Footrot was first recorded in South

Footrot was first recorded in South Australia in the annual report of the Chief Inspector of Sheep (C.J. Valentine) for the year ended 31st December 1875. He reported:

Footrot has shown itself in some parts of the country. Passing the sheep through a strong solution of arsenic in troughs where tried has been successful in reducing the disease. Carbolic acid is recommended, and has been tried in other colonies, many persons preferring it as being less dangerous than arsenic.

The next reference appears in 1891 when it is stated to have been serious in the western part of the Central District. In 1892 he stated, ‘but I am afraid that the steps taken have not been thorough enough to eradicate the disease. It is a complaint which entails much labour and careful attention’.


In 1893, reference is made to careful paring and dressing of the feet and the use of strong bluestone mixture, 1 oz. to the gallon of water.


The disease was referred to at the Conference of Chief Inspectors of Stock in Sydney in November 1874, and again in November 1889.


Although footrot continued to be discussed there was little really worthwhile advice that could be offered to sheep owners before the publication of the work of Beveridge and Gregory between 1934 and 1941. These workers had shown that there was more than one foot condition of sheep and that in one type at least, there was a specific organism involved. The foot lesions were separated into these three main groups:


1. Contagious footrot due to the specific organism, Fusiformis nodosus, and with which other organisms appeared to be associated.


2. Foot abscess due to a variety of soil and bowel organisms including Fusiformis necrophorus.


3. A number of foot lesions of lesser importance.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Footrot เป็นครั้งแรกในภาคใต้ของประเทศออสเตรเลียในรายงานประจำปีของสารวัตรแกะ (CJ วาเลนไทน์) สำหรับปีสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 1875 เขารายงาน: Footrot ได้แสดงให้เห็นตัวเองในบางส่วนของประเทศ ผ่านการแกะสู่ทางออกที่แข็งแกร่งของสารหนูในร่องที่พยายามประสบความสำเร็จในการลดการเกิดโรค กรดคาร์บอลิกแนะนำและได้รับการพยายามในอาณานิคมอื่น ๆ หลายคนเลือกที่ว่ามันเป็นอันตรายน้อยกว่าสารหนู. การอ้างอิงต่อไปปรากฏใน 1891 เมื่อมีการระบุว่าจะได้รับร้ายแรงในภาคตะวันตกของเขตภาคกลาง ในปี 1892 เขากล่าว "แต่ฉันกลัวว่าขั้นตอนดำเนินการยังไม่ได้รับอย่างละเอียดพอที่จะขจัดโรค มันเป็นเรื่องร้องเรียนที่ส่งผลแรงงานมากและความเอาใจใส่และระมัดระวัง. ในปี 1893 อ้างอิงจะทำให้ปอกเปลือกระวังและการแต่งกายของเท้าและการใช้ส่วนผสม bluestone แข็งแกร่ง 1 ออนซ์ แกลลอนของน้ำ. โรคที่ถูกอ้างถึงในการประชุมของหัวหน้าผู้ตรวจสอบสต็อกในซิดนีย์ในเดือนพฤศจิกายน 1874 และอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน 1889 ถึงแม้ว่า Footrot อย่างต่อเนื่องที่จะกล่าวถึงมีคำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คุ้มค่าจริงๆที่จะได้รับการเสนอให้กับเจ้าของแกะ ก่อนการตีพิมพ์ผลงานของเวริเกรกอรีระหว่าง 1934 และ 1941 คนงานเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นว่ามีมากกว่าหนึ่งเงื่อนไขเท้าของแกะและว่าในประเภทหนึ่งอย่างน้อยก็มีชีวิตเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับ แผลที่เท้าถูกแยกออกเป็นทั้งสามกลุ่มหลัก: 1 Footrot ติดต่อเนื่องจากการมีชีวิตที่เฉพาะเจาะจง fusiformis nodosus และมีชีวิตอื่น ๆ ที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้อง. 2 ฝีเท้าเนื่องจากความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตในดินและลำไส้รวมทั้ง fusiformis necrophorus ได้. 3 จำนวนของแผลที่เท้ามีความสำคัญน้อยกว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

footrot เป็นบันทึกแรกในออสเตรเลียใต้ในรายงานประจำปีของสารวัตรแกะ ( C.J . วาเลนไทน์ ) สำหรับปีสิ้นสุดวันที่ 31 ธันวาคม 1875 . เขารายงาน :

footrot ได้แสดงให้เห็นตัวเองในบางส่วนของประเทศ ผ่านแกะผ่านโซลูชั่นที่แข็งแกร่งของสารหนูใน troughs ที่พยายามประสบความสำเร็จในการลดโรค กรดคาร์บอลิกแนะนําและมีการพยายามในอาณานิคมอื่น ๆหลาย คน เลือก มันเป็น อันตรายน้อยกว่าสารหนู .

อ้างอิงถัดไปปรากฏใน 1891 เมื่อมันถูกระบุไว้จะได้รับร้ายแรงในส่วนตะวันตกของตำบลกลาง ในปี 1892 เขากล่าวว่า " แต่ผมกลัวว่าขั้นตอนยังไม่ละเอียดพอ ที่จะกำจัดโรคมันถูกร้องเรียน ซึ่งใช้แรงงานมากและระมัดระวัง '


ในราคาอ้างอิง คือ ให้ระวังแนวเขต และการแต่งกาย ของเท้า และใช้ส่วนผสม Bluestone แข็งแรง 1 ออนซ์ต่อแกลลอนน้ำ


โดนโรคเรียกประชุมหัวหน้าผู้ตรวจสอบของหุ้นในซิดนีย์ ในพฤศจิกายน 2417 และอีกครั้งในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1889

.แม้ว่า footrot อย่างต่อเนื่องที่จะกล่าวถึงมีคำแนะนำเล็ก ๆน้อย ๆที่คุ้มค่าจริงๆ อาจจะเสนอให้เจ้าของแกะก่อนการตีพิมพ์ผลงานของ เบเวอริดจ์ Gregory และระหว่างพ.ศ. 1941 . คนงานเหล่านี้ได้แสดงให้เห็นว่ามีมากกว่า 1 ฟุต สภาพแกะแล้วในประเภทหนึ่ง อย่างน้อย มีเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องแผลที่เท้าออกเป็นสามกลุ่มหลัก :


1 ติดต่อ footrot เนื่องจากสิ่งมีชีวิตเฉพาะ fusiformis nodosus , และกับที่สิ่งมีชีวิตอื่น ๆที่ปรากฏจะเชื่อมโยง


2 ฝีเท้า เนื่องจากความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตในดิน และปวดท้อง รวมทั้ง fusiformis necrophorus


3 หมายเลขของเท้าแผลน้อยกว่าความสําคัญ