The building is 184 ft high upto th

The building is 184 ft high upto the base of the figure of Victory, which is another 16 ft high. The groups of figures above the north porch represent Motherhood, Prudence and Learning. Surrounding the main dome are figures of Art, Architecture, Justice, Charity etc. The Memorial is situated on a 64 acres of land with the building covering 338 ft by 228ft.

The total cost of construction of this monument amounting to one crore, and five lakhs of rupees (Rs.1,05,00,000/-) was entirely derived from their voluntary subscriptions. The Architect entrusted with the design was W. Emerson. A pupil of William Burges, Emerson had first visited India almost forty years before. His early works in the sub- continent included the famous Crawford Markets in Bombay (now Mumbai) in 1865 and the splendid but incomplete All Saints Cathedral in Allahabad (1869-1893). In these and some other early projects Emerson experimented with medieval Gothic styles, in the manner of his teachers. But the design of his other great work in Allahabad, Muir College in 1873, is more eclectic. Drawing on Venetian, Egyptian and Deccani sources, this was one of the first essays in the Indo-Saracenic Movement. Like the contemporary Senate House in Madras (now Chennai) by R. F. Chisholm, it is a colourful and extravagant building, combining forms from the Islamic architecture of various regions with a European structure. Moving from British India to the princely state of Bhavnagar in Gujrat, Emerson continued in a similar way with the Takhtsingji Hospital (1879 - 93) and the Palace (1894 - 95). Here at the request of his patron, he introduced forms from Hindu architecture, such as corbelled arches.

Now based in England and approaching sixty, Emerson was clearly going to need an assistant, to supervise the construction of the building on site. The man appointed for this role was Vincent J. Esch. A generation younger than Emerson, Esch had like him, gone out to India at the start of his career and in 1899 he was appointed Assistant Engineer in the Bengal Nagpur Railway, a job which gave him much practical experience in large-scale construction and costings. In the New Year of 1902, Emerson engaged him to prepare a sketch of his original design for theVictoria Memorial and anxious to avoid any involvement of the Public Works Department, urged the Viceroy to put him in charge of the plan's implementation. More cautious, perhaps, Curzon seems to have tested Esch out with a couple of minor commissions. He employed him to design a Circuit House, bombarding him with advice to adopt the "simple old Italian style". At the same time, Esch prepared designs for the temporary Exhibition Building for the Delhi Durbar of 1903. In this case, consistent with his general plans for the Durbar, Curzon required something in the Mughal style, and he was pleased to find Esch compliant.

Even so, the appointment was not immediate. Building operations on the Memorial were slow to get started, and had not properly begun by the time Curzon left India at the end of 1905. They were then subject to further delays as his successors had less enthusiasm for this inherited scheme, and lengthy tests had to be made on the foundations. Meanwhile, the real break in Esch's career came in 1907 when he won the competition to design the Bengal Club, a prestigious building on a conspicuous site on Chowringhee. At the same time, he was concluding his service with the Bengal-Nagpur Railway by designing their new head office at Garden Reach. These two projects won him a reputation for capable design and efficient management, and launched him in private practice. By the time the construction of the Memorial began in earnest, in 1910, Esch had established himself as Calcutta's leading architect. He was then formally appointed the project's Superintending Architect. Esch's major clients in Calcutta included the Allahabad Bank, the Royal Calcutta Turf Club, and Duncan Brothers. From 1914 to 1921, he was also employed by the Nizam of Hyderabad, in an extensive reconstruction of the Nizam's capital. Esch designed numerous large public buildings in Hyderabad, including the Railway Station, the High Court, the City High School, and the Osmania Hospital.

Like many others, too, he could not help comparing the Memorial with the Taj Mahal. There is a certain resemblance with , more than the details mentioned which, lends the building a pervasive Indian character. It arises, first, from the material. From the very start, even before he expressed his views on its style, Curzon insisted that the Memorial should be built of white marble, and in the event the stone was brought from the same quarries in Makrana, Rajasthan, that supplied Shah Jahan. There is also a correspondence in the forms: the great dome, clustered with four subsidiary, octagonal domed chattris, the high portals, the terrace, and the domed corner towers. There is even some correspondence in the function: like Shah Jahan, Curzon conceived the building as a memorial to an Empress and as a powerful visual statement. This linking of the Mughal and British periods is sustained by the collection of exhibits within; and it is typical of the self-presentation of the late Raj, of which Curzon's Delhi Durbar and the whole Indo-Saracenic movement are further examples. In this context, the echo of the Taj Mahal need not have been an effect deliberately sought by the architect; but it is evident that Emerson greatly admired the Mughal masterpiece - a youthful lecture on it which he delivered to the RIBA in 1870 was a sustained panegyric.

