However, facing this Yun Che in fro

However, facing this Yun Che in front of him, who was as terrifying as a demon itself, Xiao Juetian basically did not dare to put any faith in luck. He even incomparably wished to end everything as quickly as possible. No matter if it was a good or bad outcome, at the very least, he would no longer have to live a life in constant fear. He once again growled. “No buts! Hurry and have him scram out here! If he doesn’t come, if there’s a need to drag him, then drag him over!”

Not long later, the people of Xiao Sect at the back scattered apart. Xiao Kuangyun staggered his steps, and was forcefully pulled over by a Xiao Sect Elder. Then, he was pushed in front of Xiao Juetian. With unsteady feet, Xiao Kuangyun instantly fell onto the ground. When he raised his head, he instantly saw a face that was a little familiar. After being stunned for a moment, his face instantly turned ashen. “Yun… Yun Che!”

Xiao Kuangyun’s hair was slightly ruffled, and his complexion was a little yellow. Evidently, he wasn’t really well-off in this period of time. Because, ever since the annihilation of Burning Heaven Clan, and finding out that Yun Che was that Xiao Che he did not put in his eyes that year and had even almost forgotten about, he had been living within a nightmare every single day. Currently, the moment he recognized Yun Che, it was as though he suddenly saw the devil of his dreams in broad daylight. He was frightened to the point where he had almost lost control of his bowels on the spot.

“Oh, Great Young Master Xiao, it’s been three years since we last met, yet you’re actually still able to remember me, a small figure in the Xiao Clan of Floating Cloud City. I sure am honored!” Yun Che looked at Xiao Kuangyun, and lightly gave a cold laugh. Three years ago, his hatred for Xiao Kuangyun had sunk deep into his bones; he hated that he was unable to grind his bones and scatter his ashes. However, currently, facing this person who was crawling on the ground like a dog, whose face was filled with fear, he was not furious, nor did he have the thrill of being able to collect the debt Xiao Kuangyun owed him that year. There was simply only a faint feeling of sorrow… That’s right. He could only blame himself back then for being too useless. A figure like him that could not even be compared to trash, was actually able to force him out of his own home, and caused grandfather and little aunt to suffer three years of bitter isolation… If back then, Chu Yueli was not present, the outcome, would have been even more unbearable.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไรก็ตาม ที่หันหน้าไปทางนี้ Yun Che เขา เป็นเป็นกลัวเป็นปีศาจตัวเอง เซียว Juetian โดยทั่วไปไม่กล้าใส่ใด ๆ ความเชื่อในโชค นอกจากนี้เขายังเหลือใจอยากจะจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด ไม่ ว่าถ้ามันดี หรือไม่ดีผล อย่างน้อย เขาจะไม่ต้องมีชีวิตที่ความหวาดกลัว เขา growled อีกครั้ง "ไม่ไม่ รีบ และมีเขา scram ที่นี่ ถ้าไม่มา ถ้ามีความจำเป็นการลากเขา แล้วลากเขาไป"ไม่นานต่อมา ท่านเซียวนิกายหลังกระจัดกระจายกัน เสี่ยว Kuangyun แปรผันของพระองค์ และถูกดึงประ โดยมีเซียวนิกายพี่ จากนั้น เขาถูกผลักหน้าเซียว