slightly as I stand self-consciousl

slightly as I stand self-consciously before her. I am beginning to wish I'd borrowed one of Kate's formal blazers rather than wear my navy blue jacket. I have made an effort and worn my one and only skirt, my sensible brown knee-length boots and a blue sweater. For me, this is smart. I tuck one of the escaped tendrils of my hair behind my ear as I pretend she doesn't intimidate me.

"Miss Kavanagh is expected. Please sign in here, Miss Steele. You'll want the last elevator on the right, press for the twentieth floor." She smiles kindly at me, amused no doubt, as I sign in.

She hands me a security pass that has VISITOR very firmly stamped on the front. I can't help my smirk. Surely it's obvious that I'm just visiting. I don't fit in here at all.

Nothing changes, I inwardly sigh. Thanking her, I walk over to the bank of elevators past the two security men who are both far more smartly dressed than I am in their well-cut black suits.

The elevator whisks me with terminal velocity to the twentieth floor. The doors slide open, and I'm in another large lobby - again all glass, steel, and white sandstone. I'm confronted by another desk of sandstone and another young blonde woman dressed impeccably in black and white who rises to greet me.

"Miss Steele, could you wait here, please?" She points to a seated area of white leather chairs.

Behind the leather chairs is a spacious glass-walled meeting room with an equally spacious dark wood table and at least twenty matching chairs around it. Beyond that, there is a floor-to-ceiling window with a view of the Seattle skyline that looks out through the city toward the Sound. It's a stunning vista, and I'm momentarily paralyzed by the view. Wow.

I sit down, fish the questions from my satchel, and go through them, inwardly curs-ing Kate for not providing me with a brief biography. I know nothing about this man I'm about to interview. He could be ninety or he could be thirty. The uncertainty is galling, and my nerves resurface, making me fidget. I've never been comfortable with one-on-one interviews, preferring the anonymity of a group discussion where I can sit inconspicuously at the back of the room. To be honest, I prefer my own company, reading a classic British novel, curled up in a chair in the campus library. Not sitting twitching nervously in a colos-sal glass and stone edifice.

I roll my eyes at myself. Get a grip, Steele. Judging from the building, which is too clinical and modern, I guess Grey is in his forties: fit, tanned, and fair-haired to match the rest of the personnel.

Another elegant, flawlessly dressed blonde comes out of a large door to the right. What is it with all the immaculate blondesIt's like Stepford here. Taking a deep breath, I stand up. "Miss Steele?" the latest blonde asks.

"Yes," I croak, and clear my throat. "Yes." There, that sounded more confident.

"Mr. Grey will see you in a moment. May I take your jacket?"

"Oh please." I struggle out of the jacket.

"Have you been offered any refreshment?"

"Um - no." Oh dear, is Blonde Number One in trouble?

Blonde Number Two frowns and eyes the young woman at the desk.

"Would you like tea, coffee, water?" she asks, turning her attention back to me.

"A glass of water. Thank you," I murmur.

"Olivia, please fetch Miss Steele a glass of water." Her voice is stern. Olivia scoots up immediately and scurries to a door on the other side of the foyer.

"My apologies, Miss Steele, Olivia is our new intern. Please be seated. Mr. Grey will be another five minutes."

Olivia returns with a glass of iced water.

"Here you go, Miss Steele."

"Thank you."

Blonde Number Two marches over to the large desk, her heels clicking and echoing on the sandstone floor. She sits down, and they both continue their work.

Perhaps Mr. Grey insists on all his employees being blonde. I'm wondering idly if that's legal, when the office door opens and a tall, elegantly dressed, attractive African-American man with short dreads exits. I have definitely worn the wrong clothes.

He turns and says through the door. "Golf, this week, Grey."

I don't hear the reply. He turns, sees me, and smiles, his dark eyes crinkling at the corners. Olivia has jumped up and called the elevator. She seems to excel at jumping from her seat. She's more nervous than me!

