Both scenarios described above sugg

Both scenarios described above suggest that spider monkeys
from the northern coast of Colombia expanded westward and then
southward along the Pacific coast of the continent into southern
Colombia and eventually Ecuador, giving rise to A. fusciceps, and,
in scenario 1, the same ancestral population could have expanded
eastward as well, colonizing Venezuela, French Guiana, Guyana,
Suriname, and northern Brazil and giving rise to A. paniscus.
Medeiros et al. (1997) also suggested this as a possible route of dispersal
for A. paniscus, but then dismissed it as three geographic
barriers might make its occurrence difficult: the Cordillera de
Merida in Venezuela, the extensive llanos west of the Orinoco
basin, and the non-forested areas of the Guiana Shield. Although
these potential barriers could have interfered with the dispersal
of spider monkeys, even today there exist isolated areas along
the northern coast of Venezuela where some populations of spider
monkeys (putatively assigned to Ateles hybridus) are found
(Cordero-Rodriguez and Biord, 2001); thus, it seems plausible that
they may have found ways of dispersing around the Cordillera de
Merida, skirting along the north coast of South America, and avoiding
the llanos. It is worth noting, too, that the non-forested areas of
the Guiana Shield are not the predominant ecosystem in the
region; in fact evergreen tropical forests are by far the largest ecotone
in the Guiana region (Huber, 2006). According to our results,
the ancestors of modern A. paniscus would have diverged from
other spider monkeys somewhere between 3.5 and 4.5 Ma,
depending on its reconstructed position in the phylogeny, and
the species now occupies forests in Guyana, Suriname, French Guiana,
and northern Brazil. This early date for the divergence of A.
paniscus would imply that the Pleistocene refugia hypothesis is
unlikely to explain the origins of this lineage, contrary to
Medeiros et al.’s (1997) suggestion. Moreover, many of the more
recent divergences within the Ateles lineage – with the possible
exception of that noted above between A. chamek and A. belzebuth
– still predate much of the dynamic development of the Amazon
river system that has taken place in the last 3 million years and
are thus unlikely to be attributable to the effects of rivers acting
as geographic barriers to gene flow. For example, the Rio Tapajós
in Amazonian Brazil is considered to be the border between the
distributions of A. marginatus and A. chamek and may indeed currently
prevent gene flow between these species, but it is unlikely
that restricted gene flow across the river was the cause of the
divergence between these taxa. First, these are not sister species
in either of our reconstructions, and, second, that divergence dates
back to the mid-Pliocene, 4.5+ Ma, while the Tapajós drainage
