abstractThe concept of seafood sust

abstract
The concept of seafood sustainability does not typically include the energetic or material demands of the capture or supply chain processes, despite the significant impacts they generate. We used life cycle assessment (LCA) to measure the environmental footprint of the supply of Tasmanian southern rock lobster, Jasus edwardsii (TSRL). International airfreight of live lobsters was the major contributor to global warming potential (GWP) and cumulative energy demand (CED) indicators, while the fishing stage accounted for the majority of impacts to eutrophication potential (EP), water use and marine aquatic ecotoxicity. The environmental footprint of the TSRL in our scenarios was responsive to marine resource management decisions made inside and outside the fishery. Targeting maximum economic yield rather than maximum sustainable yield decreased the carbon footprint by 80% or 10 kg CO2e kg 1 of lobster at capture. Limiting access to the fishery by increasing the coverage of marine protected areas increased the fishery’s carbon footprint by 23% or 3 kg CO2e kg 1 of lobster at capture. The unintended consequences of management changes suggest that in a future of increased carbon emission regulation, marine resource decision making should not be made in isolation of broader environmental impacts.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทคัดย่อแนวคิดของการพัฒนาอย่างยั่งยืนของทะเลไม่รวมความต้องการวัสดุ หรือมีพลังจับหรือซัพพลายเชนกระบวน แม้มีผลกระทบสำคัญที่จะสร้างปกติ เราใช้การประเมินวัฏจักรชีวิต(ผลิตภัณฑ์ LCA) วัดรอยสิ่งแวดล้อมของการจัดหาของตกแต่งใต้หินกุ้ง Jasus edwardsii (TSRL) ขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศของกุ้งก้ามกรามสดเป็นผู้สนับสนุนหลักการสากลศักยภาพโลกร้อน (GWP) และพลังงานสะสมความต้องการ (CED) ตัวบ่งชี้ ในขณะที่ระยะตกปลาคิดส่วนใหญ่ของผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นเค (EP), น้ำ ecotoxicity น้ำใช้และน้ำ รอยด้านสิ่งแวดล้อมของ TSRL ในสถานการณ์ของเราตอบสนองต่อการตัดสินใจการจัดการทรัพยากรทางทะเลภายในและภาย นอกการประมงได้ กำหนดเป้าหมายผลตอบแทนทางเศรษฐกิจสูงสุดมากกว่าผลตอบแทนอย่างยั่งยืนสูงสุดลดรอยเท้าคาร์บอน 80% หรือ 10 กก. CO2e กก. 1 ของกุ้งที่จับ จำกัดการเข้าถึงการประมง โดยการเพิ่มความครอบคลุมของพื้นที่ทะเลป้องกันรอยเท้าคาร์บอนของประมงเพิ่มขึ้น 23% หรือ 3 กิโลกรัม CO2e กก. 1 ของกุ้งที่จับ ผลของการจัดการเปลี่ยนแปลงตั้งใจแนะนำว่า ในอนาคตของการควบคุมการปล่อยก๊าซคาร์บอนเพิ่มขึ้น ตัดสินใจทรัพยากรทางทะเลควรไม่ทำการแยกผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมที่กว้างขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นามธรรม
แนวคิดของความยั่งยืนของอาหารทะเลไม่ได้โดยทั่วไปรวมถึงความต้องการที่กระตือรือร้นหรือวัสดุของการจับหรือจัดหากระบวนการลูกโซ่ แม้จะพบผลกระทบที่พวกเขาสร้าง ที่เราใช้ในการประเมินวัฏจักรชีวิตผลิตภัณฑ์ ( LCA ) เพื่อวัดรอยเท้าด้านสิ่งแวดล้อมของอุปทานของเดวิลใต้ กุ้งล็อบสเตอร์ jasus edwardsii ( tsrl )การขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศของกุ้งมังกรสด เป็นผู้สนับสนุนหลักในการเกิดภาวะโลกร้อน ( GWP ) และความต้องการพลังงานสะสม ( CED ) ตัวบ่งชี้ ในขณะที่ตกปลาขั้นคิดเป็นส่วนใหญ่ของผลกระทบที่จะเกิดปรากฏการณ์ยูโทรฟิเคชั่น ( EP ) , การใช้น้ำและ ecotoxicity สัตว์น้ำทางทะเลรอยเท้าด้านสิ่งแวดล้อมของ tsrl ในสถานการณ์ของเราตอบสนองต่อการจัดการทรัพยากรทางทะเล ตัดสินใจ ภายใน และ ภายนอก ประมง เป้าหมายผลผลิตทางเศรษฐกิจสูงสุด มากกว่าผลผลิตที่ยั่งยืนสูงสุด ลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์โดย 80% หรือ 10 กก. co2e กก 1 ของกุ้งมังกรในการจับภาพจำกัดการเข้าถึงประมง โดยการเพิ่มความคุ้มครองของพื้นที่คุ้มครองทางทะเลเพิ่มขึ้นของประมงปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์โดย 23 % หรือ 3 กิโลกรัม co2e กก 1 ของกุ้งมังกรในการจับภาพ ผลกระทบที่ไม่ได้ตั้งใจของการเปลี่ยนแปลงการจัดการแนะนำว่าในอนาคตที่เพิ่มขึ้นของการควบคุมการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ทรัพยากรทางทะเล การตัดสินใจไม่ควรทำในการแยกกว้างขึ้น
ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม .