9. ArtArchitecture”Old Kingdom, Mid

9. Art
Architecture”Old Kingdom, Middle Kingdom, Empire and Sate sculpture”Bas-reliefโ€”Painting”Minor arts”Music”The artists

The greatest element in this civilization was its art. Here, almost at the threshold of history, we find an art powerful and mature, superior to that of any modern nation, and equaled only by that of Greece. At first the luxury of isolation and peace, and then, under Thutmose III and Rameses II, the spoils of oppression and war, gave to Egypt the opportunity and the means for massive architecture, masculine statuary, and a hundred minor arts that so early touched perfection. The whole theory of progress hesitates before Egyptian art.

Architecture* was the noblest of the ancient arts, because it combined in imposing form mass and duration, beauty and use. It began humbly in the adornment of tombs and the external decoration of homes. Dwellings were mostly of mud, with here and there some pretty woodwork (a Japanese lattice, a well-carved portal), and a roof strengthened with the tough and pliable trunks of the palm. Around the house, normally, was a wall enclosing a court; from the court steps led to the roof; from this the tenants passed down into the rooms. The well-to-do had private gardens, carefully landscaped; the cities provided public gardens for the poor, and hardly a home but had its ornament of flowers. Inside the house the walls were hung with colored mattings, and the floors, if the master could afford it, were covered with rugs. People sat on these rugs rather than on chairs; the Egyptians of the Old Kingdom squatted for their meals at tables six inches high, in the fashion of the Japanese; and ate with their fingers, like Shakespeare. Under the Empire, when slaves were cheap, the upper classes sat on high cushioned chairs, and had their servants hand them course after course.190

Stone for building was too costly for homes; it was a luxury reserved for priests and kings. Even the nobles, ambitious though they were, left the greatest wealth and the best building materials to the temples; in consequence the palaces that overlooked almost every mile of the river in the days of Amenhotep III crumbled into oblivion, while the abodes of the gods and the tombs of the dead remained. By the Twelfth Dynasty the pyramid had ceased to be the fashionable form of sepulture. Khnumhotep (ca. 2180 B.C.) chose at Beni-Hasan the quieter form of a colonnade built into the mountainside; and this theme, once established, played a thousand variations among the hills on the western slope of the Nile. From the time of the Pyramids to the Temple of Hathor at Denderahโ€”i.e., for some three thousand yearsโ€”there rose out of the sands of Egypt such a succession of architectural achievements as no civilization has ever surpassed.

At Karnak and Luxor a riot of columns raised by Thutmose I and III, Amenhotep III, Seti I, Rameses II and other monarchs from the Twelfth to the Twenty-second Dynasty; at Medinet-Habu (ca. 1300 B.C.) a vast but less distinguished edifice, on whose columns an Arab village rested for centuries; at Abydos the Temple of Seti I, dark and sombre in its massive ruins; at Elephantine the little Temple of Khnum (ca. 1400 B.C.), โ€positively Greek in its precision and eleganceโ€;191 at Der-el-Bahri the stately colonnades of Queen Hatshepsut; near it the Ramesseum, another forest of colossal columns and statues reared by the architects and slaves of Rameses II; at Philรฆ the lovely Temple of Isis (ca. 240 B.C.) desolate and abandoned now that the damming of the Nile at Assuan has submerged the bases of its perfect columnsโ€”these are sample fragments of the many monuments that still adorn the valley of the Nile, and attest even in their ruins the strength and courage of the race that reared them. Here, perhaps, is an excess of pillars, a crowding of columns against the tyranny of the sun, a Far-Eastern aversion to symmetry, a lack of unity, a barbaric-modern adoration of size. But here, too, are grandeur, sublimity, majesty and power; here are the arch and the vault,192 used sparingly because not needed, but ready to pass on their principles to Greece and Rome and modern Europe; here are decorative designs never surpassed;193 here are papyriform columns, lotiform columns, โ€proto-Doricโ€ columns,194 Caryatid columns,195 Hathor capitals, palm capitals, clerestories, and magnificent architraves full of the strength and stability that are the very soul of architectureโ€s powerful appeal.* The Egyptians were the greatest builders in history.

Some would add that they were also the greatest sculptors. Here at the outset is the Sphinx, conveying by its symbolism the leonine quality of some masterful Pharaohโ€”perhaps Khafre-Chephren; it has not only size, as some have thought, but character. The cannon-shot of the Mamelukes have broken the nose and shorn the beard, but nevertheless those gigantic features portray with impressive skill the force and dignity, the calm and sceptical maturity, of a natural king. Across those motionless features a subtle smile has hovered for five thousand years, as if already the unknown artist or monarch had understood all that men would ever understand about men. It is a Mona Lisa in stone.

There is nothing finer in the history of sculpture than the diorite statue of Khafre in the Cairo Museum; as ancient to Praxiteles as Praxiteles to us, it nevertheless comes down across fifty centuries almost unhurt by timeโ€s rough usages; cut in the most intractable of stones, it passes on to us completely the strength and authority, the wilfulness and courage, the sensitivity and intelligence of the (artist or the) King. Near it, and even older, Pharaoh Zoser sits pouting in limestone; farther on, the guide with lighted match reveals the transparency of an alabaster Menkaure.

Quite as perfect in artistry as these portraits of royalty are the figures of the Sheik-el-Beled and the Scribe. The Scribe has come down to us in many forms, all of uncertain antiquity; the most illustrious is the squatting Scribe of the Louvre.* The Sheik is no sheik but only an overseer of labor, armed with the staff of authority, and stepping forward as if in supervision or command. His name, apparently, was Kaapiru; but the Arab workmen who rescued him from his tomb at Sakkara were struck with his resemblance to the Sheik-el-Beled (i.e., Mayor-of-the-Village) under whom they lived; and this title which their good humor gave him is now inseparable from his fame. He is carved only in mortal wood, but time has not seriously reduced his portly figure or his chubby legs; his waistline has all the amplitude of the comfortable bourgeois in every civilization; his rotund face beams with the content of a man who knows his place and glories in it. The bald head and carelessly loosened robe display the realism of an art already old enough to rebel against idealization; but here, too, is a fine simplicity, a complete humanity, expressed without bitterness, and with the ease and grace of a practised and confident hand. โ€If,โ€ says Maspero, โ€some exhibition of the worldโ€s masterpieces were to be inaugurated, I should choose this work to uphold the honor of Egyptian artโ€196โ€”or would that honor rest more securely on the head of Khafre?