A less desired similarity with the Taj Mahal was the length of time it took to build. Following the conception and design in 1901, construction of the substructure began in 1904. The visiting Prince of Wales laid a foundation stone in 1906, but it was a further four years before work on the superstructure got under way. On January 4, 1912, the Prince - now King George V - returned to inspect progress. In the preceding month in Delhi the royal visitor had been crowned Emperor, and in his speech on that occasion, he had announced the transfer of the capital to Delhi. Curzon had not foreseen this move and he much lamented it; it left his sanctum of the Empire high and dry in a provincial city even before it was completed. The work continued, but it was not until December 28, 1921 that another Prince of Wales came formally to open it. On the same tour, the Prince visited Hyderabad, where he saw Esch's buildings all but finished; and he inspected progress on the buildings in New Delhi, which already promised to surpass the Memorial in grandeur. Curzon's project had been overtaken by events.

If the Memorial's impact was diminished by delay, it was still a splendid gesture. Emerson's design was much enhanced by the sympathetic ornaments added by others. Vincent Esch's major contribution was the redesign of the foundations on innovative principles for which he was renowned, but he also supervised the production of the allegorical sculpture groups over the entrances and designed the elegant bridge on the north side, and the gates to the gardens. The gardens themselves were laid out by Lord Redesdale and Sir David Prain; their spaciousness and restraint emphasize the building's majesty. In the central hall, scenes from the life of the Queen were painted by Frank Salisbury, and the marble statue of the young Queen is by Sir Thomas Brock. A more elderly Queen in bronze by Sir George Frampton, sits enthroned on Esch's bridge, between narrative panels by Sir Goscombe Jhon. In the paved quadrangles and elsewhere around the building, other statues were added to commemorate Hastings, Cornwallis, Clive, Wellesley, and Dalhousie.

The Queen may have enjoyed their company, but whether these statues delivered an impartial history lesson, as Curzon had intended, successive generations may judge for themselves. Curzon himself seemed to consider impartiality achieved by the exhibition within, but equally approved the unambiguous message of the external ornaments.

"Much might be said about the external sculptures, one of which on the north side depicts a lion's head with water flowing out of it and passing into four troughs representing the four great Indian rivers - the Ganges, the Krishna, the Indus and the Jumuna - thus symbolising the life-giving work of Britain in India."

