The second method is nearest-neighb

The second method is nearest-neighbor matching. This matches each immunized child with a control that is the un-immunized child with the nearest propensity score. Although reasonable, on occasion this leads to matches that are quite far apart in terms of propensity score. A third approach is to use radius matching, where each treatment is compared with controls whose propensity score lies within a given radius (we use a radius of 0.1) of the score of the treated child. Finally, we use a kernel estimator that allows matching over a wide radius but weights the matches, with more weight (we use a normal distribution as the kernel to generate weights) given to controls that are closer to the immunized child.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วิธีสองคือ เพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดจับคู่ นี้ตรงกับเด็กแต่ละคนที่ immunized กับตัวควบคุมที่เป็นเด็กไม่ immunized มีคะแนนสิ่งที่ใกล้ที่สุด แม้ว่าสมเหตุสมผล ในบางโอกาสนี้นำไปสู่การแข่งขันที่ค่อนข้างห่างจากกันในสิ่งคะแนน วิธีที่สามคือการ ใช้รัศมีตรง ซึ่งแต่ละทรีทเม้นต์ถูกเปรียบเทียบกับคะแนนสิ่งอยู่ภายในรัศมีที่กำหนด (เราใช้รัศมี 0.1) ของคะแนนเด็กบำบัดควบคุม สุดท้าย เราใช้ประมาณเคอร์เนลที่ให้จับคู่ผ่านรัศมีกว้าง แต่น้ำหนักตรง มีน้ำหนักมากขึ้น (เราใช้การแจกแจงปกติเป็นเคอร์เนลเพื่อสร้างน้ำหนัก) ให้ตัวควบคุมที่อยู่ใกล้ชิดกับ immunized เด็ก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีที่สองคือใกล้บ้านใกล้เพื่อนบ้านที่ตรงกัน นี้ตรงกับเด็กแต่ละคนทำให้มีภูมิคุ้มกันโรคที่มีการควบคุมที่เป็นเด็กยกเลิกการรับวัคซีนที่มีคะแนนความโน้มเอียงที่ใกล้ที่สุด แม้ว่าที่เหมาะสมในครั้งนี้จะนำไปสู่​​การแข่งขันที่ค่อนข้างห่างไกลกันในแง่ของคะแนนความเอนเอียง วิธีที่สามคือการใช้การจับคู่รัศมีที่การรักษาแต่ละครั้งจะเทียบกับการควบคุมที่มีคะแนนนิสัยชอบอยู่ภายในรัศมีที่กำหนด (เราใช้รัศมี 0.1) ของคะแนนของเด็กได้รับการรักษา สุดท้ายเราใช้ประมาณเคอร์เนลที่ช่วยให้การจับคู่มากกว่ารัศมีกว้าง แต่น้ำหนักตรงที่มีน้ำหนักมากขึ้น (เราใช้การกระจายตามปกติเคอร์เนลเพื่อสร้างน้ำหนัก) ได้รับการควบคุมที่มีความใกล้ชิดกับเด็กทำให้มีภูมิคุ้มกันโรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีที่สอง คือ เพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดที่ตรงกับ นี้ตรงกับแต่ละกลุ่มเด็กที่มีการควบคุมที่สหประชาชาติกลุ่มเด็กที่มีคะแนนความโน้มเอียงที่ใกล้ที่สุด แม้ว่าที่เหมาะสมในโอกาสนี้นำไปสู่การแข่งขันที่ค่อนข้างห่างกัน ในแง่ของคะแนนความโน้มเอียง วิธีที่สามคือการใช้รัศมีที่ตรงกันซึ่งการรักษาแต่ละครั้งคือเมื่อเทียบกับการควบคุมที่มีคะแนนความโน้มเอียงอยู่ภายในรัศมีที่กำหนด ( เราใช้รัศมี 0.1 ) ของคะแนนในการรักษาเด็ก สุดท้าย เราใช้ kernel ตัวที่ช่วยให้คู่มากกว่ารัศมีกว้าง แต่หนักตรงที่น้ำหนักมากกว่า ( เราใช้แบบปกติเป็นเคอร์เนลเพื่อสร้างน้ำหนัก ) ให้กับการควบคุมที่ใกล้ชิดกับกลุ่มเด็ก