old Pinter's The Dumb shares the bi

old Pinter's The Dumb shares the bill with Days in the Loeb's repertory, and I find it to resist making a few between the plays. only two characters, is physically constricted Days takes place in a the Dumb Waiter in a Happy Days oozes philosophy, but it dull. Yet while of Pinter's play are no of profound than . The Dumb Waiter is entertaining.

is not to say that The Waiter is an "easy" play. does not bury his audience kling little nuggets of like Beckett's "Ah, earth, extinguisher!", and it is overlook or ignore much Dumb Waiter's depth. Loeb production I overall gentleman explain to his "The Dumb Waiter two hired killers who get from upstairs; Happy about boredom and the of life."

first full-length play, Birthday Party. Pinter dwelt of his pet themes, the being dragged from the one's familiar the outside world. Two apparently hired killers, a boarding house, one of its occupants, him away. In The Dumb Pinter focuses on these seemed so all-power-. The Birthday Party, and they too must face the such an alienation.

killers, Ben and Gus, basement room on from the Organization, for a nameless victim to their only contact with world is a dumb this presumably deuilding, which them messages -- food. This is Pinter's man's isolation of genuine communication the outside world. Only conversation can fill up while Ben and Gus wait. of the play. Ben message from upstairs dumb waiter, and pulls to kill Gus. has traded roles with be victim, has been the security of the the Outside.

modern plays depend on banter between the on sustain the interest -- and Pinter is writing such dialogue. a play depends solely burlesque interchanges, some boring -- and even like Waiting for to drag in the second the amusement of this to wane. All of however, contain element of suspense, sheer terror which attention even when actual action is at a standstill.

The Dumb Waiter is a very funny play, and Director Robert Chapman has chosen to emphasize its comic aspects--at the expense of just about everything else. Gus, played by K. Lype O'Dell, is a perfect buffoon throughout the play. Ben(David Meneghel) is more the prototype of the cool, calm professional killer, but he eventually is caught up in volatile arguments with Gus about absolutely trivial subjects. If The Dumb Waiter were only a funny play, if Pinter were capable of nothing more than writing funny dialogue, one could scarcely have found fault with O'dell's or Meneghel's performances, or with Chapman's direction.

Unfortunately, the Loeb production conveys little sense of an integral relationship between the wild arguments over the semantics of the phrase "to light a kettle" or a disputed penalty at a soccer game, and the actual dramatic situation of the play. These outbursts are the logical result of the tension which arises from the interminable wait for the victim's arrival. But the Loeb production does not make the audience conscious of a mounting tension.

