2. The aquaculture of pearl oyster

2. The aquaculture of pearl oyster in French Polynesia
Black pearl production in French Polynesia tropical lagoons
turned in 40 years from the status of a South Seas adventure to
the status of an industry, as the second source of income for the
country at the end of 1990s, after tourism. In the best years
(Fig. 2), black pearl represented 60 MUS$ of income for a country
of 250.000 inhabitants. Beyond the magnificent jewel, beyond
the beauty of the myriad of colors, lusters and shapes, beyond
the prized value, beyond the unique human culture and knowhow
found around pearl farms, black pearls are fascinating for scientists
because they represent the ultimate product of both an
exploited lagoon ecosystem and an exploited bivalve, the black
lip oyster Pinctada margaritifera (Linnaeus, 1758) var. cumingii
(Jameson, 1901).
Pearl production has always been challenging for the suite of
numerous factors and processes that need to be understood and
mastered before a black pearl materialize in the hand of a farmer.
Throughout the 19th and first half of the 20th century, P. margaritifera
oysters were harvested by free-divers only for the nacre, and
button, industry. Sometimes, natural black pearls were found. In
French Polynesia, in 1961, the first attempt to graft oysters with
the goal of producing cultivated round pearls was successfully
achieved in Hikueru atoll by Jean-Marie Domard and Churoku
Muroi. The first farm was established in Manihi atoll in 1968.
The two following decades saw the slow rise of a new commercial
activity with production in Tuamotu and Gambier archipelagos
(e.g., Marutea Sud), with black pearls acquiring the status of high
quality gems in international jewellery markets. By the end of
the eighties, both archipelagos experienced a black pearl rush, with
thousands of Polynesian and foreigners workers returning to remote
atolls. Hundreds of new concessions were granted per year
on a variety of lagoons. Production rose quickly. Experiments of
all kind followed to achieve the most efficient collecting and farming
possible, often in logistically challenging remote conditions.
Spat collecting was critical. Indeed, the pearl industry required before
all the provision of oysters. They were initially harvested from
wild stocks, and spat collecting developed rapidly in suitable lagoons
to steadily provide to farmers the oysters needed for grafting.
Enhanced farming practices yielded an average successful
rate of 300–400 sellable pearls for 1000 grafted oysters. On the
other hand, transfers of oysters between atolls were frequent, making
local populations and lagoons vulnerable to extinction, diseases,
and spread of invasive epibionts species. Dedicated
governmental services were created to manage and monitor the
environmental and socio-economic consequences of what was virtually
an entire new field of economic activity coming out of the
blue of the Tuamotu and Gambier lagoons. Quickly, despite the
growing empirical knowledge developing among farmers, better
knowledge of lagoon ecosystem functioning and suitability for
pearl farming were needed. This included better knowledge on
the physiology of P. margaritifera. Scientific research programs
were launched, and both lagoon ecosystems and organisms came
under the scrutiny of applied and fundamental studies.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

2. การเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำของหอยมุกใน French Polynesia
ผลิตมุกสีดำใน French Polynesia
ทะเลสาบเขตร้อนที่เปิดในปี40 จากสถานะของการผจญภัยใต้ท้องทะเลกับสถานะของอุตสาหกรรมที่เป็นแหล่งที่สองของรายได้สำหรับประเทศที่ส่วนท้ายของปี 1990 หลังจากที่การท่องเที่ยว ในปีที่ดีที่สุด(รูปที่. 2), มุกสีดำเป็นตัวแทนของ 60 $ MUS ของรายได้สำหรับประเทศของ250.000 คนที่อาศัยอยู่ นอกเหนือจากอัญมณีที่งดงามเกินกว่าความงามของมากมายของสี lusters และรูปร่างที่เกินกว่ามูลค่าผลตอบแทนที่นอกเหนือจากวัฒนธรรมของมนุษย์ที่ไม่ซ้ำกันและความรู้รอบฟาร์มมุก, ไข่มุกดำเป็นที่น่าสนใจสำหรับนักวิทยาศาสตร์เพราะพวกเขาเป็นตัวแทนของสินค้าที่ดีที่สุดของทั้งสองระบบนิเวศทะเลสาบใช้ประโยชน์และหอยเอาเปรียบสีดำหอยนางรมปาก Pinctada margaritifera (Linnaeus, 1758) var cumingii (เจมสัน, 1901). การผลิตเพิร์ลได้เสมอท้าทายสำหรับห้องสวีทของหลายปัจจัยและกระบวนการที่จะต้องมีการทำความเข้าใจและเข้าใจก่อนที่มุกสีดำเป็นตัวเป็นตนอยู่ในมือของเกษตรกร. ตลอด 19 และครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 พี margaritifera หอยนางรมถูกเก็บเกี่ยวโดยนักดำน้ำฟรีเฉพาะมุกและปุ่มอุตสาหกรรม บางครั้งไข่มุกดำธรรมชาติที่พบ ในFrench Polynesia ในปี 1961 ความพยายามครั้งแรกที่จะรับสินบนหอยนางรมที่มีเป้าหมายในการผลิตไข่มุกรอบการเพาะปลูกได้รับการประสบความสำเร็จในการประสบความสำเร็จในปะการังHikueru โดยฌองมารี Domard และ Churoku Muroi ฟาร์มแรกที่ก่อตั้งขึ้นในปะการัง Manihi ในปี 1968 ทั้งสองทศวรรษที่ผ่านมาต่อไปนี้เห็นการเพิ่มขึ้นช้าของเชิงพาณิชย์ใหม่กิจกรรมที่มีการผลิตในโมและแกมเบียหมู่เกาะ(เช่น Marutea Sud) กับไข่มุกดำที่ได้รับสถานะของสูงอัญมณีที่มีคุณภาพในระดับนานาชาติตลาดเครื่องประดับ ในตอนท้ายของแปด, หมู่เกาะทั้งสองมีประสบการณ์วิ่งมุกสีดำกับพันของโพลินีเชียและชาวต่างชาติคนงานกลับไปที่ระยะไกลหินปะการัง หลายร้อยสัมปทานใหม่ที่ได้รับต่อปีบนความหลากหลายของทะเลสาบ การผลิตรีบลุกขึ้น การทดลองของทุกชนิดตามเพื่อให้เกิดการจัดเก็บภาษีที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดและทำการเกษตรที่เป็นไปได้มักจะอยู่ในระยะไกลlogistically เงื่อนไขที่ท้าทาย. ทะเลาะวิวาทกันที่สำคัญคือการจัดเก็บภาษี แท้จริงอุตสาหกรรมมุกที่จำเป็นก่อนที่ทุกบทบัญญัติของหอยนางรม พวกเขาได้รับการเก็บเกี่ยวครั้งแรกจากหุ้นป่าและถ่มน้ำลายเก็บรวบรวมพัฒนาอย่างรวดเร็วในทะเลสาบที่เหมาะสมอย่างต่อเนื่องให้กับเกษตรกรหอยนางรมที่จำเป็นสำหรับการปลูกถ่ายอวัยวะ. การเลี้ยงที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้ผู้ประสบความสำเร็จเฉลี่ยอัตรา 300-400 ไข่มุก sellable 1000 หอยนางรมทาบ บนมืออื่น ๆ ที่โอนระหว่างหินปะการังหอยนางรมบ่อยทำให้ประชากรในท้องถิ่นและทะเลสาบที่เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์โรคและการแพร่กระจายของสายพันธุ์epibionts รุกราน ทุ่มเทการบริการภาครัฐที่ถูกสร้างขึ้นในการจัดการและตรวจสอบผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและทางเศรษฐกิจและสังคมของสิ่งที่แทบสนามใหม่ทั้งหมดของกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ออกมาจากสีฟ้าของโมและทะเลสาบGambier ได้อย่างรวดเร็วแม้จะมีความรู้เชิงประจักษ์ที่เพิ่มขึ้นในหมู่เกษตรกรพัฒนาที่ดีกว่าความรู้ในการทำงานของระบบนิเวศทะเลสาบและความเหมาะสมสำหรับการเลี้ยงมุกเป็นสิ่งที่จำเป็น รวมถึงความรู้ที่ดีขึ้นในสรีรวิทยาของพี margaritifera โปรแกรมการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ได้เปิดตัวและทั้งสองระบบนิเวศทะเลสาบและสิ่งมีชีวิตมาอยู่ภายใต้การตรวจสอบข้อเท็จจริงของการศึกษาและประยุกต์พื้นฐาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2 . ในการเพาะเลี้ยงหอยมุกในเฟรนช์โปลินีเซีย
มุกสีดำผลิตในเฟรนช์โปลินีเซียเขตร้อนบึง
เปิดใน 40 ปี จากสถานะของการผจญภัยใต้ท้องทะเล

