Keywords Acceptance and commitment

Keywords Acceptance and commitment therapy .
Implementation intentions . Exercise . Enjoyment
Exercising has an important role in the prevention and management
of many non-communicable diseases, including cardiovascular
diseases, diabetes, obesity, and some types of cancer
(Warburton et al. 2006). Despite the numerous health benefits
of regular exercise, less than 5 % of American (Troiano
et al. 2008; Tudor-Lock et al. 2010), and Canadian (Colley
et al. 2011) adults engage in the government recommended 30
or more minutes of at least moderate-intensity physical activity
on 5 to 7 days per week. Randomized controlled trials
targeting the adoption and maintenance of physical activity
in healthy (e.g., Carr et al. 2013; Dewar et al. 2014) and
clinical (e.g., Ang et al. 2011; Dewar et al. 2014) adult populations
demonstrate limited effectiveness in improving exercise
adherence. Specifically, nearly half of individuals who
begin an exercise program drop out within 6-months
(Dishman 1991; Marcus et al. 2000). Numerous barriers to
physical activity have been identified including, undesirable
weather, feeling tired, family needs, lack of time, perceived
financial cost, and lack of enjoyment (e.g., Ary et al. 1986;
Annesi 2004; Butryn et al. 2011; Johnson et al. 1990; Salmon
et al. 2003). Consequently, there is an ongoing need to design
interventions that target the wide-ranging barriers to physical
activity participation, thereby offering personalized methods
to promote long-term physical activity adherence.
Action planning, or implementation intentions, (BélangerGravel
et al. 2013; Gollwitzer 1999) is one avenue that can
have the potential to promote exercise behavior and adherence.
Namely, implementation intentions are concrete plans