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาคารเป็น 184 ฟุตสูงสำหรับฐานของตัวเลขของชัยชนะ ซึ่งสูง 16 อีกฟุต กลุ่มของตัวเลขด้านบนระเบียงเหนือแทนมารดา รอบคอบ และเรียนรู้ รอบโดมหลักมีตัวเลขของศิลปะ สถาปัตยกรรม ความยุติธรรม การกุศลฯลฯ อนุสรณ์สถานตั้งอยู่บนเอเคอร์ 64 มีอาคารครอบคลุม 338 ฟุต โดยฟุต 228ต้นทุนรวมของการก่อสร้างอนุสาวรีย์นี้เกินหนึ่ง crore และห้า lakhs ของรูปี (Rs.1,05,00,000/-) ทั้งหมดรับมาจากการบอกรับเป็นสมาชิกที่สมัครใจ สถาปนิกกับการออกแบบถูก W. อีเมอร์สัน นักเรียนของ William Burges อีเมอร์สันได้เยี่ยมชมอินเดียแรกเกือบสี่สิบปีก่อน ผลงานแรก ๆ ในทวีปย่อยรวมตลาดครอฟอร์ดมีชื่อเสียงในบอมเบย์ (ตอนนี้มุมไบ) ในปี 1865 และวิหารนักบุญทั้งหมดสวยงาม แต่ไม่สมบูรณ์ใน Allahabad (งแมง-1893) เหล่านี้และโครงการอื่น ๆ ที่ต้น อีเมอร์สันเบื้องกับยุคกลางสไตล์โกธิค ในลักษณะของครูของเขา แต่การออกแบบของเขาดีงานอื่น ๆ ใน Allahabad, Muir วิทยาลัยใน 1873, eclectic มากขึ้น นี้วาดในเวนิส อียิปต์ และ Deccani เป็นหนึ่งในบทความแรกในการเคลื่อนไหวที่อินโด Saracenic เช่นบ้านวุฒิสภาร่วมสมัยในมาดราส (ตอนนี้เจนไน) โดย R. F. Chisholm มันจะมีสีสัน และแบบอาคาร รวมแบบฟอร์มจากสถาปัตยกรรมอิสลามของภูมิภาคต่าง ๆ ที่มีโครงสร้างแบบยุโรป ย้ายจากบริติชอินเดียไปรัฐเบฟเนการ์ใน Gujrat princely อีเมอร์สันต่อในโรงพยาบาล Takhtsingji (1879-93) และพาเลซ (1894-95) ที่นี่ที่ร้องขอของสมาชิกของเขา เขาแนะนำรูปแบบจากสถาปัตยกรรมฮินดู เช่นอาร์เชส corbelledตอนนี้อยู่ในอังกฤษ และกำลัง sixty อีเมอร์สันเกิดขึ้นอย่างชัดเจนต้องการผู้ช่วย การควบคุมการก่อสร้างอาคารบนไซต์ คนที่แต่งตั้งสำหรับบทบาทนี้ถูก Vincent J. Esch รุ่นที่อายุน้อยกว่าอีเมอร์สัน Esch ได้เช่นเขา ไปออก อินเดียที่เริ่มต้นของเขาสายอาชีพ และ 1899 เขาถูกแต่งตั้งผู้ช่วยวิศวกรในเบงกอลแน็กปูร์รถไฟ งานที่มากประสบการณ์จริงในการก่อสร้างขนาดใหญ่และราคาต้นทุนให้เขา ในวันปีใหม่ของ 1902 อีเมอร์สันหมั้นเขาเตรียมร่างออกแบบเดิมของเขา theVictoria อนุสรณ์ และกระตือรือร้นในการหลีกเลี่ยงการมีส่วนร่วมของหน่วยงานสาธารณะ กระตุ้นให้รอยให้เขารับผิดชอบการดำเนินงานของแผน ระมัดระวังมากขึ้น บางที คูร์ซอนน่าจะ ทดสอบ Esch ออกกับคู่ของค่าคอมมิชชั่นเพียงเล็กน้อย เขาจ้างเขาออกแบบเซอร์กิตเฮาส์ เคลื่อนลงมาเขาแนะนำ "เรื่องเก่าอิตาลีสไตล์" ในเวลาเดียวกัน Esch เตรียมออกแบบสำหรับอาคารนิทรรศการชั่วคราวสำหรับโพลีของ 1903 ในกรณีนี้ สอดคล้องกับแผนของเขาทั่วไปสำหรับดูร์ คูร์ซอนจำเป็นบางอย่างในแบบ Mughal และเขาสนุกไปตาม Eschถึงกระนั้น การนัดหมายได้ไม่ทันที ดำเนินงานอาคารอนุสรณ์มีช้าเริ่มต้น และไม่ถูกต้องเริ่ม โดยเวลาที่คูร์ซอนเหลืออินเดียจบ 1905 พวกเขาได้แล้วอาจ มีความล่าช้าที่เพิ่มเติมเป็นผู้สืบทอดของเขามีความกระตือรือร้นน้อยลงสำหรับโครงร่างนี้สืบทอด และทดสอบยาว ๆ ต้องทำในมูลนิธิ ในขณะเดียวกัน แบ่งจริงในอาชีพของ Esch มาในเศษ ๆ เมื่อเขาชนะการแข่งขันการออกแบบคลับเบงกอล เป็นวันที่คุณต้องสร้างไซต์เป้าบน Chowringhee ในเวลาเดียวกัน เขาถูกสรุปเขาบริการรถไฟแน็กปูร์เบงกอล โดยออกแบบสำนักงานใหญ่ของพวกเขาใหม่ที่เข้าถึงสวน โครงการเหล่านี้สองชนะเขามีชื่อเสียงสำหรับความสามารถในการออกแบบและการจัดการที่มีประสิทธิภาพ และเปิดตัวเขาในทางปฏิบัติส่วนตัว การก่อสร้างอนุสรณ์สถานเริ่มเอาจริงเอาจัง ใน 1910, Esch ได้ก่อตั้งตัวเองเป็นสถาปนิกชั้นนำของเมืองกัลกัตตา เขาได้แล้วอย่างเป็นกิจจะลักษณะรับสถาปนิก Superintending ของโครงการ ลูกค้าหลักของ Esch ในกาลกัตต้ารวม ธนาคาร Allahabad กาลกัตต้ารอยัลตฤณมัย และพี่ น้องดันแคน จาก 1914 ถึง 1921 เขายังถูกจ้าง โดย Nizam ของไฮเดอราบัด ในการฟื้นฟูอย่างละเอียดของ Nizam ทุน Esch มาหลายอาคารสาธารณะขนาดใหญ่ในไฮเดอราบัด สถานีรถไฟ ศาลสูง เมืองโรงเรียน และโรง พยาบาล Osmaniaเหมือนคนอื่น ๆ เกินไป เขาอาจไม่ได้เปรียบเทียบเมโมเรียลกับทัชมาฮา มีรูปด้วย มากกว่ารายละเอียดดังกล่าว ซึ่งยืดอาคารตัวอักษรอินเดียชุมชนที่แพร่หลาย เกิดขึ้น ก่อน วัสดุ จากจุดเริ่มต้นมาก ก่อนเขาแสดงมุมมองของเขาในสไตล์ของ คูร์ซอนยืนยันว่า ควรจะสร้างอนุสรณ์หินอ่อนสีขาว และในกรณีที่มีนำหินจาก quarries เดียวใน Makrana รัฐราชสถาน ที่ใส่ Shah Jahan มีการติดต่อในแบบฟอร์ม: โดมดี จับกลุ่มกับ 4 บริษัทในเครือ chattris แปดเหลี่ยม domed พอร์ทัลสูง ระเบียง และที่ domed มุมเสา มีบางสื่อสารในการทำงาน: เช่น Shah Jahan คูร์ซอนรู้สึกอาคารอนุสรณ์เป็นจักรพรรดินี และ เป็นคำสั่งแสดงผลมีประสิทธิภาพ นี้เชื่อมโยงรอบ Mughal และอังกฤษจะยั่งยืน โดยการรวบรวมจัดแสดงภายใน และมันเป็นปกติของตนเองของราชสาย ของคูร์ซอนที่ดูร์เดลีและเคลื่อนไหว Saracenic อินโดทั้งหมดเป็นตัวอย่างเพิ่มเติม ในบริบทนี้ สะท้อนของเฟทต้องไม่มีผลการค้นหาโดยเจตนา โดยสถาปนิก แต่ก็เห็นได้ชัดว่า อีเมอร์สันมากชื่นชมผลงานชิ้น Mughal - ความอ่อนเยาว์ที่เขาส่งไป RIBA ศาสตร์บรรยายเป็นบทสดุดี sustainedน้อยต้องการความยาวของเวลาที่ใช้ในการสร้างคล้ายกับทัชมาฮา ต่อความคิดและออกแบบใน 1901, substructure การก่อสร้างเริ่มขึ้นในปี 2447 เยี่ยมชมปริ๊นซ์ออฟเวลส์วางหินมูลนิธิ 1906 แต่มันก็เป็นสี่ปีก่อนที่จะทำงานบนโครงสร้างส่วนบนที่มีอยู่ บน 4 มกราคม ซาวน่า เจ้าชาย -ตอนนี้ King George V - ส่งกลับเพื่อตรวจสอบความคืบหน้า ในเดือนก่อนหน้าในเดลลี ชมรอยัลได้รับมงกุฎจักรพรรดิ และในคำพูดของเขาครั้งนั้น เขาได้ประกาศโอนย้ายเมืองหลวงสู่เดลี คูร์ซอนมี foreseen ย้ายนี้ และเขา lamented มากมัน ซ้ายของเขาซังตุมของจักรวรรดิแห้งสูงในเมืองจังหวัดก่อนที่ทำให้เสร็จ ต่อการทำงาน แต่ไม่ถึง 28 ธันวาคม 1921 ที่อื่นปริ๊นซ์ออฟเวลส์มาอย่างเป็นกิจจะลักษณะเพื่อเปิด ทัวร์เดียวกัน เจ้าชายชมไฮเดอราบัด ที่เห็นอาคารของ Esch ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว และเขาตรวจสอบความคืบหน้าอาคารในนิวเดลี ที่แล้วสัญญาว่า จะเกินอนุสรณ์ในรู้สึก โครงการของคูร์ซอนได้ถูก overtaken โดยเหตุการณ์หากผลกระทบของอนุสรณ์สถานลดลง โดยความล่าช้า ก็ยังคงรูปแบบลายเส้นที่สวยงาม ออกแบบของอีเมอร์สันถูกปรับปรุง โดยประดับเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเพิ่มมาก Vincent Esch ส่วนใหญ่ถูกออกแบบรากฐานหลักการใหม่ ๆ ที่เขามีชื่อเสียง แต่เขายังแบบมีผู้สอนการผลิตของกลุ่มประติมากรรม allegorical กว่าทางเข้า และออกแบบสะพานสวยงามบนฝั่งเหนือ และประตูสู่สวน สวนตัวเองถูกวาง โดยพระเจ้า Redesdale และ Sir David Prain กว้างขวางและความยับยั้งชั่งใจของพวกเขาเน้นการสร้างพระ ในศาลากลาง ฉากจากชีวิตของพระราชินีถูกวาด โดย Frank ซอลส์บรี และรูปปั้นหินอ่อนของราชินีหนุ่ม โดย Sir Thomas อม พระราชินีผู้สูงอายุขึ้นในบรอนซ์โดยเซอร์จอร์จ Frampton ตั้ง enthroned อยู่บนสะพานของ Esch ระหว่างแผ่นบรรยายโดย Jhon ที่รัก Goscombe Quadrangles ปู และอื่น ๆ รอบ รูปปั้นอื่น ๆ ถูกเพิ่มศึกเฮสติ้งส์ Cornwallis ไคลฟ์ เวลเลสเลย์ และดัลเฮาซีราชินีอาจมีชื่อบริษัทของพวกเขา แต่ว่ารูปปั้นเหล่านี้ส่งบทความประวัติกลาง เหมือนคูร์ซอนมี รุ่นต่อ ๆ มาอาจตัดสินด้วยตนเอง คูร์ซอนเองดูเหมือนจะ พิจารณาเมตตาโดยนิทรรศการภายใน แต่อนุมัติข้อความชัดเจนของเครื่องประดับภายนอกเท่า ๆ กัน"มากอาจจะกล่าวเกี่ยวกับประติมากรรมภายนอก ที่ด้านทิศเหนือมีภาพหัวสิงโตที่น้ำไหลลงมา และผ่านเข้าสู่ troughs สี่แทนสี่ดีอินเดียแม่น้ำ - แม่น้ำคงคา กฤษณะ เอยูรเว และ Jumuna - symbolising จึง ทำให้ชีวิตของอังกฤษในอินเดีย"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นอาคารสูงไม่เกิน 184 ฟุต ฐานของตัวเลขของชัยชนะ ซึ่งเป็นอีก 16 ฟุตสูง กลุ่มของตัวเลขข้างบนระเบียงทิศเหนือแสดงความเป็นแม่ ความรอบคอบ และการเรียนรู้ รอบโดมหลักตัวเลขของศิลปะ สถาปัตยกรรม ความยุติธรรม การกุศล ฯลฯ อนุสรณ์ตั้งอยู่บน 64 ไร่ของที่ดินที่มีอาคารที่ครอบคลุม 338 ฟุตโดย 228ft .

