ABSTRACT Hyperglycemia and impaired

ABSTRACT Hyperglycemia and impaired glucose tolerance are well known phenomena
occurring in patients with renal failure. In contrast to true diabetic subjects, an elevated ratio of
insulin to glucose during the glucose tolerance test is consistently observed indicating a peripheral
insulin insensitivity. Among the possible reasons, a disturbance at the cellular level seems to be
most likely. There is some evidence of reduced peripheral glucose utilization on the one hand and
increased hepatic glucose output-probably by stimulation of gluconeogenesis-on the other. Agents that have been suggested to be involved in these alterations of carbohydrate metabolism in
uremia are hormones, electrolytes, pH, and “toxic” metabolic intermediates or end-products. Of
these, an increase in insulin antagonistic hormones, among them growth hormone, catechohamines,
and glucagon, seems to be of most significance. Although for the individual hormones no equivocal
correlation with glucose intolerance has been proved, the interaction of all of them may result in
a preponderance of insulin antagonism thus leading to an apparent insulin resistance.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทคัดย่อ Hyperglycemia และความทนทานต่อกลูโคสบกพร่องจะปรากฏการณ์ที่รู้จักกันดี
ที่เกิดขึ้นในผู้ป่วยที่มีภาวะไตวาย ในทางตรงกันข้ามกับอาสาสมัครที่เป็นโรคเบาหวานจริงอัตราส่วนสูงของ
อินซูลินเป็นน้ำตาลกลูโคสในระหว่างการทดสอบความทนทานต่อกลูโคสเป็นที่สังเกตอย่างต่อเนื่องแสดงให้เห็นต่อพ่วง
ไม่รู้สึกอินซูลิน เหตุผลที่เป็นไปได้รบกวนในระดับเซลล์ที่ดูเหมือนว่าจะ
มีโอกาสมากที่สุด มีหลักฐานบางส่วนของการใช้กลูโคสลดลงต่อพ่วงบนมือข้างหนึ่งและ
เพิ่มขึ้นกลูโคสตับผลผลิตอาจจะโดยการกระตุ้นของ gluconeogenesis-ในที่อื่น ๆ ตัวแทนที่ได้รับการแนะนำให้มีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต
uremia เป็นฮอร์โมนอิเล็กโทรไล pH และ "พิษ" ตัวกลางการเผาผลาญหรือจุดสิ้นสุดผลิตภัณฑ์ ของ
เหล่านี้การเพิ่มขึ้นของฮอร์โมนอินซูลินเป็นปรปักษ์กันในหมู่พวกเขาฮอร์โมนการเจริญเติบโต, catechohamines,
glucagon และดูเหมือนว่าจะมีความสำคัญมากที่สุด แม้ว่าฮอร์โมนสำหรับบุคคลที่ไม่กำกวม
ความสัมพันธ์กับการแพ้น้ำตาลกลูโคสที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีปฏิสัมพันธ์ของทั้งหมดของพวกเขาอาจจะส่งผลในการ
ครอบงำของการเป็นปรปักษ์กันอินซูลินจึงนำไปสู่ความต้านทานต่ออินซูลินที่เห็นได้ชัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

hyperglycemia นามธรรมและความทนกลูโคสบกพร่องจะรู้จักกันดี ปรากฏการณ์
ที่เกิดขึ้นในผู้ป่วยไตวาย ในทางตรงกันข้ามกับคนเบาหวานจริง ยกระดับอัตราส่วนอินซูลินกลูโคส
ในระหว่างการทดสอบความทนทานต่อกลูโคสและอินซูลินอย่างต่อเนื่องแสดงการต่อต้านต่อ

ของเหตุผลที่เป็นไปได้ , รบกวนในระดับเซลล์น่าจะเป็น
มีแนวโน้มมากที่สุดมีหลักฐานของการใช้อุปกรณ์ต่อพ่วง กลูโคส ในมือข้างหนึ่งและกลูโคสในตับอาจเพิ่มผลผลิต
โดยการกระตุ้นการสร้างกลูโคสในอื่น ๆ ตัวแทนที่ได้รับการแนะนำให้มีส่วนร่วมในการเมแทบอลิซึมของคาร์โบไฮเดรตใน
Uremia ที่มีฮอร์โมน เกลือแร่ ความเป็นกรดด่าง และ " พิษ " เมตาโบลิก ตัวกลาง หรือสิ้นสุดผลิตภัณฑ์ ของ
เหล่านี้การเพิ่มขึ้นของฮอร์โมนอินซูลินปฏิปักษ์ในหมู่พวกเขาการเจริญเติบโตฮอร์โมน catechohamines
glucagon , และ ดูเหมือนจะสำคัญที่สุด แต่สำหรับบุคคลไม่มีความสัมพันธ์กับฮอร์โมนมีเลศนัย
ต่อกลูโคสที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า การโต้ตอบของพวกเขาทั้งหมดอาจส่งผลในการความเหนือกว่าของอินซูลินอินซูลินต้านทานกันจึงนำไปสู่การปรากฏ