It’s real?”“Green Destiny? Oh yes.

It’s real?”

“Green Destiny? Oh yes. It still exists, though it is hidden.”

The priest looked around. “Here?”

Shulien laughed. “No. Far away.” Safe in the capital, she thought. With Duke Te.

The priest was about to ask another question when a young girl with a large head came around the corner. Her face was almost as wide as her hips. She was an odd-looking child, self-important, bossy. “Da,” she said, picking her nose as she waited for her father’s attention. “Da! Ma’s constipated.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันมีจริงไหม""ชะตากรรมสีเขียว อ๋อ ใช่ มันยังมีอยู่ แม้ว่ามันจะถูกซ่อนไว้"ปุโรหิตมองรอบ ๆ "ที่นี่"Shulien หัวเราะ หมายเลข" ไกล" ปลอดภัยในเมืองหลวง เธอคิด มีดยุติปุโรหิตจะ ถามคำถามอื่นเมื่อเด็กสาว มีหัวขนาดใหญ่มาเที่ยวได้ ใบหน้าของเธอเกือบเป็นกว้างเป็นสะโพกของเธอได้ เธอเป็นเด็ก odd-looking บ้าบิ่น bossy "ดา เธอกล่าว รับจมูกของเธอขณะที่เธอรอความสนใจของพ่อของเธอ "ดา Ma ของ constipated "

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นเรื่องจริง? "" สีเขียวชะตา? โอ้ใช่. มันยังคงมีอยู่แม้ว่ามันจะถูกซ่อน. "พระมองไปรอบๆ "ที่นี่?" Shulien หัวเราะ "เลขที่ ที่อยู่ห่างไกล. "ความปลอดภัยในเมืองหลวงที่เธอคิดว่า กับดยุค Te. พระสงฆ์เป็นเรื่องที่จะถามคำถามอื่นเมื่อเด็กสาวคนหนึ่งที่มีหัวขนาดใหญ่มารอบมุม ใบหน้าของเธอก็เกือบจะเป็นกว้างเป็นสะโพกของเธอ เธอเป็นเด็กแปลกที่มองตัวเองสำคัญเจ้ากี้เจ้าการ "ดา" เธอกล่าวยกจมูกของเธอขณะที่เธอรอคอยสำหรับความสนใจของพ่อของเธอ "ดา! แม่มีอาการท้องผูก. "