He recovered himself a little on th

He recovered himself a little on the staircase as he went up to his flat. "Oh, I'm a sheep's head," he railed at himself inwardly. "Where am I taking him? I am thrusting my head into the noose. What will Petrushka think, seeing us together? What will the scoundrel dare to imagine now? He's suspicious . . ." But it was too late to regret it. Mr. Golyadkin knocked at the door; it was opened, and Petrushka began taking off the visitor's coat as well as his master's. Mr. Golyadkin looked askance, just stealing a glance at Petrushka, trying to read his countenance and divine what he was thinking. But to his intense astonishment he saw that his servant showed no trace of surprise, but seemed, on the contrary, to be expected something of the sort. Of course he did not look morose, as it was; he kept his eyes turned away and looked as though he would like to fall upon somebody. "Hasn't somebody bewitched them all today?" thought our hero. "Some devil must have got round them. There certainly must be something peculiar in the whole lot of them today. Damn it all, what a worry it is!" Such were Mr. Golyadkin's thoughts and reflections as he led his visitor into his room and politely asked him to sit down. The visitor appeared to be greatly embarrassed, he was very shy, and humbly watched every movement his host made, caught his glance, and seemed trying to divine his thoughts from them. There was a downtrodden, crushed, scared look about all his gestures, so that - if the comparison may be allowed - he was at that moment rather like the man who, having lost his clothes, is dressed up in somebody else's: the sleeves work up to the elbows, the waist is almost up to his neck, and he keeps every minute pulling down the short waistcoat; he wriggles sideways and turns away, tries to hide himself, or peeps into every face, and listens whether people are talking of his position, laughing at him or putting him to shame - and he is crimson with shame and overwhelmed with confusion and wounded vanity.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาหายตัวเองเล็กน้อยบนบันได ตามเขาไปขึ้นเขาแบน โอ้ ฉันหัวของแกะ เขาด่าที่ตัวอย่างภายใน "ที่ฉันสละเขา ผม:ดุนหัวของฉันเป็นห่วง อะไรจะเปทรูชกาคิด เห็นเราร่วมกัน อะไรจะ scoundrel กล้าที่จะจินตนาการตอนนี้ เขาจะสงสัย... " แต่มันก็สายเกินไปจะเสียใจมัน นาย Golyadkin เคาะที่ประตู เปิด และเปทรูชกาเริ่มถอดเสื้อของผู้เป็นนายของเขา นาย Golyadkin มอง askance เพียงแค่ขโมยเหลือบเปทรูชกา พยายามที่จะอ่านสีหน้าของเขา และพระเจ้าสิ่งที่เขาคิด แต่การเมือเขารุนแรงที่เขาเห็นว่า เจ้าแสดงให้เห็นว่าไม่มีร่องรอยของความประหลาดใจ แต่ดู เหมือน การ์ตูน จะคาดว่าบางสิ่งบางอย่างของการจัดเรียง แน่นอนเขาก็ดูไม่ morose เหมือน เขาเก็บตาหันไป และดูเหมือนว่าเขาต้องการจะตกอยู่กับใครสักคน "ยังไม่คน bewitched เขาทุกวันนี้" คิดว่า พระเอกของเรา "ปีศาจบางต้องมีรอบพวกเขา