fish (Hwang & Regenstein, 1995; Stodolnik, Blasiak, & Broszedzka, 1992), fish fillets (Badii & Howell, 2002; Pourashouri, Shabanpour, Aubourg, Rohi, & Shabani, 2009) and whole fish (Aubourg, Pérez-Alonso, & Gallardo, 2004). Treatment with lactic acid has also been reported to be effective for extending
the shelf lives of fish fillets (Kim, Hearnsberger, & Eun, 1995; Metin, Erkan, Varlik, & Aran, 2001) and coated fish (Gogus, Bozoglu, & Yurdugul, 2006). Interestingly, the effectiveness of inhibiting the growth of Gram-negative bacteria, which are responsible of fish spoilage, has also been reported (Alakomi et al., 2000). However, when employed above certain concentrations or for relatively long exposure times, evidence of fish digestion by the organic acids has been observed, which may produce unfavourable sensory and physical properties of the fish (Kim et al., 1995; Metin et al., 2001).
This study provides a novel strategy that employs aqueous solutions of natural organic acids as biopreservatives to prepare flake ice for chilling fish specimens. We have previously demonstrated the biochemical benefits of employing an organic acid-icing system, including ascorbic acid, citric acid and lactic acid, on commercially relevant fish species in terms of lipid oxidation and hydrolysis (García-Soto, Sanxuás, Barros-Velázquez, Fuertes- Gamundi, & Aubourg, 2011). However, the microbial effects of this system have not been evaluated to date. Accordingly, this work focused on studying the effects of an organic acid-icing system on the microbial development and shelf lives of three commercially
relevant fish species (hake, Merluccius merluccius; megrim, Lepidorhombus whiffiagonis; and angler, Lophius piscatorius) from the Grand Sole North Atlantic fishing bank during refrigerated storage.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คุณภาพและความสดชื่นจากทะเลชนิดปฏิเสธ postmortem เนื่องจากความหลากหลายของกลไกการย่อยสลายของจุลินทรีย์ และชีวเคมี (Pigott และทักเกอร์ 1990 อย่างรวดเร็ว เหลา Hardy, & Hoobs, 1990) จึง เสื่อมคุณภาพทางประสาทสัมผัสและคุณค่าทางโภชนาการของปลาเย็นจากอื่นมนต์ degradative กิจกรรม endogenous เอนไซม์ในระบบ พัฒนาจุลินทรีย์ และกลไกการเกิดออกซิเดชันของไขมัน (Olafsdóttir และ al., 1997 เหลาและ al., 1990) จะชะลอกลไก เกี่ยวข้องกับการสูญเสียคุณภาพ specimens