These are the chefs-dโ€ล“uvres of Old Kingdom statuary. But lesser masterpieces abound: the seated portraits of Rahotep and his wife Nofrit, the powerful figure of Ranofer the priest, the copper statues of King Phiops and his son, a falcon-head in gold, the humorous figures of the Beer-Brewer and the Dwarf Knemhotepโ€”all but one in the Cairo Museum, all without exception instinct with character. It is true that the earlier pieces are coarse and crude; that by a strange convention, running throughout Egyptian art, figures are shown with the body and eyes facing forward, but the hands and feet in profile;* that not much attention was given to the body, which was left in most cases stereotyped and unrealโ€”all female bodies young, all royal bodies strong; and that individualization, though masterly, was generally reserved for the head. But with all the stiffness and sameness that priestly conventions and control forced upon statuary, paintings and reliefs, these works were fully redeemed by the power and depth of the conception, the vigor and precision of the execution, the character, line and finish of the product. Never was sculpture more alive: the Sheik exudes authority, the woman grinding grain gives every sense and muscle to her work, the Scribe is on the very verge of writing. And the thousand little puppets placed in the tombs to carry on essential industries for the dead were moulded with a like vivacity, so that we can almost believe, with the pious Egyptian, that the deceased could not be unhappy while these ministrants were there.

Not for many centuries did Egyptian sculpture equal again the achievements of the early dynasties. Because most of the statuary was made for the temples or the tombs, the priests determined to a great degree what forms the artist should follow; and the natural conservatism of religion crept into art, slowly stifling sculpture into a conventional, stylistic degeneration. Under the powerful monarchs of the Twelfth Dynasty the secular spirit reasserted itself, and art recaptured something of its old vigor and more than its old skill. A head of Amenemhet III in black diorite197 suggests at once the recovery of character and the recovery of art; here is the quiet hardness of an able king, carved with the competence of a master. A colossal statue of Senusret III is crowned with a head and face equal in conception and execution to any portrait in the history of sculpture; and the ruined torso of Senusret I, in the Cairo Museum, ranks with the torso of Hercules in the Louvre. Animal figures abound in the Egyptian sculpture of every age, and are

9. Art
Architecture”Old Kingdom, Middle Kingdom, Empire and Sate sculpture”Bas-reliefโ€”Painting”Minor arts”Music”The artists

The greatest element in this civilization was its art. Here, almost at the threshold of history, we find an art powerful and mature, superior to that of any modern nation, and equaled only by that of Greece. At first the luxury of isolation and peace, and then, under Thutmose III and Rameses II, the spoils of oppression and war, gave to Egypt the opportunity and the means for massive architecture, masculine statuary, and a hundred minor arts that so early touched perfection. The whole theory of progress hesitates before Egyptian art.

Architecture* was the noblest of the ancient arts, because it combined in imposing form mass and duration, beauty and use. It began humbly in the adornment of tombs and the external decoration of homes. Dwellings were mostly of mud, with here and there some pretty woodwork (a Japanese lattice, a well-carved portal), and a roof strengthened with the tough and pliable trunks of the palm. Around the house, normally, was a wall enclosing a court; from the court steps led to the roof; from this the tenants passed down into the rooms. The well-to-do had private gardens, carefully landscaped; the cities provided public gardens for the poor, and hardly a home but had its ornament of flowers. Inside the house the walls were hung with colored mattings, and the floors, if the master could afford it, were covered with rugs. People sat on these rugs rather than on chairs; the Egyptians of the Old Kingdom squatted for their meals at tables six inches high, in the fashion of the Japanese; and ate with their fingers, like Shakespeare. Under the Empire, when slaves were cheap, the upper classes sat on high cushioned chairs, and had their servants hand them course after course.190

Stone for building was too costly for homes; it was a luxury reserved for priests and kings. Even the nobles, ambitious though they were, left the greatest wealth and the best building materials to the temples; in consequence the palaces that overlooked almost every mile of the river in the days of Amenhotep III crumbled into oblivion, while the abodes of the gods and the tombs of the dead remained. By the Twelfth Dynasty the pyramid had ceased to be the fashionable form of sepulture. Khnumhotep (ca. 2180 B.C.) chose at Beni-Hasan the quieter form of a colonnade built into the mountainside; and this theme, once established, played a thousand variations among the hills on the western slope of the Nile. From the time of the Pyramids to the Temple of Hathor at Denderahโ€”i.e., for some three thousand yearsโ€”there rose out of the sands of Egypt such a succession of architectural achievements as no civilization has ever surpassed.

At Karnak and Luxor a riot of columns raised by Thutmose I and III, Amenhotep III, Seti I, Rameses II and other monarchs from the Twelfth to the Twenty-second Dynasty; at Medinet-Habu (ca. 1300 B.C.) a vast but less distinguished edifice, on whose columns an Arab village rested for centuries; at Abydos the Temple of Seti I, dark and sombre in its massive ruins; at Elephantine the little Temple of Khnum (ca. 1400 B.C.), โ€positively Greek in its precision and eleganceโ€;191 at Der-el-Bahri the stately colonnades of Queen Hatshepsut; near it the Ramesseum, another forest of colossal columns and statues reared by the architects and slaves of Rameses II; at Philรฆ the lovely Temple of Isis (ca. 240 B.C.) desolate and abandoned now that the damming of the Nile at Assuan has submerged the bases of its perfect columnsโ€”these are sample fragments of the many monuments that still adorn the valley of the Nile, and attest even in their ruins the strength and courage of the race that reared them. Here, perhaps, is an excess of pillars, a crowding of columns against the tyranny of the sun, a Far-Eastern aversion to symmetry, a lack of unity, a barbaric-modern adoration of size. But here, too, are grandeur, sublimity, majesty and power; here are the arch and the vault,192 used sparingly because not needed, but ready to pass on their principles to Greece and Rome and modern Europe; here are decorative designs never surpassed;193 here are papyriform columns, lotiform columns, โ€proto-Doricโ€ columns,194 Caryatid columns,195 Hathor capitals, palm capitals, clerestories, and magnificent architraves full of the strength and stability that are the very soul of architectureโ€s powerful appeal.* The Egyptians were the greatest builders in history.

Some would add that they were also the greatest sculptors. Here at the outset is the Sphinx, conveying by its symbolism the leonine quality of some masterful Pharaohโ€”perhaps Khafre-Chephren; it has not only size, as some have thought, but character. The cannon-shot of the Mamelukes have broken the nose and shorn the beard, but nevertheless those gigantic features portray with impressive skill the force and dignity, the calm and sceptical maturity, of a natural king. Across those motionless features a subtle smile has hovered for five thousand years, as if already the unknown artist or monarch had understood all that men would ever understand about men. It is a Mona Lisa in stone.

