Metaphors" is a very short poem fro

Metaphors" is a very short poem from 1959. Plath announces that she is a riddle in nine syllables, and then uses a multitude of seemingly unrelated metaphors to describe herself. However, it is clear upon inspection that she is describing a state of pregnancy. The nine lines correspond to the nine months of pregnancy, and each line possesses nine syllables. Plath was pregnant with her first child, Frieda, at the time of the poem's composition. Though most critics concur that Plath's healthiest relationships in life were with her two children, the poem suggests a deep ambivalence about motherhood. The basic conflict is the poem is that of duty vs. individuality. The narrator feels that by subsuming herself to the duty of motherhood, her own individuality is being stifled. Though the poem uses consistent first person, the ironic effect is that the speaker's individuality is only expressed in terms of the child she carries. She is aware of herself, but only in terms of what she cannot be.

While some of the poem's images are rather humorous - she describes a pregnant woman as "a melon strolling on two tendrils," for instance - the overall depiction of pregnancy is not very heartening. The woman, whom readers should assume is Plath herself, is discouraged by her physical appearance. She feels large and unwieldy, comparing herself to an elephant, a "cow in calf," and a "ponderous house." She expresses no joy with her increasing size. Instead, she is too well-aware of how she has lost control of her body. She lacks individuality, and is instead only a "means" and a "stage" for another. Everything happening to her is for someone else, not for herself.

The bleakness of this situation is crystallized in the last line of the poem – "Boarded the train there's no getting off." Here, she suggests that she lacks any agency, and is instead at the mercy of another. She implies that her feelings about the child mean nothing; she must carry the pregnancy to term. She has no choice in the matter. Quite obviously, the stereotypical image of the glowing, exuberant pregnant woman is not found in "Metaphors." The famed Plath scholar Stephen Gould Axelrod agrees, writing that "Beneath the humor of Plath’s imagery, we discover very little real pleasure...indeed, in the last two lines even the humor vanishes, displaced by anxious awareness of remorseless fate."

Upon closer analysis, Plath's choice of imagery reinforces her belief that she is simply a carrier. For instance, an elephant is valuable not for itself, but for its ivory. The timber of a house is valuable only for what it contains - a family - and not in itself. A purse is insignificant; only the money which it holds matters. Her evocation of green apples suggests both a sour, uncomfortable treat, but also offers an implicit allusion to Eve, who ate an apple from the tree of knowledge and thus cursed all women with the legacy of painful childbirth