developed only 1.3–0.8 Ma (Ribas et al., 2012).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถานการณ์ที่ทั้งสองกล่าวไว้ข้างต้นแสดงให้เห็นว่าลิงแมงมุมจากชายฝั่งทางตอนเหนือของประเทศโคลัมเบียขยายตัวไปทางทิศตะวันตกและจากนั้นไปทางทิศใต้ตามแนวชายฝั่งแปซิฟิกของทวีปเข้ามาในภาคใต้ของประเทศโคลอมเบียเอกวาดอร์และในที่สุดก็ทำให้เกิดfusciceps เอและในสถานการณ์ที่1 ประชากรของบรรพบุรุษเดียวกัน อาจจะมีการขยายตัวไปทางทิศตะวันออกเช่นกันอาณานิคมเวเนซุเอลาเฟรนช์เกียกายอานาซูรินาเมและบราซิลภาคเหนือและก่อให้เกิดเอpaniscus. Medeiros et al, (1997) ยังชี้ให้เห็นว่านี่เป็นเส้นทางที่เป็นไปได้ของการกระจายสำหรับpaniscus เอ แต่แล้วก็ไล่มันสามทางภูมิศาสตร์อุปสรรคอาจจะทำให้เกิดขึ้นยาก: เทือกเขาเดอเมริดาในเวเนซุเอลากว้างขวาง Llanos ตะวันตกของโอรีโนโกอ่างและไม่ใช่พื้นที่ -forested ของโล่เฟรนช์เกีย แม้ว่าอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นเหล่านี้อาจมีการแทรกแซงการกระจายของลิงแมงมุมแม้วันนี้มีอยู่ในพื้นที่ที่แยกไปตามชายฝั่งทางตอนเหนือของเวเนซุเอลาที่บางส่วนของประชากรเดอร์ลิง(ที่ได้รับมอบหมายอย่างสมมุติเพื่อ Ateles ไฮบริด) พบ(คอร์เดโร-Rodriguez และ Biord, 2001) ; จึงดูเหมือนว่าเป็นไปได้ที่พวกเขาอาจจะพบวิธีการกระจายไปรอบ ๆ เทือกเขาเดอเมริดารอบตามแนวชายฝั่งทางตอนเหนือของทวีปอเมริกาใต้และหลีกเลี่ยงโน เป็นมูลค่า noting เช่นกันว่าในพื้นที่ที่ไม่ใช่ป่าโล่เฟรนช์เกียไม่ได้เป็นระบบนิเวศที่โดดเด่นในภูมิภาค ในความเป็นจริงป่าเขตร้อนเขียวชอุ่มไกลโดย ECOTONE ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคกิอานา(ฮิว 2006) ตามผลของเราบรรพบุรุษของ paniscus กที่ทันสมัยจะต้องแยกออกจากลิงแมงมุมอื่นๆ อยู่ระหว่าง 3.5 และ 4.5 แม่ขึ้นอยู่กับตำแหน่งใหม่ในเชื้อชาติและสายพันธุ์ที่ขณะนี้มีพื้นที่ป่าไม้ในกายอานาซูรินาเม, เฟรนช์เกีย, และ ทางตอนเหนือของประเทศบราซิล วันนี้ต้นสำหรับความแตกต่างของเอpaniscus จะบ่งบอกว่า Pleistocene สมมติฐาน refugia คือไม่น่าจะอธิบายต้นกำเนิดของเชื้อสายนี้ขัดต่อMedeiros et al. ของ (1997) ข้อเสนอแนะ นอกจากนี้หลายมากขึ้นแตกต่างที่ผ่านมาภายในเชื้อสาย Ateles - ด้วยความที่เป็นไปได้ยกเว้นที่ระบุไว้ข้างต้นระหว่างchamek เอและเอ belzebuth - ยังคงที่ก่อนวันจริงมากของการพัฒนาแบบไดนามิกของ Amazon ระบบแม่น้ำที่เกิดขึ้นในช่วง 3 ล้านปีและจึงไม่น่าจะเป็นส่วนที่เป็นผลกระทบจากแม่น้ำทำหน้าที่เป็นอุปสรรคทางภูมิศาสตร์กับการไหลของยีน ยกตัวอย่างเช่นริโอ Tapajos ในอเมซอนประเทศบราซิลถือว่าเป็นชายแดนระหว่างการกระจายของเอ marginatus และ chamek เอและปัจจุบันแน่นอนอาจป้องกันการไหลของยีนระหว่างเผ่าพันธุ์เหล่านี้แต่ก็ไม่น่าว่าการไหลของยีน จำกัด ข้ามแม่น้ำเป็น สาเหตุของความแตกต่างระหว่างแท็กซ่าเหล่านี้ ครั้งแรกที่เหล่านี้ไม่ได้สายพันธุ์น้องสาวทั้งในไทปันของเราและสองความแตกต่างที่วันที่กลับไปช่วงกลางPliocene, 4.5 + แม่ในขณะที่การระบายน้ำ Tapajos พัฒนาเพียง 1.3-0.8 Ma (Ribas et al., 2012)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งสถานการณ์ที่อธิบายข้างต้นชี้ให้เห็นว่า แมงมุม ลิง
จากชายฝั่งทางตอนเหนือของประเทศโคลัมเบีย และขยายไปทางทิศตะวันตก ทิศใต้แล้ว
ตามชายฝั่งแปซิฟิกของทวีปในภาคใต้
โคลัมเบียและในที่สุดเอกวาดอร์ให้ลุกขึ้น . fusciceps , และ ,
ในสถานการณ์ที่ 1 ประชากรบรรพบุรุษเดียวกันอาจต้องขยาย
ตะวันออกเช่นกัน เข้ายึดครอง เวเนซุเอลา เฟรนช์เกียนา , กายอานา ,
ซูรินาเมและบราซิลตอนเหนือและให้ลุกขึ้น . paniscus .