There is nothing finer in the history of sculpture than the diorite statue of Khafre in the Cairo Museum; as ancient to Praxiteles as Praxiteles to us, it nevertheless comes down across fifty centuries almost unhurt by timeโ€s rough usages; cut in the most intractable of stones, it passes on to us completely the strength and authority, the wilfulness and courage, the sensitivity and intelligence of the (artist or the) King. Near it, and even older, Pharaoh Zoser sits pouting in limestone; farther on, the guide with lighted match reveals the transparency of an alabaster Menkaure.

Quite as perfect in artistry as these portraits of royalty are the figures of the Sheik-el-Beled and the Scribe. The Scribe has come down to us in many forms, all of uncertain antiquity; the most illustrious is the squatting Scribe of the Louvre.* The Sheik is no sheik but only an overseer of labor, armed with the staff of authority, and stepping forward as if in supervision or command. His name, apparently, was Kaapiru; but the Arab workmen who rescued him from his tomb at Sakkara were struck with his resemblance to the Sheik-el-Beled (i.e., Mayor-of-the-Village) under whom they lived; and this title which their good humor gave him is now inseparable from his fame. He is carved only in mortal wood, but time has not seriously reduced his portly figure or his chubby legs; his waistline has all the amplitude of the comfortable bourgeois in every civilization; his rotund face beams with the content of a man who knows his place and glories in it. The bald head and carelessly loosened robe display the realism of an art already old enough to rebel against idealization; but here, too, is a fine simplicity, a complete humanity, expressed without bitterness, and with the ease and grace of a practised and confident hand. โ€If,โ€ says Maspero, โ€some exhibition of the worldโ€s masterpieces were to be inaugurated, I should choose this work to uphold the honor of Egyptian artโ€196โ€”or would that honor rest more securely on the head of Khafre?

These are the chefs-dโ€ล“uvres of Old Kingdom statuary. But lesser masterpieces abound: the seated portraits of Rahotep and his wife Nofrit, the powerful figure of Ranofer the priest, the copper statues of King Phiops and his son, a falcon-head in gold, the humorous figures of the Beer-Brewer and the Dwarf Knemhotepโ€”all but one in the Cairo Museum, all without exception instinct with character. It is true that the earlier pieces are coarse and crude; that by a strange convention, running throughout Egyptian art, figures are shown with the body and eyes facing forward, but the hands and feet in profile;* that not much attention was given to the body, which was left in most cases stereotyped and unrealโ€”all female bodies young, all royal bodies strong; and that individualization, though masterly, was generally reserved for the head. But with all the stiffness and sameness that priestly conventions and control forced upon statuary, paintings and reliefs, these works were fully redeemed by the power and depth of the conception, the vigor and precision of the execution, the character, line and finish of the product. Never was sculpture more alive: the Sheik exudes authority, the woman grinding grain gives every sense and muscle to her work, the Scribe is on the very verge of writing. And the thousand little puppets placed in the tombs to carry on essential industries for the dead were moulded with a like vivacity, so that we can almost believe, with the pious Egyptian, that the deceased could not be unhappy while these ministrants were there.

Not for many centuries did Egyptian sculpture equal again the achievements of the early dynasties. Because most of the statuary was made for the temples or the tombs, the priests determined to a great degree what forms the artist should follow; and the natural conservatism of religion crept into art, slowly stifling sculpture into a conventional, stylistic degeneration. Under the powerful monarchs of the Twelfth Dynasty the secular spirit reasserted itself, and art recaptured something of its old vigor and more than its old skill. A head of Amenemhet III in black diorite197 suggests at once the recovery of character and the recovery of art; here is the quiet hardness of an able king, carved with the competence of a master. A colossal statue of Senusret III is crowned with a head and face equal in conception and execution to any portrait in the history of sculpture; and the ruined torso of Senusret I, in the Cairo Museum, ranks with the torso of Hercules in the Louvre. Animal figures abound in the Egyptian sculpture of every age, and are