"Good afternoon ladies," he says as he departs through the sliding door.

"Mr. Grey will see you now, Miss

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เล็กน้อยเป็นผมยืน self-consciously ก่อนเธอ ผมเริ่มต้องมียืมเคทเป็นเสิ้อหนึ่ง แทนที่สวมใส่เสื้อน้ำเงินของฉัน ฉันได้ทำความพยายาม และสวมใส่ของฉันหนึ่ง และเฉพาะกระโปรง รองเท้าสีน้ำตาลเหมาะสมยาวเข่าของฉัน และเสื้อกันหนาวสีน้ำเงิน สำหรับฉัน นี้เป็นสมาร์ท ฉันเปิดหนึ่ง tendrils หลบหนีของผมหลังหูของฉันฉันทำเป็นเธอไม่ข่มขู่ฉัน"มิสคาวานอจห์ที่คาดไว้ กรุณาเข้าสู่ระบบที่นี่ นางสาว Steele คุณจะต้องร้านสุดท้ายในกดขวา สำหรับชั้นยี่สิบ" เธอยิ้มกรุณาที เราไม่มีข้อสงสัย เป็นฉันเข้าสู่ระบบเธอมือผมผ่านความปลอดภัยที่มีผู้เยี่ยมชมมากมั่นประทับด้านหน้า ฉันไม่สามารถช่วยฉันเกเร ย่อม เป็นที่ชัดเจนว่า ฉันเป็นเพียงแค่เยี่ยมชม ฉันไม่พอดีกับที่นี่เลยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง สองอย่างภายในถอนใจ ฉันยังเธอ เดินผ่านธนาคารของลิฟท์เลยทั้งสองคนความปลอดภัยที่มีคุณภาพมากขึ้นแต่งตัวกว่าผมในชุดสีดำของดีตัดลิฟต์ whisks ฉันกับความเร็วเทอร์มินัลชั้นยี่สิบ ประตูเลื่อนเปิด และผมอีกล็อบบี้ขนาดใหญ่ - อีกทั้งหมดแก้ว หินทรายเหล็ก และสีขาว ฉันกำลังเผชิญ โดยโต๊ะอื่นของหินทรายและอีกสีบลอนด์สาวแต่งตัวเครื่องขาวดำที่มาทักทายฉัน"นางสาว Steele คุณรอ.นี่ โปรด" เธอชี้ไปบริเวณที่นั่งของเก้าอี้หนังสีขาวหลังเก้าอี้หนัง เป็นกว้างขวางเป็นผนังกระจกกับโต๊ะไม้สีเข้มเท่า ๆ กันกว้างขวางเก้าอี้น้อยยี่สิบตรงรอบ ๆ ห้องประชุม นอกเหนือจากนั้น มีหน้าต่างชั้นเพดานที่ มีมุมมองของเส้นขอบฟ้าของซีแอตเทิลที่จะออกเมืองไปทางเสียง มันเป็น vista สวยงาม และฉันกำลังข้ามอัมพาต โดยมุมมอง ว้าวฉันนั่งลง ปลาคำถามจาก satchel ของฉัน และผ่านได้ สองอย่างภายใน curs-ing เคตไม่ให้ฉันกับประวัติย่อ ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับคนนี้ผมให้สัมภาษณ์ เขาอาจ ninety หรือเขาอาจจะสามสิบ ความไม่แน่นอนที่เป็น galling และเส้นประสาทของฉัน resurface ทำให้ฉัน fidget เราไม่ได้สะดวกสบายกับการสัมภาษณ์แพ็คเกจ ท่านที่ต้องการเปิดเผยของการสนทนากลุ่มที่ฉันสามารถนั่ง inconspicuously ด้านหลังของห้องพัก ที่จะซื่อสัตย์ ฉันชอบบริษัทของตัวเอง อ่านนวนิยายอังกฤษคลาสสิก