Juetian ถ้าเท้า เซียว Kuangyun ทันทีล้มลงบนพื้นดิน เมื่อเขายกศีรษะของเขา เขาทันทีเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเล็กน้อย หลังจากถูกตะลึงครู่ ใบหน้าของเขาทันทีเปิดที่มณโฑหน้าขาว "ยุน... Che ยุน"ผมเซียว Kuangyun น่าระทึกใจเล็กน้อย และผิวของเขา สีเหลืองเล็กน้อย เด่นชัด เขาไม่ได้จริง ๆ ดีปิดในช่วงเวลานี้ เพราะ นับตั้งแต่การทำลายล้างกองทัพสวรรค์เขียน และหาที่ Yun Che Xiao Che ที่ เขาไม่ได้ใส่ตาของเขาในปีนั้น และเขาแม้เกือบลืมเกี่ยวกับ เขามาอยู่ในฝันร้ายทุก ๆ วัน ปัจจุบัน ในขณะที่เขารู้จัก Yun Che ก็ว่าเขาก็เห็นมารฝันของเขาเฝ้า เขาก็กลัวไปยังจุดที่เขาเกือบได้สูญเสียการควบคุมของลำไส้ของเขาในจุด“Oh, Great Young Master Xiao, it’s been three years since we last met, yet you’re actually still able to remember me, a small figure in the Xiao Clan of Floating Cloud City. I sure am honored!” Yun Che looked at Xiao Kuangyun, and lightly gave a cold laugh. Three years ago, his hatred for Xiao Kuangyun had sunk deep into his bones; he hated that he was unable to grind his bones and scatter his ashes. However, currently, facing this person who was crawling on the ground like a dog, whose face was filled with fear, he was not furious, nor did he have the thrill of being able to collect the debt Xiao Kuangyun owed him that year. There was simply only a faint feeling of sorrow… That’s right. He could only blame himself back then for being too useless. A figure like him that could not even be compared to trash, was actually able to force him out of his own home, and caused grandfather and little aunt to suffer three years of bitter isolation… If back then, Chu Yueli was not present, the outcome, would have been even more unbearable.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แต่หันหน้าไปทางนี้ Yun Che ในด้านหน้าของเขาซึ่งเป็นที่น่ากลัวเป็นปีศาจตัวเองเสี่ยว Juetian โดยทั่วไปไม่กล้าที่จะนำความเชื่อในโชคใด ๆ เขายังอยากเหลือใจที่จะจบทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วที่สุด ไม่ว่ามันจะเป็นผลดีหรือไม่ดีที่อย่างน้อยที่สุดเขาจะไม่ต้องมีชีวิตอยู่ในความหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง ครั้งหนึ่งเขาเคยคำรามอีกครั้ง "ไม่มี buts! รีบและมีเขาออกจากที่นี่ซิ! ถ้าเขาไม่ได้มาถ้ามีความจำเป็นที่จะลากเขาแล้วลากเขาไป! " ไม่นานต่อมาคนของเสี่ยวนิกายที่ด้านหลังกระจายออกจากกัน เสี่ยว Kuangyun เซขั้นตอนของเขาและถูกดึงอย่างแรงกว่าโดยพี่เสี่ยวนิกาย จากนั้นเขาได้รับการผลักดันในด้านหน้าของเสี่ยว Juetian กับเท้าไม่มั่นคงเสี่ยว Kuangyun ทันทีตกลงไปบนพื้นดิน เมื่อเขายกศีรษะของเขาทันทีที่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเล็กน้อย หลังจากที่ถูกตะลึงสำหรับช่วงเวลาที่ใบหน้าของเขาทันทีหันซีด "ยุนยุน ... เจ๊!" ผมเสี่ยว Kuangyun ก็น่าระทึกใจเล็กน้อยและผิวของเขาเป็นสีเหลืองเล็ก ๆ น้อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้จริงๆดีออกในช่วงเวลานี้ เพราะนับตั้งแต่การทำลายล้างของการเผาไหม้สวรรค์ตระกูลและหาว่าเจ๊ยุนก็คือว่าเสี่ยวเจ๊เขาไม่ได้ใส่ในดวงตาของเขาในปีนั้นและแม้เกือบจะลืมเรื่องที่เขาเคยอาศัยอยู่ภายในฝันร้ายทุกวันเดียว ปัจจุบันช่วงเวลาที่เขาได้รับการยอมรับ Yun เจ๊มันเป็นราวกับว่าเขาก็เห็นปีศาจในฝันของเขาในเวลากลางวันในวงกว้าง เขาก็กลัวไปยังจุดที่เขาได้หายไปเกือบควบคุมของลำไส้ของเขาในจุด. "โอ้, Great หนุ่มโทเสี่ยวก็ถูกสามปีนับตั้งแต่ที่เราพบกันที่ผ่านมา