In fact, the comic dialogues are so overplayed that one can almost forget that these two men are professional killers. Ben's and Gus's response to the messages from the dumb waiter is so funny that one forgets that these strange messages are baffling and terrifying. And without this sense of terror, Pinter loses much of his uniqueness among modern dramatists.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เก่าของพินเทอร์ใบ้ร่วมรายการกับวันที่ในละครของ Loeb และค้นหามันต่อต้านทำกี่ระหว่างการเล่น เพียงสองตัว เป็นจริง constricted วันเวลาวางในการเสิร์ฟใบ้ในวันสุข oozes ปรัชญา แต่มันทู่ ในขณะที่การเล่นของพินเทอร์ยังมีไม่ลึกซึ้งกว่านั้น พนักงานเสิร์ฟใบ้เป็นที่สนุกสนานคือไม่ต้อง พูดว่า พนักงานเสิร์ฟที่เล่นเป็น "ง่าย" ฝังมูเดราทันผู้ชมของเขานักเก็ตที่น้อยของเช่นของเบ็คเค็ทท์ "Ah โลก extinguisher " และจะมองข้าม หรือละเว้นความลึกมากใบ้เสิร์ฟ ผลิต Loeb ฉันคำ สุภาพบุรุษอธิบายให้เขา "เสิร์ฟใบ้สองจ้างยาที่ได้รับจากชั้นบน ความสุขความเบื่อและของชีวิต "แรกปราศจากการเล่น งานเลี้ยงวันเกิด พินเทอร์ทรงของเขารูปสัตว์เลี้ยง ในที่ถูกลากจากคุ้นเคยหนึ่งของโลกภายนอก สองเห็นได้ชัดว่าจ้างยา บ้าน ของครอบครัว หนึ่งเขาออกไป ในพินเทอร์ใบ้เน้นเหล่านี้ดูเหมือน ทั้งหมดดังนั้น -พลังงาน - งานเลี้ยงวันเกิด และพวกเขาต้องเผชิญมากเกินไปที่ดังกล่าวที่สุดยา เบนและ Gus ชั้นใต้ดินห้องจากองค์กร เหยื่อนิรนามเพื่อการติดต่อเฉพาะกับโลกเป็น คำใบ้นี้สันนิษฐานว่า deuilding ใดนั้นข้อความ - อาหาร แยกของพินเทอร์แมนแท้สื่อสารโลกภายนอกอยู่ เฉพาะสนทนาสามารถกรอกค่าในขณะที่เบนและ Gus รอ ของเล่น ข้อความเบนจากพนักงานเสิร์ฟใบ้ชั้นบน และดึงฆ่า Gus มีขายบทบาทกับเป็นเหยื่อ ได้รับการรักษาความปลอดภัยภายนอกmodern plays depend on banter between the on sustain the interest -- and Pinter is writing such dialogue. a play depends solely burlesque interchanges, some boring -- and even like Waiting for to drag in the second the amusement of this to wane. All of however, contain element of suspense, sheer terror which attention even when actual action is at a standstill.The Dumb Waiter is a very funny play, and Director Robert Chapman has chosen to emphasize its comic aspects--at the expense of just about everything else. Gus, played by K. Lype O'Dell, is a perfect buffoon throughout the play. Ben(David Meneghel) is more the prototype of the cool, calm professional killer, but he eventually is caught up in volatile arguments with Gus about absolutely trivial subjects. If The Dumb Waiter were only a funny play, if Pinter were capable of nothing more than writing funny dialogue, one could scarcely have found fault with O'dell's or Meneghel's performances, or with Chapman's direction.Unfortunately, the Loeb production conveys little sense of an integral relationship between the wild arguments over the semantics of the phrase "to light a kettle" or a disputed penalty at a soccer game, and the actual dramatic situation of the play. These outbursts are the logical result of the tension which arises from the interminable wait for the victim's arrival. But the Loeb production does not make the audience conscious of a mounting tension.In fact, the comic dialogues are so overplayed that one can almost forget that these two men are professional killers. Ben's and Gus's response to the messages from the dumb waiter is so funny that one forgets that these strange messages are baffling and terrifying. And without this sense of terror, Pinter loses much of his uniqueness among modern dramatists.