that specify in an if-then format when, where, and how a
person intends to carry out an activity (Gollwitzer 1999). Implementation
intentions can help individuals who intend to
pursue a goal and are in the action-planning (volitional) phase
(Schwarzer 2001) with regards to reaching and maintaining
their goals (Bélanger-Gravel et al. 2013). Specifically, implementation
intentions create contingencies between a cue in the
environment (e.g., if ‘it is 5 pm after work’) and the goaldirected
behavior (e.g., then ‘I will go to the gym’). Implementation
intentions are highly effective in promoting healthenhancing
behaviors (e.g., medication adherence, physical activity),
as summarized in a meta-analysis of 94 studies that
produced an average effect size of 0.65 (Cohen’s d; Gollwitzer
and Sheeran 2006). To date, compared to other cognitivebehavioral
interventions (e.g., self-monitoring), implementation
intentions remain the most effective strategy in increasing
physical activity, demonstrating small to moderate effect size
on physical activity behavior immediately post-intervention
(i.e., standard mean difference (SMD)=0.31) and at nocontact
follow-up periods of approximately 11 weeks
(SMD=0.24; Bélanger-Gravel et al. 2013). Provided that implementation
intentions address only one factor (i.e., planning)
of physical activity adoption and maintenance, other
barriers to exercise-related maintenance may be better addressed
by alternative interventions. Particularly, acceptance
and commitment therapy (ACT), a form of cognitivebehavioral
psychotherapy (Hayes et al. 1999), is receiving
increasing support in the literature as an effective intervention
for improving acute exercise tolerance (Ivanova et al. 2015),
as well as short-term (i.e., 5-weeks) physical activity adherence
(e.g., Butryn et al. 2011). A core assumption of ACT is
that negative and unpleasant feelings and experiences are neither
good nor bad, but rather a facet of human life (Hayes et al.
1999). Accordingly, using acceptance-based techniques to
pursue physical activity goals focus on increasing an individuals’
willingness to experience aversive feelings, thoughts,
and sensations (e.g., perceived exertion, fatigue) without trying
to change or eliminate them (Butryn et al. 2011; Marcks
and Woods 2005). ACT techniques, therefore, may be one
means to provide resource for novice exercisers to improve
adherence through enhancing their coping abilities with adverse
physical demands during exercise (e.g., symptoms of
discomfort, fatigue, breathlessness). Indeed, a meta-analysis
by Kohl et al. (2013) found that acceptance strategies (such as
ACT) are more effective than regulation strategies (such as
suppression and distraction) in increasing pain tolerance. In
regards to the practical implications of ACT-based techniques
on improving physical activity adherence, Butryn et al. (2011)
implemented an ACT intervention (i.e., two 2-h group sessions),
which trained participants in mindfulness, clarifying
physical activity values, and willingness to experience distress
in the services of those values. Participants in the ACT condition
as compared to an education-only control condition,
showed more frequent self-reported physical activity (number
of days per week) at 5-weeks post-intervention, but with no
significant differences at 8-weeks post-intervention. Thereby,
ACT techniques may show some promise in initially increasing
exercise behavior, but the long-term impact (e.g.,
6 months) of using ACT techniques to increase exercise behavior
requires additional research.
Furthermore, our team (Ivanova et al. 2015) demonstrated
that ACT increased exercise enjoyment following a session of
high-intensity cycle ergometer exercise. Specifically, Ivanova
et al. (2015) provided empirical evidence for the efficacy of
