This work has gone a step further i

This work has gone a step further in the field of direct interface circuits by proposing, analysing and testing a circuit for inductive sensors with a variable self-inductance. The proposed circuit uses a low-cost μC to measure the discharging time of two RL circuits formed by the sensor inductance, a reference inductor and an external resistor. The sensor inductance is then estimated through a single-point calibration that applies such discharging times. Two main error sources have been identified: the quantisation of the discharging-time measurement and the parasitic resistances of both the inductors and the digital ports of the μC. Experimental results with different commercial μCs at different speeds have shown that the effects of quantisation predominate when measuring inductances from 1 mH to 10 mH, whereas those of parasitic resistances are more significant from 10 mH to 100 mH. In both ranges, however, it is feasible to achieve a NLE lower than 0.3% FSS and a resolution of 10 bits, which are remarkable values considering the simplicity of the proposed circuit.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

งานนี้ได้ไปอีกขั้นในวงจรติดต่อโดยตรง โดยเสนอ การวิเคราะห์ และการทดสอบวงจรการเหนี่ยวกับ self-inductance ผันแปร วงจรเสนอใช้ μC ต้นทุนต่ำเพื่อวัดเวลา discharging วงจร RL สองที่ก่อตั้งขึ้น โดย inductance เซ็นเซอร์ มืออ้างอิง และเป็นตัวต้านทานภายนอก Inductance เซ็นเซอร์มีประเมินแล้วผ่านการปรับเทียบจุดเดียวที่ใช้เวลาเช่น discharging ได้รับการระบุแหล่งข้อผิดพลาดในหลักที่สอง: quantisation วัดเวลาปล่อยและเสียงฟู่เหมือนกาฝากที่ความต้านทานของทั้งในประเทศและพอร์ตดิจิตอลของ μC ผลทดลองกับ μCs พาณิชย์แตกต่างกันที่ความเร็วแตกต่างกันได้แสดงให้เห็นว่า ผลของ quantisation predominate เมื่อวัด inductances 1 mH 10 mH ในขณะที่ผู้ทานเสียงฟู่เหมือนกาฝากสำคัญเพิ่มเติมจาก 10 mH 100 mH ในช่วงสอง อย่างไรก็ตาม ก็สามารถบรรลุ NLE ที่ต่ำกว่า 0.3% FSS และเรียบง่ายของวงจรเสนอพิจารณาความละเอียด 10 บิต ซึ่งเป็นค่าที่โดดเด่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

งานนี้ได้หายไปขั้นตอนต่อไปในด้านของวงจรอินเตอร์เฟซโดยตรงโดยนำเสนอการวิเคราะห์และการทดสอบวงจรเซ็นเซอร์อุปนัยที่มีตัวแปรเหนี่ยวนำตัวเอง วงจรที่นำเสนอใช้μCต้นทุนต่ำเพื่อวัดเวลาการปฏิบัติของทั้งสองวงจรชีวิตที่เกิดขึ้นจากการเหนี่ยวนำเซ็นเซอร์เหนี่ยวนำการอ้างอิงและตัวต้านทานภายนอก เหนี่ยวนำเซ็นเซอร์เป็นที่คาดกันแล้วผ่านการสอบเทียบจุดเดียวที่ใช้เวลาการปฏิบัติดังกล่าว สองแหล่งที่มาหลักของข้อผิดพลาดได้รับการระบุที่: การประมาณการวัดการปฏิบัติเวลาและความต้านทานของพยาธิตัวเหนี่ยวนำทั้งในและพอร์ตดิจิตอลμC ผลการทดลองกับμCsการค้าที่แตกต่างกันด้วยความเร็วที่แตกต่างกันได้แสดงให้เห็นว่าผลกระทบของการประมาณครอบงำเมื่อวัดจากความเหนี่ยวนํา 1 mH 10 mH ในขณะที่ผู้ที่ต้านทานปรสิตที่มีความสำคัญมากขึ้นจาก 10 mH 100 mH ในช่วงที่ทั้งสอง แต่ก็เป็นไปได้เพื่อให้บรรลุ NLE ต่ำกว่า 0.3% FSS และความละเอียด 10 บิตซึ่งเป็นค่าที่น่าทึ่งพิจารณาความเรียบง่ายของวงจรที่นำเสนอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

งานนี้ได้ไปขั้นตอนต่อไปในด้านวงจร interface โดยตรง โดยเสนอ วิเคราะห์ และทดสอบวงจรสำหรับตรวจจับการด้วยตนเองหรือตัวแปร . วงจรที่ใช้ต้นทุนต่ำμ C วัดปล่อยอีกสองรูปแบบโดยเซ็นเซอร์หรือวงจร RL , การอ้างอิงและตัวต้านทานภายนอกเซ็นเซอร์ตัวเหนี่ยวนำเป็นแล้วประมาณผ่านจุดเดียวที่ใช้ เช่น การปล่อยครั้ง สองแหล่งข้อผิดพลาดหลักได้รับการระบุ : quantisation ของปล่อยเวลาการวัดและความต้านทานโรคของทั้ง inductors และพอร์ตดิจิตอลของμ Cผลการทดลองกับต่างμพาณิชย์ CS ที่ความเร็วต่างๆ พบว่า ผลของการศึกษาเมื่อวัดจาก quantisation ตัวเหนี่ยวนำ 1 MH 10 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ผู้จากปรสิตจะมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญจาก 10 ค่ะ 100 ค่ะ ทั้งในช่วง อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปได้เพื่อให้บรรลุ nle ต่ำกว่า 0.3% FSS และความละเอียด 10 บิตซึ่งเป็นค่านิยมที่น่าจับตาจากความเรียบง่ายของวงจร .