Ian sat in the waiting room,holding

Ian sat in the waiting room,holding his Ash Ketchum hat. Anthony always told him to keep the hat close,as it "Will always keep the best memories". A tear ran down Ian's wrinkly cheek. He wiped it away,and took a deep breath,looking at a ceiling light. Suddenly,a doctor slowly walked out and stared at Ian. Ian stared back,waiting for a response. There was no words…just a shaking head.



"We're…sorry,sir…"



Ian looked down and sighed. His throat had a lump,his breathing became intense,and his eyes became watery.



"You can come see him…"



Ian slowly stood up and walked into the hospital room,seeing Anthony,pale skinned,and so peaceful like. Walking over to him,Ian sat down in a chair and looked at his best friend. Tears fell down his face,as he grabbed Anthony's hand. He looked at his Ash hat and hugged it.



"I'm sorry,A-Anthony…I'm really s-sorry…"





------



At Anthony's funeral,everyone who quit the Smosh business were there. Almost everyone who was in their videos. Ian was wearing his Ash hat,even though it was out of ordinary for a funeral,he did it for his best friend. When the funeral was over,Ian was the only one still there. Mari looked over. "Ian…? Are you coming?"



Ian shook his head. "No,lemme…lemme stay here,okay…"



Mari looked at him one last time before leaving. Ian went over to the tombstone and softly placed the Ash Ketchum hat on the grass.



"Thanks for the memories,Anthony…you were the very best…"

Ian buried his face in his hands as he sobbed for a few moments,until he lifted his head up. "Like no one ever was…"

He looked one very last time at his best friend's tombstone,and walked away,the leaves flying near his feet,the memories flying back. But he stopped smiled a little bit. Because even though Anthony was gone,they promised they would always be a team until the very end. And there is no end,even when Ian passes.



~There is no end,to Smosh.~

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เอียนที่นั่งในห้องรอ ถือหมวกของเขาซาโตชิ Anthony เสมอบอกเขาเก็บหมวกปิด เป็นมัน "จะเสมอทำให้ความทรงจำที่ดีที่สุด" น้ำตาวิ่งลงแก้ม wrinkly ของเอียน เขาเช็ดมันออกไป และเอาลมหายใจ มองที่ไฟเพดาน ทันใดนั้น แพทย์ช้าเดินออก และจ้องไปที่เอียน เอียนเริ่มกลับมา รอการตอบสนอง มีคำไม่...เพียงหัวงก ๆ "เรา...ขออภัย ...ที่รัก"เอียนมองลงไป และถอนหายใจ คอของเขามีก้อน หายใจของเขากลายเป็นความรุนแรง และตาของเขากลายเป็นน้ำ "คุณสามารถมาดูเขา..."เอียนช้าลุกขึ้นยืน และเดินเข้าไปในห้องพยาบาล Anthony จางแม้ และเพื่อให้สงบเช่นการเห็น เดินข้ามเขา เอียนนั่งในเก้าอี้ที่ลง และมองเพื่อนของเขา น้ำตาตกลงใบหน้าของเขา เขาคว้ามือของ Anthony เขามองดูที่หาดใหญ่เขาเถ้า และ hugged มัน "ฉันขอ Anthony A... ฉันจริง ๆ s ขอ..."------ที่งานศพของ Anthony ทุกคนที่ออกจากธุรกิจ Smosh ได้มี เกือบทุกคนที่อยู่ในวิดีโอของพวกเขา เอียนสวมหมวกเขาเถ้า แม้ว่ามันไม่ธรรมดาสำหรับจันทร์ เขาไม่ได้สำหรับเพื่อนของเขา เมื่อศพผ่าน เอียนได้เดียวยังมี มารีมองผ่าน "เอียน... คุณจะมาหรือไม่"เอียนจับศีรษะของเขา "ไม่มี lemme... lemme เดิน โอเควัน..."มารีมองดูที่เขาครั้งหนึ่งก่อนออกจาก เอียนไปทั่วตาม และเบา ๆ วางหมวกซาโตชิให้หญ้า "ขอบคุณสำหรับความทรงจำ Anthony...ถูกสุด..." เอียนฝังใบหน้าของเขาในมือของเขาเขา sobbed สำหรับครู่ จนกว่าเขายกศีรษะขึ้น "เหมือนไม่เคยมีใคร..." เขามองหนึ่งมากครั้งที่สุดเพื่อนของเขาแกรนิต แล้วเดินออกไปใกล้เท้า ความทรงจำกลับไปเก็บ แต่เขาหยุด smiled หน่อย เพราะแม้ว่า Anthony หายไป พวกเขาสัญญาว่า พวกเขาจะเป็นกลุ่มคนจน และมีไม่สิ้นสุด แม้ผ่านไปเอียน ~ ไม่สิ้นสุด การ Smosh ไม่ ~