ACT in reducing perceived effort, increasing exercise enjoyment,
and improving exercise tolerance for low-active women
randomized to the ACT group, as compared to the implementation
intentions group. The finding that ACT increased exercise
enjoyment and reduced perceived effort is especially relevant
to exercise behavior because exercising can be highly
exerting and/or unpleasant (e.g., Annesi 2004; Pedersen 2012;
Welch et al. 2007). In fact, 60 % of women report that they feel
nervous when exercising because of the way their body reacts
to exercising, for instance sweating or turning red (Pedersen
2012). Annesi (2004) provides further evidence for the association
between retrospective reports of tolerance for physical
discomfort during exercise and exercise behavior, wherein
tolerance of exercise-related discomfort (e.g., BI can persist
when a task is tiring, uncomfortable, and/or painful^) is
strongly and positively associated (r=.60) with self-report of
exercise maintenance. Moreover, exercise enjoyment is 1)
positively correlated with physical activity intentions (Loehr
and Baldwin 2014) and behavior (Hagberg et al. 2009), and 2)
mediates the effectiveness of physical activity interventions
and exercise adherence (Marcus and Forsyth 2009; Williams
et al. 2006). However, the practical implications of acute improvements
in exercise enjoyment and ratings of perceived
exertion needs to be established by examining exercise behavior
long-term (6 months).
Implementation intentions and ACT may provide complementary
intervention efforts, whereby the former is important
for planning and the latter for providing additional resources
(e.g., increased enjoyment; Ivanova et al. (2015)) to cope with
barriers associated with the exercise-experience itself (e.g.,
boredom, perceptions of effort). Despite the important role
of implementation intentions and ACT in predicting physical
activity behavior, research to date has not compared their effectiveness
in promoting long-term physical activity adherence.
This gap in the literature highlights the need to bring
both concepts together in a single study and to examine their
differential impact on exercise adherence. The present study,
therefore, represents a logical extension of our previous work
by providing preliminary data on comparing exercise adherence,
from baseline to 6-month follow-up, among novice exercisers
who completed a one-time implementation intentions
with those who completed an ACT intervention. Ivanova et al.
Curr Psychol
(2015) present the baseline data for 1) physical activity frequency,
and 2) exercise enjoyment between the two training
conditions outlined in the present study, specifically ACT and
implementation intentions.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ยอมรับคำหลักและการรักษาด้วยความมุ่งมั่น.
ความตั้งใจของการดำเนินงาน การออกกำลังกาย เพลิดเพลินการออกกำลังกายที่มีบทบาทสำคัญในการป้องกันและการจัดการของโรคไม่ติดต่อจำนวนมากรวมทั้งโรคหัวใจและหลอดเลือดโรคเบาหวานโรคอ้วนและโรคมะเร็งบางชนิด(บูร et al. 2006) แม้จะมีประโยชน์ต่อสุขภาพมากมายของการออกกำลังกายปกติน้อยกว่า 5% ของอเมริกัน (Troiano et al, 2008;. ทิวดอร์ล็อค et al, 2010.) และแคนาดา (Colley et al, 2011). ผู้ใหญ่มีส่วนร่วมในรัฐบาลแนะนำ 30 นาทีหรือมากกว่าอย่างน้อยออกกำลังกายระดับปานกลางเข้มใน 5-7 วันต่อสัปดาห์ งานวิจัยแบบสุ่มกำหนดเป้าหมายการยอมรับและการบำรุงรักษาของการออกกำลังกายในที่ดีต่อสุขภาพ(เช่นคาร์ et al, 2013;.. Dewar et al, 2014) และทางคลินิก(เช่นอ่างทอง et al, 2011;.. Dewar et al, 2014) ประชากรผู้ใหญ่แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพที่จำกัด ในการปรับปรุงการออกกำลังกายการยึดมั่น โดยเฉพาะเกือบครึ่งหนึ่งของผู้ที่เริ่มต้นโปรแกรมการออกกำลังกายเลื่อนออกภายใน 6 เดือน (Dishman 1991; มาร์คัส et al, 2000). อุปสรรคมากมายที่จะออกกำลังกายได้รับการระบุรวมทั้งที่ไม่พึงประสงค์สภาพอากาศ, รู้สึกเหนื่อยครอบครัวความต้องการไม่มีเวลารับรู้ค่าใช้จ่ายทางการเงินและการขาดของความบันเทิง (เช่น Ary et al, 1986;. Annesi 2004; Butryn et al, 2011;. จอห์นสัน et al, 1990;. แซลมอน. et al, 2003) จึงมีความจำเป็นอย่างต่อเนื่องในการออกแบบการแทรกแซงที่มีเป้าหมายอุปสรรคหลากหลายทางกายภาพมีส่วนร่วมกิจกรรมจึงเสนอวิธีการส่วนบุคคลที่จะส่งเสริมในระยะยาวการยึดมั่นในการออกกำลังกาย. การวางแผนการดำเนินการหรือความตั้งใจของการดำเนินงาน (BélangerGravel et al, 2013;. Gollwitzer 1999) เป็นหนึ่งในถนนที่สามารถมีศักยภาพในการส่งเสริมพฤติกรรมการออกกำลังกายและการยึดมั่น. คือความตั้งใจของการดำเนินการตามแผนการที่เป็นรูปธรรมที่ระบุในรูปแบบที่ถ้าแล้วเมื่อไหร่ที่ไหนและวิธีการที่คนมุ่งมั่นที่จะดำเนินกิจกรรม(Gollwitzer 1999) . การดำเนินการตามความตั้งใจที่จะช่วยให้ผู้ที่ตั้งใจจะไล่ตามเป้าหมายและอยู่ในการดำเนินการวางแผน(volitional) เฟส(ชวาร์เซอร์ 2001) เกี่ยวกับการเข้าถึงและรักษาเป้าหมายของพวกเขา(Bélanger-กรวด et al. 2013) โดยเฉพาะการดำเนินการตามความตั้งใจสร้างภาระผูกพันระหว่างคิวในสภาพแวดล้อม(เช่นถ้ามันเป็น 05:00 หลังเลิกงาน ') และ goaldirected พฤติกรรม (เช่นนั้นผมจะไปที่โรงยิม) การดำเนินการตามความตั้งใจที่มีประสิทธิภาพสูงในการส่งเสริม healthenhancing พฤติกรรม (เช่นรับประทานยาอย่างสม่ำเสมอออกกำลังกาย) สรุปใน meta-analysis 94 การศึกษาที่ผลิตขนาดผลเฉลี่ย0.65 (โคเฮน d; Gollwitzer และ Sheeran 2006) ในวันที่เมื่อเทียบกับ cognitivebehavioral อื่น ๆแทรกแซง (เช่นการตรวจสอบตนเอง) การดำเนินงานความตั้งใจยังคงเป็นกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในการเพิ่มการออกกำลังกายการแสดงให้เห็นขนาดเล็กถึงปานกลางขนาดผลต่อพฤติกรรมการออกกำลังกายทันทีแทรกแซงโพสต์(เช่นความแตกต่างค่าเฉลี่ยมาตรฐาน (SMD ) = 0.31) และ nocontact ระยะเวลาติดตามประมาณ 11 สัปดาห์(SMD = 0.24. Bélanger-กรวด et al, 2013) โดยมีเงื่อนไขว่าการดำเนินงานมีความตั้งใจอยู่เพียงปัจจัยหนึ่ง (เช่นการวางแผน) ของการยอมรับการออกกำลังกายและการบำรุงรักษาอื่น ๆอุปสรรคในการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้องกับการบำรุงรักษาอาจจะได้รับการแก้ไขที่ดีขึ้นจากการแทรกแซงทางเลือก โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รับการยอมรับและการรักษาด้วยความมุ่งมั่น (ACT) รูปแบบของ cognitivebehavioral จิตบำบัด (เฮย์ส et al. 1999) ได้รับการสนับสนุนที่เพิ่มขึ้นในวรรณคดีเป็นแทรกแซงที่มีประสิทธิภาพสำหรับการปรับปรุงความทนทานต่อการออกกำลังกายเฉียบพลัน(อีวาโน et al. 2015) เช่นเดียวกับ ระยะสั้น (เช่น 5 สัปดาห์) การยึดมั่นในการออกกำลังกาย(เช่น Butryn et al. 2011) สมมติฐานหลักของการกระทำเป็นความรู้สึกเชิงลบและไม่เป็นที่พอใจและประสบการณ์ที่จะไม่ดีหรือไม่ดีแต่แง่มุมหนึ่งของชีวิตมนุษย์ (เฮย์ส et al. 1999) ดังนั้นการใช้เทคนิคการยอมรับที่ใช้ในการไล่ตามเป้าหมายการออกกำลังกายมุ่งเน้นการเพิ่มบุคคล'ความตั้งใจที่จะได้สัมผัสกับความรู้สึกaversive ความคิดและความรู้สึก(เช่นออกแรงรับรู้เมื่อยล้า) โดยไม่ต้องพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงหรือกำจัดพวกเขา(Butryn et al, 2011. Marcks และวูดส์ 2005) เทคนิค ACT จึงอาจจะเป็นหนึ่งหมายถึงการให้ทรัพยากรสำหรับการออกกำลังกายเป็นสามเณรเพื่อปรับปรุงการยึดมั่นในการเสริมสร้างความสามารถในการผ่านการเผชิญปัญหาที่ไม่พึงประสงค์ของพวกเขาด้วยความต้องการทางกายภาพระหว่างการออกกำลังกาย(เช่นอาการของความรู้สึกไม่สบายอ่อนเพลียหายใจ) อันที่จริง meta-analysis โดยตา et al, (2013) พบว่ากลยุทธ์การยอมรับ (เช่นACT) มีประสิทธิภาพมากกว่าการควบคุมกลยุทธ์ (เช่นการปราบปรามและความฟุ้งซ่าน) ในการเพิ่มความทนทานต่อความเจ็บปวด ในเรื่องที่เกี่ยวกับผลกระทบในทางปฏิบัติของเทคนิค ACT-based ในการปรับปรุงการยึดมั่นในการออกกำลังกาย Butryn et al, (2011) ดำเนินการแทรกแซง ACT (เช่นสอง 2 ชั่วโมงกลุ่มบำบัด) ซึ่งผ่านการฝึกอบรมผู้เข้าร่วมในการเจริญสติชัดเจนค่าการออกกำลังกายและความตั้งใจที่จะได้สัมผัสกับความทุกข์ในการให้บริการของค่าเหล่านั้น ผู้เข้าร่วมกิจกรรมในสภาพของ ACT เมื่อเทียบกับสภาพการควบคุมการศึกษาเท่านั้นแสดงให้เห็นว่าการออกกำลังกายที่ตนเองรายงานบ่อยมากขึ้น(จำนวนวันต่อสัปดาห์) ใน 5 สัปดาห์ที่ผ่านมาโพสต์แทรกแซง แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญใน8 สัปดาห์หลังการแทรกแซง . ดังนั้นเทคนิค ACT อาจแสดงสัญญาในการเพิ่มขั้นต้นบางส่วนพฤติกรรมการออกกำลังกายแต่ผลกระทบระยะยาว (เช่น6 