ArticleCommunity-based tourism in B

Article
Community-based tourism in Bolivia:
projects and perspectives
David Peaty and Antía Portillo
Abstract
This article summarizes and discusses the views of some key players in Bolivia’s
tourism industry, along with case studies of three successful projects. Although Bolivia’s
natural and cultural diversity offers great potential for tourism, the country’s tourism
industry currently lags behind those of its neighbors. The government seeks to stimulate
growth and alleviate poverty primarily through community-based projects. These are more
likely to succeed if based on partnerships between communities and private tour operators,
with support from Non-Governmental Organizations, institutions such as the IDB, and the
public sector. Some of the key players interviewed for this article suggest that the
government should do more to utilize the expertise of private tour operators in developing
and promoting community-based tourism, and that a perceived hostility towards the
private sector could place severe constraints on growth.
Background
Bolivia ranks close to bottom among South American nations in terms of GNP per
capita and other measures of wealth. However, it has vast untapped resources. Among
these, environmental and cultural assets have great potential for international tourism.
Bolivia’s 22 national parks and protected areas cover about 16% of the total area, and are
extremely rich in biodiversity; and 60% of Bolivia’s population is indigenous, maintaining a
rich and colorful culture. According to the Plan Nacional de Turismo 2006-2011
(Viceministerio, 2006), citing the ADB, Bolivia has the potential to attract 12 million
tourists per year. Yet in 2 005, the country attracted only about half a million foreign
tourists, compared to over two million visiting Chile and almost one and a half million
visiting Peru (UNWTO, 2008). Moreover, many of the tourists who come to Bolivia do so
as an extension of their trip to Peru, via Titicaca, rather than with Bolivia as their main
destination; and over 90% are low-spending Free Independent Travelers (Viceministerio,
2007).
Furthermore, while Titicaca, Eduardo Avaroa Reserve and Salinas y Lagunas receive
a substantial number of foreign visitors, the rest of this enormous country is largely
ignored. For example, in 2005, Lago Titicaca attracted about 75,000 international tourists,
（ 481 ） 111
around five times as many as Madidi National Park (Viceministerio, 2006).
There are various reasons for Bolivia’s relatively small share of the international
tourist market. One factor is that Bolivia’s attractions are not yet widely known compared
to Macchu Picchu or Galápagos, for example. Another is the relatively poor infrastructure
level. Only three airports are properly equipped to handle international flights, and fares
to Bolivia are more expensive than to its neighbors (Viceministerio, 2006). Over half of
Bolivia’s roads are in poor condition, and many rural areas are not served by the highway
network. In addition, Bolivia suffers from political and social instability, with frequent –
and sometimes violent – demonstrations and highway blockades.
While some conservationists, aware of the damage that mass tourism has done
elsewhere on the continent – in Cancún, for example – may see these barriers as a form of
protection, others suspect that only tourism can save Bolivia’s biodiversity from the many
threats it faces, including energy companies, cattle barons and the coca industry. By
harnessing the world’s biggest industry, they hope to generate enough income to convince
local communities and their representatives in municipal, regional and national
governments to declare Bolivia’s forests and other imperiled landscapes completely offlimits
to ecologically harmful economic activities. The potential of ecotourism to alleviate
rural poverty has also been recognized by development NGOs, government agencies,
funding organizations and the communities themselves.
Although there is an apparent divergence of views between the various actors as to
how tourism should be managed, the current strategy focuses on community-based tourism
(CBT). This may be defined or characterized in various ways, but it refers essentially to
tourism that is managed by or on behalf of the local community. There are between 60 and
80 such projects in Bolivia, but it would appear that very few of them are financially
viable, and many now exist only on paper, having become defunct due to mismanagement,
neglect or the failure to attract visitors. Despite this, however, the government of Evo
Morales has called for many more to be established.
Our informants suggest that there is a fundamental difference between the view of the
government and that of the private sector concerning the role of the latter. The
government apparently regards private tour operators as little more than parasites,
contributing little or nothing to the communities in which they operate. While exploitation
– a highly subjective term – may indeed be rife, the tour operators argue that neither the
government nor local communities have the slightest idea how to create and market an
internationally competitive tourism product. The tourism chain is only as strong as its
weakest link, and without the experience and expertise of established tour operators such
as those interviewed for this study, CBT in Bolivia has little chance of gaining a foothold in
the international ecotourism market. Several respondents also pointed out that the
government has been, at best, half-hearted in its support for the tourism industry at
international tourism fairs. This makes it more difficult for tour operators to sell Bolivian
tours, but it also makes them even more indispensable for the success of the struggling
CBT operations that are sprinkled around Bolivia, and ultimately, for the protection of the
nation’s natural heritage. The involvement of private enterprise can be identified as one of
the key elements behind the success of the community-based tourism projects introduced
立命館国際研究 21-3，March 2009
112 （ 482 ）
below. On the other hand, relations between communities and tour operators are
somewhat delicate, and a great deal of patience and understanding is required on both
sides during the initial phases of planning, training, capacity building and preliminary
marketing.
