Habitat loss is a critical factor d

Habitat loss is a critical factor driving extinction of biodiversity worldwide,withmodels of future land use anticipating
increases in rates of destruction of native habitatsworldwide. The Asian black bear (Ursus thibetanus) is a
red-listed species with a broad geographic range that has been fragmented dramatically by land use change. Remaining
populations of U. thibetanus occupy diverse habitats, ranging from highlands to coastal regions.We integrated
ecological niche models (ENMs) with nighttime satellite imagery to identify areas suitable for
U. thibetanus after anthropogenic alteration. We found that at least 10% of the potential distributional area for
the species is not suitable owing to urban or suburban encroachment. U. thibetanus seems to persist in highland
areas, characterized by low temperature and high precipitation, whereas humans concentrate in lowlands and
less-extreme climatic conditions. ENMs based solely on climate frequently overestimate suitable areas available
for species; nighttime light imagery offers a robust alternative to refining estimates of species' ranges, designing
protected areas and corridors, prioritizing threatened species, and determining areas of human–wildlife conflict
across broad areas. Our approach is transferable to other taxa and contexts, and should be considered in conservation
planning and policy implementation
We combined ENM with artificial (nighttime) light information
fromremote sensing data to refine amodel of the potential distribution
of U. thibetanus. Our model was generated using range data derived
from IUCN extent of occurrence summaries (Garshelis and Steinmetz,
2008), tested using natural history museum data (Constable et al.,
2010; Flemons et al., 2007), and refined based on detections in onground
field work in Pakistan.
4.1. Present-day occurrence and conservation
According to the IUCN (2014) map of present-day U. thibetanus extent
of occurrence, current populations of the species occur in small areas of
southern, western, and northern Pakistan; northern Nepal; and in India
in the northernmost parts of the country (Srinagar, Himachal Pradesh,
Uttarakhand, Assam, Nagaland, Meghalaya, Manipur, and Mizoram). InBangladesh, the species is found in the southern part of the Chittagong Division;
its range also covers small portions of central Bhutan and Burma;
isolated patches in Thailand, Cambodia, and Laos; northern South Korea;
central North Korea; and parts of Japan and Taiwan. On the Chinese mainland,
U. thibetanus populations can be found in Sichuan, Shaanxi, Guangxi,
Jilin, and Heilongjiang provinces, and in a small portion of northern
Hunan. Russia holds populations in Khabarovsk Krai, Primorsky Krai,
and a vast area in the Jewish Autonomous Oblast (Fig. 1; Supplementary
material S2).
Habitat loss from logging, expansion of human settlements, roads,
and hydro-power stations, combined with hunting for skins, paws,
and especially gall bladders, represent the chief threats to this species
(Garshelis and Steinmetz, 2008; Malcolm et al., 2014). Besides habitat
loss, the speciesmay not occupy the entire geographic extent of climatically
suitable areas owing to local-scale biological interactions, such as
poaching by humans, low food availability, and disease (Maher et al.,
2010; Malcolm et al., 2014). Current evidence suggests that the species
is not restricted to protected areas, often venturing beyond park boundaries
to look for resources, thus increasing the risk of poaching
(Malcolm et al., 2014) or another conflicts with humans. According to
Garshelis and Steinmetz (2008), U. thibetanus occupies diverse forested
habitats, but habitat degradation and hunting have reduced populations
by 50% over the past 30 years. This rate of population reduction is predicted
to continue in coming decades unless effective conservation
plans are implemented (Garshelis and Steinmetz, 2008).
Based on our overall results, we consider this species as a habitat
generalist, since it tolerates proximity to human settlements and a
broad range of climatic and land use conditions. The status of
U. thibetanus as an habitat generalist has been previously proposed,
similar to that of U. americanus in North America (Lewis et al., 2014;
Malcolm et al., 2014). Thus, threats to conservation of U. thibetanus
are expressed at, and should be managed at, fine geographic scales
(Lewis et al., 2014).