ปลาควรจะรเออร์ทันทีหลังจากที่จับ ดังนั้นปลาซึ่งมีการระบายความร้อนด้วย และเก็บไว้ในน้ำทะเลน้ำแข็ง (Nunes บาทิสตา และ Morâo de Campos, 1992), refrigerated เกล็ด (Kraus, 1992), หรือน้ำแข็ง slurries (จิตรกร Barros โฮสเทลกัลลาร์โด Calo, & Aubourg, 2008 Rodríguez จิตรกร Barros, Piñeiro โฮสเทลกัลลาร์โด & Aubourg, 2006 Rodríguez, Losada, Aubourg และ จิตรกร Barros, 2004), หรือมีการเก็บรักษาจากการสัมผัสกับสารเคมีตัวแทน (Hwang & Regenstein, 1995) อย่างไรก็ตาม อุตสาหกรรมอาหารทะเลจะเสมอหาใหม่กลยุทธ์เก็บรักษาเพื่อยืดอายุการเก็บรักษาปลา และให้ปลาวัสดุกับผู้บริโภคคุณภาพดีสุด ทั้งในระดับการรับรู้ และคุณค่าทางโภชนาการ กรดอินทรีย์ธรรมชาติเป็นสารกันบูดที่มีได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นเป็นกลยุทธ์การประมวลผลน้อยที่สุดเนื่องจากพวกเขาจะเดินได้ มีต้นทุนทางการค้าต่ำ และสามารถใช้ในอาหารที่อนุญาตความเข้มข้น เหล่านี้มีการประกาศในป้ายอาหารหลากหลาย กรดอินทรีย์เหล่านี้จะละลายในโครงการในรูปแบบของ undissociated ซึ่งช่วยให้พวกเขาข้ามเยื่อจุลินทรีย์เป็นจุลินทรีย์ไซโทพลาซึม ซึ่งกรดที่มักจะ dissociate และประจุไฮโดรเจนและ anion เฉพาะ(บูธ 1985 บูธ & Kroll, 1989) ดัง จุลินทรีย์ถูกบังคับให้ส่งไอออนไฮโดรเจนส่วนเกินเพื่อรักษา pH ภายในเซลล์ ซึ่งเป็นกระบวนการพึ่งพลังงานที่จำกัดการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย สรีรวิทยา มิฉะนั้น ประจุไฮโดรเจนส่วนเกินในไซโทพลาซึมอาจทำให้ pH ลดลงในระดับที่เข้ากันกับการเจริญเติบโตของแบคทีเรีย (Gould, 1996) ธรรมชาติกรดอินทรีย์ กรดแอสคอร์บิค และกรดซิตริก และเกลือของหมู่ chelators รู้จักและ acidulants ในระบบชีวภาพ ซึ่งจะเป็นประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งน้ำมันปลาและ emulsions (Kelleher, Silva, Hultin และวิ ลเฮล์ม 1992 Osborn-Barnes & Akoh, 2003), สับปลา (Hwang & Regenstein, 1995 Stodolnik, Blasiak, & Broszedzka, 1992), ปลาแล่ (Badii & Howell, 2002 Pourashouri, Shabanpour, Aubourg, Rohi, & Shabani, 2009) และปลาทั้งหมด (Aubourg, Pérez Alonso, & โฮสเทลกัลลาร์ โด 2004) รายงานการรักษา ด้วยกรดจะมีประสิทธิภาพสำหรับการขยายยังชีวิตชั้นปลาแล่ (คิม Hearnsberger และ Eun, 1995 Metin, Erkan, Varlik และ อรัญ 2001) และเคลือบปลา (Gogus, Bozoglu, & Yurdugul, 2006) เป็นเรื่องน่าสนใจ ประสิทธิผลของการเติบโตของแบคทีเรียแบคทีเรียแกรมลบ ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบของเน่าเสียปลา inhibiting ยังได้รายงาน (Alakomi et al., 2000) อย่างไรก็ตาม เมื่อจ้างข้างต้นบางความเข้มข้น หรือ สำหรับแสงค่อนข้างยาวเวลา