Chalalán
Chalalán Ecolodge is regarded as one of the more successful CBT projects in Bolivia,
attracting 1136 tourists in 2006 (Viceministerio 2007). It is located in Rurrenabaque, a
region that was visited almost exclusively by adventurous but low-spending Free
Independent Tourists and was thus of minimal interest to major tour operators. After
several decades of unplanned and unprofitable tourism, members of the nearby community
of San Jose de Uchupiamonas, located inside what was later to become Madidi National
Park, decided to take control of their own destiny. In 1994, they applied to the InterAmerican
Development Bank for funds with which to build an ecolodge. Their initial
request – for $100,000 – was considered by the IDB to be too small. Conservation
International, which had already identified the area as a top priority for conservation with
considerable tourism potential, intervened and negotiated a much larger grant, to be
augmented by further funds from CI’s partners and with labor and materials to be
supplied by the community. The funding actually covered two projects, the other being
related to sustainable farming. Feasibility studies were carried out, and the project was
formulated, with provisions for training and marketing. The IDB was not convinced of the
project’s feasibility, but saw in it an opportunity to create a model project for sustainable
development centered on ecotourism, sustainable agriculture and micro-enterprises such
as handicraft production (USAID).
Construction of the ecolodge began in 1995, and the whole project took three years.
Meanwhile, in 1997, Conservation International hired a team of consultants to support the
project. They spent twenty days in the community every month for two years. Two of them,
Jazmin Caballero García and David G. Ricalde Ríos, provided training in accounting, lodge
management, cooking, natural history, sales and other activities. Twenty community
members received six months training. Two took a formal guide training course with a
Peruvian operator and others attended a 15- day course in Santa Cruz. The workforce
included English-speaking guides, a rarity outside of the Titicaca area. Ms Caballero
García, who had experience of running her own travel agency, was later hired to market
the lodge nationally and internationally. A target market was identified, prices set and an
itinerary, logo and brochure were created. The prices raised eyebrows: while the existing
market of FITs was estimated at $9 per person per day, Chalalán proposed to charge $115
for four days. Operators in La Paz were skeptical, but GAP Adventures of Canada sent
several pioneering groups in 1998, soon after Chalalán opened for business. While
Chalalán benefited from the experience, GAP quit, as a result of misunderstandings
concerning reservations and payment schedules (USAID).
Madidi was established as a national park in 1995, with a core of 1,271,500 hectares
and an Integrated Management Area of 624,250 hectares. This attracted attention thanks
Community-based tourism in Bolivia（Peaty, Portillo）
（ 483 ） 113
to a series of documentaries shown on television in Bolivia and elsewhere, and two issues
of National Geographic. In addition, Chalalán was promoted at the Latin American Travel
