1.1.4 CULTURAL CREATIVITY AND INNOV

1.1.4 CULTURAL CREATIVITY AND INNOVATION
Critics of the creative industries agenda, and a fortiori of creative economy thinking, find that the terms tend to blur the boundaries between “creativity” in a very general sense and the expressive qualities that characterize cultural goods and services. They also find that the term “creativity” is used far too broadly. It is true of course that the term “creativity” itself has always been open to multiple definitions, and there have never been as many as there are today. Even in the domain of psychology, where individual creativity has been most widely studied, there is little agreement as to its nature and precise location, or whether it is an attribute of people or a process.
In a recent variant of creative economy thinking, some argue that the cultural and creative industries not only drive growth through the creation of value, but have also become key elements of the innovation system of the entire economy. According to this viewpoint, their primary significance stems not only from the contribution of creative industries to economic value, but also from the ways in which they stimulate the emergence of new ideas or technologies, and the processes of transformative change.
The creative economy should be seen, therefore, “as a complex system that derives its ‘economic value’ from the facilitation of economic evolution – a system that manufactures attention, complexity, identity and adaptation though the primary resource of creativity.” In this view, the cultural and creative industries are trailblazers, nurturing overarching societal dispositions which stimulate creativity and innovation, working to the benefit of all. Critics point out, however, that the mechanisms enabling this creativity to radiate are never clearly identified, although it seems entirely plausible that cultural expressions can be a source of ideas, stories and images that can be reproduced in other forms in different economic sectors. Recent analyses of input-output tables find only weak evidence that firms with supply chain links to firms in the creative industries are more innovative than those with no such links, but say nothing about what takes place in these engagements, and hence offer no clues as to causality. It may simply be that more innovative firms buy more creative industry inputs, such as design, branding or advertising.
It is difficult to argue, therefore, that all aspects of economic, social or political creativity are generated uniquely – or even principally – by cultural and creative industry processes themselves. For this reason, the term ‘creative economy’ will be used in this Report to privilege activities involving cultural creativity and/or innovation. The bulk of the case studies and examples are therefore drawn from activities that could be also classified as cultural industries in order to uncover the increasingly symbiotic relationships between culture, economy and place. The emancipatory social potential of the latter is implicit in their very constitution and the wellspring of expression is itself a means to forms of liberation. This potential cannot be separated from factors that underpin the success of the creative industries in purely economic terms.