แน่นอนต้องมีบางสิ่งบางอย่างที่แปลกมากทั้งที่ของพวกเขาในวันนี้ ไอ้มันทั้งหมด อะไรต้องกังวลมันเป็น เช่นถูกความคิดของนาย Golyadkin และสะท้อน ตามเขานำชมของเขาเข้าไป ในห้องของเขา และสุภาพถามเขาจะนั่งลง ผู้เข้าชมที่ดูเหมือนจะอายมาก เขาขี้อายมาก และถ่อมใจดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาทำ จับของเขาอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนพยายามจะความคิดของเขาจากพวกเขา ก็ดูสลด บด กลัวเกี่ยวกับท่าทางของเขา ดังนั้น - ถ้าการเปรียบเทียบอาจได้รับอนุญาต - พระองค์ที่ค่อนข้างเหมือนคน หายไป เสื้อผ้าของเขาจะแต่งตัวในคนอื่น: ทำงานแขนยาวขึ้นถึงข้อศอก เอวเกือบขึ้นอยู่กับคอของเขา และเขาเก็บทุกนาทีดึง waistcoat สั้น เขา wriggles ไปด้านข้าง และขจัด พยายามซ่อนตัวเอง หรือ peeps เป็นทุกหน้า และฟังว่าคนจะพูดถึงตำแหน่งของเขา หัวเราะเขา หรือวางเขาให้อับอาย - และเขาเข้ม ด้วยความอับอาย และจมกับความสับสนและโต๊ะเครื่องแป้งได้รับบาดเจ็บ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาฟื้นตัวเองเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับบันไดในขณะที่เขาขึ้นไปยังเขาแบน "โอ้ฉันหัวแกะ" เขาด่าตัวเองในใจ "Where Am I พาเขา? ฉันกำลังยื่นหัวของฉันเป็นห่วง. สิ่งที่ Petrushka จะ​​คิดว่าเห็นเราเข้าด้วยกันอะไรจะโกงกล้าที่จะคิดตอนนี้หรือไม่เขาเป็นคนที่น่าสงสัย..." แต่มันก็สายเกินไปที่จะเสียใจมัน นาย Golyadkin เคาะที่ประตู; มันก็เปิดและ Petrushka เริ่มถอดเสื้อของผู้เข้าชมเช่นเดียวกับเจ้านายของเขา นาย Golyadkin มองด้วยความสงสัยเพียงขโมยเหลือบ Petrushka พยายามที่จะอ่านสีหน้าและพระเจ้าของเขาสิ่งที่เขาคิด แต่การที่จะประหลาดใจที่รุนแรงของเขาที่เขาเห็นว่าเป็นทาสของเขาแสดงให้เห็นร่องรอยของความไม่แปลกใจ แต่ดูเหมือนในทางที่จะได้รับการคาดหวังบางสิ่งบางอย่างของการจัดเรียง แน่นอนว่าเขาไม่ได้ดูอารมณ์ไม่ดีเพราะมันเป็นอะไร; เขาเก็บดวงตาของเขาหันไปมองดูราวกับว่าเขาต้องการที่จะลดลงเมื่อใครสักคน "ไม่ได้ใครสักคนเสกวันนี้พวกเขาทั้งหมดหรือไม่" คิดว่าพระเอกของเรา "ผีบางคนจะต้องได้มีรอบพวกเขา. มีแน่นอนจะต้องเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดในจำนวนมากทั้งของพวกเขาในวันนี้. ประณามมันทุกสิ่งที่ต้องกังวลมันเป็น!" ดังกล่าวเป็นความคิดของนาย Golyadkin และสะท้อนในขณะที่เขานำผู้เข้าชมของเขาเข้ามาในห้องของเขาและถามอย่างสุภาพให้เขานั่งลง ผู้เข้าชมที่ดูเหมือนจะอายมากเขาเป็นคนขี้อายมากและเจียมเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของโฮสต์ของเขาทำให้ทุกคนจับได้อย่างรวดเร็วของเขาและดูเหมือนจะพยายามที่จะทำนายความคิดของเขาจากพวกเขา มีการเอาเปรียบบดลักษณ์กลัวเกี่ยวกับท่าทางของเขาทั้งหมดเพื่อที่ว่า - ถ้าเปรียบเทียบอาจได้รับอนุญาต - เขาเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างชอบคนที่มีการสูญเสียเสื้อผ้าของเขาจะแต่งตัวในของคนอื่น: การทำงานของแขน ถึงข้อศอกเอวเป็นเกือบถึงคอของเขาและเขาก็ช่วยให้ทุกนาทีดึงลงเสื้อกั๊กสั้น; เขาเลื้อยไปด้านข้างและหันไปพยายามที่จะซ่อนตัวเองหรือ peeps เข้าไปในทุกใบหน้าและรับฟังได้ว่าผู้คนกำลังพูดถึงตำแหน่งของเขาหัวเราะที่เขาหรือทำให้เขาได้รับความอับอาย - และเขาก็เป็นสีแดงเข้มด้วยความอับอายและจมกับความสับสนและโต๊ะเครื่องแป้งที่ได้รับบาดเจ็บ .