สถานะของอุตสาหกรรมเป็นสองแหล่งที่มาของรายได้สำหรับ
ประเทศที่ส่วนท้ายของปี 1990 , หลังจาก ท่องเที่ยว ในที่ดีที่สุดปี
( รูปที่ 2 ) , ไข่มุกดำแสดง 60 mus $ รายได้ของประเทศ
ของ 250 , 000 คนนอกเหนือจากอัญมณีที่งดงามเกิน
ความงามของ lusters มากมายสี และรูปร่าง นอกเหนือจาก
prized มูลค่าเกินเฉพาะของมนุษย์วัฒนธรรมและโนว์ฮาว
พบรอบฟาร์มมุก , ไข่มุกสีดำเป็นที่น่าสนใจสำหรับนักวิทยาศาสตร์
เนื่องจากพวกเขาแสดงผลิตภัณฑ์ที่ดีที่สุดของทั้งระบบนิเวศและการใช้ประโยชน์จากทะเลสาบ
ที่มี , สีดำ
ลิปหอยนางรม pinctada margaritifera ( Linnaeus ,)
( 1758 ) cumingii เจมสัน 1901 )
ผลิตไข่มุกได้เสมอความท้าทายสำหรับชุดของ
หลายปัจจัยและกระบวนการที่ต้องเข้าใจและ
มาสเตอร์ก่อนไข่มุกจริงในมือของชาวนา
ตลอด 19 และครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 , หน้า margaritifera
หอยนางรมคือ เก็บเกี่ยวโดยนักดำน้ำฟรีเพียงสำหรับไข่มุกและ
ปุ่ม , อุตสาหกรรม บางครั้งไข่มุกดำธรรมชาติที่พบ ใน
เฟรนช์โปลินีเซีย ในปี 1961 ความพยายามครั้งแรกในการหอยนางรมกับ
เป้าหมายของการผลิตที่ปลูกรอบไข่มุกได้สำเร็จ
ประสบความสำเร็จใน hikueru ทอลล์โดย Jean Marie domard และ churoku
มุโรอิ . ฟาร์มแรกก่อตั้งขึ้นใน manihi อะทอลล์ใน 1968 .
2 ทศวรรษต่อไปนี้เห็นขึ้นช้าของการพาณิชย์ใหม่
กิจกรรมการผลิตในแกมเบียและหมู่เกาะตูอาโมตู
( เช่น marutea ซุด ) กับไข่มุกดำรับสถานะของอัญมณีคุณภาพสูง
ในตลาดอัญมณีนานาชาติ โดยจุดสิ้นสุดของยุค
ทั้งหมู่เกาะที่มีประสบการณ์วิ่งไข่มุกกับ
พัน Polynesian และชาวต่างชาติคนงานกลับไปทางไกล

ร้อยของสัมปทานใหม่ได้รับต่อปี
ในความหลากหลายของบึง การผลิตที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดย
ทุกชนิดตามเพื่อให้ได้มีประสิทธิภาพมากที่สุดรวมและการเลี้ยง
เป็นไปได้ มักจะอยู่กันไกลที่ท้าทายเงื่อนไข .
ก็เก็บเป็นสําคัญ แท้จริงอุตสาหกรรมมุกต้องมาก่อน
ทั้งหมดบทบัญญัติของหอยนางรม พวกเขาเริ่มจากการเก็บเกี่ยว
ป่าหุ้นกันรวบรวมและพัฒนาอย่างรวดเร็วในที่เหมาะสมให้กับเกษตรกรอย่างต่อเนื่องเหมือน

หอยนางรมที่จำเป็นสำหรับการกราฟต์ เพิ่มการทำฟาร์มแบบให้ผลเฉลี่ยของ 300 – 400 อัตราความสำเร็จ
ภูเก็ตไข่มุก 1000 โดยหอยนางรม บนมืออื่น ๆของหอยนางรม
โอนระหว่างปะการังอยู่บ่อย ๆ ทำให้ประชากรในท้องถิ่นและทะเลสาบ
เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์ , โรค ,
และการกระจายของ epibionts แพร่กระจายพันธุ์ รัฐบริการทุ่มเท
สร้างขึ้นเพื่อการจัดการและตรวจสอบผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและสังคมของ

ยังไงก็แทบทั้งสนามใหม่ของกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ออกมาของ
สีฟ้าของตูอาโมตู แกมเบีย และบึง รวดเร็ว แม้จะมีการพัฒนาความรู้เชิงประจักษ์ในเกษตร

ดีกว่าความรู้การทำงานของระบบนิเวศทะเลสาบ และความเหมาะสมสำหรับ
ฟาร์มไข่มุกถูกต้อง . มีความรู้เกี่ยวกับสรีรวิทยาของ P .
margaritifera . การวิจัยทางวิทยาศาสตร์โปรแกรม
ได้เปิดตัว และทั้งระบบนิเวศและสิ่งมีชีวิตในทะเลสาบมา
ภายใต้การประยุกต์ และพื้นฐานการศึกษา