The air felt thick and viscous as S

The air felt thick and viscous as Shalltear moved through it at incredible speeds, heading toward the place the man would land. As she descended, she observed his posture as he leapt down with glacial slowness. Although she could not harm him directly while the spell was in effect, she could still set up an ambush and make other preparations.
Just as well. I'll open my arms to receive him as he falls. Surely a human like him will be overjoyed to be embraced by a beauty like myself.
The corner of Shalltear's mouth quirked up as she thought of the expression that she could see on his face. As she landed on the ground, just before the spell ended, she sensed another presence close by.
—What's this?
It was a young man in a suit of pure white plate armor with a roguish-looking companion.
Brain landed in the alley and looked back up, but Shalltear was no longer there.
She didn't pursue me? No, that's not right, what if she wants me to lead her to the others, like last time?
He had not planned to flee at first. His thoughts had been that it would be easier to buy time for Climb and the rest by escaping to lower ground.
Brain's every action had been to let Climb escape. It was because of that that he had put on this entire show of running away.
But as he ran, he discovered something that should not have been. That something was Climb and the thief, who were waving to him.
How could this—
Brain's mind filled with emotion— intense anger and frustration.
His face distorted by wrath, he charged toward the two of them, grabbed them by the collar and kept running. This was obviously slower than just running by himself, but Brain was not calm enough to have considered that.
After they had run for some distance, and after checking repeatedly behind him to make sure that Shalltear had not caught up with them, he slammed Climb against a nearby wall. Because Brain had not thought to control his strength, Climb practically bounced off it.
"Why? Why didn't you run?!"
Although his emotions were on the verge of overflowing, Brain still had enough presence of mind to keep himself from shouting out loud.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อากาศรู้สึกหนา และหนืดเป็นย้าย Shalltear ผ่านที่ความเร็วเหลือเชื่อ เดินทางไปยังสถานที่ที่ต้องที่ดินคน ขณะที่เธอสืบเชื้อสาย เธอสังเกตท่าทางของเขาเขาหลุดลง ด้วยน้ำแข็งช้า แม้ว่าเธออาจไม่เป็นอันตรายต่อเขาโดยตรงในขณะที่สกิลมีผล เธอยังคงสามารถตั้งค่าการลอบโจมตี และทำให้การเตรียมการอื่น ๆเช่นเดียวกัน ฉันจะเปิดแขนรับเขา ตามที่เขาตก แน่นอน มนุษย์เหมือนเขาจะเป็นปลื้มที่จะโอบล้อมคุณ ด้วยความงามเหมือนตัวเองมุมปากของ Shalltear quirked ขึ้น ตามที่เธอคิดว่า