โค้งขึ้นในเก้าอี้ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย ไม่นั่ง twitching คนในการแซล colos แก้วและหิน edificeผมม้วนตาที่ตัวเอง ได้รับกำ Steele ตัดสินจากอาคาร ซึ่งเป็นทางคลินิก และทันสมัยเกินไป ผมคิดว่า เป็นสีเทาใน forties ของเขา: พอดี tanned และ fair-haired ให้ตรงกับส่วนเหลือของบุคลากรอีกห้อง ไม่มีที่ติแต่งสีบลอนด์มาจากประตูใหญ่ทางด้านขวา มันคืออะไร มีทั้งหมดนฤมล blondesIt ของเช่น Stepford ที่นี่ การหายใจลึก ๆ ฉันยืนขึ้น "นางสาว Steele " บลอนด์ล่าสุดถาม"ใช่ ฉัน croak และล้างคอ "ใช่" มี ที่แต่เพียงแห่งยิ่งมั่นใจ"นายสีเทาจะเห็นคุณในช่วงนั้น อาจทำเสื้อของคุณ""โอ้ กรุณา" ฉันต่อสู้จากเสื้อนอก"ได้คุณได้นำเสนอเครื่องดื่มใด""อึม - ไม่" โอ้ รัก เป็นบลอนด์หมายเลขหนึ่งในปัญหาหรือไม่สีบลอนด์เลขสอง frowns และดวงตาหญิงสาวที่โต๊ะ"ไหมเช่นชา กาแฟ น้ำ" เธอถาม เปลี่ยนความสนใจของเธอให้ฉันกลับไป"แก้วน้ำ ขอขอบคุณคุณ ฉันเสียงฟู่ของการ"โอลิเวีย กรุณานำ Steele นางสาวแก้วน้ำ" เสียงของเธอตรง ๆ ได้ โอลิเวีย scoots ทันที และ scurries ไปประตูอีกด้านหนึ่งของเคาน์เตอร์รับการ"ฉันขอ โทษ นางสาว Steele โอลิเวียเป็นช่างเทคนิคฝึกหัดของเราใหม่ โปรดได้นั่ง นายสีเทาจะได้อีกห้านาที"โอลิเวียกลับกับแก้วน้ำเย็น"นี่คุณไป นางสาว Steele""ขอบใจ"สีบลอนด์เลขสอง marches ผ่านมาโต๊ะใหญ่ ส้นเท้าของเธอคลิ และห้องพักบนชั้นหินทราย เธออยู่ลง และพวกเขาทั้งสองทำงานบางทีสีเทานายรมย์พนักงานของเขาเป็นสีบลอนด์ ฉันสงสัยว่า เปล่า ๆ ถ้าเป็นกฎหมาย เมื่อคน African-American สูง ห้องแต่งตัว น่าสนใจและเปิดประตูสำนักงานกับสั้นกลัวออกจากกัน แน่นอนฉันได้สวมใส่เสื้อผ้าไม่ถูกต้องเขาเปิด และกล่าวว่า ประตู "กอล์ฟ สัปดาห์นี้ สีเทา"ฉันไม่ได้ยินการตอบ เขาเปิด เห็น ฉัน และรอยยิ้ม crinkling ที่มุมตามืด โอลิเวียได้ไปค่า และเรียกลิฟต์ เธอดูเหมือนว่าไปยัง excel ที่กระโดดจากที่นั่งของเธอ เธอเป็นประสาทมากขึ้นกว่าฉัน"ดีบ่ายผู้หญิง เขาว่า ตามเขาออกผ่านประตูบานเลื่อน"นายสีเทาจะเห็นคุณตอนนี้ พลาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เล็กน้อยขณะที่ผมยืนด้วยตัวเองก่อนที่จะมีสติของเธอ ผมเริ่มจะขอให้ฉันยืมหนึ่งของเคทเสื้ออย่างเป็นทางการมากกว่าสวมใส่กองทัพเรือของฉันแจ็คเก็ตสีฟ้า ฉันได้พยายามและการสวมใส่อย่างใดอย่างหนึ่งของฉันและกระโปรงเท่านั้นฉันสมเหตุสมผลรองเท้ายาวเข่าสีน้ำตาลและเสื้อยืดสีฟ้า