Slowly rising, Ouki scratched his h

Slowly rising, Ouki scratched his head as he looked down at the damp bed. In the morning sunlight that was streaming into the room he could see clothes tossed carelessly all across the floor. Lying on either side of him were two men, both sound asleep, and one of them had wrapped his arms around Ouki’s stiff hips.

“…I did it again.”

Ouki sighed and extracted himself from the man’s embrace. After kicking away the blanket, there was nothing to hide the dried body fluids that were still stuck to his skin. When he carefully climbed out from the bed Ouki began the search for his own clothes.

There was a terribly unpleasant taste in his mouth.

Last night’s cheap sake was, no doubt, to blame.

Obviously this should be a point of reflection. Once Ouki began to drink his restraint was immediately tossed out the window. Even though he knew he would regret it later, he drank endlessly, ate junk food he normally wouldn’t eat, and thoughtlessly accepted these men’s invitation. Now, Ouki can’t even remember the names of the two sleeping men.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ Ouki ขูดหัวของเขา ตามที่เขามองลงไปที่เตียงเปียกชื้น ในแสงแดดยามเช้าที่เป็นสตรีมมิ่งในห้อง เขาสามารถเห็นเสื้อผ้าโยนลวก ๆ ทั่วพื้น นอนอยู่บนด้านใดด้านหนึ่งของเขาถูกชายสองคน ทั้งเสียงหลับ และหนึ่งในนั้นมีห่อแขนของเขารอบสะโพกแข็งของ Ouki“… ฉันไม่ได้อีก"Ouki ถอนหายใจ และแยกตัวเองจากอ้อมกอดของชายคนนั้น หลังจากเตะผ้าห่มออกไป ได้อะไรจะซ่อนสารร่างกายแห้งที่ได้ยังคงติดอยู่กับผิวของเขา เมื่อรอบคอบปีน ออกจากเตียง Ouki เริ่มการค้นหาเสื้อผ้าของเขาเองมีรสชาติไม่พึงประสงค์ชะมัดในปากของเขาเหล้าราคาถูกเมื่อคืนเป็น ข้อสงสัย ติเตียนเห็นได้ชัดว่านี้ควรจะเป็นจุดของการสะท้อน เมื่อ Ouki เริ่มดื่ม ยับยั้งชั่งใจของเขาถูกจับโยนออกหน้าต่างทันที แม้ว่าเขารู้ว่า เขาจะเสียใจในภายหลัง เขาดื่มไม่รู้จบ กินอาหารขยะเขาตามปกติกิน และ thoughtlessly ยอมรับคำเชิญของผู้ชายเหล่านี้ ตอนนี้ Ouki แม้จะไม่สามารถจำชื่อของสองคนนอนหลับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ค่อยๆเพิ่มขึ้น , โอ กิเกาหัว เขาก้มลงมองที่เปียกเตียง ในยามเช้าแสงแดดที่กำลังส่งเข้าไปในห้อง เขาเห็นเสื้อผ้าโยนลวกทั่วพื้น นอนอยู่บนด้านข้างของเขา 2 คน ทั้งหลับ และหนึ่งในนั้นมีห่อแขนของเขารอบ โอ กิก็เกร็งสะโพก" . . . . . . . ฉันทำมันอีกแล้ว "โอ กิถอนหายใจและสกัดตัวเองจากอ้อมกอดของชายผู้นี้ หลังจากไล่เก็บผ้าห่ม ไม่มีอะไรซ่อนแห้งของเหลวในร่างกายที่ยังติดอยู่ที่ผิวของเขา เมื่อเขาอย่างระมัดระวัง ปีนออกไปจากเตียงนอน โอ กิ เริ่มค้นหาเสื้อผ้าของเขาเองมีมากที่ไม่พึงประสงค์ได้ลิ้มรสในปากของเขาเมื่อคืนราคาถูกประโยชน์คือไม่ต้องสงสัย ตำหนิเห็นได้ชัดนี้ควรเป็นจุดสะท้อน เมื่อ โอ กิเริ่มดื่มความยับยั้งชั่งใจของเขาทันที โยนออกไปนอกหน้าต่าง ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาก็เสียใจ เขาดื่มอย่างไม่รู้จบ กิน อาหารขยะ ปกติเขาจะไม่กิน และยอมรับคนเหล่านี้เชิญอย่างไร้สำนึกอีก ตอนนี้ โอ กิจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของทั้งสองนอนผู้ชาย