หลักฐานการย่อยอาหารของปลาโดยกรดอินทรีย์ได้พบ ซึ่งอาจผลิตคุณสมบัติ unfavourable ทางกายภาพ และทางประสาทสัมผัสของปลา (Kim และ al., 1995 Metin และ al., 2001)การศึกษานี้แสดงกลยุทธ์นวนิยายที่ใช้กรดอินทรีย์ธรรมชาติอควีแก้เป็น biopreservatives การเตรียมเกล็ดน้ำแข็งหนาวปลาไว้เป็นตัวอย่าง ก่อนหน้านี้ได้ว่าประโยชน์ของการใช้อินทรีย์กรดน้ำตาลโรยหน้าระบบการ กรดแอสคอร์บิค กรดซิตริก และ กรดแลกติก เกี่ยวกับพันธุ์ปลาที่เกี่ยวข้องในเชิงพาณิชย์เกิดออกซิเดชันของไขมันและไฮโตรไลซ์ (García Soto, Sanxuás จิตรกร Barros, Fuertes - Gamundi และ Aubourg, 2011) ชีวเคมี อย่างไรก็ตาม จุลินทรีย์ผลกระทบของระบบนี้ได้ไม่ถูกประเมินวันที่ ตาม งานนี้เน้นศึกษาผลกระทบของระบบกรดน้ำตาลโรยหน้ารสอินทรีย์พัฒนาจุลินทรีย์และชีวิตชั้นสามในเชิงพาณิชย์เกี่ยวข้องพันธุ์ปลา (hake, Merluccius merluccius; megrim, Lepidorhombus whiffiagonis และ แวะ Lophius piscatorius) จากธนาคารปลาแกรนด์แต่เพียงผู้เดียวเหนือแอตแลนติกระหว่างตู้เย็นและเก็บ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คุณภาพและความสดของสัตว์ทะเลชนิดลดลงอย่างรวดเร็วหลังจากเสียชีวิตเนื่องจากความหลากหลายของจุลินทรีย์ในการย่อยสลาย และกลไกทางชีวเคมี ( พิเกิต&ทัคเกอร์ , 1990 ; Whittle , Hardy , & hoobs , 2533 ) ดังนั้น คุณภาพทางประสาทสัมผัสและคุณค่าทางโภชนาการของปลาแช่เย็น เสื่อม เป็นผลของเส้นทาง degradative ต่างๆเช่นเอนไซม์ภายนอกการพัฒนาจุลินทรีย์และกลไกการออกซิเดชันไขมัน ( olafsd ó ttir et al . , 1997 ; เหลา et al . , 1990 ) ชะลอกลไกที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียคุณภาพ ปลาชิ้นควรจะแช่เย็นทันทีหลังจากการจับกุม จึงมีประเพณี
ปลาเย็นและเก็บไว้ในน้ำแข็งเกล็ดนูนส์ Batista & , หมอâ o de Campos , 1992 ) , ตู้เย็นน้ำทะเล ( เคราส์ , 1992 )หรือ slurries น้ำแข็ง ( บารอสเบลัซเกซ Gallardo คาโล , , , aubourg & , 2008 ; ลุยส์โรดรีเกซ บารอส มาร์ติน , เบลัซเกซ , ปี่เมืองเอี่ยม & Gallardo , , aubourg , 2006 ; ลุยส์โรดรีเกซ มาร์ติน , aubourg โลซาด้า , บารอส , &เบลัซเกซ , 2004 ) หรือพวกเขาได้รับการรักษาโดยการเปิดรับตัวแทน เคมี ( ฮวาง& regenstein , 1995 ) อย่างไรก็ตามอุตสาหกรรมอาหารทะเลมักจะค้นหากลยุทธ์การรักษาใหม่เพื่อยืดอายุการเก็บรักษาปลาและให้ผู้บริโภคด้วยวัสดุปลา
คุณภาพที่ดีที่สุด ทั้งในทางประสาทสัมผัสและระดับโภชนาการ กรดอินทรีย์ธรรมชาติเป็นสารกันบูดที่ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้นเป็นกลยุทธ์การประมวลผลน้อยที่สุด เพราะพวกเขาจะสามารถบรรลุ ,มีต้นทุนโฆษณาต่ำและสามารถใช้ได้ในหลากหลายของอาหารที่ได้รับอนุญาตสูงสุดเหล่านี้ ต้องประกาศไว้ในฉลากอาหาร กรดอินทรีย์เหล่านี้จะละลายในไขมันในรูปแบบของ undissociated ซึ่งช่วยให้พวกเขาข้ามเยื่อหุ้มเซลล์จุลินทรีย์ลงในไซโตปลาสซึมของจุลินทรีย์ ซึ่งกรดมักจะแยกจากกันและให้ไฮโดรเจนไอออนและไอออนโดยเฉพาะ
