Background: Internet interventions

Background: Internet interventions for mental health concerns are known to be effective, but how can developing
technology be utilised to improve engagement and augment the effectiveness of these programs? One option
might be to incorporate feedback about the user's physiological state into the program, via wearable sensors.
Objectives: This mixed-methods pilot study sought to examine whether the effectiveness of an online intervention
for stress in students could be augmented by the use of prototype wearable sensors.
Methods: Students who were stressed, but not depressed, were allocated to a stress management program alone
(n = 34), with sensors (n = 29), or to no intervention (n = 35). Interventions lasted 4 weeks. Outcome measures
included measures of stress, anxious, and depressive symptoms, and were measured immediately after the interventions
and 4 weeks later. Participants in the two program groups were interviewed to gain feedback about the
program and the sensors.
Results: Significant pre-post reductions in stress (p = .019) were observed for those in the program alone group.
Significant reductions in depressive symptoms were observed among postgraduates (p = .006), but not undergraduates,
in the program only group. The program plus sensors group had a broadly similar, but weaker set of
results, indicating that the sensors impeded, rather than augmented, the effectiveness of the program. Qualitative
data explicate this finding, highlighting participation burden as a key issue. Participants provided detailed feedback
about the program, the sensors, and biofeedback exercises, which are summarised and discussed with
reference to the quantitative findings.
Conclusions: The newly developed stress management program could be an effective way to improve student
mental health. Wearable sensor technology, particularly biofeedback exercises, may be a useful contribution
for the next generation of e-therapies, but further development of the prototypes is needed and their reliability
and usability will likely affect user responses to them

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นหลัง: ทราบว่ามีผล แต่สามารถพัฒนางานวิจัยอินเทอร์เน็ตสำหรับสุขภาพจิตใช้เทคโนโลยีเพื่อปรับปรุงความผูกพัน และเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรมเหล่านี้หรือไม่ ตัวเลือกหนึ่งอาจจะ รวมความคิดเห็นเกี่ยวกับสภาวะสรีรวิทยาของผู้เข้าโปรแกรม ผ่านเซ็นเซอร์ wearableวัตถุประสงค์: การศึกษานำร่องวิธีผสมนี้พยายามที่จะตรวจสอบว่าประสิทธิผลของการแทรกแซงออนไลน์สามารถถูกขยายสำหรับความเครียดในนักเรียน โดยการใช้เซ็นเซอร์ wearable ต้นแบบวิธี: นักเรียนที่ถูกเน้น แต่ไม่ หดหู่ ถูกปันส่วนไปยังโปรแกรมจัดการความเครียดการมีเพียงอย่างเดียว(n = 34), มีเซ็นเซอร์ (n = 29), หรือ การไม่แทรกแซง (n = 35) การรักษากินเวลา 4 สัปดาห์ การประเมินผลวัดความเครียด กังวล และอาการ depressive และถูกวัดทันทีหลังจากงานและ 4 สัปดาห์ ผู้เข้าร่วมในโปรแกรมสองกลุ่มถูกสัมภาษณ์จะได้รับผลป้อนกลับเกี่ยวกับการโปรแกรมและเซนเซอร์ผลลัพธ์: สำคัญก่อนลงลดในความเครียด (p =.019) ถูกสังเกตในกลุ่มเพียงอย่างเดียวของโปรแกรมลดอย่างมีนัยสำคัญในอาการ depressive สุภัคระหว่าง postgraduates (p =.006), แต่ไม่สูง ๆในกลุ่มเฉพาะโปรแกรม กลุ่มโปรแกรมพร้อมเซนเซอร์มีทั่วไปหา แต่ชุดแข็งแกร่งผล แสดงว่า เซนเซอร์ impeded มากกว่าออก เมนต์ ประสิทธิผลของโปรแกรม เชิงคุณภาพข้อมูล explicate ค้นหานี้ เน้นภาระงานการมีส่วนร่วมเป็นเรื่องสำคัญ ผู้เรียนให้ผลป้อนกลับโดยละเอียดเกี่ยวกับโปรแกรม เซนเซอร์ และฝึก biofeedback ซึ่งมี summarised และหารือกับอ้างอิงกับผลการวิจัยเชิงปริมาณสรุป: โปรแกรมการจัดการความเครียดการพัฒนาใหม่อาจจะเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพเพื่อพัฒนานักเรียนสุขภาพจิต เทคโนโลยีเซ็นเซอร์ wearable โดยเฉพาะอย่างยิ่ง biofeedback ออกกำลังกาย อาจเป็นผลงานที่เป็นประโยชน์ถัดไปรุ่นอีรักษา แต่การพัฒนาแบบตัวอย่างถูกต้อง และความน่าเชื่อถือของพวกเขาและใช้งานอาจจะมีผลต่อการตอบสนองของผู้ใช้ไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นหลัง: การแทรกแซงอินเทอร์เน็ตสำหรับความกังวลเรื่องสุขภาพจิตเป็นที่รู้จักกันจะมีประสิทธิภาพ แต่วิธีการที่สามารถพัฒนา
เทคโนโลยีที่จะนำมาใช้ในการปรับปรุงการสู้รบและการเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรมเหล่านี้หรือไม่ ทางเลือกหนึ่งที่
อาจจะมีการรวมข้อเสนอแนะเกี่ยวกับสถานะทางสรีรวิทยาของผู้ใช้ลงในโปรแกรมผ่านเซ็นเซอร์สวมใส่.
วัตถุประสงค์นี้ผสมวิธีการศึกษานักบินพยายามที่จะตรวจสอบว่าประสิทธิผลของการแทรกแซงออนไลน์
สำหรับความเครียดของนักเรียนจะได้รับการเติมโดยใช้ต้นแบบ เซ็นเซอร์สวมใส่.
วิธีการ: นักเรียนที่ได้รับการเน้น แต่ไม่ได้มีความสุขที่ได้จัดสรรให้กับโปรแกรมการจัดการความเครียดเพียงอย่างเดียว
(n = 34), เซ็นเซอร์ (n = 29) หรือที่จะไม่มีการแทรกแซง (n = 35) การแทรกแซงกินเวลานาน 4 สัปดาห์ มาตรการผล
รวมของมาตรการความเครียดวิตกกังวลและอาการซึมเศร้าและได้รับการวัดทันทีหลังจากที่การแทรกแซง
และ 4 สัปดาห์ต่อมา ผู้เข้าร่วมในโปรแกรมทั้งสองกลุ่มถูกสัมภาษณ์จะได้รับข้อเสนอแนะเกี่ยวกับ
โปรแกรมและเซ็นเซอร์.
ผลอย่างมีนัยสำคัญลดลงก่อนโพสต์ในความเครียด (p = 0.019) ถูกตั้งข้อสังเกตสำหรับผู้ที่อยู่ในกลุ่มโปรแกรมเพียงอย่างเดียว.
ลดลงอย่างมีนัยสำคัญในอาการซึมเศร้าถูกตั้งข้อสังเกต หมู่ระดับปริญญาโท (p = 0.006) แต่ไม่ได้ปริญญาตรี
ในโปรแกรมเพียงกลุ่มเดียว โปรแกรมบวกเซ็นเซอร์กลุ่มมีความคล้ายกันในวงกว้าง แต่ชุดปรับตัวลดลงของ
ผลแสดงให้เห็นว่าเซ็นเซอร์ขัดขวางมากกว่าเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรม คุณภาพ
ข้อมูลที่อธิบายการค้นพบนี้เน้นการมีส่วนร่วมรับภาระเป็นปัญหาสำคัญ ผู้เข้าร่วมให้ข้อเสนอแนะที่มีรายละเอียด
เกี่ยวกับโปรแกรมการเซ็นเซอร์และการออกกำลังกาย biofeedback ซึ่งสามารถสรุปและหารือกับ
การอ้างอิงผลการวิจัยเชิงปริมาณ.
