However, there may be another expla

However, there may be another explanation for the relatively few assessments and intervention plans. Many nurses indicated that they normally do not discuss suicidality with patients if there are no appar- ent signs of suicidality. This raises the question of which signs should be apparent to make them ask about suicidality. Moreover, nurses sometimes feared thatdiscussingsuicidalitymayactuallytriggersuicidal thoughts and may increase suicidal intent and behav- ior. Some nurses mentioned that their patients focused on rehabilitation. This may have led these nurses to assumethatsuicidalitywouldnotbeanissueforthese patients, which is not necessarily a valid assumption becausesuicideriskincreasesimmediatelyafterhospi- tal discharge (Troister, Links, & Cutcliffe, 2008). Overall, it appears that nurses are reluctant to discuss suicidality when patients do not bring up the issue themselves. It seems they prefer to “let sleeping dogs lie,”ratherthanconsidertheconsequencesofavoiding the issue for a patient who is indeed suffering from suicidality. The nursing discipline is not the only discipline that appears to avoid discussing suicidality with at-risk patients. Similar results were reported among physi- cians (Feldman et al., 2007; Stoppe, Sandholzer, Huppertz,Duwe,&Staedt,1999).Feldmanetal.(2007) also mentioned the idea that talking about suicidal thoughts and behavior increases their severity. However, there is no evidence to support this idea (Williams, Noel, Cordes, Ramirez, & Pignone, 2002). Thelittleevidencethatdoesexistpointstotheopposite (Gouldetal.,2005).Moreover,thePractice Guideline for the Assessment and Treatment of Patients with Suicidal Behaviors states that discussing suicidality does not “plant the issue in the patient’s mind” (American Psy- chiatric Association, 2003, p. 19). Raising the topic
provides patients with an opportunity to express their feelings about suicidal thoughts and behaviors, which may in fact be a relief to them and make them feel understoodandrecognized.Itwouldbeworthwhileto investigate the motives of nurses who are reluctant to discuss suicidality with patients who do not bring up this issue themselves. Theonlyinternationaldata-basedpublicationonthe nurse’s role in assessing suicide risk to compare our guideline with is the Nurses’ Global Assessment of SuicideRisk(Cutcliffe&Barker,2004),whichisascale that enables quick assessment of suicide risk. Like our guideline, it is evidence based, but it does not discuss howinformationaboutthepatientisbestobtained,nor does it provide interventions that can be performed. There are some limitations that should be taken into consideration when interpreting the results of this study. First, the instances in which nurses were able to apply the complete guideline, that is, basic SA, advanced SA, and intervention plan, were few. As a result, not every nurse who participated in the pilot studyhadbeenabletoevaluatethecompleteguideline inclinicalpractice.Somenurseswhofilledintheques- tionnaire had not had the opportunity to use (all parts of) the guideline. Second, the group interviews did not allow for con- clusions based on