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

9. ศิลปะสถาปัตยกรรม "ราชอาณาจักรเก่า อาณาจักรกลาง จักรวรรดิ และเศรษฐ์ประติมากรรม"Bas reliefโ€ "วาดภาพ" รองศิลปะ "เพลง" ศิลปินองค์ประกอบยิ่งใหญ่ที่สุดในอารยธรรมนี้มีศิลปะของ ที่นี่ เกือบที่ขีดจำกัดของประวัติศาสตร์ เราพบศิลปะมีประสิทธิภาพ และผู้ใหญ่ ห้องที่ชนชาติใดสมัย และตอน โดยเฉพาะการที่กรีซ ที่หรูหรา ของแยกและความสงบสุข แล้ว Thutmose III และ II ชฟรอนท์ ริบอธิปไตยและสงคราม ให้อียิปต์โอกาสและวิธีการสำหรับสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ statuary ผู้ชาย และร้อยจำนวนศิลปะที่สมบูรณ์แบบสัมผัสดังนั้นก่อน ทฤษฎีทั้งหมดของความคืบหน้า hesitates ก่อนศิลปะอียิปต์สถาปัตยกรรม * เป็นศิลปะโบราณ noblest เพราะมันรวมอยู่ในแบบฟอร์มสถานะโดยรวมระยะเวลา ความสวยงาม และใช้งาน มันเริ่มน้อมในเครื่องประดับของเมืองและการตกแต่งภายนอกของบ้าน อยู่ได้ส่วนใหญ่ของโคลน กับความบางสวยแสนอร่อย (ญี่ปุ่นโครงตาข่ายประกอบ เว็บไซต์เชิญแกะ), และหลังคาแข็งแรงขึ้นกับกางเกงยาก และ pliable ของปาล์ม รอบบ้าน ปกติ มีกำแพงล้อมศาล จากขั้นตอนของศาลที่นำมุง จากนี้ ผู้เช่าผ่านลงไปยังห้อง Well-to-do ที่มีสวนส่วนตัว ภูมิทัศน์อย่างระมัดระวัง ในเมืองมีสวนสาธารณะสำหรับคนยากจน และบ้านแทบไม่มีแต่เป็นเครื่องประดับดอกไม้ ภายในบ้าน ผนังถูกแขวน ด้วยสี mattings และชั้น ถ้าต้นแบบสามารถจ่ายได้ ถูกปกคลุม ด้วยพรม คนนั่ง บนพรมเหล่านี้ มากกว่า เก้าอี้ ราชอาณาจักรเก่าอียิปต์ squatted สำหรับรับประทานอาหารที่ตารางนิ้วสูง แฟชั่นญี่ปุ่น หก และกิน ด้วยมือของพวกเขา เช่นเชกสเปียร์ ภายใต้จักรวรรดิ เมื่อทาสถูกประหยัด ชั้นบนนั่งบนเก้าอี้สูงท่าน และมีข้าราชการของมือหลักสูตรหลังจาก course.190หินสำหรับอาคารเป็นค่าใช้จ่ายสูงเกินไปสำหรับบ้าน ก็หรูสงวนไว้สำหรับพระสงฆ์และพระมหากษัตริย์ แม้ขุนนาง ทะเยอทะยานแม้ว่าพวกเขา ปล่อยความมั่งคั่งมากที่สุดและดีสุดในการสร้างวัสดุการวัด ผลใน พระราชวังที่ข้ามกิโลเมตรแม่น้ำเกือบทุกวันของ Amenhotep III ได้ขยี้เป็นให้อภัย abodes เทพเจ้าและสุสานของตายอยู่ โดยราชวงศ์ Twelfth ปิรามิดได้หยุดลงเป็น แบบทันสมัยของ sepulture Khnumhotep (ca. บี 2180) เลือกที่ Beni ฮะแบบเงียบสงบของเดอะโคโลเนดอยู่ในไหล่เขา และชุดรูปแบบนี้ เมื่อก่อตั้ง เล่นพันความแตกต่างระหว่างภูเขาทางลาดตะวันตกของแม่น้ำไนล์ จากเวลามิดเพื่อวัด Hathor ที่ Denderahโ€"i.e. สำหรับบางสามพัน yearsโ€ "มีกุหลาบจากทรายอียิปต์สืบทอดดังกล่าวของสถาปัตยกรรมความสำเร็จเท่าที่เคยมี surpassed อารยธรรมไม่ที่ Karnak และลัก จลาจลของคอลัมน์ขึ้น โดย Thutmose III, Amenhotep III, Seti และฉันฉัน ชฟรอนท์ II และกษัตริย์อื่น ๆ จากทวาทศีไปยี่สิบ - สองราชวงศ์ ที่ Medinet-ชะเอม (ca. 1300 บี) มีมากมาย แต่แตกต่างน้อย edifice คอลัมน์หมู่บ้านอาหรับที่คัดสรรสำหรับศตวรรษ ที่ Abydos วัด Seti ฉัน มืด และ sombre พังของใหญ่ ที่ Elephantine น้อยวัดของ Khnum (ca. บี 1400), เครดิต€กรีกบวกในความแม่นยำและ eleganceโ€; 191 ที่ Bahri แดร์เอลโคลอนเนดส์อสูง ๆ ของควีนเนอเรรี่ ใกล้ได้ Ramesseum ป่าอีกมหาศาลคอลัมน์และรูปปั้นผลิตภัณฑ์ โดยสถาปนิกและทาสของชฟรอนท์ II Philรฆ ดีวัดของ Isis (ca. บี 240) อ้างว้าง และละทิ้งที่ damming ไนล์ที่ Assuan มีน้ำท่วมฐานของความเหมาะ columnsโ€ "เหล่านี้มีตัวอย่างชิ้นส่วนของอนุสาวรีย์ที่ประดับยัง หุบเขาของแม่น้ำไนล์ และยืนยันในซากปรักหักพังของความแข็งแกร่งและความกล้าหาญของการแข่งขันที่ผลิตภัณฑ์นั้น ที่นี่ ที เป็นเกินหลัก การกครั้งคอลัมน์กับ tyranny อาทิตย์ aversion ตะวันออกไกลการสมมาตร การขาดความสามัคคี ตะลึงสมัยป่าเถื่อนขนาด แต่ เกินไป สง่างาม sublimity พระ และ พลังงาน นี่คือโค้งและเพดาน 192 ใช้เท่าที่จำเป็นเนื่องจากไม่จำเป็น แต่พร้อมที่จะผ่านหลักของกรีซ และโรมสมัย ยุโรป นี่คือ การออกแบบตกแต่งแล้วไม่เคย 193 นี่เป็นคอลัมน์ papyriform คอลัมน์ lotiform เครดิต€โปรโต Doricโ€ คอลัมน์ คอลัมน์ Caryatid 194, 195 Hathor ปาล์มเมืองหลวง clerestories และเมืองสวยงาม architraves เต็มไปด้วยความแรงและความมั่นคงที่มีวิญญาณมาก architectureโ€ s มีประสิทธิภาพ appeal.