In Japan, the main bank is primaril

In Japan, the main bank is primarily to provide debt financing, business
advice; however, the bank plays a minor disciplinary role in Japanese corporate
governance which is different than in Germany where bank sits and monitor the
corporate decision. Even though there is a similarity between Germany and Japan that
the corporation raise their capital through the bank but the difference still remains to
be seen that in German, board structure because Japanese bank usually does not send
their representative to sit on the company board unless such corporate face some
financial trouble until then bank will interfere with corporate management. Today, the
ownership structure of listed companies in the eight stock exchanges is roughly as follows individuals own 24% of the total shares listed on the eight stock exchanges;
financial institutions own 43% (bank owning 22%, life insurance companies 11%, and
investment trusts 2%) and non-financial companies own 24% (Hideki, 1998).
As mentioned, the corporate share ownership in Japan is very complex. The financial
institution held most of the share. Others are usually held by stock holder by
companies is commonly known as keiretsu2
(Pinto & Vesentini, 1998). The Japanese
corporate structure is quite special in term of long-term commitment because of stable
and extensive shareholding from the suppliers, bank, financial institutes constitute a
majority of the firms, does create the commitment as a shareholder but at the same
time, shareholder becomes a stakeholder as well. Therefore, when there is a financial
distress, the shareholder does not usually sell their share but they prefer to sit down
and solve the problem, which is than in UK and US where the investor sells their
share as a way out. Considering from this point of view, the stable shareholder has
created the impossibility of a hostile takeover. Moreover, when the firm face the
financial distress, the main bank and parent firm will intervene in corporate
management in informal rescue operations rather than the market take-over and also
under the Stock Exchange Law, the regulation of stock tender offers was restrictive
(Hoshi, Supra, p.864). Worth to note that, under the act that adopted from the US
(Securities Act of 1933, and the Securities Exchange Act of 1934 which provide
disclosure and anti fraud rules) specific that no company shall hold the other company
share more than 5% in order to protect the monopoly and cartel. However, even
though, there is the anti monopoly and cartel but, in the past, it did not actually work