ต้นทุนรวมของการก่อสร้างอนุสาวรีย์นี้เป็นหนึ่งในห้าของ crore และ lakhs รูปี ( rs.1,05, , 000 / - ) คือทั้งหมดที่ได้มาจากของพวกเขาโดยการสมัครสมาชิก สถาปนิกที่ได้รับมอบหมายกับการออกแบบดับเบิลยูเอเมอร์สัน ลูกศิษย์ของวิลเลี่ยมเบิร์ก , Emerson ได้เยือนอินเดียเกือบสี่สิบปีมาแล้วเขาเริ่มต้นทำงานในทวีปย่อย - รวมมีชื่อเสียงครอว์ฟอร์ดตลาดในอินเดีย ( มุมไบ ) ในปี 1865 และหรูหราแต่ไม่สมบูรณ์ทั้งหมดเซนต์สโบสถ์ในแอลลาบัด ( 1869-1893 ) ในเหล่านี้ และบางต้นอื่น ๆ โครงการ เอ็มเมอร์สัน ทดลองกับรูปแบบโกธิคยุคกลางในลักษณะของครูของเขา แต่การออกแบบงานที่ดีอื่น ๆใน Allahabad วิทยาลัยในมัวร์ , 1873 , eclectic เพิ่มเติมรูปวาดในเวนิส , อียิปต์และแหล่ง deccani , นี้เป็นหนึ่งในบทความแรกในการเคลื่อนไหว saracenic อินโด . ชอบบ้านวุฒิสภาร่วมสมัยใน Madras ( เจนไน ) โดย อาร์ เอฟ ชิโซล์ม เป็นสีสัน และฟุ่มเฟือยอาคารรวมแบบฟอร์มจากสถาปัตยกรรมอิสลามในภูมิภาคต่าง ๆที่มีโครงสร้างในยุโรปย้ายจากอังกฤษอินเดียรัฐเจ้าของ Bhavnagar ในคุชราต , Emerson อย่างต่อเนื่องในลักษณะที่คล้ายคลึงกับโรงพยาบาล takhtsingji ( 1879 - 93 ) และวัง ( 1894 - 95 ) มาที่นี่ ตามคำขอของลูกค้าของเขา เขาได้แนะนำรูปแบบจากฮินดูสถาปัตยกรรม เช่น corbelled โค้ง