Use of the word “suitable” should be carefully delimited when the
goal is to model species' geographic distributions for conservation purposes.
ENMs that aim to prioritize areas for biological conservation
based only on climate variables should be re-evaluated critically, as
such modelsmay identify suitable areas that are unavailable or inimical
to the species at local scales (e.g., Bernardo-Silva et al., 2012 and Poo-
Muñoz et al., 2014). Efforts to conserve broad-ranging species should
consider climatic suitability and reduce these models using metrics of
anthropogenic disturbance.
In conclusion, conservation of U. thibetanus should be simultaneously
focused on areas with low human perturbation and ideal environmental
conditions. Including anthropogenic disturbance as a factor in
conservation analyses produces more realistic models of suitable areas
for a species, while satellite imagery allows development of such
models at broad scales. Nighttime light imagery offers a robust source
of information on artificial light as a proxy for human occupancy to refine
estimates of areas suitable for a species, which are ultimately usedto design protected areas, prioritize threatened species based on habitat
loss and rates of decline, and determine areas of human–wildlife
conflict.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ขาดทุนอยู่อาศัยเป็นปัจจัยสำคัญขับดับ withmodels ทั่วโลก ความหลากหลายทางชีวภาพของสนองใช้ที่ดินในอนาคตเพิ่มอัตราการทำลายของพื้นเมือง habitatsworldwide หมีควาย (Ursus thibetanus) เป็นการแสดงสีแดงสายพันธุ์ มีความหลากหลายทางภูมิศาสตร์ที่มีการกระจัดกระจายอย่างมากทางการเปลี่ยนแปลง ส่วนที่เหลือประชากรของประเทศ thibetanus ครอบครองอยู่อาศัยหลากหลาย ตั้งแต่ไฮแลนด์ภูมิภาคชายฝั่งทะเล เรารวมระบบนิเวศเฉพาะรุ่น (ENMs) ด้วยภาพถ่ายดาวเทียมค่ำคืนระบุพื้นที่ที่เหมาะสมThibetanus สหรัฐหลังจากการแก้ไขที่มาของมนุษย์ เราพบว่าอย่างน้อย 10% ของพื้นที่ขึ้นไปสำหรับสายพันธุ์ไม่เหมาะสม เพราะ encroachment เมือง หรือชานเมือง Thibetanus สหรัฐน่าจะ ยังคงมีอยู่ในไฮแลนด์พื้นที่ ลักษณะอุณหภูมิต่ำและฝนสูง ในขณะที่มนุษย์มีสมาธิในสกอตแลนด์ตอนใต้ และเงื่อนไข climatic น้อยมาก ซึ่งมีพื้นที่ว่างเหมาะ overestimate ENMs ตามสภาพภูมิอากาศบ่อยสำหรับพันธุ์ ภาพค่ำคืนแสงเสนอเป็นทางเลือกประสิทธิภาพการกลั่นประมาณช่วงของชนิด ออกแบบทางเดิน การจัดระดับความสำคัญและการป้องกันพื้นที่ถูกคุกคามชนิด และการกำหนดพื้นที่ของความขัดแย้งของมนุษย์ – สัตว์ป่าในพื้นที่กว้าง วิธีของเราโอน taxa และบริบทอื่น