as a result of Ketratsu.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ญี่ปุ่น ธนาคารหลักคือเพื่อ ให้หนี้เงิน ธุรกิจคำแนะนำ อย่างไรก็ตาม ธนาคารมีบทบาทรองวินัยในบริษัทญี่ปุ่นกำกับดูแลกิจการซึ่งต่างจากในเยอรมนีที่อยู่ธนาคารและตรวจสอบ การการตัดสินใจขององค์กร แม้ว่ามีความคล้ายคลึงกันระหว่างเยอรมนีและญี่ปุ่นที่บริษัทระดมทุนของพวกเขาผ่านธนาคาร แต่ความแตกต่างยังคงต้องจะเห็นว่า ในเยอรมัน โครงสร้างคณะกรรมการเนื่องจากญี่ปุ่นธนาคารมักจะไม่ส่งตัวแทนของตนไปนั่งในคณะกรรมการของบริษัทเว้นแต่บริษัทดังกล่าวหน้าบางปัญหาการเงินจนถึงธนาคารแล้วจะไปรบกวนการจัดการองค์กร วันนี้ การโครงสร้างความเป็นเจ้าของในหุ้นแปดเป็นคร่าว ๆ ดังนี้ บุคคลเอง 24% ของจำนวนหุ้นที่จดทะเบียนในตลาดแลกเปลี่ยนหุ้นแปดสถาบันการเงินของตัวเอง 43% (22% ประกันชีวิตบริษัท 11% เป็นเจ้าของธนาคาร และลงทุนบรรดาของฝาก 2%) และ 24% (ฮิ 1998) เป็นเจ้าของบริษัทไม่ใช่เงินดังกล่าว เป็นเจ้าของหุ้นของบริษัทในประเทศญี่ปุ่นมีความซับซ้อนมาก ทางการเงินสถาบันที่จัดส่วนใหญ่ใช้ร่วมกัน คนอื่น ๆ ถูกจัดขึ้น โดยผู้ถือหุ้นโดยบริษัทโดยทั่วไปเรียกว่า keiretsu2(Pinto & Vesentini, 1998) ญี่ปุ่นโครงสร้างองค์กรจะค่อนข้างพิเศษของมั่นระยะยาว มีคอกและถือหุ้นอย่างละเอียดจากผู้จำหน่าย ธนาคาร สถาบันการเงินเป็นการส่วนใหญ่ของบริษัท สร้างความมุ่งมั่นเป็นผู้ถือหุ้น แต่ ที่เหมือนกันเวลา ทรรศนะเช่นกลายเป็นผู้ถือหุ้น ดังนั้น เมื่อมีการเงินความทุกข์ ผู้ถือหุ้นไม่มักจะขายกัน แต่พวกเขาชอบที่จะนั่งลงและแก้ปัญหา ซึ่งมีมากกว่าในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาที่นักลงทุนขาย ของพวกเขาใช้ร่วมกันเป็นทางออก พิจารณาจากแง่มุมนี้ ผู้ถือหุ้นมั่นคงได้สร้างขึ้นเป็นไปได้ทำของ takeover ศัตรู นอกจากนี้ เมื่อบริษัทต้องเผชิญกับการความทุกข์ทางการเงิน ธนาคารหลัก และบริษัทแม่จะแทรกแซงในองค์กรการจัดการในการดำเนินการกู้ภัยเป็นมากกว่า take-over ตลาดและภายใต้กฎหมายตลาดหลักทรัพย์ ข้อบังคับของข้อเสนอการชำระเงินสินค้าคงคลังถูกจำกัด(โฮชิ นี้ p.864) ให้สังเกตว่า บัญญัติที่รับรองจากสหรัฐอเมริกา(พระราชบัญญัติหลักทรัพย์พ.ศ. 1933 และพระราชบัญญัติการแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ของ 1934 ซึ่งมีเปิดเผยและต่อต้านกฎ) ทุจริตเฉพาะที่ไม่มีบริษัทต้องจัดให้บริษัทอื่นใช้ร่วมกันมากกว่า 5% เพื่อป้องกันการผูกขาดและกงสี อย่างไรก็ตาม แม้แต่ถึงแม้ว่า มีต่อต้านผูกขาดและกงสี แต่ ในอดีต ไม่ได้ไม่จริงทำงานจาก Ketratsu

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในประเทศญี่ปุ่นธนาคารหลักเป็นหลักเพื่อให้การชำระหนี้ธุรกิจ
คำแนะนำ; อย่างไรก็ตามธนาคารมีบทบาททางวินัยเล็กน้อยในองค์กรญี่ปุ่น
การกำกับดูแลที่แตกต่างกว่าในประเทศเยอรมนีที่ธนาคารตั้งอยู่และตรวจสอบ
การตัดสินใจขององค์กร ถึงแม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงกันระหว่างเยอรมนีและญี่ปุ่นที่
บริษัท ระดมเงินทุนของพวกเขาผ่านธนาคาร แต่แตกต่างกันที่จะยังคงอยู่
จะเห็นได้ว่าในภาษาเยอรมันโครงสร้างคณะกรรมการเนื่องจากธนาคารญี่ปุ่นมักจะไม่ได้ส่ง
ตัวแทนของพวกเขาที่จะนั่งในคณะกรรมการ บริษัท ดังกล่าวเว้นแต่ ใบหน้าขององค์กรบาง
ปัญหาทางการเงินจนแล้วธนาคารจะยุ่งเกี่ยวกับการบริหารจัดการองค์กร วันนี้
โครงสร้างความเป็นเจ้าของของ บริษัท จดทะเบียนในตลาดหุ้นแปดคือประมาณดังนี้บุคคลที่เป็นเจ้าของ 24% ของจำนวนหุ้นทั้งหมดที่จดทะเบียนในตลาดหุ้นแปด;
สถาบันการเงินเป็นเจ้าของ 43% (ธนาคารเป็นเจ้าของ 22%, บริษัท ประกันชีวิต 11% และ
การลงทุนการลงทุน 2%) และ บริษัท ที่ไม่ใช่สถาบันการเงินเป็นเจ้าของ 24% (ฮิเดกิ, 1998).