* คนที่ถูกผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์บางอย่างจะเพิ่มว่า พวกเขายังนี้มากที่สุด ที่นี่ที่มือเป็นสฟิงซ์ ถ่ายทอด โดยสัญลักษณ์ของคุณภาพ leonine ของบางผู้ Pharaohโ€ "บางทีคาเฟร-Chephren มันมีไม่เท่าขนาด บางคิด แต่อักขระ ยิงปืนใหญ่ของ Mamelukes มีเสียจมูก และ shorn เครา แต่อย่างไรก็ตาม คุณลักษณะเหล่ายักษ์วาดภาพประทับใจทักษะการบังคับ และศักดิ์ศรี ความสงบ และความครบ กำหนด พระธรรมชาติ ข้ามระหว่างคุณลักษณะที่นิ่ง ยิ้มละเอียดมีโฮเวอร์สำหรับห้าพันกว่าปี ว่าแล้วศิลปินที่ไม่รู้จักหรือพระมหากษัตริย์ได้เข้าใจทั้งหมดที่มนุษย์เคยเข้าใจเกี่ยวกับมนุษย์ โมนาลิซาในหินได้ไม่มีสิ่งใดที่ละเอียดในประวัติของประติมากรรมกว่าเทพี diorite คาเฟรในพิพิธภัณฑ์ไคโร เป็นโบราณ Praxiteles เป็น Praxiteles เพื่อให้เรา อย่างไรก็ตามมันลงข้ามศตวรรษเกือบ unhurt โดย timeโ€ s หยาบประเพณี 50 มันตัด intractable สุดหิน ผ่านในเราสมบูรณ์แข็งแรง และอำนาจ ที่ wilfulness และความกล้าหาญ ความไว และข่าวกรองของ (ศิลปินหรือ) คิง ใกล้ และแม้กระทั่งเก่า Zoser ฟาโรห์อยู่ในหินปูน pouting ไกลออกไปบน คำแนะนำกับจับคู่กระจกเผยความโปร่งใสของเมนคูเรมีอะลาบาสเทอร์ค่อนข้างเป็นสมบูรณ์ในศิลปะเป็นภาพของราชวงศ์เหล่านี้คือตัวเลขที่ Sheik-เอล-Beled และสไครบ์ สไครบ์ที่ลงมาให้เราในหลายรูปแบบ ทั้งหมดของความไม่แน่นอน นานสุดคือสไครบ์ squatting ของ Sheik Louvre.* sheik ไม่แต่เฉพาะการ overseer ของแรง อาวุธกับเจ้าหน้าที่ของหน่วยงาน และก้าวไปข้างหน้าว่าในการกำกับดูแลหรือสั่งการ เห็นได้ชัด พระ Kaapiru แต่สบู่อาหรับที่ช่วยเขาจากหลุมฝังศพของเขาที่ Sakkara ที่หลงกับรูปของเขาที่ Sheik-el-Beled (เช่น นายกเทศมนตรีของเดอะวิลเลจ) ภายใต้ที่พวกเขาอาศัยอยู่ และตอนนี้ชื่อนี้ซึ่งตลกดีของพวกเขาให้เขาต่อจากชื่อเสียงของเขา เขาจะแกะสลักในไม้มนุษย์เท่านั้น แต่เวลามีไม่จริงจังลดรูปของเขา portly หรือขาท้วม เอวของเขามีความกว้างทั้งหมดของชนชั้นกลางที่สะดวกสบายในทุกอารยธรรม คานหน้า rotund ของเขา มีเนื้อหาความรู้เขา และสิริใน หัวล้านหัวและเสื้อคลุมหลวมลวก ๆ แสดงความสมจริงของศิลปะแล้วแก่พอที่จะต่อต้าน idealization แต่นี่ เกินไป การปรับความเรียบง่าย มนุษย์สมบูรณ์ แสดง มีรสขม และไม่ มีความสะดวกและปลอดมือปฏิบัติ และความเชื่อมั่น เครดิต€ถ้า เครดิต€บางนิทรรศการผลงานมาสเตอร์พีซทำ s € worldโ Maspero, €เครดิตว่า ได้ถูกเปิดทำ ควรเลือกงานนี้เทิดเกียรติของอียิปต์ artโ€ 196โ€ "หรือที่จะเกียรติเหลือข้อมูลได้อย่างปลอดภัยบนหัวคาเฟรเหล่านี้เป็นการเชฟ dโ€ ล "uvres ของ statuary ราชอาณาจักรเก่า ผลงานมาสเตอร์พีซทำแต่น้อยมาก: ภาพนั่ง Rahotep และภรรยา Nofrit พลังรูปของ Ranofer ปุโรหิต รูปปั้นทองแดงของพระ Phiops และบุตร หัวเหยี่ยวทองคำ ภาพอารมณ์ขันที่ Brewer เบียร์และแคระ Knemhotepโ€ "ทั้งหมดแต่หนึ่งในพิพิธภัณฑ์ไคโร ทั้งหมดโดยสัญชาตญาณด้วยอักขระ มันเป็นความจริงก่อนหน้าชิ้นหยาบ และ ดิบ ว่า โดยประชุมแปลก รันตลอดศิลปะอียิปต์ ตัวเลขจะมีร่างกายและสายตาหันไปข้าง หน้า แต่มือ และเท้าในโปรไฟล์; * ที่ให้ความสนใจไม่มากร่างกาย ที่เหลือส่วนใหญ่กรณี stereotyped และ unrealโ€ "หนุ่มสาวร่างกายผู้หญิงทั้งหมด ทั้งหมดรอยัลร่างกายแข็งแรง และการสร้างลักษณะเฉพาะตัว ว่าชำนาญ มีโดยทั่วไปจองสำหรับหัว แต่ มีทั้งความแข็งและ sameness ที่แบบแผนการพยากรณ์และการควบคุมบังคับ statuary ภาพวาด และ reliefs งานเหล่านี้ถูกใช้เต็ม ด้วยพลังงานและความลึกของความคิด แข็งและความแม่นยำของการดำเนินการ อักขระ บรรทัด และเสร็จสิ้นของผลิตภัณฑ์ ไม่เคยเป็นรูปปั้นมีชีวิต: Sheik เต็มไปด้วยอำนาจ ผู้หญิงบดข้าวให้ทุกความรู้สึกและกล้ามเนื้อการทำงานของเธอ สไครบ์เป็นหมิ่นมากที่เขียน และหุ่นกระบอกเล็ก ๆ พันไว้ในสุสานเพื่ออุตสาหกรรมสำคัญตายได้ขึ้นกับแคมเปญ vivacity เช่น เพื่อให้เราสามารถเกือบเชื่อ กับอียิปต์ผู้ศรัทธา ผู้เสียชีวิตอาจไม่ไม่มีความสุขในขณะที่ ministrants เหล่านี้มีหลายศตวรรษ ได้ประติมากรรมอียิปต์เท่ากับอีกความสำเร็จของราชวงศ์ต้น เนื่องจากส่วนใหญ่ statuary ที่ทำวัดหรือสุสาน ปุโรหิตกำหนดระดับดีฟอร์มอะไรศิลปินควรทำตาม และ crept อนุรักษนิยมธรรมชาติของศาสนาเป็นศิลปะ ช้ายับยั้งประติมากรรมเป็นเสื่อมปกติ เป็นสำนวน ภายใต้พระมหากษัตริย์ที่มีประสิทธิภาพของราชวงศ์ Twelfth วิญญาณทางโลก reasserted ตัวเอง และศิลปะลูกของของแข็งเก่าและทักษะของเก่ามากกว่า หัวหน้าของ Amenemhet III ใน diorite197 สีดำแนะนำให้ในครั้งเดียวการฟื้นตัวของอักขระและการฟื้นตัวของศิลปะ นี่คือความแข็งเงียบเป็นกษัตริย์สามารถ แกะสลัก ด้วยความสามารถของต้นแบบ รูปปั้นที่มหาศาลของ Senusret III เป็นมงกุฎ มีหัวและใบหน้าเท่าในความคิดและการดำเนินการในแนวตั้งใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของประติมากรรม และแล้วเจ๊งของ Senusret ในพิพิธภัณฑ์ไคโร อันดับกับลำตัวของเฮอร์คิวลิสในลูฟร์ รูปภาพสัตว์บกในประติมากรรมอียิปต์ทุกอายุ และมี