ตอนนี้อยู่ในอังกฤษ และใกล้หกสิบ เอเมอร์สันอย่างชัดเจนจะต้องมีผู้ช่วยดูแลการก่อสร้างอาคารบนเว็บไซต์ ชายที่ได้รับการแต่งตั้งสำหรับบทบาทนี้ วินเซนต์เจ. เอช . รุ่นน้องกว่า เอเมอร์สัน เอชได้เหมือนเขา ไปอินเดียที่เริ่มอาชีพของเขาและใน 1899 เขาได้แต่งตั้งผู้ช่วยวิศวกรในรถไฟ Nagpur เบงกอล , งานที่ให้เขามากประสบการณ์ในงานก่อสร้างขนาดใหญ่ และ costings . ในปี 1902 ใหม่ ,อีเมอร์สันหมั้นเขาเตรียมการร่างการออกแบบเดิมของเขาเพื่อรำลึกถึง thevictoria และกังวลเพื่อหลีกเลี่ยงการใด ๆที่เกี่ยวข้องของกรมโยธาธิการให้อุปราชให้เขารับผิดชอบในการดำเนินงานของแผน ระมัดระวังมากขึ้นบางที Curzon ดูเหมือนจะทดสอบเอชกับคู่ของค่าเล็กน้อย เขาจ้างเขาออกแบบวงจรแบบบ้านที่มีเขาแนะนําอุปการะง่ายเก่าสไตล์อิตาลี " ในเวลาเดียวกัน , เอชเตรียมออกแบบอาคารนิทรรศการชั่วคราวในนิวเดลี ดูร์บาร์ของ 1903 . ในกรณีนี้ สอดคล้องกับแผนของเขาทั่วไปใน ดูร์บาร์เคอร์ซันต้องการอะไร , ในสไตล์โมกุล และเขายินดีที่จะพบกับเอชตาม

