in real life, people never know any

in real life, people never know anythink that goes on in other person's minds, or in places where they are not present. the writers may feel that a limited point of view will make fiction more realistic or lifelike. so they tell the reader only what a person who was present might have seen or heard by using an objective third-person narrator. the reader have to draw their own decisions and make their own judgements.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในชีวิตจริง คนไม่เคยรู้ anythink ที่ไป ในจิตใจของผู้อื่น หรือสถานที่พวกเขาอยู่ไม่ ตัวเขียนอาจรู้สึกว่า การจำกัดมุมมองจะทำให้นิยายมากขึ้นจริง หรือ lifelike เพื่อจะบอกผู้อ่านเพียงใดผู้ ที่มีอาจได้เห็น หรือได้ยิน โดยใช้'ผู้บรรยาย'เป็นบุคคลที่สามวัตถุประสงค์ ผู้อ่านจะต้องวาดตัดสินใจเอง และทำให้ตน judgements

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในชีวิตจริงคนไม่เคยรู้ anythink ที่เกิดขึ้นในจิตใจของบุคคลอื่นหรือในสถานที่ที่พวกเขาจะไม่ได้อยู่ นักเขียนอาจจะรู้สึกว่าเป็นจุดที่ จำกัด ของมุมมองที่จะทำให้นิยายมากขึ้นจริงหรือเหมือนจริง ดังนั้นพวกเขาจึงบอกผู้อ่านเฉพาะสิ่งที่คนที่อยู่ในปัจจุบันอาจจะได้เห็นหรือได้ยินโดยใช้บรรยายบุคคลที่สามวัตถุประสงค์ ผู้อ่านต้องวาดตัดสินใจของตัวเองและทำให้การตัดสินใจของตนเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในชีวิตจริง คนไม่รู้ anythink ที่เกิดขึ้นในจิตใจของบุคคลอื่น หรือในสถานที่ที่พวกเขาไม่ได้อยู่ นักเขียนอาจรู้สึกว่าจุดที่ จำกัด ของวิวจะทำให้นิยายมากขึ้นมีเหตุผลหรือจริง . ดังนั้น พวกเขาบอกผู้อ่านสิ่งที่คนที่อยู่อาจจะได้เห็น หรือได้ยิน โดยใช้วัตถุประสงค์ที่สามบรรยายคนผู้อ่านต้องดึงดูดการตัดสินใจของตัวเอง และทำให้การตัดสินใจของพวกเขาเอง