The Philippines has a tropical mari

The Philippines has a tropical marine climate dominated by a rainy season and a dry season. The summer monsoon brings heavy rains to most of the archipelago from May to October, whereas the winter monsoon brings cooler and drier air from December to February. Manila and most of the lowland areas are hot and dusty from March to May. Even at this time, however, temperatures rarely rise above 37° C. Mean annual sea-level temperatures rarely fall below 27° C. Annual rainfall measures as much as 5,000 millimeters in the mountainous east coast section of the country, but less than 1,000 millimeters in some of the sheltered valleys.

Monsoon rains, although hard and drenching, are not normally associated with high winds and waves. But the Philippines does sit astride the typhoon belt, and it suffers an annual onslaught of dangerous storms from July through October. These are especially hazardous for northern and eastern Luzon and the Bicol and Eastern Visayas regions, but Manila gets devastated periodically as well.

In the last decade, the Philippines has suffered severely from natural disasters. In 1990 alone, Central Luzon was hit by both a drought, which sharply curtailed hydroelectric power, and by a typhoon that flooded practically all of Manila's streets. Still more damaging was an earthquake that devastated a wide area in Luzon, including Baguio and other northern areas. The city of Cebu and nearby areas were struck by a typhoon that killed more than a hundred people, sank vessels, destroyed part of the sugar crop, and cut off water and electricity for several days.