consensus among the nurses. Some- times, it was clear that the majority of the nurses agreed with a particular statement, but other issues clearlyappliedtothespecificsituationofanindividual nurse.Anotheraspectofthegroupinterviewsthatmay have affected the results is that one group consisted almost entirely of a single team of nurses working at the same unit. Their team culture may have had a dis- proportionately large effect on the data, masking the opinion of individual nurses. Weconcludethatthepilotstudyshowsthepotential oftheguidelinetosupportnursesindiscussingsuicid- alitywithpatientsandinassessingsuiciderisk.Nurses who participated in the pilot study were positive in their advice to implement this guideline in mental health care.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไรก็ตาม อาจจะมีคำอธิบายอื่นสำหรับการประเมินผลและแผนการแทรกแซงค่อนข้างน้อย พยาบาลหลายบ่งชี้ว่า พวกเขาปกติไม่หารือ suicidality กับผู้ป่วยถ้ามีสัญญาณไม่เอนท์ appar ของ suicidality นี้เพิ่มคำถามที่สัญญาณควรจะชัดเจนให้สอบถามเกี่ยวกับ suicidality นอกจากนี้ พยาบาลบางครั้งกลัวความคิด thatdiscussingsuicidalitymayactuallytriggersuicidal และอาจเพิ่มความตั้งใจที่อยากฆ่าตัวตายและ behav ior พยาบาลบางกล่าวว่า ผู้ป่วยของพวกเขาเน้นการฟื้นฟูสมรรถภาพ นี้อาจมีนำพยาบาลเหล่านี้กับผู้ป่วย assumethatsuicidalitywouldnotbeanissueforthese ซึ่งไม่จำเป็นต้องปล่อยการทัล becausesuicideriskincreasesimmediatelyafterhospi อัสสัมชัญถูกต้อง (Troister ลิงค์ & Cutcliffe, 2008) โดยรวม ปรากฏว่า พยาบาลอยู่หารือ suicidality เมื่อผู้ป่วยไม่นำปัญหาตัวเองไม่ ดูเหมือนว่า พวกเขาต้องการ "ปล่อยให้สุนัขนอนอยู่ ratherthanconsidertheconsequencesofavoiding เป็นปัญหาสำหรับผู้ป่วยที่เป็นทุกข์แน่นอนจาก suicidality สาขาวิชาการพยาบาลไม่มีวินัยเท่านั้นที่ปรากฏขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการคุย suicidality กับผู้ป่วยที่มีความเสี่ยง มีรายงานผลที่คล้ายกันระหว่าง physi-cians (Feldman et al., 2007 Stoppe, Sandholzer, Huppertz, Duwe, & Staedt, 1999) Feldmanetal (2007) ยังกล่าวถึงความคิดที่พูดถึงความคิดอยากฆ่าตัวตายและลักษณะการทำงานเพิ่มความรุนแรง อย่างไรก็ตาม มีไม่มีหลักฐานสนับสนุนความคิดนี้ (วิลเลียมส์ Noel, Cordes, Ramirez, & Pignone, 2002) Thelittleevidencethatdoesexistpointstotheopposite (Gouldetal. 2005) นอกจากนี้ thePractice แนวทางการประเมินและการรักษาของผู้ป่วยที่ มีพฤติกรรมอยากฆ่าตัวตายระบุว่า คุย suicidality ไม่ "พืชปัญหาในจิตใจของผู้ป่วย" (ม.จว.อเมริกัน - chiatric สมาคม 2003, p. 19) เพิ่มหัวข้อprovides patients with an opportunity to express their feelings about suicidal thoughts and behaviors, which may in fact be a relief to them and make them feel understoodandrecognized.Itwouldbeworthwhileto investigate the motives of nurses who are reluctant to discuss suicidality with patients who do not bring up this issue themselves. Theonlyinternationaldata-basedpublicationonthe nurse’s role in assessing suicide risk to compare our guideline with is the Nurses’ Global Assessment of SuicideRisk(Cutcliffe&Barker,2004),whichisascale that enables quick assessment of suicide risk. Like our guideline, it is evidence based, but it does not discuss howinformationaboutthepatientisbestobtained,nor does it provide interventions that can be performed. There are some limitations that should be