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

9.
ศิลปะสถาปัตยกรรม"แก่อาณาจักรกลางราชอาณาจักรและประติมากรรม Sate" Bas บรรเทาโ€ "จิตรกรรม" ไมเนอร์ศิลปะ "เพลง" ศิลปินองค์ประกอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอารยธรรมนี้เป็นศิลปะ ที่นี่เกือบจะในเกณฑ์ของประวัติศาสตร์เราจะพบเป็นศิลปะที่มีประสิทธิภาพและเป็นผู้ใหญ่กว่าของประเทศใด ๆ ที่ทันสมัยและเท่ากับโดยเฉพาะของกรีซ เป็นครั้งแรกที่ความหรูหราของการแยกและความสงบสุขและจากนั้นภายใต้โมส III และฟาโรห์รามเสสที่สองริบของการกดขี่และสงครามให้กับอียิปต์โอกาสและวิธีการสำหรับสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่รูปปั้นของผู้ชายและร้อยศิลปะเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สัมผัสก่อนเพื่อ ความสมบูรณ์ ทฤษฎีทั้งความคืบหน้าก่อนที่จะลังเลศิลปะอียิปต์. สถาปัตยกรรม * เป็นสูงส่งของศิลปะโบราณเพราะมันรวมกันในการจัดเก็บภาษีมวลรูปแบบและระยะเวลาการใช้งานและความงาม มันเริ่มเจียมในการตกแต่งของสุสานและการตกแต่งภายนอกของบ้าน อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็นโคลนกับที่นี่และมีบางไม้สวย (ตาข่ายญี่ปุ่น, พอร์ทัลดีแกะสลัก) และหลังคามีความเข้มแข็งที่มีลำต้นเหนียวและยืดหยุ่นของปาล์ม รอบ ๆ บ้านปกติเป็นกำแพงล้อมรอบศาล; จากขั้นตอนที่ศาลจะนำไปสู่หลังคา; จากผู้เช่าที่ผ่านลงไปในห้องพัก ดีที่ต้องทำมีสวนส่วนตัวอย่างระมัดระวังภูมิทัศน์; เมืองที่มีให้บริการสวนสาธารณะสำหรับคนยากจนและแทบจะไม่กลับบ้าน แต่มีเครื่องประดับของดอกไม้ ภายในบ้านผนังถูกแขวนกับ mattings สีและพื้นถ้าต้นแบบสามารถจ่ายได้ถูกปกคลุมด้วยพรม คนนั่งอยู่บนพรมเหล่านี้มากกว่าบนเก้าอี้; ชาวอียิปต์ของราชอาณาจักรเก่าสำหรับนั่งรับประทานอาหารที่โต๊ะหกนิ้วสูงในแฟชั่นของญี่ปุ่น; และกินด้วยมือของพวกเขาเช่นเช็คสเปียร์ ภายใต้จักรวรรดิเมื่อทาสราคาถูก, ชนชั้นสูงนั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะสูงและมีมือของพวกเขาพวกเขาคนรับใช้แน่นอนหลังจาก course.190 หินอาคารมีราคาแพงเกินไปสำหรับบ้าน; มันเป็นความหรูหราที่สงวนไว้สำหรับพระสงฆ์และพระมหากษัตริย์ แม้ขุนนาง, ทะเยอทะยานแม้ว่าพวกเขาจะออกจากความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและดีที่สุดวัสดุก่อสร้างวัด; ผลที่ตามมาในพระราชวังที่มองข้ามเกือบทุกไมล์ของแม่น้ำในสมัยของยานอวกาศ iii ร่วงลงในการให้อภัยในขณะที่บ้านเรือนของพระเจ้าและสุสานของคนตายที่ยังคงอยู่ โดยราชวงศ์สิบปิรามิดได้หยุดที่จะเป็นรูปแบบที่ทันสมัยของ sepulture Khnumhotep (แคลิฟอร์เนีย 2180 BC) เลือกที่ Beni ฮะซันรูปแบบที่เงียบสงบของต้นไม้ที่สร้างขึ้นในภูเขานั้น และรูปแบบนี้เมื่อจัดตั้งขึ้นเล่นเป็นพันรูปแบบท่ามกลางเนินเขาในทางตะวันตกของแม่น้ำไนล์ จากเวลาของปิรามิดที่จะวัด Hathor ที่ Denderah โ€ "การคือสำหรับสามพันปีโ€" มีเพิ่มขึ้นออกมาจากหาดทรายของอียิปต์ดังกล่าวอย่างต่อเนื่องของความสำเร็จทางสถาปัตยกรรมเป็นอารยธรรมไม่ได้ทะลุเคย. ที่คาร์นัคและ Luxor จลาจลของคอลัมน์เลี้ยงดูมาโดยโมส I และ III, ยานอวกาศ iii, Seti ฉันฟาโรห์รามเสสที่สองและพระมหากษัตริย์อื่น ๆ จากสิบสองราชวงศ์ที่ยี่สิบสอง; ที่ Medinet Habu-(แคลิฟอร์เนีย 1300 BC) สิ่งปลูกสร้างมากมาย แต่ที่โดดเด่นน้อยลงในคอลัมน์ที่มีหมู่บ้านอาหรับวางมานานหลายศตวรรษ; ที่อบีดอสวัดของ Seti ผมสีเข้มและมืดในซากปรักหักพังใหญ่ของตน ช้างที่วัดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ Khnum (แคลิฟอร์เนีย 1400 BC) โ€ ?? บวกกรีกในความแม่นยำและความสง่างามของโ€ ??; 191 ที่เอลเดอร์บาห์-เสายิ่งใหญ่ของสมเด็จพระราชินี Hatshepsut; ใกล้มัน Ramesseum ป่าอื่นของคอลัมน์และรูปปั้นขนาดมหึมาที่เลี้ยงโดยสถาปนิกและทาสของฟาโรห์รามเสสที่สอง; ที่ฟิรฆน่ารักวัดไอซิส (แคลิฟอร์เนีย 240 BC) รกร้างและถูกทอดทิ้งในขณะนี้ว่าล้วนแล้ว แต่ของแม่น้ำไนล์ที่ Assuan ได้จมอยู่ใต้ฐานของคอลัมน์ที่สมบูรณ์แบบโ€ "เหล่านี้เป็นตัวอย่างชิ้นส่วนของอนุสาวรีย์จำนวนมากที่ยังคงประดับ หุบเขาของแม่น้ำไนล์และยืนยันแม้จะอยู่ในซากปรักหักพังของพวกเขามีความแข็งแรงและความกล้าหาญของการแข่งขันที่พวกเขาเลี้ยง นี่อาจเป็นส่วนเกินของเสาแออัดของคอลัมน์ต่อต้านการปกครองแบบเผด็จการของดวงอาทิตย์ที่เป็นความเกลียดชังไกลตะวันออกสมมาตรขาดความสามัคคีเป็นความรักป่าเถื่อนที่ทันสมัยขนาด แต่นี่ก็เป็นความยิ่งใหญ่ประเสริฐพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและอำนาจ ที่นี่มีซุ้มประตูและหลุมฝังศพ 192 ใช้เท่าที่จำเป็นเพราะไม่จำเป็นต้องใช้ แต่พร้อมที่จะผ่านในหลักการของพวกเขาไปยังกรีซและโรมและทันสมัยยุโรป ที่นี่มีการออกแบบตกแต่งไม่เคยทะลุ; 193 นี่จะ papyriform คอลัมน์คอลัมน์ lotiform, โ€ ?? โปร Doric โ€ ?? คอลัมน์คอลัมน์ Caryatid 194, 195 เมืองหลวง Hathor เมืองหลวงปาล์ม clerestories และ architraves ที่สวยงามเต็มรูปแบบของความแข็งแรงและความมั่นคงที่มีจิตวิญญาณของสถาปัตยกรรมโ€ ?? อุทธรณ์ที่มีประสิทธิภาพ. * ชาวอียิปต์เป็นผู้สร้างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์. บางคน จะเพิ่มที่พวกเขายังเป็นประติมากรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่นี่ที่แรกคือสฟิงซ์ที่ถ่ายทอดโดยสัญลักษณ์ที่มีคุณภาพเหมือนสิงโตของฟาโรห์เก่งโ€ "บางทีอาจจะ Khafre-Chephren; มันมีขนาดไม่เพียง แต่ขณะที่บางคนมีความคิด