ดังกล่าวถือหุ้นของ บริษัท ในประเทศญี่ปุ่นที่มีความซับซ้อนมาก การเงิน
สถาบันการศึกษาที่จัดขึ้นของส่วนแบ่งมากที่สุด อื่น ๆ ที่จะมีขึ้นโดยปกติผู้ถือหุ้นโดย
บริษัท เป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่าเป็น keiretsu2
(ปินโตและ Vesentini, 1998) ญี่ปุ่น
โครงสร้างขององค์กรเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเป็นพิเศษในระยะของความมุ่งมั่นในระยะยาวที่มั่นคงเพราะ
การถือหุ้นและครอบคลุมจากซัพพลายเออร์, ธนาคาร, สถาบันการเงินเป็น
ส่วนใหญ่ของ บริษัท ที่ไม่สร้างความมุ่งมั่นเป็นผู้ถือหุ้น แต่ในเวลาเดียวกัน
เวลาที่ผู้ถือหุ้นจะกลายเป็น เช่นเดียวกับผู้มีส่วนได้เสีย ดังนั้นเมื่อมีการการเงิน
ความทุกข์ของผู้ถือหุ้นไม่ได้มักจะขายหุ้นของพวกเขา แต่พวกเขาชอบที่จะนั่งลง
และแก้ปัญหาซึ่งเป็นกว่าในสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกาที่นักลงทุนขายของพวกเขา
ร่วมกันเป็นวิธีการออก เมื่อพิจารณาจากมุมมองนี้ผู้ถือหุ้นที่มีเสถียรภาพได้
สร้างขึ้นเป็นไปไม่ได้ครอบครองเป็นมิตร นอกจากนี้เมื่อใบหน้า บริษัท
ทุกข์ทางการเงิน, ธนาคารหลักและ บริษัท ที่ผู้ปกครองจะเข้าไปแทรกแซงในองค์กร
การบริหารจัดการในการดำเนินการช่วยเหลือทางการมากกว่าตลาดใช้เวลามากกว่าและยัง
ตามกฎหมายตลาดหลักทรัพย์ระเบียบของข้อเสนอซื้อหุ้นที่ถูก จำกัด
(Hoshi , Supra, p.864) มูลค่าที่จะทราบว่าภายใต้การกระทำที่นำมาใช้จากสหรัฐอเมริกา
(พระราชบัญญัติหลักทรัพย์ของปี 1933 และพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ 1934 ที่ให้
การเปิดเผยข้อมูลและกฎระเบียบป้องกันการทุจริต) เฉพาะที่ บริษัท ไม่มีวาระการดำรง บริษัท อื่น
หุ้นเกิน 5% ในการสั่งซื้อ เพื่อป้องกันการผูกขาดและการตกลง อย่างไรก็ตามแม้
แม้ว่ามีการผูกขาดและการต่อต้านการตกลง แต่ในอดีตที่ผ่านมาก็ไม่ได้ทำงานจริง
เป็นผลมาจาก Ketratsu

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในประเทศญี่ปุ่น , ธนาคารหลักเป็นหลักเพื่อให้คำแนะนำทางการเงินหนี้ธุรกิจ
; อย่างไรก็ตาม , ธนาคารเล่น รองวินัยบทบาทในญี่ปุ่น ซึ่งแตกต่างกับองค์กร
ในเยอรมนีที่ธนาคารนั่งและตรวจสอบ
การตัดสินใจขององค์กร แม้ว่าจะมีความคล้ายคลึงกันระหว่างเยอรมนีและญี่ปุ่น
บริษัทระดมทุนผ่านธนาคาร แต่ความแตกต่างอยู่