Medeiros et al . ( 1997 ) ยังแนะนำนี้เป็นเส้นทางที่เป็นไปได้ของการแพร่กระจาย
. paniscus แต่ก็ไม่สนใจ มันเหมือนสามอุปสรรคทางภูมิศาสตร์
อาจทำให้การเกิดขึ้นของยาก : Cordillera de
Merida เวเนซุเอลา , ชื่อทุ่งราบในอเมริกาใต้อย่างตะวันตกของแม่น้ำไนล์
ลุ่มน้ำ และพื้นที่ป่าแห่งเดียวบนโล่ แม้ว่า
อุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นเหล่านี้จะแทรกแซงกระจาย
แมงมุมลิง แม้วันนี้มีแยกพื้นที่ตามแนวชายฝั่งทางตอนเหนือของเวเนซุเอลาที่

บางประชากรของแมงมุมลิง ( putatively มอบหมายให้ ateles hybridus ) จะพบ
( CORDERO โรดิเกรซและ biord , 2001 ) ; ดังนั้น , มันดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
อาจจะพบวิธีการกระจายรอบๆ Cordillera de
เมริดาหนีตามแนวชายฝั่งทางตอนเหนือของอเมริกาใต้ และหลีกเลี่ยง
ชื่อทุ่งราบในอเมริกาใต้ . เป็นมูลค่า noting เหมือนกัน ที่ไม่ใช่พื้นที่ป่าของ
Guiana โล่จะไม่เด่นในระบบนิเวศ
เขต ; ในความเป็นจริงป่าดิบเขตร้อนป่าคือโดยไกลที่ใหญ่ที่สุดในเขตรอยต่อ
เกีย ( Huber , 2006 ) ตามผลลัพธ์ของเรา
บรรพบุรุษของ paniscus สมัยใหม่จะต้องแยกออกจาก
Aแมงมุมลิงอื่น ๆอยู่ระหว่างมา 3.5 และ 4.5
ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของข้อมูลในระบบเชื้อชาติและเผ่าพันธุ์ในป่า
ตอนนี้ครองประเทศกายอานา ซูรินาเม เฟรนช์เกียนา
และภาคเหนือ , บราซิล นี้วันแรก ๆที่ความแตกต่าง A .
paniscus จะบ่งบอกว่าไพลสโตซีน refugia สมมติฐาน
น่าอธิบายต้นกำเนิดของเผ่าพันธุ์นี้ ขัดกับ
Medeiros et al .' s ( 1997 ) ข้อเสนอแนะ นอกจากนี้หลายมากขึ้น
ล่าสุด divergences ภายใน ateles วงศ์ตระกูล และเป็นไปได้ ยกเว้นที่ระบุไว้ข้างต้น

chamek ระหว่าง A และ belzebuth –ยังลงวันที่ไว้ล่วงหน้ามากของการพัฒนาแบบไดนามิกของ Amazon
ระบบแม่น้ำที่ได้เกิดขึ้นในช่วง 3 ล้านปีและ
จึงไม่น่าจะ attributable เพื่อผลของการแสดง
แม่น้ำอุปสรรคทางภูมิศาสตร์ เช่น ยีน ไหล ตัวอย่างเช่น ริโอ tapaj ó S
ในอเมซอนบราซิล ถือว่าเป็นเขตแดนระหว่าง
การแจกแจงของ A และ chamek แน่นอน อาจ marginatus และขณะนี้
ป้องกันยีนโฟลว์ระหว่างสายพันธุ์เหล่านี้ แต่ก็ไม่น่า
ที่จำกัดการไหลของยีนข้ามแม่น้ำเป็นสาเหตุของ
ความแตกต่างระหว่างเหล่านี้และ . แรก เหล่านี้ไม่ใช่น้องสาวชนิด
ทั้งในการสร้างใหม่ของเรา และสองวันที่แตกต่างกัน
กลับถึงสมัยไพลโอซีน กลาง 4.5 มา ในขณะที่ tapaj ó s ระบาย
พัฒนา 1.3 –เพียง 0.8 มา ( ดิ ริบาส et al . , 2012 )