แต่ตัวละคร ปืนใหญ่ยิงของ Mamelukes ได้หักจมูกและตัดเครา แต่ยังคงคุณสมบัติผู้วาดภาพขนาดใหญ่ที่มีทักษะที่น่าประทับใจแรงและศักดิ์ศรีที่ครบกําหนดความสงบและความเชื่อของกษัตริย์ธรรมชาติ ข้ามนิ่งผู้ที่มีรอยยิ้มที่ลึกซึ้งได้ hovered ห้าพันปีเช่นถ้าอยู่แล้วศิลปินที่ไม่รู้จักหรือพระมหากษัตริย์ได้เข้าใจสิ่งที่ผู้ชายเคยจะเข้าใจเกี่ยวกับผู้ชาย มันเป็นโมนาลิซ่าในหิน. มีอะไรปลีกย่อยในประวัติศาสตร์ของประติมากรรมรูปปั้นกว่า diorite ของ Khafre ในพิพิธภัณฑ์ไคโรคือ; เป็นโบราณ Praxiteles เป็น Praxiteles กับเราก็ยังคงลงมาข้ามห้าสิบศตวรรษอันตรายเกือบตามเวลาโ€ ?? s ประเพณีหยาบ; ตัดยากที่สุดของหินที่มันผ่านไปเราสมบูรณ์แข็งแรงและอำนาจดื้อรั้นและความกล้าหาญ, ความไวและความฉลาดของ (ศิลปินหรือ) พระมหากษัตริย์ ใกล้มันและแม้เก่าฟาโรห์ Zoser มุ่ยนั่งอยู่ในหินปูน; ไกลออกไปในคู่มือที่มีการแข่งขันลงเผยให้เห็นความโปร่งใสของเศวตศิลา Menkaure ได้. ค่อนข้างเป็นที่สมบูรณ์แบบในศิลปะการถ่ายภาพบุคคลเหล่านี้เป็นของเจ้านายตัวเลขของอาหรับเอ-Beled และอาลักษณ์ อาลักษณ์ได้ลงมาให้เราในหลายรูปแบบทั้งหมดของสมัยโบราณมีความไม่แน่นอน; ชื่อเสียงมากที่สุดคือนั่งยองอาลักษณ์ของพิพิธภัณฑ์ลูฟร์. * เผ่าคือเผ่าไม่มี แต่เพียงผู้ดูแลแรงงานอาวุธกับพนักงานของผู้มีอำนาจและก้าวไปข้างหน้าเช่นถ้าในการกำกับดูแลหรือคำสั่ง ชื่อของเขาเห็นได้ชัดว่าเป็น Kaapiru; แต่คนงานชาวอาหรับที่ช่วยเขาจากหลุมฝังศพของเขาที่ Sakkara ถูกตีด้วยความคล้ายคลึงของเขาที่จะอาหรับเอ-Beled (เช่นนายกเทศมนตรีของ-Village) ภายใต้ผู้ที่พวกเขาอาศัยอยู่; และชื่อนี้ซึ่งอารมณ์ขันที่ดีของพวกเขาทำให้เขาอยู่ในขณะนี้แยกออกจากชื่อเสียงของเขา เขาเป็นเพียงคนเดียวในการแกะสลักไม้ที่ตาย แต่เวลายังไม่ได้ลดลงอย่างจริงจังร่างท้วมของเขาหรือขาอ้วนของเขา รอบเอวของเขามีทุกความกว้างของชนชั้นกลางความสะดวกสบายในทุกอารยธรรม; ใบหน้าของเขาอ้วนคานที่มีเนื้อหาของคนที่รู้สถานที่และความงามของเขาอยู่ในนั้น หัวเหม่งและเสื้อคลุมหลวมลวกแสดงความสมจริงของศิลปะอยู่แล้วโตพอที่จะต่อต้านมักใหญ่ใฝ่สูง; แต่ที่นี่ก็เป็นความเรียบง่ายดีมนุษย์ที่สมบูรณ์โดยไม่ต้องแสดงความขมขื่นและมีความสะดวกและความสง่างามของมือประสบการณ์และมีความมั่นใจ โ€ ?? ถ้าโ€ ?? กล่าวว่า Maspero, โ€ ?? นิทรรศการบางส่วนของโลกโ€ชิ้นเอก ?? s จะถูกเปิดตัวผมควรเลือกงานนี้เพื่อรักษาเกียรติของศิลปะอียิปต์โ€ ?? 196 โ€ "หรือส่วนที่เหลือจะเป็นเกียรติที่ปลอดภัยมากขึ้น บนหัวของ Khafre หรือไม่เหล่านี้เป็นพ่อครัว-งโ€ ?? ล "uvres เก่ารูปปั้นราชอาณาจักร แต่ผลงานชิ้นเอกที่น้อยกว่ามากคือการถ่ายภาพบุคคลนั่ง Rahotep และภรรยาของเขา Nofrit ร่างที่มีประสิทธิภาพของ Ranofer ปุโรหิตรูปปั้นทองแดงของกษัตริย์ Phiops และลูกชายของเขาเหยี่ยวหัวทองที่ตัวเลขอารมณ์ขันของเบียร์เหล้าและ แคระ Knemhotep โ€ "ทั้งหมด แต่หนึ่งในพิพิธภัณฑ์ไคโรทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้นสัญชาตญาณด้วยตัวอักษร มันเป็นความจริงว่าชิ้นก่อนหน้านี้มีความหยาบและน้ำมันดิบ; ว่าด้วยการประชุมที่แปลกวิ่งตลอดทั้งศิลปะอียิปต์ตัวเลขจะแสดงกับร่างกายและสายตาหันไปข้างหน้า แต่มือและเท้าในรายละเอียด * ที่ไม่ได้ให้ความสนใจมากให้กับร่างกายซึ่งถูกทิ้งไว้ในกรณีส่วนใหญ่ตายตัวและไม่จริง โ€ "ร่างกายของหญิงสาวทุกร่างพระราชทั้งหมดที่แข็งแกร่ง; และรายบุคคลที่แม้ว่านายถูกสงวนไว้สำหรับหัว แต่กับความมั่นคงและความเหมือนกันที่การประชุมของพระและการควบคุมบังคับให้รูปปั้นภาพวาดและสีสรรผลงานเหล่านี้ได้รับการไถ่อย่างเต็มที่ด้วยพลังและความลึกของความคิดความแข็งแรงและความแม่นยำของการดำเนินการที่ตัวละครสายและเสร็จสิ้นของ สินค้า ไม่เคยเป็นประติมากรรมที่มีชีวิตอยู่: เผ่า exudes อำนาจหญิงบดข้าวให้ความรู้สึกของกล้ามเนื้อและการทำงานของเธอทุกอาลักษณ์อยู่บนปากเหวของการเขียนมาก และพันหุ่นเล็ก ๆ น้อย ๆ วางไว้ในหลุมฝังศพที่จะดำเนินการในอุตสาหกรรมสิ่งจำเป็นสำหรับการตายถูกขึ้นรูปด้วยความคึกคักเช่นเพื่อให้เราเกือบจะสามารถเชื่อว่าด้วยการสักการะบูชาของชาวอียิปต์ที่ผู้ตายไม่สามารถมีความสุขในขณะที่ผู้รับเหล่านี้อยู่ที่นั่น. ไม่ได้ หลายศตวรรษได้ประติมากรรมอียิปต์เท่ากับความสำเร็จอีกครั้งของราชวงศ์ต้น เพราะส่วนใหญ่ของรูปปั้นที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อวัดหรือสุสานนักบวชที่กำหนดในระดับที่ดีสิ่งที่รูปแบบศิลปินควรปฏิบัติตาม; และอนุรักษ์ธรรมชาติของศาสนาศิลปะคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆยับยั้งประติมากรรมเป็นธรรมดาเสื่อมโวหาร ภายใต้พระมหากษัตริย์ที่มีประสิทธิภาพของราชวงศ์สิบจิตวิญญาณของโลกชุ่มฉ่ำและศิลปะตะครุบสิ่งที่มีความแข็งแรงและเก่าแก่มากกว่าทักษะเก่า หัวของ Amenemhet III ใน diorite197 สีดำแสดงให้เห็นได้ในครั้งเดียวกู้คืนของตัวละครและการกู้คืนของศิลปะ; ที่นี่คือความแข็งที่เงียบสงบของกษัตริย์สามารถแกะสลักด้วยความสามารถของต้นแบบ รูปปั้นขนาดมหึมาของ Senusret ที่สามคือครองตำแหน่งที่มีหัวและใบหน้าที่เท่าเทียมกันในความคิดและการดำเนินการเพื่อภาพใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของประติมากรรม; และลำตัวซาก Senusret ฉันในพิพิธภัณฑ์ไคโรอันดับกับลำตัวของดาวในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์ ตัวเลขสัตว์ดาษดื่นในประติมากรรมอียิปต์ทุกวัยและมีความ