สำหรับฉันนี้เป็นสมาร์ท ฉันเหน็บหนึ่งในไม้เลื้อยหนีของผมหลังใบหูของฉันเป็นฉันหลอกเธอไม่ได้ข่มขู่ฉัน. "วานากห์นางสาวคาดว่า. โปรดเข้าสู่ระบบที่นี่มิสสตีล. คุณจะต้องการลิฟท์ที่ผ่านมาทางด้านขวากดสำหรับ ชั้นที่ยี่สิบ. " เธอยิ้มมาที่ผมกรุณาขบขันไม่มีข้อสงสัยที่ผมเข้าสู่ระบบ. เธอมือฉันผ่านการรักษาความปลอดภัยที่มีผู้เยี่ยมชมมากประทับแน่นอยู่ด้านหน้า ฉันไม่สามารถช่วยรอยยิ้มของฉัน แน่นอนมันเห็นได้ชัดว่าฉันแค่เข้ามาเยี่ยมชม ฉันไม่พอดีกับที่นี่เลย. ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผมใจถอนหายใจ ขอบคุณเธอที่ฉันเดินไปยังธนาคารของลิฟต์ที่ผ่านมาทั้งสองคนรักษาความปลอดภัยที่มีทั้งที่ไกลมากขึ้นสวมใส่อย่างชาญฉลาดกว่าผมอยู่ในที่ดีของพวกเขาตัดชุดสูทสีดำ. ลิฟท์อุ้มฉันด้วยความเร็วปลายไปยังชั้นที่ยี่สิบ ประตูเลื่อนเปิดและฉันในล็อบบี้ขนาดใหญ่อีก - อีกครั้งแก้ว, เหล็กและหินทรายสีขาว ฉันเผชิญหน้ากับโต๊ะอีกด้วยหินทรายสีบลอนด์และหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่แต่งตัวไม่มีที่ติในสีดำและสีขาวที่สูงขึ้นไปทักทายผม. "นางสาว Steele คุณสามารถรอที่นี่ได้ไหม" เธอชี้ไปยังพื้นที่นั่งของเก้าอี้หนังสีขาว. เบื้องหลังเก้าอี้หนังเป็นห้องประชุมผนังกระจกที่กว้างขวางพร้อมโต๊ะไม้สีเข้มอย่างเท่าเทียมกันกว้างขวางและอย่างน้อยยี่สิบเก้าอี้จับคู่รอบ นอกเหนือจากนั้นมีหน้าต่างสูงจากพื้นถึงเพดานที่มีวิวเส้นขอบฟ้าของซีแอตเติที่มองออกไปผ่านเมืองไปทางเสียง มันเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามและฉันเป็นอัมพาตชั่วขณะโดยมุมมอง ว้าว. ฉันนั่งลงจับปลาคำถามจากกระเป๋าของฉันและไปถึงพวกเขาในใจ curs ไอเอ็นจีเคทไม่ให้ฉันด้วยประวัติโดยย่อ ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ฉันจะสัมภาษณ์ เขาอาจจะเก้าสิบหรือเขาอาจจะสามสิบ ความไม่แน่นอนคือการขูดขีดและเส้นประสาทของฉัน resurface ทำให้ฉันอยู่ไม่สุข ฉันไม่เคยได้สะดวกสบายด้วยการสัมภาษณ์หนึ่งในหนึ่งเลือกที่ตัวตนของการสนทนากลุ่มที่ฉันสามารถนั่งไม่สะดุดตาที่ด้านหลังของห้องพัก จะซื่อสัตย์ฉันชอบ บริษัท ของตัวเองอ่านนวนิยายอังกฤษคลาสสิก, ขดตัวอยู่บนเก้าอี้ในห้องสมุดมหาวิทยาลัย ไม่ได้นั่งกระตุกประหม่าในแก้ว Colos-sal และสิ่งปลูกสร้างหิน. ฉันกลอกลูกตาของฉันที่ตัวเอง ได้รับการจับสตีล