Stocken and Verrecchia (2004) sugge

Stocken and Verrecchia (2004) suggest that managerial discretion in financial reporting does not necessarily enhance the effectiveness of the financial reporting, even if the manager can use this discretion to provide private information. As it relates to SFAS No. 142, their study suggests that, if the manager’s effort regarding analyzing future cash flows of reporting units involves a certain reporting cost, the manager is more likely to provide an inaccurate goodwill report in order to reduce the cost and may reduce the informativeness of earnings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Stocken และ Verrecchia (2004) แนะว่า ดุลยพินิจจัดการในรายงานทางการเงินจำเป็นต้องเพิ่มประสิทธิภาพของการรายงานทางการเงิน แม้ว่าการจัดการสามารถใช้ดุลพินิจนี้จะให้ข้อมูลส่วนตัว เกี่ยวข้องกับ SFAS หมายเลข 142 การศึกษาแนะนำให้ ถ้าความพยายามของผู้จัดการเกี่ยวกับการวิเคราะห์กระแสเงินสดของหน่วยรายงานเกี่ยวข้องกับรายงานต้นทุนบางอย่าง ผู้จัดการมีแนวโน้มให้การรายงานค่าความนิยมที่ไม่ถูกต้องเพื่อลดต้นทุน และลด informativeness ของรายได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Stocken และ Verrecchia (2004) ชี้ให้เห็นว่าการบริหารจัดการดุลยพินิจในการรายงานทางการเงินไม่จำเป็นต้องเพิ่มประสิทธิภาพของการรายงานทางการเงินแม้ว่าผู้จัดการสามารถใช้ดุลพินิจนี้จะให้ข้อมูลส่วนตัว ที่เกี่ยวข้องกับ SFAS ฉบับที่ 142 การศึกษาของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าถ้าความพยายามของผู้จัดการเกี่ยวกับการวิเคราะห์งบกระแสเงินสดในอนาคตของการรายงานหน่วยที่เกี่ยวข้องกับค่าใช้จ่ายในการรายงานบางผู้จัดการมีแนวโน้มที่จะจัดให้มีการรายงานค่าความนิยมที่ไม่ถูกต้องเพื่อที่จะลดค่าใช้จ่ายและ อาจลด informativeness กำไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

และ stocken verrecchia ( 2004 ) แนะนำให้ใช้ดุลพินิจว่า การบริหารจัดการในการรายงานทางการเงิน ไม่จําเป็นต้องเพิ่มประสิทธิภาพของการรายงานทางการเงิน แม้ว่าผู้จัดการสามารถใช้ดุลยพินิจที่จะให้ข้อมูลส่วนบุคคล ในขณะที่มันเกี่ยวข้องกับเกี่ยวกับหมายเลข 142 , การศึกษาแสดงให้เห็นว่า ถ้าความพยายามของผู้จัดการด้านวิเคราะห์กระแสเงินสดในอนาคตของหน่วยงานรายงานเกี่ยวกับต้นทุนการรายงานบางผู้จัดการมีแนวโน้มที่จะให้รายงานที่ไม่ถูกต้อง เป็นต้น เพื่อลดต้นทุน และอาจลดสารประโยชน์ของรายได้