ๆ และควรพิจารณาในการอนุรักษ์ดำเนินการวางแผนและนโยบาย เรารวม ENM ข้อมูลแสงประดิษฐ์ (ค่ำคืน)fromremote การตรวจข้อมูลกลั่น amodel กระจายไปของสหรัฐ thibetanus สร้างแบบจำลองของเราใช้ช่วงข้อมูลที่ได้มาจากขอบเขตเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติสรุปเหตุการณ์ (Garshelis และ Steinmetz2008), ทดสอบโดยใช้ข้อมูลพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ (คอนสตาเบิล et al.,2010 Flemons et al., 2007), และกลั่น detections ตามใน ongroundงานฟิลด์ในปากีสถาน4.1. เหตุการณ์เกิดขึ้นและการอนุรักษ์ตามผังเหตุการณ์สหรัฐ thibetanus ขอบเขตเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติ (2014)ของเหตุการณ์ ประชากรปัจจุบันของสายพันธุ์ที่เกิดขึ้นในพื้นที่ขนาดเล็กของภาคใต้ ตะวันตก และภาคเหนือปากีสถาน เนปาลตอนเหนือ และ ในประเทศอินเดียในส่วนเหนือสุดของประเทศ (ศรีนาคา หิมาจัลประเทศUttarakhand อัสสัม นากาแลนด์ เมฆา รัฐมณีปุระ และรัฐมิโซรัม) InBangladesh สายพันธุ์จะพบในภาคใต้ฝ่ายจิตตะกองช่วงนั้นยังครอบคลุมถึงส่วนเล็ก ๆ ของประเทศภูฏานและประเทศพม่าปรับปรุงที่แยกต่างหาก ในไทย กัมพูชา ลาว เกาหลีเหนือกลางเกาหลีเหนือ และส่วนต่าง ๆ ของประเทศญี่ปุ่นและไต้หวัน บนแผ่นดินจีนประชากรประเทศ thibetanus สามารถพบในมณฑลเสฉวน มณฑลส่านซี กว่างหลิน และจังหวัดมณฑลเฮย์หลงเจียง และ ในส่วนหนึ่งของภาคเหนือมณฑลหูหนาน รัสเซียมีประชากร Khabarovsk ไกร Primorsky ไกรและพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลใน Oblast ปกครองชาวยิว (Fig. 1 ส่งเสริมการขายวัสดุ S2)ขาดทุนอยู่อาศัยเข้าสู่ระบบ การขยายตัวของการจับคู่มนุษย์ ถนนและที่สถานีพลังงานไฮโดร รวมกับการล่าสัตว์สำหรับสกิน pawsและโดยเฉพาะอย่างยิ่งปากปราศรัยน้ำใจเชือด bladders แสดงถึงภัยคุกคามต่อนกชนิดนี้หัวหน้า(Garshelis และ Steinmetz, 2008 Malcolm et al., 2014) นอกจากอยู่อาศัยขาดทุน speciesmay ไม่ครอบครองขอบเขตทางภูมิศาสตร์ทั้งหมดของ climaticallyowing การโต้ตอบทางชีวภาพระดับท้องถิ่น เป็นพื้นที่ที่เหมาะสมpoaching โดยมนุษย์ ความพร้อมต่ำ และโรค (มาฮิร et al.,2010 Malcolm et al., 2014) ปัจจุบันหลักฐานแนะนำที่สายพันธุ์ไม่จำกัดพื้นที่ป้องกัน รองมักจะเกินขอบเขตของสวนหาทรัพยากร การเพิ่มความเสี่ยงของ poaching(Malcolm et al., 2014) หรืออีกความขัดแย้งกับมนุษย์ ตามที่Garshelis และ Steinmetz (2008), thibetanus สหรัฐใช้มองหลากหลายอยู่ อาศัย แต่สร้างที่อยู่อาศัย และการล่าสัตว์ได้ลดประชากร50% 30 ปีผ่านมา คาดว่า อัตรานี้ได้ลดจำนวนประชากรต่อทศวรรษมาเว้นแต่มีประสิทธิภาพในการอนุรักษ์แผนกำลังดำเนินการ (Garshelis และ Steinmetz, 2008)ขึ้นอยู่กับผลรวมของเรา เราพิจารณาพันธุ์นี้เป็นที่อยู่อาศัยคน เนื่องจากมัน tolerates