ยังไงนัดได้ทันทีอาคารปฏิบัติการในความทรงจำได้ช้าในการเริ่มต้น และไม่ได้ถูกเริ่มโดยเวลา Curzon ออกจากอินเดีย ในตอนท้ายของ 1905 จากนั้นความล่าช้าต่อไปเป็นผู้สืบทอดของเขามีความกระตือรือร้นน้อยกว่านี้สืบทอดโครงการและการทดสอบที่ยาวได้ บนพื้นฐาน ในขณะเดียวกันพักจริงในอาชีพของ เอช เซอ มาใน 1907 เมื่อเขาชนะการแข่งขันการออกแบบคลับเบงกอล เป็นอาคารที่มีชื่อเสียงในเว็บไซต์เด่นบน chowringhee . ในเวลาเดียวกัน เขาสรุปบริการของเขากับรถไฟใน Nagpur เบงกอลโดยการออกแบบสำนักงานใหญ่ของพวกเขาใหม่ที่สวนถึง ทั้งสองโครงการจะเขามีชื่อเสียงสำหรับการออกแบบความสามารถและการจัดการที่มีประสิทธิภาพและเปิดตัวในการปฏิบัติส่วนตัว โดยเวลาของการก่อสร้างอนุสรณ์สถานเริ่มอย่างจริงจังในปี 1910 , เอชได้จัดตั้งตัวเองเป็น กัลกัตตา เป็นผู้นำของสถาปนิก เขาได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการของอำนวยการโครงการสถาปนิก เอชเป็นหลัก ลูกค้าในเมืองกัลกัตตารวม Allahabad ธนาคาร สโมสรราชตฤณมัยกัลกัตตา และ ดันแคน พี่น้อง จาก 2457 ถึง 1921เขาถูกจ้างโดย Nizam ของไฮเดอราบัด ในการฟื้นฟูที่กว้างขวางของเมืองหลวงของนิแซม เอชออกแบบหลายอาคารสาธารณะขนาดใหญ่ในไฮเดอราบัด รวมทั้งสถานีรถไฟ ศาลเมือง โรงเรียน และโรงพยาบาล Osmania