เดือน) ของการใช้เทคนิคการทำหน้าที่ในการเพิ่มพฤติกรรมการออกกำลังกายต้องมีการวิจัยเพิ่มเติม. นอกจากนี้ทีมงานของเรา (อีวาโน et al. 2015) แสดงให้เห็นถึงที่ทำหน้าที่เพิ่มขึ้นความเพลิดเพลินการออกกำลังกายต่อไปนี้เซสชั่นของวงจรความเข้มสูงการออกกำลังกาย ergometer โดยเฉพาะอีวาโนet al, (2015) ที่มีหลักฐานเชิงประจักษ์สำหรับประสิทธิภาพของการกระทำความพยายามในการลดการรับรู้ที่เพิ่มขึ้นความเพลิดเพลินการออกกำลังกายและการปรับปรุงความทนทานต่อการออกกำลังกายสำหรับผู้หญิงที่ใช้งานต่ำสุ่มให้กลุ่มACT ในขณะที่เมื่อเทียบกับการดำเนินงานของกลุ่มความตั้งใจ การค้นพบว่าการกระทำที่เพิ่มขึ้นการออกกำลังกายความเพลิดเพลินและความพยายามลดการรับรู้มีความเกี่ยวข้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการออกกำลังกายพฤติกรรมการออกกำลังกายเพราะสามารถเป็นอย่างมากพยายามและ/ หรือที่ไม่พึงประสงค์ (เช่น Annesi 2004; Pedersen 2012;. เวลช์ et al, 2007) ในความเป็นจริง 60% ของผู้หญิงรายงานว่าพวกเขารู้สึกประสาทเมื่อออกกำลังกายเนื่องจากวิธีการตอบสนองของร่างกายการออกกำลังกายเช่นเหงื่อออกหรือเปลี่ยนสีแดง(Pedersen 2012) Annesi (2004) มีหลักฐานต่อไปสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างรายงานย้อนหลังของความอดทนทางกายภาพความรู้สึกไม่สบายระหว่างการออกกำลังกายและพฤติกรรมการออกกำลังกายนั้นความอดทนของความรู้สึกไม่สบายการออกกำลังกายที่เกี่ยวข้อง(เช่น BI สามารถคงอยู่เมื่อเป็นงานที่เหนื่อยอึดอัดและ/ หรือเจ็บปวด ^ ) เป็นอย่างมากและความสัมพันธ์เชิงบวก(r = 0.60) ที่มีการรายงานตนเองของการบำรุงรักษาการออกกำลังกาย นอกจากนี้การออกกำลังกายความสุขคือ 1) ความสัมพันธ์เชิงบวกกับความตั้งใจของการออกกำลังกาย (Loehr และบอลด์วิน 2014) และพฤติกรรม (Hagberg et al, 2009) และ 2). ไกล่เกลี่ยประสิทธิผลของการแทรกแซงการออกกำลังกายและการออกกำลังกายการยึดมั่น (มาร์คัสและฟอร์ซิ 2009; วิลเลียมส์และal. 2006) อย่างไรก็ตามผลกระทบในทางปฏิบัติของการปรับปรุงเฉียบพลันในด้านความบันเทิงการออกกำลังกายและการให้คะแนนของการรับรู้การออกแรงจะต้องมีการจัดตั้งขึ้นโดยการตรวจสอบการออกกำลังกายพฤติกรรมในระยะยาว(6 เดือน). ความตั้งใจของการดำเนินงานและการกระทำอาจให้เสริมความพยายามแทรกแซงโดยอดีตเป็นสิ่งสำคัญสำหรับการวางแผนและหลังการให้ทรัพยากรเพิ่มเติม(เช่นเพิ่มความเพลิดเพลิน. อีวาโน, et al (2015)) ที่จะรับมือกับปัญหาและอุปสรรคที่เกี่ยวข้องกับการออกกำลังกายประสบการณ์ตัวเอง(เช่นความเบื่อหน่ายการรับรู้ของความพยายาม) แม้จะมีบทบาทที่สำคัญของความตั้งใจการดำเนินงานและการกระทำในการทำนายทางกายภาพพฤติกรรมกิจกรรมการวิจัยถึงวันที่ยังไม่ได้เมื่อเทียบกับประสิทธิภาพของพวกเขาในการส่งเสริมในระยะยาวการยึดมั่นในการออกกำลังกาย. ช่องว่างในวรรณคดีนี้เน้นถึงความจำเป็นที่จะนำแนวความคิดทั้งสองร่วมกันในการศึกษาเดียวและในการตรวจสอบของพวกเขาส่งผลกระทบที่แตกต่างกันในการยึดมั่นในการออกกำลังกาย การศึกษาปัจจุบันจึงเป็นการขยายความของการทำงานก่อนหน้านี้ของเราโดยการให้ข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับการเปรียบเทียบการยึดมั่นในการออกกำลังกายจากbaseline ถึง 6 เดือนติดตามในหมู่การออกกำลังกายเป็นสามเณรที่จบเพียงครั้งเดียวความตั้งใจของการดำเนินการกับผู้ที่จบการกระทำการแทรกแซง อีวาโน et al. ฟี้ Psychol (2015) นำเสนอข้อมูลพื้นฐานสำหรับ 1) ความถี่ในการออกกำลังกายและ2) การออกกำลังกายความเพลิดเพลินระหว่างการฝึกอบรมทั้งสองเงื่อนไขที่ระบุไว้ในการศึกษาครั้งนี้โดยเฉพาะACT และความตั้งใจของการดำเนินงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การยอมรับและมุ่งมั่นรักษา
ความตั้งใจปฏิบัติ การออกกําลังกาย ความเพลิดเพลิน
ออกกำลังกายที่มีบทบาทสำคัญในการป้องกันและการจัดการ
ของหลายโรค รวมถึงโรคหัวใจและหลอดเลือด
โรค เบาหวาน โรคอ้วนและโรคมะเร็งบางชนิด
( Warburton et al . 2006 ) แม้จะมีข้อดีต่อสุขภาพมากมาย
ของการออกกำลังกายปกติ น้อยกว่า 5 % ของชาวอเมริกัน ( troiano
et al .2008 ; ทิวดอร์ล็อค et al . 2010 ) และแคนาดา ( คอลลีย์
et al . 2554 ) ผู้ใหญ่มีส่วนร่วมในรัฐบาลแนะนำ 30
หรือมากกว่านาทีที่ใช้ความรุนแรงทางกายภาพกิจกรรม
5 ถึง 7 วันต่อสัปดาห์ สุ่มทดลอง
เป้าหมายการรักษากิจกรรมทางกาย
ในสุขภาพ ( เช่น คาร์ et al . 2013 ; ดูเออร์ et al . 2014 ) และ
คลินิก ( เช่น อ่างทอง และคณะ 2011 ; ดูเออร์ et al .2014 ) ผู้ใหญ่แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการปรับปรุงประชากร
จำกัดการออกกำลังกายอย่างต่อเนื่อง