( บูธ , 1985 ;บูธ& Kroll , 1989 ) เป็นผลให้จุลินทรีย์ที่ถูกบังคับให้ส่งไอออนไฮโดรเจนส่วนเกินเพื่อรักษาสรีร pH ภายในเซลล์ ซึ่งเป็นพลังงานที่ใช้กระบวนการที่ จำกัด การเจริญเติบโตของแบคทีเรีย มิฉะนั้น ส่วนเกินของไฮโดรเจนไอออนในไซโตพลาสซึมจะทำให้ pH ลดลงสู่ระดับที่สอดคล้องกับการเติบโตของแบคทีเรีย ( Gould , 1996 ) ท่ามกลางธรรมชาติอินทรีย์กรดกรดแอสคอร์บิค และกรดซิตริกและเกลือของพวกเขาเป็นที่รู้จักและ acidulants ตามลำดับในระบบชีวภาพ ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างยิ่งสำหรับน้ำมันปลาอิมัลชัน ( 1.5 hultin &วิล , ซิลวา , 1992 ; ออสบอร์น บาร์น& akoh , 2003 ) , ลาบปลา ( ฮวาง& regenstein , 1995 ; stodolnik blasiak , & broszedzka , 2535 ) , เนื้อปลา ( badii & Howell , 2002 ; pourashouri shabanpour aubourg , , ,rohi & shabani , 2009 ) และปลาทั้งตัว ( aubourg เปเรซ , อลอนโซ่ , & Gallardo , 2004 ) การรักษาด้วยกรดแลคติกยังได้รับรายงานจะมีประสิทธิภาพสำหรับการขยาย
ชั้นชีวิตเนื้อปลา ( คิม hearnsberger & , อึน , 1995 ; metin erkan varlik &อรัญ , , , 2001 ) และปลาเคลือบ ( gogus bozoglu & , , yurdugul , 2006 ) น่าสนใจประสิทธิภาพยับยั้งการเจริญเติบโตของแบคทีเรียแกรมลบซึ่งมีความรับผิดชอบของการเน่าเสีย ปลา ยังได้รับรายงาน ( alakomi et al . , 2000 ) อย่างไรก็ตาม เมื่อใช้ความเข้มข้นที่แน่นอนหรือข้างต้นค่อนข้างนานเวลา หลักฐานของปลาอาหารกรดอินทรีย์ได้รับสังเกตซึ่งอาจจะผลิตเฉพาะทางประสาทสัมผัสและสมบัติทางกายภาพของปลา ( Kim et al . , 1995 ; metin et al . , 2001 ) .
ศึกษานี้มีนวนิยายกลยุทธ์ที่ใช้สารละลายของกรดอินทรีย์ธรรมชาติเป็น biopreservatives เตรียมเกล็ดน้ำแข็งสำหรับตัวอย่างปลาด้ามขวาน เราเคยแสดงให้เห็นประโยชน์ของการใช้สารอินทรีย์กรดของระบบได้แก่ กรดแอสคอร์บิค กรดซิตริกและกรดแลคติกในเชิงพาณิชย์ที่เกี่ยวข้องชนิดปลาในแง่ของการออกซิเดชันไขมันย่อย ( garc í a-soto . kgm sanxu , S , บารอสเบลัซเกซ Fuertes - , gamundi & aubourg , 2011 ) อย่างไรก็ตาม ผลของจุลินทรีย์ในระบบนี้ยังไม่ได้รับการประเมินในวันที่ ตามงานวิจัยนี้มุ่งศึกษาผลของกรดอินทรีย์ของระบบในการพัฒนาชีวิตของจุลินทรีย์และชั้นสามในเชิงพาณิชย์
ที่เกี่ยวข้องชนิดปลา ( hake , merluccius merluccius ; ไมเกรน lepidorhombus , whiffiagonis และตกปลา lophius piscatorius ) จากแกรนด์โซลแอตแลนติกธนาคารปลาในตู้เก็บของ