As experienced teachers know and as

As experienced teachers know and as research has confirmed, students are most likely to engage with learning
when tasks are of moderate difficulty, neither too easy nor too hard and therefore neither boring nor frustrating
(Britt, 2005). Finding the right level of difficulty, however, can sometimes be a challenge if you have little
experience in teaching a particular grade level or curriculum, or even if a class is simply new to you and in this
sense “unknown”. Whether familiar to you or not, members of any class are likely to have diverse abilities and readiness, and this fact alone makes it harder to determine what level of difficulty is appropriate. A common
strategy for dealing with these ambiguities is to begin units, lessons, or projects with tasks or content that is
relatively easy and familiar, and then gradually introduce more difficult material or tasks until students seem
challenged, but not overwhelmed. Using this strategy gives the teacher a chance to observe and diagnose students’
learning needs before adjusting content, and gives students a chance to orient themselves to the teacher’s
expectations and the topic of study without becoming stressed or frustrated prematurely. Later in a unit, lesson, or
project, students are then in a better position to deal with more difficult tasks or content (Van Merrionboer, 2003).
The principle seems to help even with “authentic” learning projects—ones that resemble real-world activities of
students (such as learning to drive an automobile), and that present a variety of complex tasks simultaneously.
Even in those cases it helps for the teacher to isolate and focus on the simplest subtasks first (such as “put the key in
the ignition”) and only move to harder tasks later (such as parallel parking).
Sequencing instruction is only a partial solution to finding the best “level” of instruction, because it still does not
deal with lasting differences among students as individuals. The core challenge to teachers is to fully individualize
or differentiate instruction: to tailor instruction or activities not only to the class as a group, but to the differences
among members of the class? One way to approach this problem is to plan different content or activities for
different students or groups of students. While one group works on Task A, another group works on Task B; one
group works on relatively easy math problems, for example, while another works on harder ones. Taken very far,
managing multiple activities or tasks obviously complicates a teacher’s job, but it can and has been done by many
teachers (and it also can make teaching more interesting!). In the next chapter, we describe some classroom
management strategies that can help with the multi-tasking that differentiated instruction requires.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป็นครูที่มีประสบการณ์รู้ และยืนยันการวิจัย นักเรียนมักจะมีส่วนร่วมกับการเรียนรู้เมื่องานมีความยากปานกลาง ไม่เกินง่าย หรือเกินไปหนัก และดังนั้นไม่น่าเบื่อ หรือน่าผิดหวัง(Britt, 2005) ค้นหาระดับความยาก อย่างไรก็ตาม บางครั้งจะท้าทายคุณมีน้อยประสบการณ์ในการสอนระดับชั้นการศึกษาโดยเฉพาะการ หรือหลักสูตร หรือแม้เป็นเพียงคุณ และ ในนี้ความรู้สึกที่ "ไม่รู้จัก" ว่าคุ้นเคยกับคุณ หรือ ไม่ สมาชิกของชั้นใด ๆ มักจะมีความหลากหลายและความพร้อม และความจริงเพียงอย่างเดียวทำให้ยากในการกำหนดระดับความยากที่เหมาะสม แบบทั่วไปกลยุทธ์สำหรับจัดการกับ ambiguities เหล่านี้คือการ เริ่มต้นหน่วย บทเรียน หรือโครงการที่ มีงานหรือเนื้อหาที่ค่อนข้างง่าย และคุ้น เคย และจากนั้น ค่อย ๆ แนะนำวัสดุหรืองานยากขึ้นจนดูเหมือนนักเรียนท้าทาย แต่จมไม่ ใช้กลยุทธ์นี้ช่วยให้ครูมีโอกาสสังเกต และวิเคราะห์ของนักเรียนเรียนรู้ต้องปรับปรุงก่อนเนื้อหา และให้โอกาสโอเรียนท์เองกับของครูนักเรียนหัวข้อการศึกษา โดยเป็นเน้น หรือผิดหวังก่อนกำหนดและความคาดหวัง ภายในหน่วย บทเรียน หรือโครงการ นักเรียนอยู่แล้วในตำแหน่งที่ดีกว่าเพื่อจัดการกับงานที่ยาก หรือเนื้อหา (Van Merrionboer, 2003)หลักน่าจะ ช่วยแม้จะ มีโครงการเรียนรู้ "แท้" คือคนที่คล้ายกับโลกจริงกิจกรรมของนักเรียน (เช่นเรียนขับรถยนต์), และที่นำหลากหลายซับซ้อนพร้อมกันแม้ในที่กรณีนี้ช่วยครูแยก และเน้นงานย่อยง่ายที่สุดก่อน (เช่น "สำคัญใส่ในการจุดระเบิด") ไปงานยากในภายหลัง (เช่นการจอดรถแบบขนาน) เท่า นั้นคำสั่งลำดับเบสเป็นเพียงโซลูชันบางส่วนเพื่อค้นหาส่วน "ระดับ" ของคำสั่ง เนื่องจากมันยังไม่ได้จัดการกับความแตกต่างที่ยั่งยืนในหมู่นักเรียนเป็นรายบุคคล ความท้าทายหลักครูจะ individualize เต็มหรือแยกแยะคำแนะนำ: การจัดทำคำสั่งหรือกิจกรรมที่ไม่เพียงแต่ การเรียนเป็นกลุ่ม แต่ความแตกต่างสมาชิกของคลา วิธีการปัญหานี้วิธีหนึ่งคือการ วางแผนเนื้อหาต่าง ๆ หรือกิจกรรมนักเรียนที่แตกต่างกันหรือกลุ่มของนักเรียน ในขณะที่กลุ่มหนึ่งทำงาน A กลุ่มอื่นที่ทำงานบนงาน B หนึ่งกลุ่มทำงานในปัญหาทางคณิตศาสตร์ค่อนข้างง่าย เช่น ในขณะที่ทำงานอื่นบนคนยาก ถ่ายไกลการจัดการหลายกิจกรรมหรืองาน complicates งานของครูอย่างชัดเจน แต่มันสามารถ และแล้ว โดยมากครูผู้สอน (และก็สามารถทำให้การสอนน่าสนใจมากขึ้น) ในบทถัดไป เราอธิบายบางห้องเรียนกลยุทธ์การจัดการที่สามารถช่วยให้มีการต่อสู้ที่แตกต่างกันที่คำสั่งต้องมี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในฐานะที่เป็นครูผู้สอนที่มีประสบการณ์และรู้ว่าเป็นงานวิจัยได้รับการยืนยันนักเรียนมีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมกับการเรียนรู้เมื่องานมีความยากในระดับปานกลางไม่ง่ายเกินไปหรือยากเกินไปและดังนั้นจึงไม่น่าเบื่อหรือน่าผิดหวัง(Britt 2005) หาระดับที่เหมาะสมของความยากลำบาก แต่บางครั้งอาจเป็นสิ่งที่ท้าทายถ้าคุณมีเล็ก ๆ น้อย ๆมีประสบการณ์ในการเรียนการสอนระดับชั้นประถมศึกษาหรือหลักสูตรหรือแม้กระทั่งถ้าชั้นเป็นเพียงใหม่ให้คุณและในการนี้ความรู้สึก "ไม่ทราบ" ไม่ว่าจะคุ้นเคยกับคุณหรือไม่สมาชิกของชั้นใด ๆ มีแนวโน้มที่จะมีความสามารถที่หลากหลายและการเตรียมความพร้อมและความจริงนี้เพียงอย่างเดียวที่ทำให้มันยากที่จะตรวจสอบสิ่งที่ระดับของความยากลำบากที่มีความเหมาะสม ร่วมกันกลยุทธ์ในการจัดการกับความคลุมเครือเหล่านี้คือการเริ่มต้นหน่วยการเรียนหรือโครงการที่มีงานหรือเนื้อหาที่ค่อนข้างง่ายและคุ้นเคยแล้วค่อยๆแนะนำวัสดุที่ยากขึ้นหรืองานจนนักเรียนดูเหมือนท้าทายแต่ไม่จม ใช้กลยุทธ์นี้จะช่วยให้ครูมีโอกาสที่จะสังเกตและวิเคราะห์ของนักเรียนต้องการการเรียนรู้ก่อนที่จะปรับเนื้อหาและให้นักเรียนมีโอกาสที่จะปรับทิศทางตัวเองให้ครูที่คาดหวังและหัวข้อของการศึกษาโดยไม่ต้องกลายเป็นเครียดหรือหงุดหงิดก่อนกำหนด ต่อมาในหน่วยบทเรียนหรือโครงการนักเรียนแล้วในตำแหน่งที่ดีในการจัดการกับงานที่ยากมากขึ้นหรือเนื้อหา (Van Merrionboer, 2003). หลักการดูเหมือนว่าจะช่วยแม้จะมี "ของแท้" โครงการเรียนรู้คนที่มีลักษณะคล้ายจริง กิจกรรมโลกของนักเรียน(เช่นการเรียนรู้ที่จะขับรถยนต์) และนำเสนอที่หลากหลายของงานที่ซับซ้อนไปพร้อม ๆ กัน. แม้ในกรณีดังกล่าวจะช่วยให้สำหรับครูที่จะแยกและมุ่งเน้นไปที่ย่อยง่ายเป็นครั้งแรก (เช่น "ใส่สำคัญในการจุดระเบิด ") และย้ายเฉพาะกับงานหนักในภายหลัง (เช่นที่จอดรถขนาน). การเรียนการสอนลำดับเป็นเพียงการแก้ปัญหาบางส่วนเพื่อหาสิ่งที่ดีที่สุด" ระดับ "การเรียนการสอนเพราะมันยังคงไม่ได้จัดการกับความแตกต่างที่ยั่งยืนในหมู่นักเรียนเป็นบุคคลที่ ความท้าทายหลักของครูคือการได้อย่างเต็มที่ต่างกันหรือแตกต่างการเรียนการสอนเพื่อการเรียนการสอนตัดหรือกิจกรรมที่ไม่เพียง แต่จะเป็นกลุ่มระดับ แต่ความแตกต่างในหมู่สมาชิกของชั้น? วิธีหนึ่งที่จะเข้าถึงปัญหานี้คือการวางแผนเนื้อหาที่แตกต่างหรือกิจกรรมสำหรับนักเรียนที่แตกต่างกันหรือกลุ่มของนักเรียน ขณะที่หนึ่งในการทำงานของกลุ่มงานอีกกลุ่มหนึ่งที่ทำงานในงาน B; หนึ่งในกลุ่มที่ทำงานในปัญหาทางคณิตศาสตร์ที่ค่อนข้างง่ายเช่นในขณะที่ผลงานของคนอื่นยาก นำมาไกลมากการจัดการหลายกิจกรรมหรืองานที่เห็นได้ชัดว่ามีความซับซ้อนในการทำงานของครูแต่มันสามารถและได้รับการทำโดยมากครู(และก็ยังสามารถทำให้การเรียนการสอนที่น่าสนใจอื่น ๆ !) ในบทต่อไปเราจะอธิบายบางห้องเรียนกลยุทธ์การจัดการที่สามารถช่วยให้มีมัลติทาสกิ้งที่แตกต่างต้องใช้การเรียนการสอน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป็นครูที่มีประสบการณ์รู้และมีการวิจัยยืนยัน นักเรียนมักจะมีส่วนร่วมกับการเรียนรู้