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

9 . สถาปัตยกรรมศิลปะ
" ราชอาณาจักรเก่า กลางอาณาจักร , จักรวรรดิและผลิตประติมากรรม " โ€ " บรรเทา bas ภาพวาด " ศิลปกรรม " รองเพลง " ศิลปิน

องค์ประกอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอารยธรรมนี้เป็นศิลปะของ ที่นี่เกือบที่จุดเริ่มต้นของประวัติศาสตร์ที่เราค้นหาเป็นศิลปะที่มีประสิทธิภาพและเป็นผู้ใหญ่กว่าของประเทศใด ๆที่ทันสมัย และตอน โดยเฉพาะในกรีซ ตอนแรกสุดของการแยกและความสงบ และภายใต้ทัตโมส iii และราเมเสสที่ 2 ริบของสงครามและการกดขี่ให้อียิปต์โอกาสและหมายถึงสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ผู้ชาย รูปปั้น และร้อยเล็กน้อยศิลปะที่แต่เช้าสัมผัสความสมบูรณ์แบบ ทฤษฎีทั้งหมดของความคืบหน้าลังเลก่อนที่ศิลปะอียิปต์

* เป็นผู้สูงศักดิ์ของสถาปัตยกรรมโบราณ ศิลปะ เพราะมันรวมอยู่ในการจัดเก็บมวลรูปแบบและระยะเวลาความงามและใช้ มันเริ่มน้อมในเครื่องประดับของสุสานและการตกแต่งภายนอกของบ้าน ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ของโคลน กับที่นี่ และมีไม้สวยๆ ( ญี่ปุ่นขัดแตะเป็นอย่างดีแกะสลักประตู ) และหลังคาแข็งกับเหนียวและยืดหยุ่นลำต้นของปาล์ม รอบ ๆบ้าน ปกติ มีกำแพงล้อมศาล เพราะศาลขั้นตอนนำไปสู่หลังคาจากผู้เช่าส่งลงห้องพัก ผู้ที่ร่ำรวยได้สวนส่วนตัว อย่างงดงาม เมืองให้สาธารณะสวนสำหรับคนยากจน และแทบจะไม่มีบ้านแต่เครื่องประดับของดอกไม้ บ้านผนังแขวนกับสี mattings , และพื้น ถ้าเจ้านายไม่สามารถถูกปกคลุมด้วยพรม คนนั่งบนพรมเหล่านี้มากกว่าเก้าอี้ ;อียิปต์ของราชอาณาจักรเก่า squatted สำหรับอาหารของพวกเขาที่โต๊ะหกนิ้วสูงในแฟชั่นของญี่ปุ่น และกินกับมือของ เช็คสเปียร์ ภายใต้จักรวรรดิ เมื่อทาสได้ถูกชนชั้นสูงนั่งอยู่บนเก้าอี้ cushioned สูง และได้ใช้ของพวกเขามือของพวกเขาแน่นอนหลังจากหลักสูตร 190

หินสำหรับอาคารราคาแพงเกินไปสำหรับบ้าน ;มันเป็นความหรูหราสงวนไว้สำหรับพระและกษัตริย์ แม้แต่พวกขุนนาง ทะเยอทะยาน แต่ก็ทิ้งทรัพย์สมบัติมากที่สุดและวัสดุที่ดีที่สุดเพื่อวัด ; ดังนั้นพระราชวังที่ถูกมองข้ามเกือบทุกไมล์ของแม่น้ำในวันของยานอวกาศ iii crumbled ในการให้อภัย ในขณะที่ abodes ของเทพเจ้าและสุสานของคนตายอยู่

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.