taken into consideration when interpreting the results of this study. First, the instances in which nurses were able to apply the complete guideline, that is, basic SA, advanced SA, and intervention plan, were few. As a result, not every nurse who participated in the pilot studyhadbeenabletoevaluatethecompleteguideline inclinicalpractice.Somenurseswhofilledintheques- tionnaire had not had the opportunity to use (all parts of) the guideline. Second, the group interviews did not allow for con- clusions based on consensus among the nurses. Some- times, it was clear that the majority of the nurses agreed with a particular statement, but other issues clearlyappliedtothespecificsituationofanindividual nurse.Anotheraspectofthegroupinterviewsthatmay have affected the results is that one group consisted almost entirely of a single team of nurses working at the same unit. Their team culture may have had a dis- proportionately large effect on the data, masking the opinion of individual nurses. Weconcludethatthepilotstudyshowsthepotential oftheguidelinetosupportnursesindiscussingsuicid- alitywithpatientsandinassessingsuiciderisk.Nurses who participated in the pilot study were positive in their advice to implement this guideline in mental health care.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่อาจจะมีคำอธิบายอื่นสำหรับการประเมินผลค่อนข้างน้อยและแผนการแทรกแซง พยาบาลหลายคนระบุว่าพวกเขาได้ตามปกติไม่ได้พูดคุยกับผู้ป่วย Suicidality หากไม่มีสัญญาณของกิจการ appar- Suicidality นี้ทำให้เกิดคำถามที่สัญญาณที่ควรจะเป็นที่ชัดเจนจะทำให้พวกเขาถามเกี่ยวกับ Suicidality นอกจากนี้บางครั้งพยาบาลกลัวความคิด thatdiscussingsuicidalitymayactuallytriggersuicidal และอาจเพิ่มความตั้งใจที่จะฆ่าตัวตายและพฤติกรรม IOR พยาบาลบางคนบอกว่าป่วยของพวกเขามุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูสมรรถภาพ เรื่องนี้อาจจะนำไปสู่พยาบาลเหล่านี้เพื่อ assumethatsuicidalitywouldnotbeanissueforthese ผู้ป่วยซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นสมมติฐานที่ถูกต้อง becausesuicideriskincreasesimmediatelyafterhospi- ปล่อยตาล (Troister เชื่อมโยงและ Cutcliffe 2008) โดยรวมก็ปรากฏว่าพยาบาลจะลังเลที่จะหารือเกี่ยวกับ Suicidality เมื่อผู้ป่วยที่ไม่ได้นำขึ้นปัญหาของตัวเอง ดูเหมือนว่าพวกเขาชอบที่จะ "ให้สุนัขนอนหลับอยู่" ratherthanconsidertheconsequencesofavoiding ปัญหาสำหรับผู้ป่วยที่เป็นจริงที่ทุกข์ทรมานจาก Suicidality วินัยพยาบาลไม่ได้เป็นเพียงระเบียบวินัยที่ปรากฏขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับผู้ป่วย Suicidality ที่มีความเสี่ยง ผลที่คล้ายกันได้รับรายงานในหมู่ cians กายภาพ (เฟลด์แมน, et al, 2007;. stoppe, Sandholzer, Huppertz, Duwe & Staedt, 1999). .Feldmanetal (2007) ยังกล่าวถึงความคิดที่ว่าพูดคุยเกี่ยวกับคิดฆ่าตัวตายและพฤติกรรมของพวกเขาเพิ่มความรุนแรง แต่มีหลักฐานที่จะสนับสนุนความคิดนี้ (วิลเลียมส์, Noel, คอร์ด, รามิเรซและ Pignone, 2002) Thelittleevidencethatdoesexistpointstotheopposite (Gouldetal., 2005) .Moreover, thePractice แนวทางการประเมินและการรักษาผู้ป่วยที่มีพฤติกรรมฆ่าตัวตายระบุว่าการอภิปรายไม่ Suicidality "ปลูกปัญหาในใจของผู้ป่วย" (อเมริกัน Psy- chiatric สมาคม 2003, น. 19) . เพิ่มหัวข้อให้ผู้ป่วยมีโอกาสที่จะแสดงความรู้สึกของพวกเขาเกี่ยวกับการคิดฆ่าตัวตายและพฤติกรรมซึ่งในความเป็นจริงอาจจะบรรเทาให้กับพวกเขาและทำให้พวกเขารู้สึก understoodandrecognized.Itwouldbeworthwhileto ตรวจสอบแรงจูงใจของพยาบาลที่มีความเต็มใจที่จะหารือเกี่ยวกับ Suicidality กับผู้ป่วยที่ไม่ได้ นำขึ้นปัญหานี้ด้วยตนเอง