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เอียนนั่งอยู่ในห้องรอถือแอชเคตชูหมวกของเขา แอนโทนี่มักจะบอกให้เขาเก็บหมวกใกล้ชิดในขณะที่มัน "มักจะเก็บความทรงจำที่ดีที่สุด" น้ำตาวิ่งลงแก้มยับย่นของเอียน เขาเช็ดมันออกไปและเอาหายใจลึก ๆ มองไปที่ไฟติดเพดาน ทันใดนั้นหมอเดินออกมาอย่างช้า ๆ และจ้องที่เอียน เอียนจ้องกลับรอการตอบสนอง มีคำพูดไม่ได้ ... เพียงแค่หัวสั่น. "เรา ... ขอโทษครับ ... " เอียนมองลงและถอนหายใจ ลำคอของเขามีก้อนหายใจของเขากลายเป็นรุนแรงและดวงตาของเขากลายเป็นน้ำ. "คุณสามารถเห็นเขามา ... " เอียนช้าลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปในห้องที่โรงพยาบาลเห็นแอนโทนี่สีผิวและเพื่อความสงบสุขเช่น เดินไปกับเขาเอียนนั่งลงบนเก้าอี้และมองไปที่เพื่อนที่ดีที่สุดของเขา น้ำตาล้มลงใบหน้าของเขาในขณะที่เขาคว้ามือของแอนโทนี่ เขามองไปที่แอชหมวกของเขาและกอดมัน. "ฉันขอโทษ A-แอนโธนี ... ฉันจริงๆ s-ขอโทษ ... " ------ ที่งานศพของแอนโทนี่ทุกคนที่ออกจากธุรกิจ Smosh อยู่ที่นั่น เกือบทุกคนที่อยู่ในวิดีโอของพวกเขา เอียนสวมหมวกเถ้าของเขาแม้ว่ามันจะเป็นออกจากสามัญสำหรับงานศพที่เขาทำมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เมื่อศพถูกกว่าเอียนเป็นคนเดียวที่ยังคงมี มารีมองไป "เอียน ... ? คุณมา?" เอียนส่ายหัว "ไม่ ... lemme lemme อยู่ที่นี่โอเค ... " มารีมองไปที่เขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะออก เอียนเดินไปที่หลุมฝังศพและเบาวางหมวกซาโตชิบนพื้นหญ้า. "ขอบคุณสำหรับความทรงจำแอนโธนี ... คุณเป็นคนที่ดีที่สุด ... " เอียนฝังใบหน้าของเขาในมือของเขาในขณะที่เขาร้องไห้สักครู่จนกว่าเขาจะยก ศีรษะของเขาขึ้น "เช่นเดียวกับที่ไม่มีใครเคย ... " เขามองเป็นครั้งสุดท้ายที่หลุมฝังศพมากเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาและเดินออกใบบินใกล้กับเท้าของเขาความทรงจำบินกลับ แต่เขาหยุดยิ้มนิด ๆ หน่อย ๆ เพราะถึงแม้แอนโธนีก็หายไปพวกเขาสัญญาว่าพวกเขามักจะเป็นทีมจนท้ายสุดที่ และมีไม่สิ้นสุดแม้ในขณะที่เอียนผ่าน. ~ ไม่มีที่สิ้นสุดคือการ Smosh. ~

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เอียนนั่งอยู่ในห้องนั่งรอ ถือของเขาซาโตชิ ( โปเกมอน ) หมวก แอนโทนี่มักจะบอกให้เขาเก็บหมวกปิด เป็น " จะเก็บไว้ในความทรงจำ " ที่ดีที่สุด น้ำตาก็ไหลเอียนเหี่ยวแก้ม เขาเช็ดมันออกไป และสูดหายใจเข้าลึกๆ มองเพดานแสง ทันใดนั้น หมอค่อยๆเดินออกมาแล้วจ้องมองเอียน เอียนจ้องกลับ และรอการตอบสนอง ไม่มีคำพูด . . . . . . . เพียงสั่นศีรษะ



" เรา . . . . . . . ขออภัยครับ . . . . . . . "



เอียนมองลงและถอนใจ คอของเขามีก้อน ลมหายใจของเขาเริ่มเข้ม และดวงตาของเขาก็ชุ่ม .



" เธอมาหาเขา . . . . . . . "



เอียนค่อยๆลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปในห้องพยาบาล เห็นแอนโทนี่ ผิวซีด และสงบมากชอบ เดินข้ามเขา เอียน นั่งลงในเก้าอี้และมองเพื่อนรักของเขา น้ำตาหล่นลงบนใบหน้าของเขา เขาคว้ามือของแอนโทนี่ .เขามองดูหมวกขี้เถ้าของเขาและกอดมัน



" ขอโทษนะ a-anthony . . . . . . . ผมก็ขอโทษ . . . . . . . "





------



ที่ แอนโธนี งานศพ ทุกคนที่ออกจากธุรกิจ smosh อยู่ที่นั่น เกือบทุกคนที่อยู่ในวิดีโอของพวกเขา เอียน สวมหมวกขี้เถ้าของเขาแม้ว่าจะถูกออกจากสามัญสำหรับงานศพ เขาทำเพื่อเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เมื่อฝังศพเสร็จ เอียนเป็นคนเดียวที่ยังคงมีมาริมองมากกว่า " เอียน . . . . . . . ? คุณจะมา ?



เอียนส่ายหัว " ไม่ ผม . . . ผมอยู่ที่นี่ โอเค . . . . . . . "



มาริมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะออกเดินทาง เอียนไป Tombstone และเบา ๆวางซาโลมอนหมวกบนหญ้า



" ขอบคุณสำหรับความทรงจำ แอนโทนี่ . . . . . . . คุณมากที่สุด . . . . . . . "

เอียนฝังใบหน้าของเขาในมือของเขา เขาสะอื้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งเขายกหัวเขาขึ้น" ที่ไม่เหมือนใคร . . . . . . . "

เขาก็มากครั้งล่าสุดที่เพื่อนสนิทของเขาหลุมฝังศพ และเดินจากไป ใบที่บินอยู่ใกล้กับเท้าของเขา ความทรงจำ บินกลับมา แต่เขาหยุดยิ้มเล็กน้อย เพราะถึงแม้ว่าแอนโทนี่ก็หายไป พวกเขาสัญญาว่า พวกเขาจะเป็นทีมจนกว่าจะจบ และไม่มีสิ้นสุด แม้เมื่อ เอียน ผ่านไป



~ ไม่มีสิ้นสุด เพื่อ smosh ~