สรุป: การพัฒนาขึ้นใหม่โปรแกรมการจัดการความเครียดอาจจะเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการปรับปรุงนักเรียน
สุขภาพจิต เทคโนโลยีเซ็นเซอร์สวมใส่ออกกำลังกาย biofeedback โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจจะเป็นผลงานที่มีประโยชน์
สำหรับรุ่นต่อไปของ e-การรักษา แต่การพัฒนาต่อไปของต้นแบบเป็นสิ่งจำเป็นและความน่าเชื่อถือของพวกเขา
และการใช้งานมีแนวโน้มที่จะส่งผลกระทบต่อการตอบสนองของผู้ใช้ให้กับพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลัง : การแทรกแซงทางสุขภาพจิตเกี่ยวข้องเป็นที่รู้จักกันจะมีประสิทธิภาพ แต่วิธีการที่สามารถพัฒนาเทคโนโลยีที่ถูกใช้เพื่อปรับปรุง
หมั้นและเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรมเหล่านี้ หนึ่งตัวเลือก
อาจจะรวมข้อเสนอแนะเกี่ยวกับสภาพทางสรีรวิทยาของผู้ใช้ลงโปรแกรมผ่านเซ็นเซอร์เครื่องแต่งตัว
วัตถุประสงค์การศึกษานำร่องนี้ วิธีการผสม พยายามที่จะตรวจสอบว่าประสิทธิผลของการแทรกแซง
ออนไลน์สำหรับความเครียดของนักศึกษาอาจจะเติมโดยการใช้ต้นแบบเครื่องแต่งตัวเซ็นเซอร์ .
วิธีการ : นักเรียนเครียด แต่ไม่เครียด ถูกจัดสรรให้กับการจัดการความเครียดโปรแกรมอยู่คนเดียว
( n = 34 ) เซ็นเซอร์ ( n = 29 ) หรือจะไม่มีการแทรกแซง ( n = 30 ) การแทรกแซงนาน 4 สัปดาห์การวัดผล
รวมมาตรการของความเครียด วิตกกังวลและอาการซึมเศร้า และวัดทันทีหลังจากที่การแทรกแซง
4 สัปดาห์ต่อมา ผู้ที่เข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มสองคนที่จะได้รับข้อเสนอแนะเกี่ยวกับ
โปรแกรมและเซ็นเซอร์ .
จากโพสต์ก่อนลดความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( P = . 019 ) พบว่าสำหรับผู้ที่อยู่ในโปรแกรมคนเดียว
)อย่างมีนัยสำคัญลดลงในอาการของโรคซึมเศร้าที่พบในระดับปริญญาเอก ( P = . 006 ) แต่ไม่ใช่นักศึกษา
ในเฉพาะกลุ่มโปรแกรม โปรแกรมรวมเซ็นเซอร์กลุ่มมีกันในวงกว้าง แต่อ่อนแอชุด
ผลลัพธ์แสดงว่าเซ็นเซอร์ขัดขวาง แทนที่จะเพิ่ม ประสิทธิภาพของโปรแกรม ข้อมูลเชิงคุณภาพ
อธิบายการค้นหานี้เน้นการมีส่วนร่วมในภาระที่เป็นปัญหาสำคัญ รายละเอียดผู้เข้าร่วมให้ความคิดเห็น
เกี่ยวกับโปรแกรม , เซ็นเซอร์ , และแบบฝึกหัดฝึก ซึ่งจะสรุป และกล่าวถึงอ้างอิงผลการวิจัยเชิงปริมาณด้วย
.
สรุป : ใหม่พัฒนาโปรแกรมการจัดการความเครียดอาจเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพเพื่อพัฒนานักศึกษาพยาบาลสุขภาพจิต เทคโนโลยีเซ็นเซอร์เครื่องแต่งตัว ,โดยเฉพาะแบบฝึกหัด biofeedback อาจ
ผลงานที่มีประโยชน์สำหรับรุ่นถัดไปของ e-therapies แต่การพัฒนาต้นแบบเป็นสิ่งจำเป็นและ
ความน่าเชื่อถือของพวกเขาและการใช้งานมีแนวโน้มที่จะส่งผลกระทบต่อการตอบสนองของผู้ใช้เหล่านั้น