Shortly after their arrival in Los

Shortly after their arrival in Los Angeles, the Eameses began to experiment in their apartment with molded, compound-curved plywood chair seats, continuing the work Charles had done with Eero Saarinen at Cranbrook for the 1940 Museum of Modern Art “Organic Design in Home Furnishings” competition.

After a series of experiments, the Eameses made a prototype chair seat. They produced it through a laborious method of gluing together and heat bonding thin plies of wood in a device they built called the “Kazam! machine.“

From the outset, the goal was to devise a system for mass-producing high-quality, low-cost furniture. The molding experiments slowly evolved from the one-piece chair into a chair made of two separate but related forms that expressed the “organic,” curvilinear quality sought after by Saarinen and Charles in the 1940 competition. Not upholstered and unadorned, the chairs were pure expressions of the molding process.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลังจากของมาถึงในลอสแอนเจลิส Eameses เริ่มทดลองใช้ในอพาร์ทเมนท์ของที่นั่งเก้าอี้ไม้อัด โค้งผสม แม่พิมพ์ ต่อชาร์ลส์ทำ โดย Eero Saarinen ที่แครนบรู๊คสำหรับ 1940 พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่งานแข่งขัน "อินทรีย์ออกแบบในบ้านเฟอร์นิเจอร์"หลังจากชุดการทดลอง Eameses การทำต้นแบบเก้าอี้นั่ง พวกเขาผลิต โดยวิธีการติดกาวเข้าด้วยกันและยึด plies บางไม้อุปกรณ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นเรียกว่า "Kazam ร้อนลำบาก เครื่อง"จากมือ เป้าหมายคือการ ประดิษฐ์ระบบการ mass-producing เฟอร์นิเจอร์คุณภาพ ต้น ทุนต่ำ ทดลองปั้นช้าพัฒนาจากชิ้นเดียวเก้าอี้เป็นเก้าอี้ที่ทำจากสองแยกจากกัน แต่ที่เกี่ยวข้องกับฟอร์มที่แสดงการ "เกษตรอินทรีย์" คุณภาพ curvilinear หย่อน Saarinen และชาร์ลส์ในการแข่งขัน 1940 ไม่หุ้ม และ unadorned เก้าอี้มีนิพจน์ที่บริสุทธิ์ของการปั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่นานหลังจากที่พวกเขามาถึงใน Los Angeles ที่ Eameses เริ่มทดลองในอพาร์ตเมนต์ของพวกเขาด้วยแม่พิมพ์ไม้อัดสารโค้งที่นั่งเก้าอี้อย่างต่อเนื่องการทำงานของชาร์ลส์ได้ทำกับ Eero Saarinen ที่แครนสำหรับ 1940 พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ "การออกแบบอินทรีย์ในเครื่องตกแต่งบ้าน "การแข่งขัน. หลังจากที่ชุดของการทดลองที่ Eameses ทำเบาะเก้าอี้ต้นแบบ เขาหยิบมันผ่านวิธีการลำบากของการติดกาวเข้าด้วยกันและเชื่อมความร้อน plies บางของไม้ในเครื่องของพวกเขาสร้างเรียกว่า "Kazam กัน! เครื่อง. "จากเริ่มแรกเป้าหมายคือการออกแบบระบบสำหรับมวลผลิตที่มีคุณภาพสูงเฟอร์นิเจอร์ที่มีต้นทุนต่ำ การทดลองปั้นวิวัฒนาการมาอย่างช้า ๆ จากเก้าอี้ชิ้นเดียวเป็นเก้าอี้ที่ทำจากสองรูปแบบแยกต่างหากที่เกี่ยวข้องที่แสดง "อินทรีย์" ที่มีคุณภาพโค้งขอหลังจากที่เนนและชาร์ลส์ในปี 1940 การแข่งขัน ไม่หุ้มและตกแต่งเก้าอี้มีการแสดงออกที่บริสุทธิ์ของกระบวนการปั้น