Computers face three main challenge

Computers face three main challenges when reconstructing 3-D structures from
pairs of stereoscopic images: 1) finding where things are located from image to image
(correspondences), 2) estimating the original geometry of the cameras, and 3) rendering
the scene. Once a computer has all this information, it becomes possible to recreate the
original 3-D scene.
Figure 1 illustrates a hypothetical reconstruction scenario: we have two images
and correspondences between them. The two planes represent the image planes of the two
cameras, and the O’s correspond to the projection centers. Although the actual scene is
not pictured, it is assumed that the cameras were pointing at the building and placed in
the orientation as shown. This orientation (which normally must be estimated, but is
given in this example) is referred to as the geometry of the cameras.
In this example we are given the relevant information (correspondences and
geometry) to be able to project points out into 3-D. This projection is done by intersecting
a pair of lines (for each pair of correspondences), which are defined by the center of
projection and a correspondence point in each image. Here we have two pairs of
correspondences that have been projected into 3-D, but the goal is to be able to do this for
every possible location in the image.
Once we have a large set of correspondences and have projected them into space
we end up with a large cloud of points that resemble the actual scene. The last step is to
create a surface and texture for this set of points.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คอมพิวเตอร์เผชิญความท้าทายหลักสามเมื่อบูรณะ 3-D โครงสร้างจาก
คู่ภาพ stereoscopic: 1) การค้นหาซึ่งสิ่งที่ได้รับจากภาพ image
(correspondences), 2) ประมาณเรขาคณิตเดิมของกล้อง และ 3) แสดง
ฉาก เมื่อคอมพิวเตอร์ที่มีข้อมูลทั้งหมดนี้ มันจะไปสร้าง
3 มิติฉากเดิม
รูปที่ 1 แสดงสถานการณ์ฟื้นฟูสมมุติ: เรามีสองภาพ
และโต้ตอบระหว่างกัน เครื่องบินสองแสดงรูปเครื่องบินสอง
กล้อง และ O ตรงกับศูนย์คาดการณ์ แม้ว่าฉากจริง
ภาพไม่ จะถือว่าเป็นที่กล้องได้ชี้ไปที่อาคาร และวาง
แนวแสดง แนวนี้ (ซึ่งปกติต้องสามารถประเมิน มีแต่
กำหนดในตัวอย่างนี้) จะเรียกว่าเรขาคณิตของกล้อง
ในตัวอย่างนี้ เราจะได้รับข้อมูลที่เกี่ยวข้อง (ตอบกลับ และ
เรขาคณิต) สามารถจุดโครงการออกเป็น 3-D โปรเจคนี้เสร็จ โดยที่อินเตอร์เซกกัน
คู่ของบรรทัด (สำหรับแต่ละคู่ของตอบกลับ), ซึ่งถูกกำหนด โดยตัวของ
โปรเจคเตอร์และเป็นจุดติดต่อในแต่ละรูป ที่นี่เรามีสองคู่
ตอบกลับที่มีการคาดการณ์เป็น 3-D แต่เป้าหมาย จะสามารถทำการ
สถานได้ในรูป
เมื่อเรามีชุดใหญ่ของตอบกลับ และมีปริมาณคาดการณ์ในพื้นที่
เราจบลง ด้วยก้อนเมฆขนาดใหญ่ของสถานที่คล้ายกับฉากจริง ขั้นตอนสุดท้ายคือการ
สร้างพื้นผิวและพื้นผิวสำหรับชุดของจุดนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คอมพิวเตอร์ต้องเผชิญกับความท้าทายหลักสามเมื่อการฟื้นฟูโครงสร้าง 3 มิติจาก
คู่ของภาพสามมิติคือ 1) การหาสิ่งที่เป็นอยู่จากภาพที่ภาพ
(correspondences) 2) การประเมินรูปทรงเรขาคณิตที่เดิมของกล้องและ 3) การแสดงผล
ที่เกิดเหตุ เมื่อคอมพิวเตอร์ที่มีข้อมูลทั้งหมดนี้มันจะกลายเป็นไปได้ที่จะสร้าง
เดิม 3 มิติฉาก
รูปที่ 1 แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์ฟื้นฟูสมมุติเรามีภาพสองภาพ
และ correspondences ระหว่างพวกเขา เครื่องบินสองลำเป็นตัวแทนของเครื่องบินภาพของทั้งสอง
กล้องและสอดคล้องกับศูนย์การฉายโอ แม้ว่าสถานที่เกิดเหตุที่เกิดขึ้นจริงจะ
ไม่ได้ภาพมันจะสันนิษฐานได้ว่ากล้องที่ถูกชี้ไปที่อาคารและวางไว้ใน
แนวตามที่แสดง แนวนี้ (ซึ่งตามปกติจะต้องมีการประเมิน แต่
ให้ในตัวอย่างนี้) จะเรียกว่ารูปทรงเรขาคณิตของกล้อง
ในตัวอย่างนี้เราจะได้รับข้อมูลที่เกี่ยวข้อง (correspondences และ
รูปทรงเรขาคณิต) เพื่อให้สามารถคาดการณ์จุดออกเป็น 3 D. ฉายนี้จะกระทำโดยตัด
คู่ของสาย (สำหรับแต่ละคู่ของ correspondences) ซึ่งถูกกำหนดโดยศูนย์กลางของ
การฉายและจุดติดต่อในแต่ละภาพ ที่นี่เรามีสองคู่ของ
จดหมายที่ได้รับการคาดการณ์เป็น 3-D แต่เป้าหมายก็คือเพื่อให้สามารถทำเช่นนี้สำหรับ
สถานที่ที่เป็นไปได้ทุกคนในภาพ
เมื่อเรามีชุดใหญ่ของ correspondences และมีการคาดการณ์ไว้ในพื้นที่
ที่เราจบ กับเมฆขนาดใหญ่ของจุดที่มีลักษณะที่เกิดเหตุที่เกิดขึ้นจริง ขั้นตอนสุดท้ายคือการ
สร้างพื้นผิวและพื้นผิวสำหรับการตั้งค่าของจุดนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คอมพิวเตอร์ เผชิญความท้าทายหลักสามเมื่อฟื้นฟูโครงสร้าง 3 มิติจากภาพสามมิติ
คู่ : 1 ) ค้นหาสิ่งที่อยู่จากภาพกับภาพ
( จดหมาย ) , 2 ) คำนวณเรขาคณิตเดิมของกล้อง และ 3 ) การให้
ฉาก เมื่อคอมพิวเตอร์มีข้อมูลทั้งหมดนี้จะกลายเป็นไปได้ที่จะสร้าง