เมื่องานมีความยากระดับปานกลาง และง่ายเกินไปหรือยากเกินไปจึงไม่น่าเบื่อหรือน่าผิดหวัง
( บริท , 2005 ) การหาระดับที่เหมาะสมของความยาก แต่บางครั้งสามารถท้าทายถ้าคุณมีประสบการณ์ในการสอนน้อย
เกรด A ระดับหนึ่ง หรือหลักสูตรหรือถ้าชั้นเป็นเพียงใหม่สำหรับคุณและในความรู้สึกนี้
" ไม่รู้จัก " ไม่ว่าคุ้นเคยกับคุณ หรือ ไม่ สมาชิกระดับใดมักมีความสามารถหลากหลาย และความพร้อม และความเป็นจริงนี้คนเดียวที่ทำให้มันเป็นเรื่องยากที่จะตรวจสอบสิ่งที่ระดับของปัญหาที่เหมาะสม กลยุทธ์ทั่วไป
การจัดการกับงงงวยเหล่านี้คือการเริ่มต้นหน่วย บทเรียน หรือโครงการที่มีงานหรือเนื้อหาที่
ค่อนข้างง่ายและคุ้นเคย จากนั้นค่อยๆ แนะนำวัสดุที่ยากหรืองานจนกว่านักเรียนดูเหมือน
ท้าทาย แต่ไม่จม การใช้กลยุทธ์นี้จะช่วยให้ครูได้มีโอกาสสังเกตและวิเคราะห์นักเรียน
ความต้องการการเรียนรู้ก่อนการปรับเนื้อหาและให้นักศึกษามีโอกาสโอเรียนท์ตนเองของอาจารย์พยาบาลความคาดหวัง และหัวข้อของการศึกษาโดยไม่กลายเป็นเครียดหรือหงุดหงิดก่อนวัยอันควร ต่อมาในหน่วย บทเรียน หรือ
โครงการ นักเรียนจะอยู่ในตำแหน่งที่ดีขึ้นเพื่อจัดการกับงานที่ยากขึ้นหรือเนื้อหา ( รถตู้ merrionboer , 2003 ) .
หลักการดูเหมือนจะช่วยให้มี " ของแท้ " โครงการเรียนรู้ที่คล้ายจริงกิจกรรม
นักเรียน ( เช่นการเรียนรู้การขับรถ ) และที่นำเสนอความหลากหลายของงานที่ซับซ้อนพร้อมกัน แม้ในคดี
ช่วยสำหรับครูเพื่อแยกและมุ่งเน้นงานที่ง่ายที่สุดก่อน ( เช่น " ใส่คีย์ในการเผาไหม้
" ) และย้ายไปหนักงานทีหลัง ( เช่น ที่จอดรถ
ขนาน )การสอน เป็นเพียงบางส่วนของโซลูชั่นเพื่อหาระดับที่ดีที่สุด " " การสอน เพราะยังไม่ได้จัดการกับความแตกต่างที่ยั่งยืน
นักเรียนบุคคล ความท้าทายหลักครูอย่างเต็มที่ หรือแยกสอนเฉพาะราย
ปรับกิจกรรมการเรียนการสอนหรือไม่เพียง แต่จะเรียนเป็นกลุ่ม แต่ความแตกต่าง
ในหมู่สมาชิกของชั้นเรียนวิธีหนึ่งในการเข้าหาปัญหานี้คือการ วางแผนเนื้อหาต่าง ๆ หรือกิจกรรมต่างๆ หรือกลุ่ม
นักเรียนของนักเรียน ในขณะที่กลุ่มหนึ่งทำงานในงาน , อีกกลุ่มงานหนึ่งงาน B ;
กลุ่มงานด้านคณิตศาสตร์ค่อนข้างง่าย ตัวอย่างเช่น ในขณะที่อีกคน ทำงานยาก ๆ ถ่ายไกลมาก
การจัดการหลายกิจกรรมหรืองานของครูก็มีความซับซ้อนของงานแต่มันสามารถทำโดยครูหลายคน
( และมันยังสามารถทำให้การสอนน่าสนใจ มากกว่า ) ในบทต่อไปเราจะอธิบายบางชั้นเรียนการจัดการกลยุทธ์ที่สามารถช่วยกับมัลติทาสกิ้งที่สอนมายต้อง