ของนิพจน์ที่เธอเห็นใบหน้าของ ขณะที่เธอเป็นเจ้าของที่ดินบนพื้นดิน ก่อนสิ้นสุดการสะกด เธอรู้สึกอื่นปรากฏปิดโดยตัวนี้คืออะไรชายหนุ่มในชุดเกราะแผ่นสีขาวบริสุทธิ์กับเพื่อน roguish ดูได้สมองในซอย และกลับมองขึ้น แต่ Shalltear ก็ไม่มีเธอไม่ติดตามฉันได้อย่างไร ไม่ ไม่ใช่หรอก ถ้าเธอต้องการฉันให้นำเธอไปอื่น ๆ เช่นครั้งล่าสุดนอกจากนี้เขาไม่ได้วางแผนหนีในตอนแรก ความคิดของเขาได้รับว่า มันจะง่ายต่อการซื้อเวลาสำหรับปีนและส่วนเหลือ โดยหนีลงล่าง ของสมองทุกการกระทำได้ให้ปีนหนี มันเป็น เพราะว่าเขามีใส่ในการแสดงนี้ทั้งงานไปแต่เป็นของทักษิณ เขาค้นพบสิ่งที่ไม่ควรได้รับ สิ่งที่ถูกปีนและขโมย ที่ถูกโบกให้เขาวิธีสามารถนี้ —ของสมองจิตใจเต็มไป ด้วยอารมณ์ — ความโกรธที่รุนแรงและความยุ่งยากใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ด้วยโทสะ เขาคิดต่อของพวกเขา คว้าพวกเขา โดยคอ และทำ นี้คือชัดช้ากว่าเพียงทำงานด้วยตัวเอง แต่สมองไม่สงบมีความเห็นว่าหลังจากที่พวกเขาได้วิ่งไกล และหลัง จากตรวจสอบซ้ำหลังเขาเพื่อให้แน่ใจว่า Shalltear ได้ไม่ติดกับพวกเขา เขาน้อยปีนกับผนังในบริเวณใกล้เคียง เพราะสมองไม่มีคิดว่า การควบคุมความแข็งแรงของเขา ปีนจริงสะท้อนออกมัน"ทำไม ไม่ได้จะทำ!"แม้ว่าอารมณ์ของเขาได้หมิ่นล้น สมองยังคงมีเพียงพอมีอยู่ของจิตใจเพื่อให้ตัวเองตะโกนดัง ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อากาศรู้สึกหนาและความหนืดเป็น Shalltear ย้ายผ่านมันด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่คนจะขึ้นบก ขณะที่เธอสืบเชื้อสายมาเธอสังเกตเห็นท่าทางของเขาในขณะที่เขากระโจนลงด้วยความช้าน้ำแข็ง แม้ว่าเธอจะไม่ได้อาจเป็นอันตรายต่อเขาโดยตรงในขณะที่สะกดเป็นผลเธอก็ยังสามารถตั้งค่าการซุ่มโจมตีและทำให้การเตรียมการอื่น ๆ .
ก็เช่นกัน ฉันจะเปิดอ้อมแขนของฉันจะได้รับเขาเป็นเขาตก แท้จริงมนุษย์เหมือนเขาจะมีความสุขที่สุดที่จะโอบล้อมไปด้วยเหมือนตัวเองได้.
มุมจากปากของ Shalltear quirked ขึ้นขณะที่เธอคิดว่าการแสดงออกว่าเธอจะได้เห็นบนใบหน้าของเขา ในฐานะที่เธอเป็นเจ้าของที่ดินบนพื้นดินเพียงก่อนการสะกดสิ้นสุดวันที่เธอรู้สึกว่าการปรากฏตัวอื่นในบริเวณใกล้เคียง.
อะไรนี้คืออะไร
มันเป็นชายหนุ่มในชุดเกราะแผ่นสีขาวบริสุทธิ์กับสหายเกเร-มอง.
สมองที่ดินในซอยและ หันกลับไปมองขึ้น แต่ Shalltear ก็ไม่ได้มี.
เธอไม่ได้ไล่ตามฉัน? ไม่มีที่ไม่ถูกต้องเกิดอะไรขึ้นถ้าเธออยากให้ผมนำเธอไปคนอื่น ๆ เช่นเวลาที่ผ่านมา
เขาไม่ได้วางแผนที่จะหนีไปในตอนแรก ความคิดของเขาได้รับว่ามันจะง่ายต่อการซื้อเวลาสำหรับการปีนและส่วนที่เหลือหลบหนีโดยการลดพื้นดิน.
สมองทุกคนได้รับการดำเนินการที่จะปล่อยให้หลบหนีปีน มันเป็นเพราะการที่เขาได้ใส่ในการแสดงนี้ทั้งหมดของวิ่งหนี.
แต่ขณะที่เขาวิ่งเขาค้นพบสิ่งที่ไม่ควรจะได้รับ บางสิ่งบางอย่างนั่นคือปีนและขโมยที่กำลังโบกมือให้เขา.
วิธีการอาจ this-
ใจของสมองที่เต็มไปด้วยความโกรธ emotion- รุนแรงและความยุ่งยาก.
ใบหน้าของเขาบิดเบือนโดยพระพิโรธเขาเรียกเก็บไปยังสองของพวกเขาคว้าพวกเขาโดยปกและเก็บไว้ วิ่ง. นี้เห็นได้ชัดว่าช้ากว่าเพียงแค่การทำงานด้วยตัวเอง แต่สมองไม่ได้สงบพอที่จะมีการพิจารณาว่า.