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาค้นพบตัวเองเล็ก ๆน้อย ๆบนบันไดเขาถึงแบนของเขา โอ้ ฉันหัวแกะ " เขา railed ที่ตัวเองอยู่ในใจ " ที่ฉันพาเขาไปที่ไหน ? ผมแทงหัวของฉันลงในห่วง . อะไรจะโลงต่อตายคิด เห็นเราอยู่ด้วยกัน อะไรจะเลว กล้าที่จะคิดแล้ว เขาเป็นผู้ต้องสงสัย . . . . . . . " แต่มันก็สายเกินไปที่จะเสียใจ นาย golyadkin เคาะประตู มันก็ถูกเปิด และ เปทรูชก้าเริ่มถอดเสื้อของผู้เข้าชมเช่นเดียวกับเจ้านาย . คุณ golyadkin มองอย่างชิงชัง แค่แอบชำเลืองมองโลงต่อตาย พยายามอ่านสีหน้าของเขาและพระเจ้าสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ แต่เพื่อความประหลาดใจของเขาที่รุนแรง เขาเห็นคนรับใช้ของเขามีร่องรอยของความประหลาดใจ แต่ดูเหมือนว่า ในทางตรงกันข้าม การจะคาดหวังอะไรของการจัดเรียง แน่นอน เขาไม่ได้ดูบูดบึ้ง ขณะที่มันเป็น เขาเก็บตาหันไปมอง ราวกับว่าเขาต้องการที่จะตกลงใคร " ไม่ได้มีใครเป็นเจ้าของมันทั้งหมดในวันนี้ ? " คิดว่าพระเอกของเรา " บางปีศาจต้องมีรอบพวกเขา มันต้องมีอะไรแปลกในมากทั้งของพวกเขาในวันนี้ ให้ตายสิ ทำไมต้องเป็นห่วงมัน ! " ดังกล่าวคุณ golyadkin คิดและการสะท้อนที่เขาพาแขกของเขาเข้าไปในห้องของเขา และถามอย่างสุภาพ เขานั่งลง ผู้เข้าชมเป็นอย่างมาก อาย เขาขี้อายมาก และมาเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขายังทำให้จับเหลือบมองเขา และดูเหมือนจะศักดิ์สิทธิ์ความคิดของเขาจากพวกเขา นั่นละ บี้ กลัวดูแล้วท่าทางของเขาทั้งหมด ดังนั้นถ้าเปรียบเทียบอาจจะอนุญาตให้เขาในตอนนั้นค่อนข้างเหมือนผู้ชายที่ต้องสูญเสียเสื้อผ้าของเขาคือแต่งตัวของคนอื่น : แขนทำงานถึงข้อศอก เอวเกือบถึงคอของเขา และเขาเก็บทุกนาทีดึงลงเสื้อกั๊กสั้น เขาดิ้นข้าง และหันหนี พยายามซ่อนตัว หรือแอบมองทุกหน้า และฟังว่า ประชาชนจะพูดถึงตำแหน่งของเขาหัวเราะเยาะเขา หรือให้เขาอับอาย และเขาเป็นสีแดงเข้มด้วยความอาย และจมกับความสับสนและบาดเจ็บ โต๊ะเครื่องแป้ง