Marts of 1999 and 2000, and through familiarization trips arranged by Conservation
International for American and European tour operators. In 2000, Chalalán raised its
prices by 40% and made its first operating profit: $20,000 (US AID), proving the
effectiveness of targeting well-off ecotourists instead of backpackers. In 2005, it was

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทความชุมชนการท่องเที่ยวในโบลิเวีย:โครงการและมุมมองDavid Peaty และ Antía Portilloบทคัดย่อบทความนี้สรุป และอธิบายมุมมองของผู้เล่นบางคีย์ในของโบลิเวียอุตสาหกรรมท่องเที่ยว พร้อมกรณีศึกษาโครงการสามประสบความสำเร็จ แม้ว่าของโบลิเวียความหลากหลายทางวัฒนธรรม และธรรมชาติมีศักยภาพที่ดีสำหรับการท่องเที่ยว การท่องเที่ยวของประเทศในปัจจุบันอุตสาหกรรม lags หลังบ้านของบรรดา รัฐบาลพยายามที่จะกระตุ้นเจริญเติบโต และบรรเทาความยากจนเป็นหลักผ่านโครงการที่ชุมชน เหล่านี้เป็นแนวโน้มที่จะสำเร็จตามความร่วมมือระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการทัวร์ส่วนตัวด้วยการสนับสนุนจากองค์กรพัฒนาเอกชน สถาบันเช่น idb อยู่ใน และภาครัฐ บางผู้เล่นสำคัญที่สัมภาษณ์ในบทความนี้แนะนำที่รัฐบาลต้องใช้ความเชี่ยวชาญของสถานที่ท่องเที่ยวส่วนตัวในการพัฒนาเพิ่มเติมและส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน และที่เป็นศัตรูรับรู้ต่อการภาคเอกชนสามารถวางข้อจำกัดในการเจริญเติบโตพื้นหลังโบลิเวียอันดับใกล้กับด้านล่างระหว่างประชาชาติอเมริกาใต้ใน GNP ต่อเศรษฐกิจฟิลิปปินส์จึงและวัดอื่น ๆ อีกมากมายให้ อย่างไรก็ตาม มันมีใช้ทรัพยากรมากมาย ระหว่างเหล่านี้ สินทรัพย์ทางวัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมมีศักยภาพที่ดีสำหรับการท่องเที่ยวระหว่างประเทศอุทยานแห่งชาติ 22 ของโบลิเวียและป้องกันพื้นที่ครอบคลุมประมาณ 16% ของพื้นที่ทั้งหมด และมีมากเต็มไปด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ และ 60% ของประชากรของโบลิเวียเป็นพื้น รักษาความวัฒนธรรมหลากหลาย และมีสีสัน ตามแผน Nacional de Turismo 2006-2011(Viceministerio, 2006) อ้างถึงใน ADB โบลิเวียมีศักยภาพดึงดูด 12 ล้านนักท่องเที่ยวต่อปี แต่ ใน 2 005 ประเทศดึงดูดล้านเพียงครึ่งเกี่ยวกับต่างประเทศนักท่องเที่ยว การเปรียบเทียบกับสองล้านไปเยือนชิลีและเกือบหนึ่ง และครึ่งล้านไปเยือนเปรู (UNWTO, 2008) นอกจากนี้ นักท่องเที่ยวที่มาโบลิเวียหลายทำเป็นส่วนขยายของการเดินทางไปเปรู ผ่านตีตีกากา ไม่ ใช่ กับโบลิเวียเป็นหลักของพวกเขาปลายทาง และกว่า 90% จะต่ำใช้จ่ายนักท่องเที่ยวอิสระฟรี (Viceministerio2007)นอกจากนี้ ในขณะที่ตีตีกากา Eduardo Avaroa สำรองและลิ y Lagunas รับพบจำนวนนักท่องเที่ยวต่างประเทศ ส่วนเหลือของประเทศนี้อย่างมากเป็นส่วนใหญ่ละเว้น ตัวอย่าง ในปี 2005 ตีตีกากาลาโก้ดึงดูดนักท่องเที่ยวต่างชาติประมาณ 75000(481) 111ประมาณห้าครั้งมากเป็น Madidi อุทยานแห่งชาติ (Viceministerio, 2006)มีหลายสาเหตุของโบลิเวียเล็กที่ใช้ร่วมกันของนานาชาติที่ตลาดนักท่องเที่ยว ปัจจัยหนึ่งที่เป็นที่ท่องเที่ยวของโบลิเวียไม่ ยังแพร่หลายทราบว่าเปรียบเทียบMacchu Picchu หรือ Galápagos ตัวอย่าง อีกเป็นโครงสร้างพื้นฐานค่อนข้างดีระดับ สนามบินเพียงสามอย่างครบครันการจัดการเที่ยวบินระหว่างประเทศ และค่าโดยสารการโบลิเวียจะแพงกว่าเพื่อของเพื่อนบ้าน (Viceministerio, 2006) กว่าครึ่งหนึ่งของโบลิเวียของถนนอยู่ในสภาพที่ดี และในชนบทจะไม่บริการทางหลวงเครือข่าย นอกจากนี้ โบลิเวีย suffers จากความไม่แน่นอนทางการเมือง และสังคม กับ เสียง –และบางครั้งมีความรุนแรง – สาธิตและทางหลวงหมายเลข blockadesขณะที่บางสรรหาสถาน ตระหนักถึงความเสียหายที่ทำการท่องเที่ยวโดยรวมอื่น ๆ บนทวีป – ในคานคัน ตัวอย่าง – อาจพบอุปสรรคเหล่านี้เป็นรูปแบบของป้องกัน อื่น ๆ สงสัยว่า