เหมือนคนอื่น ๆด้วย เขาไม่อาจช่วยเปรียบเทียบที่ระลึกกับทัชมาฮาล มีความคล้ายคลึงกับมากกว่ารายละเอียดที่กล่าวถึงซึ่งยืมอาคารเป็นเส้นแบ่งพรมแดนอินเดียละคร มันเกิดขึ้น ก่อน จากวัสดุ จากจุดเริ่มต้นมาก แม้กระทั่งก่อนที่เขาจะแสดงมุมมองของเขาในลักษณะของ เคอร์ซันยืนยันว่า อนุสรณ์สถาน ควรจะสร้างขึ้นจากหินอ่อนสีขาว และในกรณีที่หินถูกนำมาจากเหมืองเดียวกันใน Makrana รัฐราชสถานที่จัด Shah Jahan .ยังมีการติดต่อในรูปแบบ : โดมใหญ่กับย่อยแบบสี่เหลี่ยมสูง chattris โดม , พอร์ทัล , ระเบียง และ โดม มุมอาคาร มีแม้กระทั่งบางจดหมายในฟังก์ชัน : ชอบ Shah Jahan Curzon ตั้งครรภ์ สร้างเป็นที่ระลึกถึงพระมเหสีและเป็นภาพที่มีข้อความนี้การเชื่อมโยงของโมกุลและระยะเวลาที่อังกฤษจะยั่งยืนโดยคอลเลกชันของการจัดแสดงนิทรรศการภายใน มันเป็นปกติของตนเอง การนำเสนอของราจล่าช้า ซึ่ง เคอร์ซันของนิวเดลี ดูร์บาร์ และทั้งอินโด saracenic การเคลื่อนไหวเป็นตัวอย่างต่อไป ในบริบทนี้ เสียงสะท้อนของทัชมาฮาลไม่ต้องผลจงใจแสวงหาโดยสถาปนิก ;แต่จะเห็นว่า เอ็มเมอร์สัน ชื่นชมผลงานชิ้นเอก - โมกุล บรรยายอ่อนเยาว์นั้นซึ่งเขาส่งถึง riba ใน 1870 เป็นได้รับคำสรรเสริญ .