ตัดสินจากอาคารซึ่งเป็นคลินิกเกินไปและทันสมัยผมคิดว่าเป็นสีเทาในวัยสี่สิบของเขาพอดีดำขำและยุติธรรมผมเพื่อให้ตรงกับส่วนที่เหลือของบุคลากร. อีกสง่างามสีบลอนด์แต่งตัวไม่มีที่ติออกมาจากประตูที่มีขนาดใหญ่ ขวา มันคืออะไรที่มีทั้งหมด blondesIt นฤมลเช่นสเต็ปที่นี่ การหายใจเข้าลึก ๆ ผมลุกขึ้นยืน "นางสาว Steele?" สีบลอนด์ล่าสุดถาม. "ใช่" ผมบ่นและล้างลำคอของฉัน "ใช่." มีที่ฟังความมั่นใจมากขึ้น. "นายสีเทาจะเห็นคุณในช่วงเวลา. ฉันอาจใช้เสื้อของคุณ?" "โอ้โปรด." ฉันต่อสู้ออกจากแจ็คเก็ต. "คุณได้รับการเสนอเครื่องดื่มใด ๆ ?" "อืม - ไม่". โอ้เป็นสีบลอนด์จำนวนหนึ่งในปัญหา? จำนวนสีบลอนด์สองขมวดคิ้วและตาหญิงสาวที่โต๊ะ. "คุณต้องการชา, กาแฟ, น้ำ?" เธอถามหันความสนใจของเธอกลับมาให้ฉัน. "แก้วน้ำ. ขอบคุณ" ฉันบ่น. "โอลิเวียโปรดเรียกนางสาวสตีลแก้วน้ำ." เสียงของเธอเป็นสเติร์น โอลิเวีย scoots ขึ้นมาทันทีและ scurries ไปที่ประตูในด้านอื่น ๆ ของห้องโถง. "ฉันขอโทษนางสาวสตีล, โอลิเวียเป็นเด็กฝึกงานใหม่ของเรา. จึงเรียนมานั่ง. นายสีเทาจะเป็นอีกห้านาที." โอลิเวียกลับมาพร้อมกับแก้ว น้ำเย็น. "นี่คุณไปมิสสตีล." "ขอบคุณ." จำนวนสีบลอนด์สองเดินไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ส้นเท้าของเธอคลิกและสะท้อนบนพื้นหินทราย เธอนั่งลงและพวกเขาทั้งสองต่อการทำงานของพวกเขา. บางทีนายสีเทายืนยันในพนักงานทุกคนของเขาเป็นสีบลอนด์ ฉันสงสัยเฉยถ้าเป็นกฎหมายเมื่อเปิดประตูสำนักงานและสูงแต่งตัวหรูหรา, มีเสน่ห์คนแอฟริกันอเมริกันที่มีทางออกสั้น dreads ฉันได้สวมใส่เสื้อผ้าที่แน่นอนที่ไม่ถูกต้อง. เขาหันและบอกว่าผ่านประตู "กอล์ฟสัปดาห์นี้สีเทา." ฉันไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ เขาหันเห็นฉันและรอยยิ้มดวงตาสีดำของเขา crinkling ที่มุม โอลิเวียได้กระโดดขึ้นและเรียกลิฟท์ เธอดูเหมือนจะเก่งในการกระโดดจากที่นั่งของเธอ เธอเป็นประสาทมากกว่าฉัน! "ผู้หญิงช่วงบ่ายดี" เขากล่าวในขณะที่เขาออก. ผ่านประตูบานเลื่อน"นายสีเทาจะเห็นคุณตอนนี้นางสาว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมยืน self-consciously เล็กน้อยก่อนเธอ ผมเริ่มอยากยืมของเคทอย่างเป็นทางการ blazers แทนที่จะสวมเสื้อสีน้ำเงินนาวี ฉันพยายามและสวมใส่หนึ่งของฉันและกระโปรงเท่านั้น ผมสีน้ำตาลยาวแค่เข่า รองเท้าที่เหมาะสม และเสื้อยืดสีฟ้า สำหรับผม นี่คือ สมาร์ท ฉันทักคนหนีต้นของผมหลังหูของฉัน ฉันแกล้งเธอไม่ได้ขู่ผม .

