Melissa:Melissa was not praying. Sh

Melissa:
Melissa was not praying. She was preparing to leave the village. Physical preparation was unnecessary as she had arrived with very little so there was very little to leave with. Spiritual preparation was also unnecessary, as Melissa had arrived with little faith and was leaving with even less. Mentally, however, she needed time to prepare, to ensure that no one, especially Jacob, was watching. She needed to prepare each of her steps, starting from her cabin door and ending on the other side of the woods that fit snugly round Happy Valley, and back into the world she longed for. She had tried to endure but had failed. She realized now that she had made a mistake. Giving up her family and friends to live in Happy Valley was ludicrous for all involved. Keep your eyes on the prize; the only belief that Melissa and Jacob would perhaps agree on, but the prize had obviously been insufficient for Melissa.
Jacob, however, would never know Melissa’s deepest thoughts; for him, Melissa would be another spiritual casualty.
Melissa stepped outside her cabin and gently closed the door. She glanced to her left and right. No one was stirring. If she had been given free will then she would use it. No one would stop her or could make her change her mind. But she nonetheless did not need any interference from Jacob, perhaps the only member of the village who might actually try to stop her departure. Because he seemed to truly care deeper than any other.
Too late now. She moved forward, taking in the last sights of Happy Valley, a village that seemed to have been named for its beauty alone. Less is truly more, thought Melissa to herself, perhaps the only spiritual token she was taking with her back to the outside world. But then again, the village was nothing more than a grassy prairie and cabins, bordered by woods. The site for the village had been chosen precisely because of its simplicity, which was supposed to inspire spiritual reflection and contemplation. For Melissa, it had inspired boredom, anxiety and pain.
Halfway to the woods which were entrance to, and exit from Happy Valley, Melissa became emboldened, believing that the others would somehow envy her bravery at leaving behind Happy Valley. Did they not all secretly want to leave anyway? But were they afraid? Did some truly believe that hellfire and damnation were on the other side of the woods that she was now approaching, inspired by one of Jacob’s sermons? She laughed out loud to herself in a moment of disdain for it all. It no longer mattered anymore. As Melissa began to walk on the footpath that snaked its way through the woods, her heart beat with anticipation and only then did she realize what she had given up to become part of the village: her life. Decisions such as hers were the kind from which there would be no going back. This caused no fear for Melissa as her mind was now full of joy, as the life she had abandoned for several months was now on her doorstep. Passing through a clearing,

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมลิสสา:
เมลิสสาก็ไม่ได้สวดมนต์ เธอได้รับการเตรียมความพร้อมที่จะออกจากหมู่บ้าน การเตรียมความพร้อมทางกายภาพไม่จำเป็นขณะที่เธอได้เดินทางมาถึงมีน้อยมากจึงมีน้อยมากที่จะปล่อยให้กับ การเตรียมความพร้อมทางจิตวิญญาณก็ยังไม่จำเป็นขณะที่เมลิสสาได้เดินทางมาถึงด้วยความเชื่อน้อยและกำลังจะออกไปด้วยแม้แต่น้อย จิตใจอย่างไรก็ตามเธอต้องใช้เวลาในการเตรียมความพร้อมเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครโดยเฉพาะอย่างยิ่งยาโคบได้ดู เธอจำเป็นต้องเตรียมความพร้อมในแต่ละขั้นตอนของเธอเริ่มต้นจากประตูห้องโดยสารของเธอและสิ้นสุดในด้านอื่น ๆ ของวูดส์ที่พอดีรอบหุบเขาแห่งความสุขและกลับมาสู่โลกที่เธอโหยหา เธอได้พยายามที่จะทน แต่ก็ล้มเหลว ตอนนี้เธอรู้ว่าเธอเคยทำผิดพลาด ให้ขึ้นในครอบครัวและเพื่อน ๆ ของเธอที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งความสุขก็หัวเราะสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง ให้ดวงตาของคุณเมื่อได้รับรางวัล; ความเชื่อเดียวที่เมลิสสาและจาค็อบอาจจะเห็นด้วยกับ แต่รางวัลที่ได้รับการเห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอสำหรับการ Melissa.
จาค็อบ แต่จะไม่ทราบความคิดที่ลึกที่สุดของเมลิสสา; สำหรับเขาเมลิสสาจะเป็นอีกความเสียหายทางจิตวิญญาณ.