Theonlyinternationaldata-basedpublicationonthe บทบาทของพยาบาลในการประเมินความเสี่ยงในการฆ่าตัวตายเพื่อเปรียบเทียบกับแนวทางของเราเป็นพยาบาลทั่วโลกประเมิน SuicideRisk (Cutcliffe และบาร์เกอร์, 2004), whichisascale ที่ช่วยให้การประเมินอย่างรวดเร็วของความเสี่ยงการฆ่าตัวตาย เช่นเดียวกับแนวทางของเราก็เป็นหลักฐานตาม แต่ก็ไม่ได้หารือ howinformationaboutthepatientisbestobtained หรือไม่ก็ให้การแทรกแซงที่สามารถดำเนินการ มีข้อ จำกัด บางอย่างที่ควรจะนำมาพิจารณาเมื่อการตีความผลการศึกษานี้มี ประการแรกกรณีที่พยาบาลก็สามารถที่จะใช้แนวทางที่สมบูรณ์แบบ, ที่อยู่, SA พื้นฐานขั้นสูง SA และวางแผนการแทรกแซงน้อย เป็นผลให้ไม่ได้พยาบาลที่เข้าร่วมในนักบิน studyhadbeenabletoevaluatethecompleteguideline inclinicalpractice.Somenurseswho สาย lledintheques- tionnaire ไม่ได้มีโอกาสที่จะใช้ทุก (ทุกส่วนของ) แนวทาง ประการที่สองการสัมภาษณ์กลุ่มไม่อนุญาตให้ clusions ทำาขึ้นอยู่กับมติในหมู่พยาบาล ครั้ง Some- มันเป็นที่ชัดเจนว่าส่วนใหญ่ของพยาบาลที่เห็นด้วยกับคำสั่งเฉพาะ แต่ปัญหาอื่น ๆ clearlyappliedtothespeci สาย csituationofanindividual nurse.Anotheraspectofthegroupinterviewsthatmay ส่งผลกระทบต่อผลการเป็นที่หนึ่งของกลุ่มประกอบด้วยเกือบทั้งหมดของทีมเดียวของพยาบาลที่ทำงานในหน่วยเดียวกัน วัฒนธรรมทีมของพวกเขาอาจจะมีปรากฏผลที่มีขนาดใหญ่เป็นสัดส่วนกับข้อมูลที่กำบังความเห็นของพยาบาลของแต่ละบุคคล alitywithpatientsandinassessingsuiciderisk.Nurses Weconcludethatthepilotstudyshowsthepotential oftheguidelinetosupportnursesindiscussingsuicid- ที่เข้าร่วมในการศึกษานำร่องเป็นบวกในคำแนะนำของเขาที่จะใช้แนวทางนี้ในการดูแลสุขภาพจิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อย่างไรก็ตาม อาจจะมีอีกคำอธิบายสำหรับการประเมินค่อนข้างน้อยและการวางแผนการทดลอง พยาบาลหลายคนพบว่าพวกเขาจะไม่หารือเกี่ยวกับ suicidality กับผู้ป่วย ถ้าไม่มี appar - ใช้สัญญาณของ suicidality . นี้เพิ่มคำถามที่ป้ายควรแจ้งให้ถามเกี่ยวกับ suicidality . นอกจากนี้พยาบาลบางครั้งกลัวความคิดและเจตนาฆ่าตัวตาย และอาจเพิ่ม thatdiscussingsuicidalitymayactuallytriggersuicidal behav - Wenzhou อาวุโส . มีพยาบาลบอกว่าคนไข้ที่เน้นการฟื้นฟูสมรรถภาพ นี้อาจจะนำพวกพยาบาลจะ assumethatsuicidalitywouldnotbeanissueforthese ผู้ป่วยซึ่งไม่จำเป็นจะต้องเป็น becausesuicideriskincreasesimmediatelyafterhospi - สมมติฐานที่ถูกต้องปล่อย Tal ( troister , การเชื่อมโยง , & cutcliffe , 2008 ) โดยรวมพบว่า พยาบาลจะไม่เต็มใจที่จะหารือ suicidality เมื่อผู้ป่วยไม่นำประเด็นนี้มาเอง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะชอบที่จะให้สุนัขนอน" ratherthanconsidertheconsequencesofavoiding ปัญหาสำหรับผู้ป่วยที่ทุกข์ทรมานจาก suicidality แน่นอน . วินัย พยาบาลไม่ได้เป็นเพียงวินัยที่ปรากฏเพื่อหลีกเลี่ยงการอภิปราย suicidality กับผู้ป่วยที่มีความเสี่ยง . ผลที่คล้ายกันได้รับรายงานท่ามกลางธรรมชาติ cians ( Feldman et al . , 2007 ; stoppe sandholzer huppertz duwe , , , , staedt & , 1999 ) feldmanetal .( 2007 ) ยังกล่าวถึงแนวคิดที่พูดถึงการคิดฆ่าตัวตายและพฤติกรรมเพิ่มความรุนแรงของพวกเขา อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานสนับสนุนความคิดนี้ ( Williams , Noel , สตริง , รามิเรซ & pignone , 2002 ) thelittleevidencethatdoesexistpointstotheopposite ( gouldetal . , 2005 ) นอกจากนี้