ฉาก 3 มิติเดิมรูปที่ 1 แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์การสมมุติ : เราได้สองภาพ
และ จดหมายระหว่างพวกเขา สองระนาบแสดงภาพเครื่องบินของทั้งสอง
กล้องและ O ก็สอดคล้องกับศูนย์ฉาย . แม้ว่าฉากจริง
ไม่ใช่ภาพมันจะสันนิษฐานว่า กล้องก็ชี้ไปที่อาคารและวางไว้ใน
แนว ดังรูปปฐมนิเทศนี้ ( ซึ่งปกติจะต้องประเมิน แต่คือ
ระบุในตัวอย่างนี้ ) เรียกว่า รูปทรงของกล้อง
ในตัวอย่างนี้เราจะได้รับข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ( correspondences และ
เรขาคณิต ) ได้คะแนนออกเป็น 3 โครงการ ประมาณการนี้ทำโดยตัด
คู่ของเส้น ( สำหรับแต่ละคู่ของจดหมาย ) , ซึ่งถูกกำหนดโดยศูนย์
การฉายและการติดต่อในแต่ละภาพ ที่นี่เรามี
จดหมายที่ได้รับคาดว่าใน 3 มิติ สองคู่ แต่เป้าหมาย คือ สามารถทำได้ทุกตำแหน่งที่เป็นไปได้ในรูป
.
ถ้าเรามีชุดใหญ่ของจดหมาย และได้คาดการณ์ไว้ในพื้นที่
เราจบลงด้วยเมฆขนาดใหญ่ของจุดที่คล้ายกับฉากจริง . ขั้นตอนสุดท้ายคือ

สร้างพื้นผิวและพื้นผิวสำหรับจุดนี้ชุด