1.0 INTRODUCTIONSince Independence

1.0 INTRODUCTION
Since Independence in 1957, low cost housing provision rested in the hand of Government.
Massive low-cost housing development in Malaysia is undertaken by both the public and private sectors
2
since mid 1980s when the government imposed policy on housing developer to contribute low cost
housing in township development. Low-cost housing is defined according to its selling price of RM25
000 (about US$ 8000) per unit or less and it is aimed at target group of households with monthly incomes
not exceeding RM750 (RM1 is approximately equivalent to US$0.30). However, these limits have been
revised recently by the government. The government’s commitment towards low-cost housing started
during the First Malaysia Plan (1966–1970) while the private sector’s involvement was in the Second
Malaysia Plan (1971–1975) when the government realized the need and importance of the role of the
private sector in ensuring an adequate supply of low cost housing for the country (Ghani & Lee, 1997).
Under the Seventh Malaysia Plan (1996-2000) and Eight Malaysia Plan (2001- 2005), Malaysian
government are committed to provide adequate, affordable and quality housing for all Malaysian,
particularly the low income group. During the Ninth Malaysia Plan (2006-2010) period, continuous
efforts will be undertaken to ensure that Malaysians of all income levels will have access to adequate,
quality and affordable homes, particularly the low-income group. In this regard, the private sector will be
encouraged to build more low- and low-medium-cost houses in their mixed-development projects while
the public sector will concentrate on building low-cost houses as well as houses for public sector
employees, the disadvantaged and the poor in urban and rural areas. To enhance the quality of life of the
urban population, the provision of more systematic and well organized urban services programmes will
emphasize on sustainable development, promoting greater community participation and social integration
of the population.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สำหรับบทนำ
ตั้งแต่เอกราชในปี 1957 , การจัดหาที่อยู่อาศัยต้นทุนต่ำที่วางอยู่ในมือของรัฐบาล
ขนาดใหญ่ต้นทุนต่ำการพัฒนาที่อยู่อาศัยในมาเลเซียจะดำเนินการโดยทั้งภาครัฐและเอกชน
2
ตั้งแต่กลางทศวรรษ 1980 เมื่อรัฐบาลกำหนดนโยบายพัฒนาที่อยู่อาศัย เพื่อสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการพัฒนาที่อยู่อาศัย
น้อยเมืองที่อยู่อาศัยต้นทุนต่ำที่กำหนดไว้ตามของราคาขายของ rm25
000 ( ประมาณ US $ 8 , 000 ) ต่อหน่วยหรือน้อยกว่า และมันคือมุ่งเป้าหมายกลุ่มครัวเรือนที่มีรายได้ต่อเดือนไม่เกิน rm750
( rm1 ประมาณเท่ากับ US $ 0.30 ) อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดเหล่านี้ได้ถูก
แก้ไขเมื่อเร็ว ๆนี้โดยรัฐบาล ความมุ่งมั่นของรัฐบาลที่มีต่อที่อยู่อาศัยต้นทุนต่ำเริ่มต้น
ในแผนมาเลเซียครั้งแรก ( 1966 – 1970 ) ในขณะที่การมีส่วนร่วมของภาคเอกชนในแผนมาเลเซีย 2
( 1971 – 1975 ) เมื่อรัฐบาลได้ตระหนักถึงความจำเป็นและความสำคัญของบทบาทของภาคเอกชนในการสร้างความมั่นใจ
เพียงพออุปทานของที่อยู่อาศัยต้นทุนต่ำสำหรับประเทศ ( กานี&ลี , 1997 )
ภายใต้แผนเจ็ดมาเลเซีย ( 2539-2543 ) และแผน 8 มาเลเซีย ( 2544 - 2548 ) , มาเลเซีย
รัฐบาลมุ่งมั่นที่จะให้บริการที่มีคุณภาพและราคาไม่แพงที่อยู่อาศัยทั้งหมดมาเลเซีย
โดยเฉพาะกลุ่มรายได้น้อย ในแผนมาเลเซีย 9 ( 2545-2549 ) ระยะเวลา ความพยายามอย่างต่อเนื่อง
จะดำเนินการเพื่อให้แน่ใจว่า ชาวมาเลเซียทุกระดับรายได้จะสามารถเข้าถึงเพียงพอ
คุณภาพและบ้านมาก โดยเฉพาะผู้มีรายได้น้อยกลุ่ม ในการนี้ภาคเอกชนจะกระตุ้นให้สร้างน้อย
- ต่ำและปานกลาง ราคาบ้านในโครงการพัฒนาผสมของพวกเขาในขณะที่
ภาครัฐจะเน้นสร้างบ้านต้นทุนต่ำรวมทั้งบ้านสำหรับพนักงานภาครัฐ
, ผู้ด้อยโอกาสและคนจนในเมืองและชนบท เพื่อเพิ่มคุณภาพของชีวิตของ
ประชากรเมืองการจัดการระบบและจัดดีบริการเมือง โปรแกรมจะ
เน้นการพัฒนาที่ยั่งยืน ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนมากขึ้น และสังคมบูรณาการ
ของประชากร