Building construction is undertaken with natural disasters in mind. Most rural housing has consisted of nipa huts that are easily damaged but are inexpensive and easy to replace. Most urban buildings are steel and concrete structures designed (not always successfully) to resist both typhoons and earthquakes. Damage is still significant, however, and many people are displaced each year by typhoons, earthquakes, and other natural disasters. In 1987 alone the Department of Social Welfare and Development helped 2.4 million victims of natural disasters.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฟิลิปปินส์มีการทะเลร้อนครอบงำ โดยฤดูฝนและฤดูกาลที่แห้ง มรสุมฤดูร้อนนำเกิดฝนตกหนักที่สุดของหมู่เกาะจากเดือนพฤษภาคมถึงตุลาคม ในขณะที่มรสุมฤดูหนาวนำอากาศที่เย็น และแห้งจากธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ มะนิลาและพื้นที่ราบส่วนใหญ่จะร้อน และฝุ่นจากเดือนมีนาคมพฤษภาคม แม้เวลานี้ อย่างไรก็ตาม อุณหภูมิไม่ค่อยขึ้นเหนือ 37° C. ค่าเฉลี่ยประจำปีระดับน้ำทะเลอุณหภูมิแทบไม่ลดลงต่ำกว่า 27 องศาปี C. ปริมาณน้ำฝนวัดได้ถึง 5000 มิลลิเมตรในส่วนภูเขาฝั่งตะวันออกของประเทศ แต่น้อยกว่า 1000 มิลลิเมตรในบางหุบเขากำบังฝนมรสุม แม้ว่ายาก และ เล่น ไม่ปกติเกี่ยวข้องกับคลื่นและลมสูง แต่ฟิลิปปินส์นั่งคร่อมท่อนลมสายพาน และมัน suffers โจมตีการประจำปีของพายุอันตรายตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม เหล่านี้เป็นอันตรายโดยเฉพาะอย่างยิ่งในลูซอนทางตอนเหนือ และตะวันออกและภูมิภาคโคลและสสเตทตะวันออก แต่มะนิลาจะทำลายเป็นระยะ ๆ เช่นในทศวรรษที่ผ่านมา ฟิลิปปินส์ได้รับความเดือดร้อนอย่างรุนแรงจากภัยธรรมชาติ ในปี 1990 คนเดียว ลูซอนกลางถูกตี โดยทั้งสองเป็น สาเหตุ curtailed พลังอย่างรวดเร็ว และลมที่น้ำท่วมจริงทั้งหมดของกรุงมะนิลา ความเสียหายมากยังคงมีแผ่นดินไหวที่ทำลายพื้นที่กว้างในลูซอน บาเกียวและอื่น ๆ พื้นที่ภาคเหนือ เมืองเซบู และบริเวณใกล้ เคียงพื้นที่ถูกหลง โดยลมที่เสียชีวิตมากกว่าร้อยคน จมเรือ ทำลายส่วนของพืชน้ำตาล และตัดน้ำและไฟฟ้าหลายวันอาคารก่อสร้างดำเนินกับภัยธรรมชาติในจิตใจ หมู่บ้านชนบทส่วนใหญ่มีประกอบด้วยกระท่อมนิภาที่ได้รับความเสียหาย แต่มีราคาไม่แพง และง่ายต่อการแทน อาคารเมืองส่วนใหญ่มีโครงสร้างเหล็ก และคอนกรีต (ไม่เสมอสำเร็จ) การออกแบบเพื่อต้านทานแผ่นดินไหวและไต้ฝุ่น ความเสียหายยังคงมีนัยสำคัญ แต่ และหลายคนที่พลัดถิ่นในแต่ละปี โดยไต้ฝุ่น แผ่นดินไหว ภัยธรรมชาติอื่น ๆ ในปี 1987 คนเดียวฝ่ายสวัสดิการสังคมและพัฒนาช่วยเหลือ 2.4 ล้านเหยื่อของภัยธรรมชาติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฟิลิปปินส์มีสภาพภูมิอากาศทางทะเลเขตร้อนครอบงำโดยฤดูฝนและฤดูแล้ง มรสุมฤดูร้อนนำฝนตกหนักมากที่สุดของหมู่เกาะตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมในขณะที่มรสุมฤดูหนาวอากาศเย็นนำและแห้งจากธันวาคม-กุมภาพันธ์ มะนิลาและส่วนใหญ่ของพื้นที่ลุ่มมีความร้อนและฝุ่นเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม แม้ในเวลานี้ แต่ไม่ค่อยมีอุณหภูมิสูงขึ้นเหนือ 37 องศาเซลเซียสอุณหภูมิหมายความว่าระดับน้ำทะเลประจำปีไม่ค่อยลดลงต่ำกว่า 27 องศาเซลเซียสปริมาณน้ำฝนประจำปีมาตรการที่มากที่สุดเท่าที่ 5,000 มิลลิเมตรในส่วนที่เป็นภูเขาชายฝั่งตะวันออกของประเทศ แต่น้อยกว่า 1,000 มิลลิเมตรในบางส่วนของหุบเขากำบัง. ฝนมรสุมแม้ว่าหนักและรดจะไม่ปกติที่เกี่ยวข้องกับลมและคลื่น แต่ฟิลิปปินส์ไม่นั่งคร่อมเข็มขัดพายุไต้ฝุ่นและทนทุกข์ทรมานการโจมตีประจำปีของพายุอันตรายตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม เหล่านี้เป็นอันตรายอย่างยิ่งสำหรับเกาะลูซอนตอนเหนือและตะวันออกและ Bicol และภูมิภาคตะวันออก Visayas แต่มะนิลาได้รับความเสียหายเป็นระยะ ๆ เช่นกัน. ในทศวรรษที่ผ่านมาฟิลิปปินส์ได้รับความเดือดร้อนอย่างรุนแรงจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ ในปี 1990 เพียงอย่างเดียวเกาะลูซอนกลางได้รับผลกระทบจากทั้งภัยแล้งซึ่งลดลงอย่างรวดเร็วไฟฟ้าพลังน้ำและพายุไต้ฝุ่นที่ถูกน้ำท่วมจริงของถนนของกรุงมะนิลา ยังคงสร้างความเสียหายมากขึ้นเป็นแผ่นดินไหวที่ทำลายเป็นบริเวณกว้างในเกาะลูซอนรวมทั้งบาเกียวและพื้นที่ภาคเหนืออื่น ๆ เมืองเซบูและพื้นที่ใกล้เคียงถูกตีด้วยพายุไต้ฝุ่นที่ถูกฆ่าตายกว่าร้อยคนจมเรือทำลายส่วนของพืชน้ำตาลและตัดน้ำและไฟฟ้าเป็นเวลาหลายวัน. การก่อสร้างอาคารจะดำเนินการกับภัยพิบัติทางธรรมชาติในใจ อยู่อาศัยในชนบทส่วนใหญ่ยังประกอบด้วยกระท่อมนิภาที่เสียหายได้ง่าย แต่มีราคาถูกและง่ายต่อการเปลี่ยน อาคารในเมืองส่วนใหญ่เป็นเหล็กและโครงสร้างคอนกรีตการออกแบบ (ไม่เคยประสบความสำเร็จ) ที่จะต้านทานพายุไต้ฝุ่นและแผ่นดินไหว ความเสียหายก็ยังคงมีความสำคัญอย่างไรและหลายคนพลัดถิ่นในแต่ละปีโดยพายุไต้ฝุ่นแผ่นดินไหวและภัยธรรมชาติอื่น ๆ ในปี 1987 เพียงอย่างเดียวกรมสวัสดิการสังคมและการพัฒนา 2.4 ล้านช่วยผู้ประสบภัยจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฟิลิปปินส์มีสภาพภูมิอากาศเขตร้อนทางทะเล ( ฤดูฝนและฤดูแล้ง มรสุมฤดูร้อนมาฝนตกหนักมากที่สุดของหมู่เกาะตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคม ส่วนฤดูหนาวอากาศเย็นและแห้ง ทำให้ลมมรสุมจากธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ มะนิลาและส่วนใหญ่ของที่ลุ่มจะร้อน และฝุ่นจากเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม แม้แต่ในเวลานี้ อย่างไรก็ตาม อุณหภูมิ 37 องศา ไม่ค่อยขึ้นเหนือหมายถึงอุณหภูมิระดับน้ำทะเลปีไม่ค่อยอยู่ด้านล่าง 27 องศา ปริมาณน้ำฝนวัดได้เท่าที่ 5000 มิลลิเมตรในภูเขาฝั่งตะวันออก ส่วนของประเทศ แต่น้อยกว่า 1000 มิลลิเมตร บางซุ้มหุบเขา