แต่คุณจริงยังคงสามารถที่จะจำผมได้เป็นตัวเลขที่มีขนาดเล็ก ในเสี่ยวแซ่ลอยตัวเมฆเมือง ฉันแน่ใจว่ารู้สึกเป็นเกียรติ! "ยุนเจ๊มองที่เสี่ยว Kuangyun และเบา ๆ ให้หัวเราะเย็น สามปีที่ผ่านมาความเกลียดชังของเขาสำหรับเสี่ยว Kuangyun จมลึกลงไปในกระดูกของเขา; เขาเกลียดที่เขาก็ไม่สามารถที่จะบดกระดูกของเขาและกระจายเถ้าถ่านของเขา อย่างไรก็ตามขณะนี้หันหน้าไปทางสมาชิกผู้นี้ที่ถูกคลานอยู่บนพื้นดินเหมือนสุนัขมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขาไม่ได้โกรธเขาก็ไม่ได้มีความตื่นเต้นของความสามารถในการเก็บหนี้เสี่ยว Kuangyun เป็นหนี้เขาในปีนั้น มีเพียงแค่เพียงความรู้สึกที่ลมแห่งความโศกเศร้า ... ที่เหมาะสม เขาเท่านั้นที่สามารถตำหนิตัวเองกลับมาแล้วสำหรับการเป็นไร้ประโยชน์มากเกินไป รูปเหมือนเขาว่าไม่สามารถที่จะนำมาเปรียบเทียบกับถังขยะเป็นจริงสามารถที่จะบังคับให้เขาออกไปจากบ้านของตัวเองและก่อให้เกิดคุณปู่และป้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะประสบสามปีของการแยกขม ... ถ้ากลับมาแล้วชู Yueli ไม่ได้อยู่ที่ ผลที่จะได้รับแม้กระทั่งทนไม่ได้มากขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อย่างไรก็ตาม หันนี้ยุนเชต่อหน้าเขา ที่น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจนั่นเอง เสี่ยว juetian โดยทั่วไปไม่กล้าใส่ใด ๆ ความเชื่อในโชค เขายังเหลือใจ อยากจะจบทุกอย่างให้เร็วที่สุด ไม่ว่าถ้ามันเป็นผลดี หรือ ไม่ดี อย่างน้อยที่สุด เขาจะไม่ต้องใช้ชีวิตในความกลัวคงที่ เขาอีกครั้ง ร้อง " ไม่มีแต่ ! รีบเขาไปจากที่นี่ ถ้าเขาไม่ได้มา ถ้าจำเป็นต้องลากเขาแล้วลากเขามา "ต่อมาไม่นาน คนเสี่ยว นิกายที่กลับกระจัดกระจายออกจากกัน เสี่ยว kuangyun โงนเงนตามขั้นตอนของเขา และถูกบังคับดึง โดยมีเสี่ยวนิกายผู้อาวุโส แล้วเขาก็ผลักหน้าเสี่ยว juetian . เท้าไม่มั่นคง เสี่ยว kuangyun ทันทีหล่นลงบนพื้นดิน . เมื่อเขายกศีรษะของเขา เขาได้เห็นใบหน้าที่เล็ก ๆน้อย ๆที่คุ้นเคย หลังจากอึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดทันทีเปิด . " ยุน . . . ยุนเช ! "เสี่ยว kuangyun ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย และผิวของเขาก็น้อยสีเหลือง เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ใช่คนรวยในช่วงเวลานี้ เพราะ ตั้งแต่ การทำลายล้างเผาเผ่าสวรรค์ และพบว่ายุนเชว่าเสี่ยวเช เขาไม่ได้ใส่ในดวงตาของเขาในปีนั้น และมีแม้กระทั่งเกือบจะลืมเขาได้อาศัยอยู่ภายในฝันร้ายทุกวันเลย ในปัจจุบัน ขณะนี้เขาได้รับการยอมรับยุนเช ราวกับว่าเขาก็เห็นปีศาจในฝันกลางวันแสกๆ เขาตกใจกับเรื่องที่เขาเกือบจะสูญเสียการควบคุมจิตใจของเขาในจุดที่" โอ้ เสี่ยว คุณชายใหญ่ มันก็ 3 ปีแล้วนะตั้งแต่เราเจอกันครั้งสุดท้าย แต่คุณก็ยังสามารถที่จะจำฉันได้ รูปเล็ก ๆในเมืองเสี่ยวตระกูลลอยเมฆ ฉันแน่ใจว่า รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง " ยุนอึนมองเสี่ยว kuangyun และหัวเราะเบาๆ ให้เย็น สามปีที่ผ่านมา ความเกลียดชัง เสี่ยว kuangyun จมลงไปลึกเข้าไปในกระดูกของเขา เขาเกลียด ที่เขาไม่สามารถบดกระดูกของเขาและเอาเถ้ากระดูกของเขา อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ ซึ่งคนที่กำลังคลานบนพื้นเหมือนหมา ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว เขาไม่ได้โกรธ หรือเขามีความตื่นเต้นที่จะเก็บหนี้เสี่ยว kuangyun เป็นหนี้เขาในปีนั้น มีเพียงแค่เป็นลม รู้สึกเศร้า . . . . . . . ใช่แล้ว เขาได้แต่โทษตัวเอง กลับแล้วก็ไร้ประโยชน์ รูปเหมือนที่เขาไม่อาจจะเทียบกับขยะ ก็สามารถที่จะบังคับให้เขาออกจากบ้านของเขาเอง และทำให้คุณตาและป้านิดต้องสามปีของขมแยก . . . . . . . ถ้าตอนนั้น ชู YUELI ไม่ได้ปัจจุบันผล น่าจะทนกว่า