The use of "reasonable doubt" as a

The use of "reasonable doubt" as a standard requirement in the Western justice system originated in medieval England.[citation needed] In English common law prior to the "reasonable doubt" standard, passing judgment in criminal trials had severe religious repercussions for jurors. According to judicial law prior to the 1780s: "the Juryman who finds any other person guilty, is liable to the Vengeance of God upon his Family and Trade, Body and Soul, in this world and that to come."[2] It was also believed "In every case of doubt, where one’s salvation is in peril, one must always take the safer way.... A judge who is in doubt must refuse to judge."[2] It was in reaction to these "religious fears"[2] that "reasonable doubt" was introduced in the late 18th century to English common law, thereby allowing jurors to more easily convict. Therefore the original use of the "reasonable doubt" standard was opposite to its modern use of limiting a juror's ability to convict.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การใช้ "เหมาะสมสงสัย" เป็นข้อกำหนดมาตรฐานในระบบยุติธรรมตะวันตกมาในยุคกลางของอังกฤษ [ต้องการอ้างอิง] ในกฎหมายระดับภาษาอังกฤษทั่วไปก่อน "เหมาะสมสงสัย" มาตรฐาน ช่วยตัดสินในการทดลองทางอาญาได้ร้ายรุนแรงทางศาสนาสำหรับ jurors ตามกฎหมายยุติธรรมก่อนการ 1780s: "Juryman ที่พบบุคคลอื่นที่มีความผิด จะต้องล้างแค้นของพระเจ้าของเขาครอบครัว และค้า ร่างกาย และจิต วิญญาณ ในโลกนี้และที่มา" [2] นอกจากนี้ยังถือว่า "ในทุกกรณีข้อสงสัย ความรอดของที่ในมังกร หนึ่งต้องเสมอใช้วิธีที่ปลอดภัย... ผู้พิพากษาที่สงสัยต้องปฏิเสธการตัดสิน" [2] ก็ในปฏิกิริยาการเหล่านี้ "กลัวศาสนา" [2] ว่า "สงสัยที่สมเหตุสมผล" ถูกนำมาใช้ในปลายศตวรรษที่ 18 อังกฤษกฎหมายทั่วไป จึง jurors ให้เพื่อได้วิค ดังนั้น การใช้ต้นฉบับมาตรฐาน "สงสัยที่สมเหตุสมผล" ได้ตรงข้ามกับของใช้ทันสมัยของ juror สามารถวิคจำกัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การใช้ "ข้อสงสัย" เป็นความต้องการมาตรฐานในระบบยุติธรรมทางตะวันตกมาในยุคกลางอังกฤษ. [อ้างจำเป็น] ในกฎหมายอังกฤษก่อนที่จะมี "เหตุผลข้อสงสัย" มาตรฐานผ่านการตัดสินในคดีอาญาได้ผลกระทบทางศาสนาอย่างรุนแรงสำหรับคณะลูกขุน ตามกฎหมายการพิจารณาคดีก่อนยุค 1780 ". the ลูกขุนที่พบว่าคนอื่น ๆ ที่มีความผิดต้องระวางโทษแก้แค้นของพระเจ้าอยู่กับครอบครัวของเขาและการค้าทางร่างกายและจิตใจในโลกนี้และโลกที่จะมา" [2] มันเป็น นอกจากนี้ยังเชื่อว่า "ในกรณีที่มีข้อสงสัยที่ความรอดของคนที่อยู่ในอันตรายทุกอย่างใดอย่างหนึ่งจะต้องใช้วิธีที่ปลอดภัยมากขึ้น .... ผู้พิพากษาที่อยู่ในความสงสัยต้องปฏิเสธที่จะตัดสิน." [2] มันเป็นในการตอบสนองต่อเหล่านี้ "ทางศาสนา ความกลัว "[2] ว่า" เหตุอันควรสงสัย "ถูกนำมาใช้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 เป็นไปตามกฎหมายอังกฤษจึงทำให้คณะลูกขุนได้ง่ายขึ้นลงโทษ ดังนั้นการใช้งานเดิมของ "ข้อสงสัย" มาตรฐานตรงข้ามกับการใช้งานที่ทันสมัย​​ของความสามารถในการ จำกัด ลูกขุนเพื่อนักโทษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การใช้ " ข้อสงสัย " เป็นมาตรฐานต่างๆในระบบความยุติธรรมตะวันตกที่เกิดขึ้นในอังกฤษในยุคกลาง . [ อ้างอิงที่จำเป็น ] ในกฎหมายภาษาอังกฤษก่อน " ข้อสงสัย " มาตรฐาน ผ่านการพิพากษาในคดีอาญาได้รับผลกระทบรุนแรงทางศาสนาสำหรับลูกขุน ตามการพิจารณาคดีกฎหมายก่อนคริสต์ทศวรรษ 1670 : " คณะลูกขุนที่เป็นผู้ชายที่พบว่าบุคคลอื่นใดที่รู้สึกผิดรับผิดชอบเพื่อการแก้แค้นของพระเจ้ากับครอบครัวของเขา และการค้า ร่างกาย และจิตวิญญาณ ในโลกนี้ และมา " [ 2 ] นอกจากนี้ยังเชื่อว่า " ในทุกกรณี ข้อสงสัย ที่ความรอดอยู่ในอันตราย , หนึ่งจะต้องใช้วิธีปลอดภัยกว่านี้ . . . . . . . ผู้พิพากษาที่ถูกสงสัยต้องปฏิเสธที่จะตัดสิน" [ 2 ] มันเป็นปฏิกิริยาต่อความกลัวเหล่านี้ " ศาสนา " [ 2 ] " สงสัย " ที่เหมาะสมเป็นที่รู้จักในศตวรรษที่ 18 สาย กฎหมายภาษาอังกฤษจึงให้คณะลูกขุนได้ง่ายขึ้น นักโทษ ดังนั้น การใช้ต้นฉบับของมาตรฐาน " สงสัย " ที่เหมาะสมคือตรงข้ามกับการใช้งานที่ทันสมัยของการ จำกัด ของตุลาการในการลงโทษ .