ท่องเที่ยวเท่านั้นสามารถบันทึกความหลากหลายทางชีวภาพของโบลิเวียจากหลายคุกคามที่มันหันหน้า บริษัทพลังงาน ขุนนางครั้งปศุสัตว์ และอุตสาหกรรมโค้ก โดยควบคุมอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก พวกเขาหวังที่จะสร้างรายได้เพียงพอที่จะโน้มน้าวให้ชุมชนท้องถิ่นและตัวแทนของตนในเทศบาล ภูมิภาค และประเทศรัฐบาลประกาศป่าของโบลิเวียและอื่น ๆ imperiled ภูมิทัศน์ทั้งหมด offlimitsกิจกรรมทางเศรษฐกิจอย่างเป็นอันตราย ศักยภาพของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเพื่อบรรเทานอกจากนี้ยังรับรู้ความยากจนในชนบท โดยพัฒนาองค์กรพัฒนาเอกชน งานราชการเงินทุนองค์กรและชุมชนเองแม้ว่าจะมีการ divergence ชัดเจนมุมมองระหว่างตัวแสดงต่าง ๆ ที่จะการท่องเที่ยวควรได้รับการจัดการ กลยุทธ์ปัจจุบันเน้นการท่องเที่ยวโดยชุมชน(ชุมชน) นี้อาจกำหนด หรือลักษณะในรูปแบบต่าง ๆ แต่จะหมายถึงหลักท่องเที่ยวที่ได้รับการจัดการโดย หรือในนาม ของชุมชนท้องถิ่น มีระหว่าง 60 และโครงการดังกล่าว 80 ในโบลิเวีย ก็จะปรากฏ น้อยของพวกเขามีเงินทำงานได้ และหลายตอนนี้มีอยู่เฉพาะบนกระดาษ มีเป็น defunct จาก mismanagementละเลยหรือความล้มเหลวในการดึงดูดนักท่องเที่ยว แม้นี้ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลของ Evoราเลสได้เรียกร้องมากมายเพื่อสร้างคุณค่าของเราแนะนำว่า มีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างมุมมองของการรัฐบาลและของเอกชนที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของหลัง ที่รัฐบาลพิจารณาส่วนตัวเที่ยวเป็นปรสิต มากขึ้นเห็นได้ชัดสนับสนุนน้อยหรือไม่มีอะไรในชุมชนที่พวกเขาทำงาน ในขณะที่กดขี่ขูดรีด-ระยะสูงตามอัตวิสัย – แน่นอนอาจ rife เที่ยวการโต้เถียงที่ไม่การรัฐบาลและชุมชนท้องถิ่นไม่มีความคิดน้อยวิธีการสร้าง และตลาดผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวแข่งขันในระดับสากล ห่วงโซ่การท่องเที่ยวจะแข็งแกร่งเป็นมันกำจัดจุดอ่อน และไม่ มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญของขึ้นเที่ยวดังกล่าวเป็นผู้สัมภาษณ์ในการศึกษานี้ ชุมชนในโบลิเวียมีน้อยโอกาสที่ได้รับ foothold ในตลาดท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่นานาชาติ ตอบหลายยังชี้ให้เห็นว่าการรัฐบาลได้ ที่สุด half-hearted ในการสนับสนุนอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่งานแสดงสินค้าท่องเที่ยวระหว่างประเทศ ทำให้มันยากขึ้นสำหรับผู้ประกอบการท่องเที่ยวขายโบลิเวียทัวร์ แต่มันทำให้ยิ่งขาดไม่ได้สำหรับความสำเร็จของการดิ้นรนการดำเนินงานของชุมชนที่จะโรย รอบโบลิเวีย และ การคุ้มครอง การมรดกธรรมชาติของประเทศ สามารถระบุองค์กรเอกชนมีส่วนร่วมเป็นหนึ่งองค์ประกอบสำคัญเบื้องหลังความสำเร็จของโครงการชุมชนท่องเที่ยวแนะนำ立命館国際研究 21-3 มีนาคม 2009112 (482)ด้านล่างนี้ บนมืออื่น ๆ มีความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการท่องเที่ยวค่อนข้างละเอียดอ่อน และต้องการมากของความอดทนและความเข้าใจทั้งสองอย่างด้านในระยะแรกของการวางแผน ฝึกอบรม สร้าง และเบื้องต้นการตลาดChalalánอีโคลอดจ์ Chalalán ถือเป็นหนึ่งในชุมชนประสบความสำเร็จในโบลิเวียดึงดูดนักท่องเที่ยว 1136 ในปี 2006 (Viceministerio 2007) รอเรนเนบัค อยู่ภูมิภาคที่ถูกเยี่ยมชมเกือบเฉพาะ โดยฟรีผจญภัย แต่ค่าใช้ จ่ายต่ำนักท่องเที่ยวอิสระ และถูกน่าสนใจน้อยที่สุดเพื่อผู้ประกอบการท่องเที่ยวที่สำคัญจึง หลังจากหลายทศวรรษที่ผ่านมาของปลอมขาดผลกำไร และไม่ได้วางแผนการท่องเที่ยว สมาชิกของชุมชนใกล้เคียงของ San Jose de Uchupiamonas ตั้งอยู่ภายในสิ่งในภายหลังจะกลายเป็น Madidi แห่งชาติพาร์ค ตัดสินใจที่จะควบคุมชะตากรรมของตนเอง ในปี 1994 พวกเขากับนานาชาติที่อเมริกาเงินที่สร้างอีโคลอดจ์มี ธนาคารพัฒนา เริ่มต้นของพวกเขาขอ – สำหรับ $100000 – ถูกถือ โดย idb อยู่ในที่มีขนาดเล็กเกินไป อนุรักษ์นานาชาติ ซึ่งได้ระบุพื้นที่เป็นสำคัญด้านการอนุรักษ์ด้วยแล้วท่องเที่ยวจำนวนมากที่มีศักยภาพ เข้าแทรกแซง และเจรจามากใหญ่ให้ ให้ขยาย โดยการเติมเงิน จากคู่ค้าของ CI และแรงงานและวัสดุให้จัด โดยชุมชน เงินทุนที่จะครอบคลุมโครงการที่สอง อื่น ๆ กำลังที่เกี่ยวข้องกับการทำฟาร์มอย่างยั่งยืน ได้ดำเนินการศึกษาความเป็นไปได้ และมีโครงการสูตร มีส่วนสำรองสำหรับการฝึกอบรมและการตลาด ไม่ idb อยู่ในมีความเชื่อมั่นของการโครงการความเป็นไปได้ แต่เห็นในโอกาสที่จะสร้างแบบจำลองโครงการสำหรับยั่งยืนพัฒนาที่ศูนย์กลางในการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ การเกษตรแบบยั่งยืน และจิ๋วดังกล่าวเป็นฝีมือการผลิต (USAID)เริ่มก่อสร้างอีโคลอดจ์ใน 1995 และทั้งหมดใช้เวลาสามปีในขณะเดียวกัน ในปี 1997 อนุรักษ์นานาชาติจ้างทีมที่ปรึกษาเพื่อสนับสนุนการโครงการ พวกเขาใช้เวลายี่สิบวันชุมชนทุกเดือนเป็นเวลา 2 ปี สองของพวกเขาแม่แจซมิน García Caballero และ David G. Ricalde Ríos ให้บริการฝึกอบรมบัญชีการจัดการ ทำอาหาร ประวัติ กิจกรรมการขาย และอื่น ๆ ชุมชน 20สมาชิกที่ได้รับการฝึกอบรม 6 เดือน สองเอาสูตรมีคู่มืออย่างเป็นทางการผู้ประกอบการชาวเปรูและคนอื่น ๆ เข้าร่วมหลักสูตร 15 วันในซานตาครูซ แรงรวมคู่มืออังกฤษ สังข์นอกพื้นที่ตีตีกากา นางสาว Caballeroหลังจ้าง García ที่มีประสบการณ์ทำงานทัวร์ของตนเอง การตลาดลอดจ์ใน และต่างประเทศ ตลาดเป้าหมายระบุ ราคาชุดและค่าเดินทาง โลโก้โบรชัวร์ถูกสร้างและ ราคายกคิ้ว: ในขณะที่มีอยู่พอดีกับตลาดได้ประมาณที่ $9 ต่อคนต่อวัน Chalalán เสนอการคิดค่าธรรมเนียม $115วันที่สี่ ผู้ประกอบการในลาปาซแคลงใจ แต่ช่องว่างการผจญภัยของแคนาดาส่งกลุ่มบุกเบิกหลายในปี 1998 หลังจากที่ Chalalán เปิดให้บริการเร็ว ๆ นี้ ในขณะที่Chalalán ที่ได้รับประโยชน์จากประสบการณ์ ช่องว่างออกจาก เนื่องจากเกิดความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการจองและการกำหนดการชำระเงิน (USAID)Madidi ก่อตั้งขึ้นเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1995 ด้วยหลักของ 1,271,500 เฮคเตอร์และจัดการ พื้นที่แบบบูรณาการ 624,250 เฮคเตอร์ ขอบคุณความสนใจดึงดูดนี้ชุมชนท่องเที่ยวในโบลิเวีย (Peaty, Portillo)(483) 113ให้ชุดสารคดีแสดงบนโทรทัศน์ในโบลิเวีย และอื่น ๆ และประเด็นที่สองของเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก นอกจากนี้ มีการเลื่อนขั้น Chalalán ที่ในริกาดุล ของปี 1999 และ 2000 และปฐมนิเทศทริปเที่ยวอนุรักษ์นานาชาติสำหรับผู้ประกอบการท่องเที่ยวสหรัฐอเมริกาและยุโรป ใน 2000, Chalalán ยกของราคา 40% และกลายเป็นครั้งแรกทำกำไร: $20000 (เราช่วย), พิสูจน์ประสิทธิผลของการกำหนดเป้าหมายกีฬาสังคมแทนแบ็คแพ็คเกอร์ ในปี 2005

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทความการท่องเที่ยวชุมชนในโบลิเวีย:
โครงการและมุมมองเดวิดเหมือนต้นไม้ในหนองและ Antia Portillo บทคัดย่อบทความนี้สรุปและกล่าวถึงมุมมองของผู้เล่นที่สำคัญบางอย่างในของโบลิเวียอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวพร้อมกับกรณีศึกษาที่ประสบความสำเร็จสามโครงการ แม้ว่าโบลิเวียความหลากหลายทางธรรมชาติและวัฒนธรรมมีศักยภาพที่ดีสำหรับการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวของประเทศอุตสาหกรรมในขณะนี้ล่าช้าหลังบรรดาประเทศเพื่อนบ้าน รัฐบาลพยายามที่จะกระตุ้นให้เกิดการเจริญเติบโตและการบรรเทาความยากจนส่วนใหญ่ผ่านโครงการชุมชนตาม เหล่านี้มีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จถ้าอยู่บนพื้นฐานของความร่วมมือระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการท่องเที่ยวของภาคเอกชนที่มีการสนับสนุนจากองค์กรพัฒนาเอกชน, สถาบันเช่น IDB และภาครัฐ บางส่วนของผู้เล่นที่สำคัญสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้ชี้ให้เห็นว่ารัฐบาลควรจะทำอย่างไรที่จะใช้ประโยชน์จากความเชี่ยวชาญของผู้ประกอบการท่องเที่ยวของภาคเอกชนในการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนตามและที่เป็นศัตรูการรับรู้ที่มีต่อภาคเอกชนสามารถวางข้อจำกัด อย่างรุนแรงต่อการเจริญเติบโต. พื้นหลังโบลิเวียอันดับใกล้กับด้านล่างท่ามกลางประชาชาติอเมริกาใต้ในแง่ของผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติต่อหัวและมาตรการอื่น ๆ ของความมั่งคั่ง แต่ก็ไม่ได้มีทรัพยากรมากมาย ท่ามกลางเหล่านี้สินทรัพย์ด้านสิ่งแวดล้อมและวัฒนธรรมที่มีศักยภาพที่ดีสำหรับการท่องเที่ยวระหว่างประเทศ. โบลิเวีย 22 อุทยานแห่งชาติและพื้นที่คุ้มครองครอบคลุมประมาณ 16% ของพื้นที่ทั้งหมดและรวยมากในความหลากหลายทางชีวภาพ และ 60% ของประชากรของประเทศโบลิเวียเป็นชนพื้นเมืองที่ยังคงรักษาวัฒนธรรมอันและมีสีสัน ตามแผน Nacional de Turismo 2006-2011 (Viceministerio 2006) อ้าง ADB ที่โบลิเวียมีศักยภาพที่จะดึงดูด 12 ล้านนักท่องเที่ยวต่อปี แต่ใน 2 005 ประเทศที่ดึงดูดเพียงประมาณครึ่งล้านต่างชาตินักท่องเที่ยวเมื่อเทียบกับกว่าสองล้านไปเยือนชิลีและเกือบหนึ่งและครึ่งล้านไปเยือนเปรู(UNWTO, 2008) นอกจากนี้ยังมีอีกหลายแห่งที่นักท่องเที่ยวที่มาโบลิเวียทำเช่นนั้นเป็นส่วนขยายของการเดินทางไปเปรูผ่าน Titicaca มากกว่ากับโบลิเวียเป็นหลักของพวกเขาปลายทาง; และกว่า 90% อยู่ในระดับต่ำใช้จ่ายฟรีนักท่องเที่ยวอิสระ (Viceministerio, 2007). นอกจากนี้ในขณะที่ตีตีกากา, Eduardo Avaroa Reserve และ Salinas Lagunas y ที่ได้รับจำนวนมากของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติส่วนที่เหลือของประเทศอย่างใหญ่หลวงนี้เป็นส่วนใหญ่ไม่สนใจ ยกตัวอย่างเช่นในปี 2005 Lago Titicaca ดึงดูดประมาณ 75,000 นักท่องเที่ยวต่างชาติ, (481) 111 ประมาณห้าเท่า Madidi อุทยานแห่งชาติ (Viceministerio 2006). มีหลายเหตุผลที่โบลิเวียหุ้นที่ค่อนข้างเล็กของต่างประเทศเป็นตลาดการท่องเที่ยว ปัจจัยหนึ่งที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวของโบลิเวียยังไม่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายเมื่อเทียบกับการ Macchu Picchu หรือกาลาปากอสยกตัวอย่างเช่น อีกประการหนึ่งคือโครงสร้างพื้นฐานที่ค่อนข้างยากจนระดับ เพียงสามสนามบินมีการติดตั้งอย่างถูกต้องในการจัดการเที่ยวบินระหว่างประเทศและอัตราค่าโดยสารไปโบลิเวียมีราคาแพงกว่าเพื่อนบ้านของตน (Viceministerio 2006) กว่าครึ่งหนึ่งของถนนโบลิเวียอยู่ในสภาพที่น่าสงสารและชนบทจำนวนมากจะไม่ได้ทำหน้าที่ตามทางหลวงเครือข่าย นอกจากนี้โบลิเวียทนทุกข์ทรมานจากความไม่แน่นอนทางการเมืองและสังคมที่มีบ่อย - และบางครั้งมีความรุนแรง - การสาธิตและอุปสรรคทางหลวง. ในขณะที่นักอนุรักษ์บางตระหนักถึงความเสียหายที่ท่องเที่ยวมวลได้ทำที่อื่น ๆ ในทวีปยุโรป - ในแคนคูนเช่น - อาจจะเห็นเหล่านี้ ปัญหาและอุปสรรคที่เป็นรูปแบบของการป้องกันคนอื่นๆ สงสัยว่าการท่องเที่ยวสามารถบันทึกความหลากหลายทางชีวภาพของประเทศโบลิเวียจากหลายภัยคุกคามที่ใบหน้ารวมทั้งบริษัท พลังงานยักษ์ใหญ่วัวและอุตสาหกรรมโคคา โดยการควบคุมอุตสาหกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่พวกเขาหวังว่าจะสร้างรายได้มากพอที่จะโน้มน้าวให้ชุมชนท้องถิ่นและตัวแทนของพวกเขาในเขตเทศบาลเมืองภูมิภาคและระดับชาติที่รัฐบาลจะประกาศป่าโบลิเวียและภูมิทัศน์เข่นฆ่าอื่นๆ สมบูรณ์ offlimits กับกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่เป็นอันตรายต่อระบบนิเวศ ที่มีศักยภาพของการท่องเที่ยวเชิงนิเวศเพื่อบรรเทาความยากจนในชนบทได้รับการยอมรับจากองค์กรพัฒนาเอกชนในการพัฒนาหน่วยงานภาครัฐองค์กรการระดมทุนและชุมชนของตัวเอง. แม้ว่าจะมีความแตกต่างที่ชัดเจนของมุมมองระหว่างนักแสดงต่าง ๆ เป็นไปได้ว่าการท่องเที่ยวควรจะมีการจัดการกลยุทธ์ปัจจุบันมุ่งเน้นไปที่การท่องเที่ยวชุมชนตาม(CBT) นี้อาจมีการกำหนดลักษณะหรือในรูปแบบต่างๆ แต่มันหมายถึงหลักในการท่องเที่ยวที่มีการจัดการโดยหรือในนามของชุมชนท้องถิ่น มีอยู่ระหว่าง 60 และ80 โครงการดังกล่าวในโบลิเวีย แต่ก็จะปรากฏว่าน้อยมากของพวกเขาเป็นทางการเงินที่มีศักยภาพและหลายตอนนี้มีอยู่เฉพาะบนกระดาษจะกลายเป็นตายอันเนื่องมาจากการปรับตัว, การละเลยหรือความล้มเหลวที่จะดึงดูดผู้เข้าชม อย่างไรก็ตามเรื่องนี้อย่างไรรัฐบาล Evo โมราเลสได้เรียกอื่น ๆ อีกมากมายที่จะจัดตั้งขึ้น. ให้ข้อมูลของเราแสดงให้เห็นว่ามีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างมุมมองของรัฐบาลและของภาคเอกชนที่เกี่ยวข้องกับบทบาทของหลัง รัฐบาลเห็นได้ชัดว่านับถือผู้ประกอบการท่องเที่ยวเอกชนน้อยกว่าปรสิตที่เอื้อน้อยหรือไม่มีอะไรให้กับชุมชนที่พวกเขาทำงาน ในขณะที่การใช้ประโยชน์- ระยะส่วนตัวสูง - แน่นอนอาจจะมากมายที่ผู้ประกอบการท่องเที่ยวยืนยันว่าทั้งรัฐบาลหรือชุมชนท้องถิ่นมีความคิดน้อยวิธีการสร้างและการตลาดผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวแข่งขันในระดับสากล ห่วงโซ่การท่องเที่ยวเป็นเพียงเป็นที่แข็งแกร่งเป็นที่กำจัดจุดอ่อนและไม่มีประสบการณ์และความเชี่ยวชาญของผู้ประกอบการที่จัดตั้งขึ้นทัวร์ดังกล่าวเป็นผู้ที่ให้สัมภาษณ์ในการศึกษานี้CBT ในโบลิเวียมีโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการดึงดูดตั้งหลักในตลาดต่างประเทศการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ผู้ตอบแบบสอบถามหลายคนยังชี้ให้เห็นว่ารัฐบาลได้รับที่ดีที่สุด, ครึ่งใจในการสนับสนุนสำหรับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวที่งานแสดงสินค้าการท่องเที่ยวระหว่างประเทศ นี้จะทำให้มันยากขึ้นสำหรับผู้ประกอบการท่องเที่ยวที่จะขายโบลิเวียจุดบริการทัวร์, แต่ก็ยังทำให้พวกเขาได้ที่ขาดไม่ได้มากขึ้นสำหรับความสำเร็จของการดิ้นรนดำเนินงานCBT ที่จะโรยรอบโบลิเวียและท้ายที่สุดสำหรับการป้องกันของมรดกทางธรรมชาติของประเทศ มีส่วนร่วมขององค์กรเอกชนที่สามารถระบุได้ว่าเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่สำคัญที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของชุมชนตามโครงการการท่องเที่ยวแนะนำ立命館国際研究21-3 มีนาคม 2009 112 (482) ดังต่อไปนี้ ในทางกลับกันความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการท่องเที่ยวที่มีความละเอียดอ่อนบ้างและการจัดการที่ดีของความอดทนและความเข้าใจที่ถูกต้องทั้งสองฝ่ายในช่วงระยะเริ่มต้นของการวางแผนการฝึกอบรมการเสริมสร้างศักยภาพและเบื้องต้นการตลาด. ChalalánChalalánอีโคลอดจ์ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในในโครงการที่ประสบความสำเร็จมาก CBT ในโบลิเวียดึงดูดนักท่องเที่ยวใน1136 2006 (Viceministerio 2007) มันตั้งอยู่ใน Rurrenabaque เป็นภูมิภาคที่ได้รับการเข้าเยี่ยมชมเป็นพิเศษโดยการผจญภัยแต่ต่ำค่าใช้จ่ายฟรีนักท่องเที่ยวอิสระและดังนั้นจึงเป็นที่น่าสนใจน้อยที่สุดเพื่อผู้ประกอบการท่องเที่ยวที่สำคัญ หลังจากหลายทศวรรษของการท่องเที่ยวโดยทันทีและไม่ได้ประโยชน์ที่สมาชิกของชุมชนใกล้เคียงของSan Jose de Uchupiamonas ตั้งอยู่ภายในสิ่งที่ต่อมากลายเป็น Madidi แห่งชาติสวนตัดสินใจที่จะใช้การควบคุมของโชคชะตาของตัวเอง ในปี 1994 พวกเขานำไปใช้กับ Interamerican ธนาคารเพื่อการพัฒนาสำหรับกองทุนที่จะสร้าง Ecolodge แรกของพวกเขาต้องการ - สำหรับ $ 100,000 - ได้รับการพิจารณาโดย IDB ที่จะมีขนาดเล็กเกินไป อนุรักษ์นานาชาติซึ่งได้ระบุไว้แล้วพื้นที่ในขณะที่ให้ความสำคัญสูงสุดในการอนุรักษ์ที่มีศักยภาพการท่องเที่ยวมากแทรกแซงและการเจรจาต่อรองทุนที่มีขนาดใหญ่จะได้รับการเติมโดยเงินทุนเพิ่มเติมจากพันธมิตรCI และมีแรงงานและวัสดุที่จะจัดทำโดยชุมชน เงินทุนจริงที่ครอบคลุมทั้งสองโครงการอื่น ๆ ที่ได้รับการที่เกี่ยวข้องกับการทำการเกษตรอย่างยั่งยืน ศึกษาความเป็นไปได้ดำเนินการและโครงการได้สูตรที่มีบทบัญญัติในการฝึกอบรมและการตลาด IDB