Transportation planning, or transpo

Transportation planning, or transport planning, has historically followed the rational planning model of defining goals and objectives, identifying problems, generating alternatives, evaluating alternatives, and developing plans. Other models for planning include rational actor, transit oriented development, satisficing, incremental planning, organizational process, and political bargaining.

Planners are increasingly expected to adopt a multi-disciplinary approach, especially due to the rising importance of environmentalism. For example, the use of behavioural psychology to persuade drivers to abandon their automobiles and use public transport instead. The role of the transport planner is shifting from technical analysis to promoting sustainability through integrated transport policies.[1] For example, in Hanoi the increasing number of motorcycles is responsible not only for environmental damage but also for slowing down economic growth. In the long run the plan is to reduce traffic through a change in urban planning. Through economic incentives and attractive alternatives experts hope to lighten traffic in the short run.[2]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วางแผนการเดินทาง หรือขนส่งการวางแผน มีประวัติตามแบบวางแผนเชือดการกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ ระบุปัญหา สร้างทางเลือก ประเมินทางเลือก และพัฒนาแผน รูปแบบอื่น ๆ สำหรับการวางแผนรวมนักเชือด ขนส่งมุ่งเน้นพัฒนา satisficing เพิ่มวางแผน กระบวนการขององค์กร และต่อรองราคาทางการเมืองวางแผนมากขึ้นคาดว่าจะนำมาใช้เป็นแนวทางอเนกประสงค์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากความสำคัญที่เพิ่มขึ้นของ environmentalism ตัวอย่าง การใช้จิตวิทยาพฤติกรรมควบคุม การละทิ้งของรถยนต์ใช้ขนส่งสาธารณะแทนการโน้มน้าวใจ บทบาทของการวางแผนการขนส่งจะขยับจากการวิเคราะห์ทางเทคนิคเพื่อส่งเสริมความยั่งยืนผ่านนโยบายขนส่งรวม [1] ตัวอย่าง ในฮานอย จำนวนรถจักรยานยนต์เพิ่มขึ้นรับผิดชอบสำหรับความเสียหายด้านสิ่งแวดล้อมสำหรับการชะลอการเติบโตทางเศรษฐกิจแต่ยังไม่เท่า ในระยะยาวเป้าหมายคือเพื่อ ลดการจราจรผ่านการเปลี่ยนแปลงในการวางผังเมือง แรงจูงใจทางเศรษฐกิจและทางเลือกที่น่าสนใจ ผู้เชี่ยวชาญหวังว่าเพื่อแบ่งเบาการจราจรในระยะสั้น [2]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การวางแผนการขนส่งหรือการวางแผนการขนส่งในอดีตได้ดำเนินการตามรูปแบบการวางแผนที่มีเหตุผลของการกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์การระบุปัญหาการสร้างทางเลือกในการประเมินทางเลือกและการพัฒนาแผน รุ่นอื่น ๆ สำหรับการวางแผนรวมถึงนักแสดงเหตุผลการขนส่งการพัฒนาที่มุ่งเน้น satisficing การวางแผนที่เพิ่มขึ้นกระบวนการองค์กรและการเจรจาต่อรองทางการเมือง. นักวางแผนที่คาดว่าจะเพิ่มมากขึ้นเพื่อนำมาใช้วิธีการหลายทางวินัยโดยเฉพาะอย่างยิ่งเนื่องจากการเพิ่มขึ้นของความสำคัญสิ่งแวดล้อม ตัวอย่างเช่นการใช้จิตวิทยาพฤติกรรมที่จะชักชวนให้คนขับรถที่จะละทิ้งรถยนต์ของพวกเขาและใช้ระบบขนส่งสาธารณะแทน บทบาทของการวางแผนการขนส่งจะขยับจากการวิเคราะห์ทางเทคนิคในการส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนผ่านนโยบายการขนส่งแบบบูรณาการ. [1] ตัวอย่างเช่นในฮานอยจำนวนที่เพิ่มขึ้นของรถจักรยานยนต์เป็นผู้รับผิดชอบไม่เพียง แต่สำหรับความเสียหายด้านสิ่งแวดล้อม แต่ยังสำหรับการชะลอตัวลงการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในระยะยาวแผนคือการลดการจราจรผ่านการเปลี่ยนแปลงในการวางผังเมือง ผ่านสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจและทางเลือกที่น่าสนใจผู้เชี่ยวชาญหวังว่าจะแบ่งเบาการจราจรในระยะสั้น. [2]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การวางแผนการขนส่งหรือการขนส่งการวางแผน มี เหตุผล ในอดีตตามรูปแบบการวางแผนการกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ การระบุปัญหา การสร้างทางเลือกการประเมินทางเลือกและการพัฒนาแผน รุ่นอื่น ๆสำหรับการวางแผนรวมถึงนักแสดงที่มีเหตุผล ขนส่งที่มุ่งเน้นการพัฒนา satisficing การวางแผน กระบวนการขององค์กรเพิ่มขึ้น และการต่อรองทางการเมือง .

นักวางแผนมากขึ้น คาดว่าจะใช้วิธีการหลายทางวินัย โดยเฉพาะเนื่องจากการเพิ่มขึ้น ความสำคัญของสิ่งแวดล้อม . ตัวอย่างเช่นการใช้จิตวิทยาเชิงพฤติกรรมเพื่อให้ไดรเวอร์ที่จะละทิ้งรถยนต์ของพวกเขาและใช้ระบบขนส่งสาธารณะแทนบทบาทของนักวางแผนขนส่งจะขยับจากการวิเคราะห์ทางเทคนิคเพื่อส่งเสริมความยั่งยืนผ่านนโยบายขนส่งบูรณาการ [ 1 ] ตัวอย่างเช่นในฮานอย ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นของรถจักรยานยนต์จะไม่รับผิดชอบสำหรับความเสียหายด้านสิ่งแวดล้อม แต่ยังเพื่อชะลอการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในระยะยาว มีแผนที่จะลดการจราจรผ่านการเปลี่ยนแปลงในการวางแผนเมือง .ผ่านแรงจูงใจทางเศรษฐกิจและมีเสน่ห์ทางเลือกผู้เชี่ยวชาญหวังแบ่งเบาการจราจรในเวลาอันสั้น [ 2 ]