หลังจากที่พวกเขาใช้สำหรับระยะทางบางส่วนและหลังจากการตรวจสอบซ้ำ ๆ อยู่ข้างหลังเขาเพื่อให้แน่ใจว่า Shalltear ไม่ได้เกิดขึ้นกับพวกเขาเขากระแทก Climb กับผนังในบริเวณใกล้เคียง เพราะสมองไม่เคยคิดที่จะควบคุมความแข็งแกร่งของเขาปีนเด้งจริงปิดมัน.
"ทำไม? ไม่ได้คุณเรียก ?! ทำไม"
แม้ว่าอารมณ์ของเขาอยู่บนปากเหวของล้นสมองยังคงมีการปรากฏตัวของจิตใจมากพอที่จะให้ตัวเองจากการตะโกน ส่งเสียงดัง.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อากาศรู้สึกหนาและเหนียวเป็น shalltear ย้ายผ่านที่ความเร็วเหลือเชื่อ มุ่งหน้าไปที่ผู้ชายจะที่ดิน เมื่อเธอลงมา เธอสังเกตเห็นท่าทางของเขา เขากระโจนลงกับธารน้ำแข็งช้า แม้ว่าเธออาจไม่ได้ทำร้ายเขาโดยตรงในขณะที่คาถาได้ผล เธอยังสามารถตั้งค่าการซุ่มโจมตี และเตรียมการอื่น ๆแค่ได้เป็นอย่างดี ผมจะเปิดอ้อมแขนรับเขาอย่างที่เขาตก แน่นอนมนุษย์อย่างเขาจะดีใจมาก ที่จะได้กอดด้วย สวยเหมือนกันมุมปาก shalltear เป็น quirked ขึ้นเมื่อเธอนึกถึงสีหน้าที่เธอเห็นบนใบหน้าของเขา ขณะที่เธอลงบนพื้น ก่อนร่ายคาถาจบ เธอรู้สึกอีกตัวใกล้ๆ- นี่มันอะไร ?มันคือชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ของแผ่นเกราะกับบล็อกหาเพื่อนมองที่ดินในซอยและเงยหน้าขึ้นมา แต่ shalltear ก็ไม่มีเธอไม่ได้ไล่ตามฉัน ไม่ใช่ ถ้าเธออยากให้ฉันพาเธอให้คนอื่น เหมือนครั้งก่อนเขาไม่ได้วางแผนที่จะหนีในตอนแรก ความคิดของเขาได้ มันง่ายที่จะซื้อเวลาปีนป่าย และส่วนที่เหลือโดยการหลบหนีสู่พื้นล่างสมองของการกระทำทุกอย่างได้เพื่อให้ปีนหนี เพราะที่เขาใส่ในนี้ทั้งหมดให้หนีไปแต่ในขณะที่เขาวิ่ง เขาค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรได้รับ ว่ามันปีนไปขโมยที่กำลังโบกมือให้เขาแล้วนี่จิตใจ สมองเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธที่รุนแรง และความยุ่งยากหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยโทสะ เขาคิดต่อ สองของพวกเขาคว้าพวกเขาด้วยปลอกคอ และวิ่งต่อ นี้เห็นได้ชัดช้ากว่าแค่วิ่งเอง แต่สมองยังไม่สงบพอ ที่จะมีการพิจารณาว่าหลังจากที่พวกเขาวิ่งระยะทาง และหลังจากการตรวจสอบซ้ำหลังเขาเพื่อให้แน่ใจว่า shalltear ไม่ได้จับเขาไว้ได้ เขาก็ปีนกำแพงที่อยู่ใกล้เคียง เพราะ สมองมีไม่คิดที่จะควบคุมพลังของเขาปีนก็เด้งออกเลย" ทำไม ? ทำไมคุณไม่หนีล่ะ ! "แม้ว่าอารมณ์ของเขากำลังจะล้นสมองยังมีอยู่พอจิตให้พ้นจากเสียงตะโกนออกมาเสียงดัง