ก็ไม่เชื่อในความเป็นไปได้ของโครงการแต่เห็นในนั้นมีโอกาสที่จะสร้างโครงการแบบจำลองสำหรับการพัฒนาอย่างยั่งยืนในการพัฒนาเป็นศูนย์กลางในการท่องเที่ยวเชิงนิเวศการเกษตรแบบยั่งยืนและขนาดเล็กผู้ประกอบการเช่นการผลิตหัตถกรรม (USAID). การสร้างอีโคลอดจ์เริ่มต้นขึ้นในปี 1995 และทั้งโครงการใช้เวลาสามปีที่ผ่านมา. ในขณะเดียวกันในปี 1997 อนุรักษ์วัฒนธรรมได้รับการว่าจ้างทีมที่ปรึกษาเพื่อสนับสนุนการโครงการ พวกเขาใช้เวลายี่สิบวันในชุมชนทุกเดือนเป็นเวลาสองปี สองของพวกเขาJazmin บาลGarcíaและเดวิดกรัม Ricalde Ríosให้การฝึกอบรมในการบัญชีลอดจ์การจัดการ, การทำอาหาร, ประวัติศาสตร์ธรรมชาติการขายและกิจกรรมอื่น ๆ ยี่สิบชุมชนของสมาชิกที่ได้รับการฝึกอบรมเป็นเวลาหกเดือน สองเอาหลักสูตรการฝึกอบรมคู่มืออย่างเป็นทางการกับผู้ประกอบการชาวเปรูและอื่น ๆ เข้าร่วมหลักสูตร 15 วันในซานตาครูซ แรงงานรวมไกด์ที่พูดภาษาอังกฤษหายากที่อยู่นอกพื้นที่ Titicaca นางสาวบาลการ์เซียที่มีประสบการณ์จากการทำงานของหน่วยงานการท่องเที่ยวของเธอเองได้รับการว่าจ้างในภายหลังเพื่อตลาดที่พักประเทศและต่างประเทศ ตลาดเป้าหมายที่ถูกระบุราคาตั้งและการเดินทางของโลโก้และโบรชัวร์ที่ถูกสร้างขึ้น ราคายกคิ้วในขณะที่มีอยู่ในตลาดพอดีอยู่ที่ประมาณ $ 9 ต่อคนต่อวันChalalánเสนอให้คิดค่าใช้จ่าย $ 115 เป็นเวลาสี่วัน ผู้ประกอบการในลาปาซไม่เชื่อ แต่ GAP การผจญภัยของแคนาดาส่งกลุ่มผู้บุกเบิกหลายในปี1998 ไม่นานหลังจากChalalánเปิดกว้างสำหรับธุรกิจ ในขณะที่Chalalánได้รับประโยชน์จากประสบการณ์ GAP เลิกเป็นผลมาจากความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการจองและชำระเงินตาราง(USAID). Madidi จัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติในปี 1995 กับหลักของ 1,271,500 ไร่และบูรณาการการบริหารจัดการพื้นที่624,250 เฮคเตอร์ นี้ดึงดูดความสนใจขอบคุณการท่องเที่ยวชุมชนในโบลิเวีย (เหมือนต้นไม้ในหนอง, Portillo) (483) 113 ชุดของสารคดีที่แสดงบนจอโทรทัศน์ในโบลิเวียและที่อื่น ๆ และสองประเด็นของเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก นอกจากนี้ยังได้รับการเลื่อนChalalánที่ท่องเที่ยวในละตินอเมริกามาร์ทของปี 1999 และ 2000 และผ่านการเดินทางการทำความคุ้นเคยจัดโดยอนุรักษ์ระหว่างประเทศเพื่อการประกอบการทัวร์อเมริกาและยุโรป ในปี 2000 Chalalánยกของราคา40% และทำให้ผลการดำเนินงานครั้งแรก: $ 20,000 (US AID) พิสูจน์ประสิทธิภาพของการกำหนดเป้าหมายecotourists ดีออกแทนการแบ็คแพ็ค ในปี 2005 มันเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การท่องเที่ยวโดยชุมชนในโบลิเวีย :

บทความโครงการและมุมมอง
เดวิด เป่าลมเข้าและมด มาร์ตินเป็นนามธรรม portillo

บทความนี้สรุปและอธิบายถึงมุมมองของบางคีย์ผู้เล่นในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศโบลิเวีย
พร้อมกรณีศึกษาของ 3 โครงการที่ประสบความสำเร็จ แต่โบลิเวียก็
ธรรมชาติและความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีศักยภาพที่ดีสำหรับการท่องเที่ยว
การท่องเที่ยวของประเทศอุตสาหกรรมในปัจจุบันล้าหลังของประเทศเพื่อนบ้าน รัฐบาลพยายามที่จะกระตุ้นการเจริญเติบโตและบรรเทาความยากจน
หลักผ่านชุมชนโครงการ เหล่านี้มีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จมากขึ้น
ถ้าตามความร่วมมือระหว่างชุมชนและผู้ประกอบการท่องเที่ยวส่วนตัว
ด้วยการสนับสนุนจาก องค์กรเอกชน สถาบันการเงิน เช่น IDB และ
ภาคสาธารณะบางส่วนของกุญแจผู้เล่นสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้เสนอแนะว่า รัฐบาลควรทำมากกว่า
ใช้ความเชี่ยวชาญของผู้ประกอบการท่องเที่ยวภาคเอกชนในการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน
, และการรับรู้ความเป็นปรปักษ์ต่อ
ภาคเอกชนสถานที่ข้อจำกัดรุนแรงต่อการเจริญเติบโต พื้นหลัง

โบลิเวียอันดับใกล้ด้านล่างท่ามกลางประชาชาติอเมริกาใต้ในแง่ ของ GNP per