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1.1.4 วัฒนธรรมความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมนักวิจารณ์ของวาระการประชุมอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ และ fortiori ความคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ พบว่า เงื่อนไขมักจะ เบลอขอบระหว่าง "ความคิดสร้างสรรค์" ในความรู้สึกโดยทั่วไปและคุณสมบัติที่แสดงออกทางวัฒนธรรมสินค้าและบริการที่ พวกเขายังพบว่า มีใช้คำว่า "สร้างสรรค์" อย่างกว้างขวางเกินไป มันเป็นความจริงแน่นอนที่คำว่า "สร้างสรรค์" ตัวเองเสมอแล้วเปิดหลายข้อกำหนด และไม่เคยมีเป็นจำนวนมากเช่นมีวันนี้ แม้ในโดเมนของจิตวิทยา ที่สร้างสรรค์แต่ละได้รับกันอย่างแพร่หลายศึกษา มีข้อตกลงเล็กน้อยตามธรรมชาติความแม่นยำตำแหน่ง หรือไม่ ว่าจะเป็นแอตทริบิวต์ของคนหรือกระบวนการ ในตัวแปรล่าคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ บางคนโต้เถียงว่า อุตสาหกรรมวัฒนธรรม และความคิดสร้างสรรค์ไม่เพียงแต่ไดรฟ์เติบโตผ่านการสร้างมูลค่า แต่ได้กลายเป็น องค์ประกอบหลักของระบบนวัตกรรมของเศรษฐกิจทั้งหมด ตามมุมนี้ ความสำคัญของพวกเขาหลักลำต้นไม่เพียงแต่ จากสัดส่วนของมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ แต่ จากวิธีการที่จะกระตุ้นการเกิดขึ้นของแนวความคิดใหม่ หรือเทคโนโลยี และกระบวนการของการเปลี่ยนแปลงที่เปลี่ยนแปลง เศรษฐกิจสร้างสรรค์ควรได้ ดังนั้น "เป็นความซับซ้อนระบบที่มาของ 'ค่าเศรษฐกิจ' จากการอำนวยความสะดวกของวิวัฒนาการทางเศรษฐกิจ – ระบบที่ผลิตความสนใจ ความซับซ้อน รหัสประจำตัว และปรับตัวแม้ว่าทรัพยากรหลักของความคิดสร้างสรรค์" ในมุมมองนี้ อุตสาหกรรมวัฒนธรรม และความคิดสร้างสรรค์มี trailblazers, nurturing สุขุมนิยมคัดสรรที่กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม การทำงานเพื่อประโยชน์ของทั้งหมด วิพากษ์วิจารณ์ อย่างไรก็ตาม ว่า กลไกที่เปิดใช้งานความคิดสร้างสรรค์นี้ฉายไม่ชัดเจนระบุ แม้ว่าดูเหมือนว่าทั้งหมดเป็นไปได้ว่า วัฒนธรรมนิพจน์สามารถเป็นแหล่งของความคิด เรื่องราว และรูปภาพที่สามารถทำซ้ำในรูปแบบอื่น ๆ ในภาคเศรษฐกิจต่าง ๆ วิเคราะห์ล่าสุดของอินพุต-เอาท์พุตตารางค้นหาเฉพาะอ่อนหลักฐานที่ว่า บริษัทกับโซ่เชื่อมโยงไปยังบริษัทในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์มีนวัตกรรมมากขึ้นกว่าที่มีการเชื่อมโยงดังกล่าวไม่ แต่พูดอะไรเกี่ยวกับอะไรเกิดขึ้นในงานเหล่านี้ และดังนั้น มีปมไม่เป็น causality มันก็อาจจะเพิ่มเติมนวัตกรรมบริษัทที่ซื้ออินพุตอุตสาหกรรมสร้างสรรค์มากขึ้น เช่น การออกแบบตราสินค้า หรือการโฆษณายากที่จะโต้เถียง ดังนั้น ว่า ทุกแง่มุมของความคิดสร้างสรรค์ทางเศรษฐกิจ สังคม หรือการเมืองสร้างขึ้น เฉพาะ – หรือแม้กระทั่ง หลัก – โดยกระบวนการอุตสาหกรรมวัฒนธรรม และสร้างสรรค์เองได้ ด้วยเหตุนี้ จะใช้คำว่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ในกิจกรรมสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมความคิดสร้างสรรค์/ นวัตกรรมรายงานนี้ จำนวนมากของกรณีศึกษาและตัวอย่างจึงออกจากกิจกรรมที่สามารถยังจำแนกเป็นอุตสาหกรรมวัฒนธรรมเพื่อค้นพบความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรม เศรษฐกิจ symbiotic มาก และทำ ศักยภาพสังคม emancipatory ของหลังคือความนัยในรัฐธรรมนูญมากของพวกเขา และ wellspring ของนิพจน์เป็นวิธีการรูปแบบของการปลดปล่อย ศักยภาพนี้ไม่สามารถแยกออกจากปัจจัยที่หนุนฟอร์ดที่มีความสำเร็จของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ในแง่ทางเศรษฐกิจเพียงอย่างเดียว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1.1.4
ความคิดสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมและนวัตกรรมนักวิจารณ์ของวาระการประชุมอุตสาหกรรมความคิดสร้างสรรค์และfortiori ของความคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่พบว่าเงื่อนไขมีแนวโน้มที่จะเบลอเขตแดนระหว่าง "ความคิดสร้างสรรค์" ในความหมายทั่วไปมากและคุณภาพที่แสดงออกที่ลักษณะสินค้าและบริการทางวัฒนธรรม . นอกจากนี้ยังพบว่าคำว่า "ความคิดสร้างสรรค์" ถูกนำมาใช้ในวงกว้างมากเกินไป มันเป็นความจริงแน่นอนว่าคำว่า "ความคิดสร้างสรรค์" ที่ตัวเองได้รับมักจะเปิดให้คำจำกัดความหลายและมีไม่เคยได้รับมากที่สุดเท่าที่มีในวันนี้ แม้จะอยู่ในโดเมนของจิตวิทยาที่ความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละบุคคลได้รับการศึกษามากที่สุดอย่างกว้างขวางมีข้อตกลงเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นธรรมชาติและตำแหน่งที่แม่นยำหรือไม่ว่าจะเป็นคุณลักษณะของคนหรือกระบวนการ.
ในตัวแปรที่ผ่านมาของการคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์บาง ยืนยันว่าอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์ที่ไม่เพียง แต่ผลักดันการเติบโตผ่านการสร้างมูลค่า แต่ยังเป็นองค์ประกอบสำคัญของระบบนวัตกรรมของเศรษฐกิจทั้งหมด ตามมุมมองนี้อย่างมีนัยสำคัญหลักของพวกเขาเกิดไม่เพียง แต่จากผลงานของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์เพื่อมูลค่าทางเศรษฐกิจ แต่ยังมาจากวิธีการที่พวกเขากระตุ้นให้เกิดความคิดใหม่หรือเทคโนโลยีและกระบวนการของการเปลี่ยนแปลงกระแส.
เศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่ควรจะเป็น เห็นดังนั้น "เป็นระบบที่ซับซ้อนที่เกิดขึ้น 'มูลค่าทางเศรษฐกิจ' จากการอำนวยความสะดวกของวิวัฒนาการทางเศรษฐกิจ. - ระบบที่ผู้ผลิตให้ความสนใจความซับซ้อนของตัวตนและการปรับตัว แต่ทรัพยากรหลักของความคิดสร้างสรรค์" ในมุมมองนี้ทางวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์ อุตสาหกรรมมี Trailblazers บำรุงการแสดงออกทางสังคมที่ครอบคลุมซึ่งกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรมการทำงานเพื่อประโยชน์ของทุก นักวิจารณ์ชี้ แต่ที่กลไกการเปิดใช้งานความคิดสร้างสรรค์ที่จะแผ่ไม่เคยระบุไว้อย่างชัดเจนแม้ว่ามันจะดูเหมือนว่าทั้งหมดเป็นไปได้ว่าการแสดงออกทางวัฒนธรรมที่สามารถเป็นแหล่งของความคิดเรื่องราวและภาพที่สามารถทำซ้ำในรูปแบบอื่น ๆ ในภาคเศรษฐกิจที่แตกต่างกัน การวิเคราะห์ล่าสุดของตารางนำเข้าส่งออกพบหลักฐานที่อ่อนแอเพียงว่า บริษัท มีการเชื่อมโยงห่วงโซ่อุปทานให้กับ บริษัท ในอุตสาหกรรมความคิดสร้างสรรค์มีนวัตกรรมมากขึ้นกว่าผู้ที่ไม่มีการเชื่อมโยงดังกล่าว แต่ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภารกิจเหล่านี้และด้วยเหตุนี้มีเบาะแสไม่เป็น ที่จะก่อให้เกิด มันก็อาจเป็นได้ว่า บริษัท นวัตกรรมมากขึ้นซื้อปัจจัยการผลิตอุตสาหกรรมสร้างสรรค์มากขึ้นเช่นการออกแบบการสร้างตราสินค้าหรือโฆษณา.
มันเป็นเรื่องยากที่จะยืนยันได้ว่าทุกแง่มุมของเศรษฐกิจความคิดสร้างสรรค์ทางสังคมหรือการเมืองจะมีการสร้างที่ไม่ซ้ำกัน - หรือแม้กระทั่งหลัก - โดยทางวัฒนธรรม และกระบวนการอุตสาหกรรมความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง ด้วยเหตุนี้คำว่า 'เศรษฐกิจสร้างสรรค์' จะใช้ในการรายงานกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับสิทธิพิเศษนี้ความคิดสร้างสรรค์ทางวัฒนธรรมและ / หรือนวัตกรรม กลุ่มของกรณีศึกษาและตัวอย่างจึงถูกดึงมาจากกิจกรรมที่สามารถจัดว่าเป็นอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมเพื่อที่จะค้นพบความสัมพันธ์ทางชีวภาพมากขึ้นระหว่างวัฒนธรรมเศรษฐกิจและสถานที่ ที่มีศักยภาพทางสังคมของการปลดปล่อยหลังเป็นนัยในรัฐธรรมนูญมากของพวกเขาและจุดเริ่มต้นของการแสดงออกเป็นตัวเองหมายถึงรูปแบบของการปลดปล่อย ที่อาจเกิดขึ้นนี้ไม่สามารถแยกออกจากปัจจัยที่หนุนความสำเร็จของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ในแง่เศรษฐกิจอย่างหมดจด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1.1.4 ความคิดสร้างสรรค์วัฒนธรรมและวิจารณ์นวัตกรรม
ของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ วาระการประชุม และ fortiori เศรษฐกิจความคิดสร้างสรรค์ พบว่าเงื่อนไขที่มักจะเบลอเขตแดนระหว่าง " สร้างสรรค์ " ในความรู้สึกทั่วไปมาก และการแสดงออกที่มีลักษณะสินค้าทางวัฒนธรรม และบริการ พวกเขายังพบว่า คำว่า " ความคิดสร้างสรรค์ " ถูกใช้มากเกินไป หน้าบานมันเป็นความจริงแน่นอนที่คำว่า " ความคิดสร้างสรรค์ " ตัวเองได้เสมอเปิดให้ความหมายหลายและมีไม่เคยเท่าที่มีในวันนี้ แม้ในที่โดเมนของจิตวิทยาที่ความคิดสร้างสรรค์ของแต่ละบุคคลได้รับมากที่สุดการศึกษาอย่างกว้างขวาง มีข้อตกลงเล็กน้อยของธรรมชาติและตำแหน่งที่แม่นยำ หรือ ว่ามันเป็นคุณลักษณะของคน หรือกระบวนการ