โดยเกือบครึ่งหนึ่งของบุคคลที่
เริ่มต้นโปรแกรมการออกกำลังกายออกภายใน 6 เดือน
( dishman 1991 ; มาร์คัส et al . 2000 ) อุปสรรคมากมาย

กิจกรรมทางกายภาพที่ได้รับการระบุ รวมทั้งไม่พึงประสงค์
สภาพอากาศ รู้สึกเหนื่อย ความจำเป็นของครอบครัว ขาดเวลา การรับรู้
ต้นทุนทางการเงินและการขาดของความเพลิดเพลิน เช่น อ้าย et al . 1986 ;
annesi 2004 ; butryn et al . 2011 ; จอห์นสัน et al . 1990 ; ปลาแซลมอน
et al . 2003 ) จึงมีความต้องการอย่างต่อเนื่องเพื่อออกแบบ
การแทรกแซงที่เป้าหมายอุปสรรคหลากหลายในการเข้าร่วมกิจกรรมทางกาย

ส่วนตัวจึงเสนอวิธีการเพื่อส่งเสริมการยึดมั่นการออกกำลังกายระยะยาว
วางแผนการกระทำหรือการเจตนา( ข ) langergravel
et al . 2013 ; gollwitzer 1999 ) เป็นถนนที่สามารถ
มีศักยภาพในการส่งเสริมพฤติกรรมการออกกำลังกาย และความร่วมมือในการดำเนินงานเป็นรูปธรรม
คือความตั้งใจแผนการ