กับจับคู่มนุษย์และหลากหลายของ climatic และสภาพใช้ที่ดิน สถานะของเสนอ thibetanus สหรัฐเป็นคนที่อยู่อาศัยก่อนหน้านี้americanus ประเทศในทวีปอเมริกาเหนือ (Lewis et al., 2014Malcolm et al., 2014) ดังนั้น ภัยคุกคามอนุรักษ์ thibetanus สหรัฐแสดงที่ และควรจัดการที่ เครื่องชั่งน้ำหนักทางภูมิศาสตร์ที่ดี(Lewis et al., 2014).Use of the word “suitable” should be carefully delimited when thegoal is to model species' geographic distributions for conservation purposes.ENMs that aim to prioritize areas for biological conservationbased only on climate variables should be re-evaluated critically, assuch modelsmay identify suitable areas that are unavailable or inimicalto the species at local scales (e.g., Bernardo-Silva et al., 2012 and Poo-Muñoz et al., 2014). Efforts to conserve broad-ranging species shouldconsider climatic suitability and reduce these models using metrics ofanthropogenic disturbance.In conclusion, conservation of U. thibetanus should be simultaneouslyfocused on areas with low human perturbation and ideal environmentalconditions. Including anthropogenic disturbance as a factor inconservation analyses produces more realistic models of suitable areasfor a species, while satellite imagery allows development of suchmodels at broad scales. Nighttime light imagery offers a robust sourceof information on artificial light as a proxy for human occupancy to refineestimates of areas suitable for a species, which are ultimately usedto design protected areas, prioritize threatened species based on habitatloss and rates of decline, and determine areas of human–wildlifeconflict.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การสูญเสียที่อยู่อาศัยเป็นปัจจัยสำคัญผลักดันการสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพทั่วโลก withmodels
การใช้ประโยชน์ที่ดินในอนาคตคาดการณ์การเพิ่มขึ้นของอัตราการทำลายของhabitatsworldwide พื้นเมือง หมีดำเอเชีย (หมีควาย)
เป็นสายพันธุ์สีแดงจดทะเบียนที่มีช่วงกว้างทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการแยกส่วนอย่างมากจากการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน ที่เหลืออยู่ของประชากรควาย U. ครอบครองที่อยู่อาศัยที่มีความหลากหลายตั้งแต่ที่ราบสูงเพื่อ regions.We ชายฝั่งแบบบูรณาการรูปแบบเฉพาะของระบบนิเวศ(ENMs) กับภาพถ่ายดาวเทียมกลางคืนเพื่อระบุพื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับการU. ควายหลังจากการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ เราพบว่าอย่างน้อย 