น้อยที่ต้องการความเหมือนกับทัชมาฮาลคือความยาวของเวลาที่ใช้ในการสร้าง ตามความคิดและการออกแบบใน 1901 , การก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานเริ่มขึ้นใน 1904 .การเยี่ยมชมของเจ้าชายแห่งเวลส์วางศิลาฤกษ์ในปี 1906 , แต่มันคืออีกสี่ปี ก่อนทำงานต่างๆ ได้ทาง 4 มกราคม 1912 เจ้าชาย - King George V - กลับมาเพื่อตรวจสอบความคืบหน้า ในเดือนพฤศจิกายนในนิวเดลีชมพระได้ครองตำแหน่งจักรพรรดิ และในสุนทรพจน์ของเขาในวันที่เขาได้ประกาศย้ายเมืองหลวงไปยังนิวเดลีเคอร์ซอนมิได้เล็งเห็นย้ายนี้และเขามาก เสียใจมัน มันเหลือคูหาของจักรวรรดิสูงและแห้ง ในเมืองจังหวัดยังไม่ทันเสร็จ ทำงานอย่างต่อเนื่อง แต่มันไม่ได้จนกว่าวันที่ 28 ธันวาคม 2464 ที่อื่นเจ้าชายแห่งเวลส์มาอย่างเป็นทางการเพื่อเปิดมัน ในทัวร์เดียวกัน เจ้าชายเข้าชม Hyderabad , ที่ซึ่งเขาเห็นอาคารเอชทั้งหมดแต่เสร็จ ;และเขาตรวจสอบความคืบหน้าในอาคารในนิวเดลีซึ่งสัญญาแล้วว่าจะเกินความทรงจำในความยิ่งใหญ่ Curzon โครงการถูกยึดครองโดยเหตุการณ์

ถ้าเป็นอนุสรณ์ ผลกระทบก็ลดลง โดยล่าช้าก็ยังคงมีท่าทางที่สวยงาม Emerson ออกแบบมากปรับปรุงตามขี้สงสารเครื่องประดับเพิ่มโดยคนอื่น ๆวินเซนต์เอชเป็นหลักผลงาน คือการออกแบบฐานรากบนนวัตกรรมหลักซึ่งเขาก็โด่งดัง แต่เขาก็ยังดูแลการผลิตของเปรียบเทียบกลุ่มประติมากรรมกว่าทางเข้า - ออกแบบหรูหราบนสะพานด้านเหนือ และประตูสวน สวนตัวเองถูกวางโดยพระเจ้า redesdale และเซอร์เดวิดข้อความ ;ของความกว้างขวางและความยับยั้งชั่งใจเน้นทรงของตึก ในโถงกลาง ฉากจากชีวิตของราชินีที่ถูกวาดโดยแฟรงค์ Salisbury และรูปปั้นหินอ่อนของราชินีสาว โดย เซอร์ โทมัส บร๊อค มีผู้สูงอายุมากขึ้น ราชินีในบรอนซ์โดยเซอร์จอร์จ แฟรมตั้น นั่งประทับบนเอชเป็นสะพานระหว่างแผงเล่าเรื่องครับ goscombe Jhonในจัตุรัสปูและที่อื่น ๆรอบอาคาร , รูปปั้นอื่น ๆเพิ่มเพื่อระลึกถึง เฮสติ้ง , Cornwallis ไคลฟ์ของเรา , และ Dalhousie

ราชินีอาจจะสนุกกับ บริษัท ของพวกเขา แต่ไม่ว่ารูปปั้นเหล่านี้ส่งบทเรียนประวัติศาสตร์ที่เป็นกลางเป็น Curzon มีวัตถุประสงค์ ต่อเนื่องรุ่นอาจตัดสินสำหรับตัวเองCurzon เองดูเหมือนจะพิจารณาความเป็นกลาง โดยนิทรรศการภายใน แต่ในทางกลับกัน ได้รับข้อความที่ชัดเจนของเครื่องประดับภายนอก

" อาจจะกล่าวเกี่ยวกับรูปปั้นภายนอก ซึ่งอยู่ทางด้านทิศเหนือ แสดงภาพหัวของสิงโตมีน้ำไหลออกมา และผ่านเป็นสี่รางน้ำแทนสี่สุดยอดอินเดียแม่น้ำ - คงคา , กฤษณะ ,แม่น้ำสินธุและ jumuna - ดังนั้น สัญลักษณ์แห่งชีวิตให้งานของอังกฤษในอินเดีย "
.