ที่ระบุในถ้าจัดรูปแบบแล้ว เมื่อไหร่ ที่ไหน และอย่างไร
คนตั้งใจที่จะดำเนินการกิจกรรม ( gollwitzer 1999 ) จะสามารถช่วยให้บุคคลที่จะใช้


ติดตามเป้าหมายและมีการวางแผนปฏิบัติการ ( ความปรารถนา ) ระยะ
( ชวาร์เซอร์ 2001 ) ด้วยการไปถึงเป้าหมายของพวกเขาและรักษา
( B éด้วยกรวด et al . 2013 ) โดยเฉพาะ เจตนาการสร้างภาระผูกพันระหว่างคิว

ในสภาพแวดล้อม ( เช่นถ้ามัน 5 โมงเย็นหลังเลิกงาน ' ) และ goaldirected พฤติกรรม ( เช่น แล้วผมจะไปยิม ' ) การใช้
ความตั้งใจจะมีประสิทธิภาพสูงในการส่งเสริม healthenhancing
พฤติกรรม ( เช่น การใช้ยาตามเกณฑ์การรักษาทางกายภาพกิจกรรม ) ,
ตามที่สรุปในการสังเคราะห์ 94 การศึกษาที่
ผลิตขนาดผลเฉลี่ย 0.65 ( Cohen และ D ;
gollwitzer Sheeran 2006 ) วัน เมื่อเทียบกับผู้ป่วยอื่น ๆ ( เช่น cognitivebehavioral

บรรยากาศ ) การปฏิบัติงานความตั้งใจยังคงเป็นกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในการเพิ่มกิจกรรมทางกายน้อย
ถึงค่าขนาดอิทธิพลต่อพฤติกรรมการออกกำลังกายทันที

เรียน ( เช่น ความแตกต่างค่าเฉลี่ยมาตรฐาน ( SMD ) = 0.31 ) และระยะติดตามผล nocontact

ประมาณ 11 สัปดาห์ ( SMD = 0.24 ; B éด้วยกรวด et al . 2013 ) โดยความตั้งใจการ
ที่อยู่ปัจจัยหนึ่งเท่านั้น ( เช่นวางแผน )
ของการยอมรับกิจกรรมทางกายและการบํารุงรักษาและอุปสรรคอื่น ๆที่เกี่ยวข้องกับการบำรุงรักษา
ออกกำลังกายอาจจะดีกว่าอยู่
โดยการแทรกแซงของทางเลือก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การยอมรับและความมุ่งมั่นในการรักษา
( ACT ) , รูปแบบของจิตบำบัด cognitivebehavioral
( เฮย์ et al . 1999 ) , ได้รับการสนับสนุนเพิ่มขึ้นในวรรณคดี

แทรกแซงที่มีประสิทธิภาพเป็นสำหรับการปรับปรุงการออกกำลังกายแบบเฉียบพลัน ( วาโนว่า et al . 2015 )
รวมทั้งระยะสั้น ( เช่น 5-weeks ) กิจกรรมเสริม
ทางกายภาพ ( เช่น butryn et al . 2011 ) สมมติฐานหลักคือการกระทำ
ที่ความรู้สึกเชิงลบและไม่เป็นที่พอใจและประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดี
แต่แง่มุมของชีวิตมนุษย์ ( เฮย์ et al .
1999 ) ดังนั้นการใช้เทคนิค

ยอมรับ