10% ของพื้นที่ที่มีศักยภาพสำหรับการกระจายสายพันธุ์ที่ไม่เหมาะสมเนื่องจากการรุกล้ำในเมืองหรือชานเมือง U. ควายดูเหมือนว่าจะยังคงมีอยู่สูงในพื้นที่ที่โดดเด่นด้วยอุณหภูมิต่ำและฝนสูงในขณะที่มนุษย์มีสมาธิในที่ราบลุ่มและน้อยมากสภาพภูมิอากาศ ENMs ถือตามสภาพภูมิอากาศบ่อยประเมินพื้นที่ที่เหมาะสมที่มีอยู่สำหรับการขยายพันธุ์; ภาพแสงกลางคืนเสนอทางเลือกที่มีประสิทธิภาพเพื่อการประมาณการการกลั่นของช่วงสายพันธุ์, การออกแบบพื้นที่คุ้มครองและทางเดินจัดลำดับความสำคัญขู่สายพันธุ์และการกำหนดพื้นที่ของความขัดแย้งของมนุษย์สัตว์ป่าทั่วพื้นที่ในวงกว้าง แนวทางของเราคือโอนไปยังแท็กซ่าและบริบทอื่น ๆ และควรได้รับการพิจารณาในการอนุรักษ์การวางแผนและการดำเนินนโยบายเรารวมENM กับเทียม (กลางคืน) ข้อมูลแสงข้อมูลการสำรวจข้อมูลการปรับแต่งfromremote amodel ของการกระจายที่มีศักยภาพของควายU. รูปแบบของเราถูกสร้างขึ้นโดยใช้ข้อมูลที่หลากหลายมาจากขอบเขตของ IUCN สรุปการเกิด (Garshelis และ Steinmetz, 2008), การทดสอบโดยใช้ข้อมูลที่พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ (ตำรวจ, et al. 2010; Flemons et al, 2007.) และการกลั่นอยู่บนพื้นฐานของการตรวจจับใน onground การทำงานภาคสนามในปากีสถาน. 4.1 ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันและการอนุรักษ์ตามที่ IUCN (2014) แผนที่ปัจจุบัน U. ควายขอบเขตของการเกิดประชากรปัจจุบันของสายพันธุ์ที่เกิดขึ้นในพื้นที่เล็กๆ ของภาคใต้, ตะวันตกและภาคเหนือของปากีสถาน ทางตอนเหนือของเนปาล และในประเทศอินเดียในส่วนเหนือสุดของประเทศ (ศรีนครหิมาจัล, ตราขั ณ ฑ์อัสสัมนาคาแลนด์, รัฐเมฆาลัย, มณีปุระและมิโซรัม) InBangladesh ชนิดที่พบในภาคใต้ของจิตตะกองกอง; ช่วงยังครอบคลุมถึงส่วนเล็ก ๆ ของภาคกลางและภูฏานพม่าแพทช์แยกในประเทศไทยกัมพูชาและลาว ทางตอนเหนือของเกาหลีใต้กลางเกาหลีเหนือ; และบางส่วนของญี่ปุ่นและไต้หวัน ในจีนแผ่นดินใหญ่U. ประชากรควายสามารถพบได้ในมณฑลเสฉวนมณฑลส่านซีกว่างจี๋หลินเฮยหลงเจียงและต่างจังหวัดและในส่วนเล็ก ๆ ทางตอนเหนือของมณฑลหูหนาน รัสเซียถือประชากรใน Khabarovsk ไกร Primorsky ไกรและพื้นที่กว้างใหญ่ในยิวอิสระแคว้นปกครองตนเอง(รูปที่ 1. เสริมวัสดุS2). การสูญเสียที่อยู่อาศัยจากการเข้าสู่ระบบการขยายตัวของการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์, ถนน, และสถานีไฟฟ้าพลังน้ำรวมกับการล่าสัตว์ สำหรับหนังอุ้งเท้าและกระเพาะน้ำดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นตัวแทนของภัยคุกคามหัวหน้าสายพันธุ์นี้(Garshelis และ Steinmetz 2008. มิลล์ส์ et al, 2014) นอกจากนี้ที่อยู่อาศัยของการสูญเสียที่ speciesmay ได้ครอบครองขอบเขตทางภูมิศาสตร์ทั้งหมดของภูมิประเทศพื้นที่ที่เหมาะสมเนื่องจากการปฏิสัมพันธ์ทางชีวภาพในท้องถิ่นระดับเช่นการรุกล้ำโดยมนุษย์ว่างอาหารต่ำและโรค(เฮอร์, et