ในตัวแปรล่าสุดของเศรษฐกิจสร้างสรรค์ความคิด บางคนโต้แย้งว่า อุตสาหกรรมวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์ไม่เพียง แต่ผลักดันการเติบโตผ่านการสร้างคุณค่า แต่ยังได้กลายเป็นองค์ประกอบสำคัญของนวัตกรรมระบบเศรษฐกิจทั้งหมด ตามทัศนะนี้ ความสำคัญของหลักดังกล่าวไม่เพียง แต่จากผลงานของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์คุณค่าทางเศรษฐกิจแต่ยังมาจากวิธีการที่พวกเขากระตุ้นการเกิดขึ้นของความคิดใหม่หรือเทคโนโลยี และกระบวนการของการเปลี่ยนแปลง
เศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่ควรเห็น ดังนั้น " เป็นระบบซับซ้อนที่มา ของ ' มูลค่าทางเศรษฐกิจจากการวิวัฒนาการของเศรษฐกิจทั้งระบบ ที่ผลิตสนใจ ความซับซ้อนเอกลักษณ์และการปรับตัว แต่ทรัพยากรหลักของความคิดสร้างสรรค์ . " ในมุมมองนี้ อุตสาหกรรมวัฒนธรรมและความคิดสร้างสรรค์เป็น trailblazers nurturing เสริมสร้างสังคมอุปนิสัยที่กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม ทำงานเพื่อประโยชน์ของทุกคน นักวิจารณ์ชี้ให้เห็น อย่างไรก็ตาม กลไกที่ช่วยให้ความคิดสร้างสรรค์นี้แผ่ไม่เคยชัดเจน ระบุถึงแม้ว่ามันดูเหมือนว่าทั้งหมดที่มีการแสดงออกทางวัฒนธรรมสามารถเป็นแหล่งที่มาของความคิด เรื่องราว และภาพที่สามารถทำซ้ำในรูปแบบอื่น ๆในภาคเศรษฐกิจต่าง ๆ การวิเคราะห์ของตารางปัจจัยการผลิตและผลผลิตล่าสุดพบหลักฐานว่าบริษัทที่มีเพียงอ่อนแอห่วงโซ่อุปทานเชื่อมโยง บริษัท ในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์เป็นนวัตกรรมมากกว่าผู้ที่ไม่มีการเชื่อมโยง เช่นแต่กล่าวว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในข้อตกลงเหล่านี้และดังนั้นจึงไม่มีการเสนอประเด็นการดังกล่าวต่อไป มันอาจเป็นว่า บริษัท นวัตกรรมมากขึ้น ซื้อปัจจัยการผลิตอุตสาหกรรมสร้างสรรค์มากขึ้น เช่น การออกแบบ โลโก้หรือโฆษณา .
มันเป็นเรื่องยากที่จะโต้แย้ง ดังนั้น ทุกด้านของเศรษฐกิจสังคมหรือการเมืองที่ถูกสร้างขึ้นโดยเฉพาะ เพื่อสร้างสรรค์หรือแม้แต่หลัก ถือเป็นวัฒนธรรมและอุตสาหกรรมสร้างสรรค์กระบวนการเอง ด้วยเหตุนี้ คำว่า ' เศรษฐกิจสร้างสรรค์ ' จะถูกใช้ในรายงานนี้เพื่อสิทธิพิเศษ กิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสรรค์วัฒนธรรม และ / หรือ นวัตกรรมเป็นกลุ่มของกรณีศึกษาและตัวอย่างจึงได้มาจากกิจกรรมที่สามารถจัดเป็นอุตสาหกรรมทางวัฒนธรรมเพื่อค้นพบความสัมพันธ์ symbiotic มากขึ้นระหว่างวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และสถานที่ ศักยภาพของสังคม emancipatory หลังโดยปริยายในรัฐธรรมนูญมากของพวกเขาและแหล่งกำเนิดของการแสดงออกเป็นตัวเอง หมายถึง รูปแบบของการปลดปล่อยให้เป็นอิสระเรื่องนี้ อาจจะไม่ได้แยกจากปัจจัยที่เป็นรากฐานความสำเร็จของอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ในแง่เศรษฐกิจอย่างหมดจด .