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พิเก่าหุ้นโง่เรียกเก็บเงินกับวันในละครของ Loeb และฉันคิดว่ามันจะต่อต้านทำให้ไม่กี่ระหว่างเล่น เพียง แต่ตัวละครทั้งสองเป็นทางร่างกายวันตีบเกิดขึ้นในบริกรในความสุขในวัน oozes ปรัชญา แต่มันน่าเบื่อ แต่ในขณะที่การเล่นพินไม่มีของที่ลึกซึ้งกว่า บริกรเป็นความบันเทิง. ไม่ได้ที่จะบอกว่าพนักงานคือ "ง่าย" การเล่น ไม่ได้ฝังศพผู้ชมของเขาแพรวนักเก็ตเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นของ Beckett "อาแผ่นดิน, เครื่องดับ!" และจะมองข้ามหรือละเลยความลึกบริกรมากของ การผลิต Loeb ผมสุภาพบุรุษโดยรวมอธิบายให้เขา "บริกรทั้งสองได้รับการว่าจ้างนักฆ่าที่ได้รับจากชั้นบน; มีความสุขเกี่ยวกับความเบื่อหน่ายและของชีวิต." เล่นยาวเต็มรูปแบบครั้งแรกในงานปาร์ตี้วันเกิด พิอาศัยอยู่ในรูปแบบที่สัตว์เลี้ยงของเขาถูกลากจากที่หนึ่งของโลกภายนอกที่คุ้นเคย สองนักฆ่าว่าจ้างเห็นได้ชัดว่าโรงเรียนบ้านซึ่งเป็นหนึ่งในผู้โดยสารของเขาออกไป ในใบ้พิมุ่งเน้นไปที่เหล่านี้ดูเหมือนจะทั้งหมดพลังงาน . ปาร์ตี้วันเกิดและพวกเขาก็ต้องเผชิญกับการจำหน่ายเช่นฆ่าเบนและกัส, ห้องพักชั้นใต้ดินจากองค์การสำหรับเหยื่อนิรนามไปที่รายเดียวของพวกเขากับโลกเป็นใบ้นี้ deuilding สันนิษฐานซึ่งข้อความ - อาหาร . นี่คือการแยกชายพินของแท้ของการสื่อสารกับโลกภายนอก การสนทนาเท่านั้นที่สามารถเติมเต็มในขณะที่เบนและกัสรอ ของการเล่น ข้อความจากเบนบริกรใบ้ชั้นบนและดึงจะฆ่ากัส มีการซื้อขายบทบาทกับเหยื่อจะได้รับการรักษาความปลอดภัยของนอก. ละครที่ทันสมัยขึ้นอยู่กับการล้อเล่นในระหว่างรักษาผลประโยชน์ - และพิเขียนบทสนทนาดังกล่าว ขึ้นอยู่กับการเล่นการถ่ายเทล้อเลียนเพียงบางส่วนที่น่าเบื่อ - และยังเหมือนรอที่จะลากในครั้งที่สองสนุกนี้จางหายไป ทั้งหมด แต่มีองค์ประกอบของใจจดใจจ่อความหวาดกลัวที่แท้จริงซึ่งความสนใจแม้กระทั่งเมื่อมีการกระทำที่เกิดขึ้นจริงเป็นที่หยุดนิ่ง. บริกรเป็นละครตลกมากและผู้อำนวยการโรเบิร์ตแชปแมนได้เลือกที่จะเน้นด้านการ์ตูนของ - ค่าใช้จ่ายของเพียงเกี่ยวกับ อย่างอื่น กัสรับบทโดยเค Lype เดลล์เป็นตัวตลกที่สมบูรณ์แบบตลอดการเล่น เบน (เดวิด Meneghel) เป็นอีกต้นแบบของเย็นนักฆ่ามืออาชีพสงบ แต่ในที่สุดเขาก็ถูกจับขึ้นมาในข้อโต้แย้งที่มีความผันผวนกัสเกี่ยวกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างแน่นอน หากบริกรเป็นเพียงการเล่นตลกถ้าพินมีความสามารถอะไรมากไปกว่าการเขียนบทสนทนาตลก, หนึ่งแทบจะได้พบความผิดกับเดลล์หรือการแสดง Meneghel หรือทิศทางของแชปแมน. แต่น่าเสียดายที่การผลิต Loeb บ่งบอกถึงความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างหนึ่งข้อโต้แย้งป่ามากกว่าความหมายของวลี "กับแสงกาต้มน้ำ" หรือการลงโทษที่แน่นอนเกมฟุตบอลและสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงที่น่าทึ่งของการเล่น ระเบิดเหล่านี้เป็นผลมาจากตรรกะของความตึงเครียดที่เกิดขึ้นจากการรอคอยที่สิ้นสุดสำหรับการมาถึงของเหยื่อ แต่การผลิต Loeb ไม่ได้ทำให้ผู้ชมตระหนักถึงความตึงเครียดการติดตั้ง. ในความเป็นจริงการหารือการ์ตูน overplayed เพื่อที่หนึ่งเกือบจะสามารถลืมว่าผู้ชายสองคนนี้เป็นนักฆ่ามืออาชีพ การตอบสนองของเบนและกัสเพื่อข้อความจากพนักงานเสิร์ฟใบ้จึงเป็นเรื่องตลกที่หนึ่งลืมว่าข้อความแปลก ๆ เหล่านี้มีความยุ่งเหยิงและน่ากลัว และไม่มีความรู้สึกของความหวาดกลัวนี้พิสูญเสียมากของเอกลักษณ์ของเขาในหมู่นักเขียนบทละครที่ทันสมัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.I like to eat watermelon
.