al. 2010; มิลล์ส์ et al, 2014. ) ปัจจุบันมีหลักฐานแสดงให้เห็นว่าสายพันธุ์ที่ไม่ได้ จำกัด พื้นที่คุ้มครองมักจะ venturing เกินขอบเขตสวนสาธารณะที่จะมองหาทรัพยากรซึ่งจะเป็นการเพิ่มความเสี่ยงของการรุกล้ำ(มิลล์ส์ et al., 2014) หรืออีกความขัดแย้งกับมนุษย์ ตามที่Garshelis และ Steinmetz (2008), ควาย U. ตรงบริเวณที่เป็นป่าที่มีความหลากหลายที่อยู่อาศัยแต่การย่อยสลายที่อยู่อาศัยและการล่าสัตว์ที่มีการลดประชากรโดย 50% ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา อัตราการลดลงของประชากรนี้เป็นที่คาดการณ์ว่าจะยังคงอยู่ในทศวรรษที่ผ่านมาเว้นแต่การอนุรักษ์ที่มีประสิทธิภาพแผนจะดำเนินการ(Garshelis และ Steinmetz 2008). บนพื้นฐานของผลโดยรวมของเราเราจะพิจารณาสายพันธุ์นี้เป็นที่อยู่อาศัยgeneralist เพราะมันทนความใกล้ชิดกับการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์และหลากหลายของภูมิอากาศและสภาพการใช้ที่ดิน สถานะของU. ควายเป็น generalist ที่อยู่อาศัยที่ได้รับการเสนอก่อนหน้านี้คล้ายกับที่ของU. americanus ในทวีปอเมริกาเหนือ (ลูอิส et al, 2014;.. มิลล์ส์ et al, 2014) ดังนั้นภัยคุกคามต่อการอนุรักษ์ควาย U. จะแสดงที่และควรได้รับการจัดการที่, เครื่องชั่งน้ำหนักทางภูมิศาสตร์ที่ดี(ลูอิส et al., 2014). การใช้คำว่า "เหมาะสม" ควรจะคั่นด้วยอย่างรอบคอบเมื่อมีเป้าหมายที่จะสร้างแบบจำลองของสายพันธุ์การกระจายทางภูมิศาสตร์เพื่อวัตถุประสงค์ในการอนุรักษ์. ENMs ที่มุ่งมั่นที่จะจัดลำดับความสำคัญในพื้นที่เพื่อการอนุรักษ์ทางชีวภาพขึ้นอยู่เฉพาะในตัวแปรสภาพภูมิอากาศที่ควรจะได้รับการประเมินอีกครั้งอย่างยิ่งเป็นเช่นmodelsmay ระบุพื้นที่ที่เหมาะสมที่มีความพร้อมใช้งานหรือศัตรูที่จะขยายพันธุ์ในระดับท้องถิ่น(เช่นเบอร์นาร์โด-ซิลวา et al., 2012 และ Poo- Muñoz et al., 2014) ความพยายามที่จะอนุรักษ์กว้างตั้งแต่สายพันธุ์ที่ควรพิจารณาความเหมาะสมของสภาพภูมิอากาศและลดรูปแบบเหล่านี้โดยใช้ตัวชี้วัดของการรบกวนของมนุษย์. สรุปได้ว่าการอนุรักษ์ควาย U. ควรจะพร้อมกันมุ่งเน้นไปที่พื้นที่ที่มีการรบกวนของมนุษย์ในระดับต่ำและสิ่งแวดล้อมเหมาะเงื่อนไข รวมทั้งการรบกวนของมนุษย์เป็นปัจจัยในการอนุรักษ์การวิเคราะห์รูปแบบการผลิตที่สมจริงมากขึ้นของพื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับการขยายพันธุ์ในขณะที่ภาพถ่ายดาวเทียมช่วยให้การพัฒนาเช่นรูปแบบในระดับกว้าง ภาพแสงในเวลากลางคืนมีแหล่งที่มาที่มีประสิทธิภาพของข้อมูลเกี่ยวกับแสงประดิษฐ์เป็นพร็อกซี่สำหรับการพักอาศัยของมนุษย์ในการปรับแต่งการประมาณการของพื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับสายพันธุ์ซึ่งในท้ายที่สุดการออกแบบusedto ป้องกันพื้นที่จัดลำดับความสำคัญสายพันธุ์ที่ถูกคุกคามขึ้นอยู่กับที่อยู่อาศัยของการสูญเสียและอัตราการลดลงและตรวจสอบพื้นที่ของมนุษย์สัตว์ป่าความขัดแย้ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยเป็นปัจจัยสำคัญทำให้การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพทั่วโลก withmodels ของการใช้ที่ดินในอนาคตคาดการณ์
เพิ่มขึ้นในอัตราของการทำลายของ habitatsworldwide พื้นเมือง . หมีสีดำเอเชีย ( ursus thibetanus ) เป็นสายพันธุ์ที่มีสีแดงแสดง
ช่วงกว้างทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับการแยกส่วนอย่างมากโดยการใช้ที่ดินเปลี่ยน ที่เหลือ
ประชากรของสหรัฐอเมริกาthibetanus ครอบครองถิ่นที่หลากหลาย ตั้งแต่ Highlands ภูมิภาคชายฝั่ง เราบูรณาการ
แบบโพรงในระบบนิเวศ ( enms ) กับค่ำคืนของภาพถ่ายดาวเทียม เพื่อหาพื้นที่ที่เหมาะสม
U thibetanus มนุษย์หลังการเปลี่ยนแปลง เราพบว่าอย่างน้อย 10% ของพื้นที่ที่มีศักยภาพสำหรับ
สุ่มชนิดไม่เหมาะ เพราะในเมืองหรือชานเมืองการบุกรุก สหรัฐอเมริกาthibetanus ดูเหมือนว่าจะยังคงอยู่ในพื้นที่สูง
, โดดเด่นด้วยอุณหภูมิต่ำ และปริมาณน้ำฝนสูง ในขณะที่มนุษย์มุ่งในที่ลุ่มและ
สภาพภูมิอากาศที่รุนแรงน้อยลง enms ขึ้นอยู่เพียงผู้เดียวในบรรยากาศทั่วไปบ่อยพื้นที่ใช้ได้
สำหรับสายพันธุ์ที่เหมาะสม กลางคืนแสงภาพที่เสนอทางเลือกที่แข็งแกร่งที่จะปรับประมาณการของสายพันธุ์
ช่วงออกแบบการป้องกันพื้นที่และทางเดินการคุกคามชนิด และกำหนดพื้นที่ของมนุษย์และสัตว์ป่า ความขัดแย้ง
ทั่วพื้นที่กว้าง วิธีการคือ ให้โอนและอื่น ๆ และ บริบท และควรพิจารณาในการวางแผนนโยบายอนุรักษ์และ

เรารวม enm เทียม ( กลางคืน )
ข้อมูลแสงการสำรวจข้อมูลเพื่อปรับปรุงรูปแบบของศักยภาพการกระจาย
ของสหรัฐอเมริกา thibetanus fromremote . รูปแบบของเราคือการสร้างช่วงข้อมูล
จาก IUCN ขอบเขตของสรุปเหตุการณ์ ( garshelis Steinmetz
และ , 2008 ) , พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติ ( ทดสอบโดยใช้ข้อมูลตำรวจ et al . ,
2010 flemons et al . , 2007 ) และการกลั่นตามตรวจจับใน onground
ภาคสนามในปากีสถาน .
4.1 .ของขวัญวันเกิดและการอนุรักษ์
ตาม IUCN ( 2014 ) แผนที่ - สหรัฐอเมริกา thibetanus ขอบเขต
เกิด ประชากรในปัจจุบันของพืชเกิดขึ้นในพื้นที่เล็ก ๆของ
ภาคใต้ ภาคตะวันตกและภาคเหนือของปากีสถาน ; ตอนเหนือของเนปาลและอินเดีย
ในส่วนเหนือสุดของประเทศ ( Srinagar
รัฐอุตตราขัณฑ์รัฐหิมาจัลประเทศ , รัฐอัสสัม , รัฐมณีปุระรัฐเมฆาลัย รัฐนากาแลนด์ และมณีปุระ )inbangladesh ชนิด ที่พบในภาคใต้ของหมวด Chittagong ;
ช่วงนั้นยังครอบคลุมส่วนเล็ก ๆของภาคกลางภูฏานและพม่า ;
แยกซอฟต์แวร์ในไทย กัมพูชา และลาว ทางตอนเหนือของเกาหลีใต้ ;
เหนือกลางเกาหลี และชิ้นส่วนของญี่ปุ่นและไต้หวัน ในจีนแผ่นดินใหญ่
ประชากรสหรัฐอเมริกา thibetanus สามารถพบได้ในมณฑลเสฉวน , มณฑลส่านซี , Guangxi
จี๋หลิน ,