เมลิสสาก้าวออกไปข้างนอกห้องโดยสารของเธอและค่อยๆปิดประตู เธอเหลือบมองไปทางซ้ายและขวาของเธอ ไม่มีใครได้รับกวน ถ้าเธอได้รับอิสระแล้วเธอจะใช้มัน ไม่มีใครจะหยุดเธอหรืออาจทำให้เธอเปลี่ยนความคิดของเธอ แต่เธอก็ยังคงไม่จำเป็นต้องมีการแทรกแซงใด ๆ จากยาโคบอาจจะเป็นสมาชิกคนเดียวของหมู่บ้านที่จริงอาจจะพยายามที่จะหยุดการเดินทางของเธอ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะดูแลอย่างแท้จริงลึกกว่าที่อื่น ๆ .
สายเกินไปในขณะนี้ เธอเดินไปข้างหน้าการในสถานที่ท่องเที่ยวล่าสุดของหุบเขาแห่งความสุขซึ่งเป็นหมู่บ้านที่ดูเหมือนจะได้รับการตั้งชื่อเพื่อความงามเพียงอย่างเดียว หักเป็นจริงมากขึ้นคิดว่าเมลิสสากับตัวเองอาจจะเป็นเพียงโทเค็นจิตวิญญาณเธอถูกพาเธอกลับไปยังโลกภายนอก แต่แล้วอีกครั้งที่หมู่บ้านเป็นอะไรมากไปกว่าทุ่งหญ้าเขียวขจีและห้องโดยสารล้อมรอบด้วยป่า เว็บไซต์สำหรับหมู่บ้านได้รับการคัดเลือกอย่างแม่นยำเพราะความเรียบง่ายของมันซึ่งก็ควรที่จะสร้างแรงบันดาลใจสะท้อนจิตวิญญาณและการทำสมาธิ สำหรับเมลิสสามันได้แรงบันดาลใจจากความเบื่อหน่ายความวิตกกังวลและความเจ็บปวด.
ครึ่งทางเข้าไปในป่าซึ่งเป็นทางเข้าและออกจากหุบเขาแห่งความสุข, เมลิสสากลายเป็นกล้าเชื่อว่าคนอื่น ๆ อย่างใดจะอิจฉาความกล้าหาญของเธอที่ทิ้งไว้ข้างหลังหุบเขาแห่งความสุข พวกเขาไม่ได้ทั้งหมดแอบต้องการที่จะออกหรือไม่? แต่พวกเขากลัว? ได้บางอย่างแท้จริงเชื่อว่านรกและการสาปแช่งอยู่ในด้านอื่น ๆ ของป่าว่าเธอตอนนี้ใกล้, แรงบันดาลใจจากพระธรรมเทศนาของจาค็อบ? เธอหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้กับตัวเองในช่วงเวลาของการดูหมิ่นสำหรับมันทั้งหมด มันไม่สำคัญอีกต่อไป ขณะที่เมลิสสาเริ่มที่จะเดินบนทางเท้าที่ snaked ทางผ่านป่าที่หัวใจของเธอเอาชนะด้วยความคาดหวังและเพียงแล้วเธอไม่ตระหนักถึงสิ่งที่เธอได้ให้ขึ้นไปเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน: ชีวิตของเธอ การตัดสินใจดังกล่าวเป็นของเธอเป็นชนิดที่จะไม่มีการไปกลับ เรื่องนี้ทำให้เกิดความกลัวไม่สำหรับเมลิสสาเป็นความคิดของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับชีวิตของเธอได้ถูกทิ้งร้างเป็นเวลาหลายเดือนตอนนี้อยู่ใกล้เธอ ผ่านการล้าง,

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมลิซ่า :เมลิสซ่าไม่ได้สวดมนต์ เธอกำลังเตรียมตัวที่จะไปหมู่บ้าน การเตรียมร่างกายไม่จำเป็นเมื่อเธอมาถึงกับน้อยมากจึงมีน้อยมากฝากด้วย การเตรียมจิตใจก็ไม่จำเป็น เช่น เมลิซซ่ามาด้วยศรัทธาและถูกทิ้งด้วยแม้แต่น้อย ใจ แต่เธอต้องการเวลาที่จะเตรียมตัว เพื่อให้แน่ใจว่า ไม่มี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจคอบ ดู เธอต้องการที่จะเตรียมแต่ละก้าวของเธอ เริ่มจากประตูกระท่อมของเธอ และสิ้นสุดในอีกฝั่งของป่าที่พอดีต่อแน่นสนิทแล้วรอบหุบเขาแห่งความสุข และกลับมาสู่โลกที่เธอรอคอย เธอพยายามอดทนแต่ล้มเหลว เธอตระหนักแล้วว่าเธอได้ทำผิดพลาด ให้ครอบครัวและเพื่อนของเธออยู่ในหุบเขาแห่งความสุขก็หัวเราะทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง ทำให้ตาของคุณในรางวัล ; เพียงความเชื่อว่า เมลิซ่า และเจคอบอาจจะเห็นด้วย แต่รางวัลก็เห็นได้ชัดว่าได้รับไม่เพียงพอให้เมลิซซ่าเจคอบ แต่ไม่เคยทราบว่าเมลิซซ่า ความคิดอันลึกซึ้ง เพราะเขา เมลิซ่า จะเป็นอีกจิตใจผู้ประสบภัยเมลิซซ่าก้าวนอกกระท่อมของเธอ และค่อยๆ ปิดประตู เธอเหลือบไปทางซ้ายและขวา ไม่มีใครกวน ถ้าเธอได้รับอิสระแล้ว เธอจะใช้มัน ไม่มีใครหยุดเธอได้ หรืออาจจะทำให้เธอเปลี่ยนใจ แต่เธอกระนั้นไม่ต้องรบกวนใด ๆจากยาโคบ อาจจะเป็น สมาชิกของหมู่บ้านที่ต้องพยายามที่จะหยุดการเดินทางของเธอ เพราะดูเหมือนเขาจะดูแลอย่างแท้จริงลึกกว่าใด ๆอื่น ๆสายไปแล้ว เธอย้ายไปข้างหน้า ถ่ายในสถานที่ท่องเที่ยวสุดท้ายของหุบเขาแห่งความสุข เป็นหมู่บ้านที่ดูเหมือนจะได้รับการตั้งชื่อสำหรับความงามของมันคนเดียว น้อยเป็นจริงมากขึ้น คิดว่าเมลิซซ่าเอง อาจจะเป็นวิญญาณน้อยๆ เธอกำลังกับเธอกลับมาสู่โลกภายนอก แต่แล้วอีกครั้ง , หมู่บ้านมีอะไรมากกว่าทุ่งหญ้าเขียวชอุ่มและ cabins , ล้อมรอบด้วยป่า เว็บไซต์สำหรับหมู่บ้านที่ได้รับเลือก เพราะความเรียบง่าย ซึ่งควรจะสร้างแรงบันดาลใจให้สะท้อนจิตวิญญาณและวิปัสสนา สำหรับ Melissa มีความเบื่อหน่ายจากความวิตกกังวลและความเจ็บปวดถึงครึ่งทางของป่าซึ่งเป็นทางเข้าและทางออกจากหุบเขาแห่งความสุข เมลิซ่า เริ่มล้า และเชื่อว่าคนอื่นก็อิจฉาความกล้าหาญของเธอที่ทิ้งหุบเขาแห่งความสุข พวกเขาไม่ได้ทั้งหมดที่แอบอยากไปอยู่ดี แต่พวกเขากลัว มีเชื่ออย่างแท้จริงว่า ไฟนรกและการสาปแช่งอยู่อีกฟากของป่าที่เธอถูกใกล้ , แรงบันดาลใจจากหนึ่งในพระธรรมเทศนาของเจคอบ ? เธอหัวเราะออกมาดังๆกับตัวเองในช่วงเวลาของการดูถูกมันทั้งหมด มันไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว เป็นเมลิซ่าเริ่มเดินบนฟุตบาทที่เอาทางผ่านป่า หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความคาดหวังและเพียงแล้ว เธอตระหนักว่าเธอยอมแพ้ที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้าน : ชีวิต การตัดสินใจ เช่น นางเป็นชนิดที่ไม่มีกลับ นี้เกิดจากการไม่มีความกลัวให้เมลิซซ่าเป็นจิตใจของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความสุข เป็นชีวิตที่เธอได้ทิ้งไว้หลายเดือนอยู่หน้าประตูบ้านเธอ ผ่านการล้าง