" คุณหนู Kavanagh คาดว่า กรุณาลงชื่อที่นี่ คุณสตีล . คุณจะต้องการให้ลิฟต์สุดท้ายบนขวา กดที่ชั้นยี่สิบ " เธอยิ้มละม่อม ฉันขำอย่างไม่ต้องสงสัย ผมลงชื่อ

เธอมือผมเป็นบัตรผ่านที่ผู้เข้าชมมากแน่นประทับบนหน้า ฉันไม่สามารถช่วย ยิ้มเยาะฉัน แน่นอน มันชัดเจนว่า ผมแค่แวะมาเยี่ยม ฉันไม่เหมาะกับที่นี่เลย

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงผมเข้ามาถอนหายใจ ขอบคุณที่เธอ ผมเดินมาขึ้นลิฟต์ผ่านสองด้านผู้ชายที่ทั้งไกลตัวดีกว่าผมในการตัดสูทดำ

ลิฟท์บางคนพุ่งเข้าฉันกับความเร็วปลายไปที่ชั้นยี่สิบ ประตูสไลด์เปิดและฉันในอีกขนาดใหญ่ล็อบบี้ - อีกทั้งหมด แก้ว เหล็ก และหินทรายขาวฉันเผชิญหน้ากับอีกโต๊ะหินทราย และอีกหนุ่มผมบลอนด์ผู้หญิงแต่งตัวไม่มีที่ติในสีดำและสีขาวที่โผล่มาทักทายฉัน

" มิส สตีล , คุณรอตรงนี้นะคะ ? " เธอชี้ไปยังที่นั่ง พื้นที่ของเก้าอี้หนังสีขาว

หลังเก้าอี้หนังเป็นกระจกกว้างขวาง กำแพงห้องประชุมโต๊ะไม้สีดำขนาดเท่า ๆ กัน และอย่างน้อยยี่สิบคู่ เก้าอี้แถวนอกเหนือจากนั้น มีพื้นถึงเพดานหน้าต่างที่มีมุมมองของซีแอตเทิเส้นขอบฟ้าที่ มองออกไปผ่านเมืองไปทางเสียง มันคือ Vista ที่สวยงามและฉันเป็นอัมพาตชั่วขณะ โดยมุมมอง ว้าว . . .

ผมนั่งปลา คำถามจากย่าม และผ่านพวกเขาภายในคำสาปไอเอ็นจีเคทเพื่อไม่ให้ฉันกับชีวประวัติโดยย่อ เรารู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนี้ที่ผมกำลังจะสัมภาษณ์เขาอาจเป็น 90 หรืออาจจะ 30 ความไม่แน่นอนคือ น่ารำคาญ และสมองของฉันทำงาน ทำให้ผมกระวนกระวาย . ผมไม่เคยได้รับความสะดวกสบายกับการสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัว เลือกที่ไม่เปิดเผยชื่อของกลุ่มการสนทนาที่ฉันสามารถนั่งสงบเสงี่ยม n อยู่ที่หลังห้อง บอกตามตรง ผมชอบบริษัทของผมเอง การอ่านอังกฤษแบบคลาสสิกนวนิยาย ขดในเก้าอี้ในมหาวิทยาลัยห้องสมุดไม่ได้นั่งกระตุกอย่างหงุดหงิดใน colos เกลือแก้ว และหิน ไม่ว่าจะ