จะเห็นได้ว่าในเยอรมัน คณะกรรมการ โครงสร้าง เพราะธนาคารญี่ปุ่นมักจะไม่ส่ง
ตัวแทนของพวกเขาที่จะนั่งบนกระดาน เช่น หน้าบริษัท ถ้าบริษัทมีปัญหาทางการเงินจนแล้ว
ธนาคารจะเข้าไปยุ่งกับการจัดการขององค์กร วันนี้
โครงสร้างความเป็นเจ้าของของ บริษัท จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ประมาณแปดดังนี้บุคคลเอง 24 % ของจำนวนหุ้นจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ 8 ;
สถาบันการเงินเอง 43% ( ธนาคารที่เป็นเจ้าของ 22 เปอร์เซ็นต์ บริษัทประกันชีวิตและกองทุนรวม 11 %
2 % ) และ บริษัท ที่ไม่ใช่สถาบันการเงินเอง 24% ( ฮิเดกิ , 2541 )
ดังกล่าว หุ้นที่บริษัทเป็นเจ้าของในญี่ปุ่น เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากการเงิน
สถาบันจัดขึ้นส่วนใหญ่ของหุ้น คนอื่นมักจะจัดโดยผู้ถือหุ้นโดย บริษัท เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปเป็น keiretsu2

( ปิ่นโต& vesentini , 1998 ) โครงสร้างขององค์กรญี่ปุ่น
ค่อนข้างพิเศษในระยะยาวเพราะมั่นคง
และกว้างขวาง บริษัทจากซัพพลายเออร์ ธนาคาร สถาบันการเงิน เป็น
ส่วนใหญ่ของ บริษัทสร้างความผูกพัน เป็นผู้ถือหุ้น แต่ในเวลาเดียวกัน
, ผู้ถือหุ้น กลายเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียได้เป็นอย่างดี ดังนั้น เมื่อมีการเงิน
ทุกข์ ผู้ถือหุ้นไม่ขายหุ้นของพวกเขา แต่พวกเขามักจะชอบที่จะนั่ง
และแก้ปัญหา ซึ่งมากกว่าในอังกฤษ และ สหรัฐอเมริกา ซึ่งนักลงทุนที่ขายหุ้นของพวกเขา
เป็นทางออก เมื่อพิจารณาจากมุมมองนี้ผู้ถือหุ้นคง
สร้างความเป็นไปไม่ได้ในการเข้าครอบครองอย่างไม่เป็นมิตร นอกจากนี้ เมื่อ บริษัท เผชิญ
ทางการเงิน ธนาคารหลัก และ บริษัท แม่จะเข้าไปแทรกแซงในองค์กรการจัดการในปฏิบัติการกู้ภัยอย่างไม่เป็นทางการมากกว่าตลาดใช้เวลามากกว่าและยัง
ภายใต้กฎหมายระเบียบของตลาดหลักทรัพย์ , หุ้นการประมูลคือจำกัด ( โฮชิ Supra p.864
, , ) คุ้มค่าที่จะทราบว่าภายใต้กฎหมายที่นำมาจากอเมริกา
( พระราชบัญญัติหลักทรัพย์ของ 1933 และพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ของ 1934 ซึ่งให้ข้อมูลและกฎต่อต้านการทุจริต
) ระบุว่า บริษัทไม่ต้องถือหุ้น บริษัท
อื่นมากกว่า 5% เพื่อป้องกันการผูกขาดและตกลง . อย่างไรก็ตาม แม้
แม้ว่าจะมีการป้องกันการผูกขาด และ กงสี แต่ในอดีตที่ผ่านมามันไม่ได้จริง
เป็นผลของ ketratsu .