ฤดูมรสุม แม้ว่ายาก / ไม่ได้ปกติเกี่ยวข้องกับลมแรงและคลื่น . แต่ฟิลิปปินส์จะนั่งคร่อม พายุไต้ฝุ่นในแถบและมันทนทุกข์ทรมานการโจมตีปีอันตรายพายุตั้งแต่เดือนกรกฎาคมถึงเดือนตุลาคม เหล่านี้เป็นอันตรายโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับภาคเหนือและตะวันออกของเกาะลูซอนและ Bicol และตะวันออกกลางภูมิภาค แต่มะนิลาจะแหลกลาญ เป็นระยะ ๆเช่นกัน

ในทศวรรษที่ผ่านมา , ฟิลิปปินส์ได้รับความเดือดร้อนอย่างรุนแรงจากภัยธรรมชาติ ในปี 1990 คนเดียว , ภาคกลางลูซอนโดนทั้งภัยแล้งซึ่งเป็นการปรับพลังและจากพายุไต้ฝุ่นที่ท่วมเกือบทุกถนนกรุงมะนิลา . ยังเพิ่มเติมความเสียหายแผ่นดินไหวที่ทำลายพื้นที่กว้างในเกาะลูซอน รวมทั้ง Baguio และพื้นที่ตอนเหนือของอื่น ๆ เมืองเซบูและพื้นที่ใกล้เคียงถูกพายุไต้ฝุ่นที่ฆ่ามากกว่า 100 คน จมเรือ , ทำลายส่วนหนึ่งของน้ำตาลในพืชและตัดน้ำและไฟฟ้าหลายวัน

อาคารก่อสร้างดำเนินการกับภัยธรรมชาติในจิตใจ ที่อยู่อาศัยในชนบทส่วนใหญ่ประกอบด้วย นิภา กระท่อมที่เสียหายได้อย่างง่ายดาย แต่ราคาไม่แพงและง่ายที่จะแทนที่ อาคารในเมืองส่วนใหญ่มีโครงสร้างเหล็กออกแบบและคอนกรีต ( ไม่เสมอไปเรียบร้อยแล้ว ) เพื่อต่อต้านทั้งพายุและแผ่นดินไหว ความเสียหายยังคงสำคัญอย่างไรก็ตาม หลายคนพลัดถิ่นในแต่ละปีโดยพายุ แผ่นดินไหว และภัยพิบัติทางธรรมชาติอื่น ๆ ในปี 1987 คนเดียวกรมสวัสดิการสังคมและการพัฒนา 2.4 ล้านบาทช่วยเหลือผู้ประสบภัยธรรมชาติ