ผมม้วนตาของฉันเอง ตั้งสติหน่อย สตีล . ดูจากตึก ซึ่งเป็นคลินิกเกินไปและทันสมัย ผมเดาว่า เกรย์คืออายุ 40 พอดี , ดำขำ , และยุติธรรมผมเพื่อให้ตรงกับส่วนที่เหลือของบุคลากร

อีกสง่างามไม่มีที่ติแต่งตัวสีบลอนด์ที่ออกมาจากประตูใหญ่ด้านขวามันคืออะไรทั้งหมด blondesit โอ่อ่าเหมือนสเต็พฟอร์ดที่นี่เลย สูดหายใจเข้าลึกๆ ฉันลุกขึ้นยืน " คุณสตีล” สีบลอนด์ล่าสุดถาม

" ใช่ " ผม . . . . และล้างคอของฉัน " . ใช่ นั่นฟังดูมั่นใจ

" คุณเกรย์จะเห็นคุณในช่วงเวลาที่ ฉันเอาเสื้อของคุณ ? "

" โอ้ " ฉันถีบออกจากเสื้อ

" คุณได้รับการเสนอเครื่องดื่มใด ๆ ? "

" เอ่อ . . . " โอ้คือผมบลอนด์จำนวนหนึ่งมีปัญหา

สีบลอนด์สองขมวดคิ้ว ดวงตาหญิงสาวที่โต๊ะ

" คุณชอบ ชา กาแฟ น้ำ ? เธอถาม เปลี่ยนความสนใจของเธอกลับมาให้ฉัน

" แก้วดื่มน้ำ ขอบคุณคุณ " ฉันบ่น

" โอลิเวีย กรุณาเรียกคุณสตีลของน้ำแก้วนึง " เสียงของเธออยู่ท้ายเรือ โอลิเวีย scoots ขึ้นทันทีและมาโผล่ไปยังประตูอีกด้านหนึ่งของห้องโถง

" ผมต้องขอโทษด้วยครับนางสาว สตีล โอลิเวียเป็นเด็กฝึกงานใหม่ของเรา โปรดนั่ง คุณเกรย์จะเป็นอีกห้านาที . "

โอลิเวียกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำแข็ง

" นี่ค่ะ คุณหนู สตีล "

" ขอบคุณ "

ผมบลอนด์หมายเลขสอง เดินขบวนไปที่โต๊ะขนาดใหญ่ ส้นสูงของเธอ คลิกและสะท้อนบนพื้นหินทราย เธอนั่งลงและพวกเขาทั้งสองยังคงทำงาน

บางทีคุณสีเทายืนยันทั้งหมดพนักงานของเขาเป็นสีบลอนด์ ผมสงสัยเฉยๆ ถ้าเป็นกฎหมาย เมื่อประตูออฟฟิศเปิด และสูง แต่งตัวอย่างหรูหรา , มีเสน่ห์ชาวอเมริกันคนสั้น กลัวออก ฉันต้องสวมเสื้อผ้าผิด

เขาหันและพูดผ่านประตู . กอล์ฟสัปดาห์นี้สีเทา "

ผมไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ เขาจะเห็นฉัน และยิ้ม ดวงตาของเขา crinkling ที่มุมโอลิเวียได้กระโดดขึ้นและเรียกลิฟต์ ดูเหมือนเธอจะเก่งในการกระโดดจากที่นั่งของเธอ เธอกังวลมากกว่าฉัน

" สวัสดีครับคุณผู้หญิง " เขาพูดขณะที่เขาออกผ่านประตูบานเลื่อน

" คุณเกรย์จะพบคุณตอนนี้ คุณ