It is not surprising that Plath was so ambivalent about motherhood. As a young woman who had high hopes for her academic and literary career, motherhood could, and did, place limitations on her productivity. She had little time to work on her writing after Frieda and Nicholas were born, while husband Ted Hughes could devote his time towards a professional literary career. Resentment grew for her as she placed her husband, children, and housewifely duties before her career. Women in the 1950s and 1960s often experienced this problem, clearly documented in Betty Freidan's 1963 book The Feminine Mystique. Plath's struggle to harness her creative powers amid the overwhelming solitude and monotony of motherhood manifested itself in "Metaphors" even before she gave birth, and she would continue to explore this theme throughout the rest of her life and work.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำอุปมาอุปมัย"เป็นบทกวีสั้น ๆ จาก 1959 Plath ประกาศว่า เธอมีปัญหาลับสมองในเก้าพยางค์ และใช้หลากหลายไม่เกี่ยวข้องดูเหมือนคำอุปมาอุปมัยเพื่ออธิบายตัวเอง อย่างไรก็ตาม ได้ชัดเจนเมื่อมีการตรวจสอบว่า เธอจะอธิบายสถานะของการตั้งครรภ์ บรรทัด 9 กับ 9 เดือนของการตั้งครรภ์ และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์ Plath ถูกตั้งครรภ์แรกลูก Frieda ในขณะองค์ประกอบของกลอน แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นด้วยว่า ของ Plath ความสัมพันธ์หนีจากชีวิตที่ มีสองลูก กลอนแนะนำ ambivalence ลึกเกี่ยวกับมารดา ความขัดแย้งพื้นฐานคือกลอนที่ภาษีเทียบกับบุคลิกลักษณะ ผู้รู้สึกว่า โดย subsuming ตัวเองกับหน้าที่ของมารดา บุคลิกลักษณะของตนเองได้ที่ stifled ว่ากลอนใช้คนแรกที่สอดคล้องกัน ผลเรื่องคือ ว่า บุคลิกลักษณะของลำโพงเท่านั้นถูกแสดงในเด็กเธอดำเนิน เธอจะตระหนักถึงตนเอง แต่เฉพาะในสิ่งที่เธอไม่ในขณะที่ภาพของบทกวีมีอารมณ์ขันแต่ - เธออธิบายถึงหญิงตั้งครรภ์เป็น "แตงโมเป็นไปในสอง tendrils" เช่น - การแสดงให้เห็นภาพรวมของการตั้งครรภ์ได้ heartening มาก ผู้หญิง ผู้ที่อ่านควรถือว่า เป็น Plath ตัวเอง เป็นกำลังใจ ด้วยรูปลักษณ์ของเธอ เธอรู้สึกใหญ่ และ unwieldy เปรียบเทียบตัวเอง กับช้าง "วัวในลูก" "ponderous บ้าน" เธอแสดงความสุขไม่ มีขนาดของเธอเพิ่มขึ้น แทน เธอเป็นไปดีทราบว่าเธอมีการสูญเสียการควบคุมร่างกายของเธอ เธอขาดบุคลิกลักษณะ และเป็นแต่เพียง "วิธีการ" และ "เวที" สำหรับอีก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอคือใคร ไม่ใช่สำหรับตัวเองBleakness ของสถานการณ์นี้คือการตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของกลอน – "Boarded รถมีคือไม่มีการปิด" ที่นี่ เธอแนะนำว่า เธอไม่มีหน่วยงานใด ๆ และแทนที่ความเมตตาของอีก เธอหมายความว่า ความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับเด็กความหมาย อะไร เธอต้องดำเนินการตั้งครรภ์ในระยะ เธอมีทางเลือกไม่มีในเรื่อง ค่อนข้างเห็นได้ชัด รูป stereotypical ของหญิงตั้งครรภ์เร่าร้อน แห่งความสนุกสนานรื่นเริงไม่พบใน "คำอุปมาอุปมัย" นักวิชาการ Plath โด่ง Stephen Gould Axelrod ตกลง เขียนว่า "ภายใต้อารมณ์ขันของภาพของ Plath เราค้นพบความสุขที่แท้จริงน้อยมาก...แน่นอน ในบรรทัดสองครั้งล่าสุด แม้อารมณ์ขันหาย ไป พลัดถิ่นจากความกังวลของเฟต remorseless"เมื่อใกล้ชิดวิเคราะห์ เลือกภาพของ Plath reinforces เชื่อเธอว่า เธอเป็นเพียงแค่ผู้ขนส่ง เช่น ช้างจะมีคุณค่า สำหรับตัวเองไม่ แต่เป็นงาช้าง ไม้ของบ้านจะมีคุณค่าสำหรับสิ่งนั้น -ครอบครัว - และไม่อยู่ ในตัวเอง ใส่ความเป็นสำคัญ เรื่องเงินที่จะเก็บ เธอ evocation แอปเปิ้ลเขียวแนะนำทั้งเปรี้ยว อึดอัดรักษา แต่ยัง มีนัยพูดถึงอีฟ ที่กินแอปเปิลจากความรู้ของต้นไม้ และสาปผู้หญิงทั้งหมดกับมรดกของคลอดบุตรเจ็บปวดจึงจึงไม่น่าแปลกใจว่า Plath ที่ให้ไม่แน่ใจเกี่ยวกับมารดา เป็นสาวที่มีความหวังสูงสำหรับทำอาชีพด้านการศึกษา และวรรณกรรม มารดาสามารถ และไม่ได้ วางข้อจำกัดผลผลิตของเธอ เธอมีเวลาน้อยทำงานเขียนของเธอหลังจาก Frieda และนิโคลัสเกิด ในขณะที่สามีเท็ดสตีเฟ่นได้อุทิศเวลาต่องานวรรณกรรมเป็นมืออาชีพ แค้นใจขึ้นมาสำหรับเธอเธอวางสามีของเธอ เด็ก และหน้าที่ housewifely ก่อนทำอาชีพ สตรีในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960s มักประสบปัญหา จัดทำเอกสารในสมุด 1963 เบ็ตตี้ Freidan พร้อมติดผู้หญิงชัดเจน ต่อสู้ของ Plath เทียมอำนาจของเธอสร้างสรรค์ท่ามกลางความสันโดษครอบงำและมารดาบคคลเหล่านี้ประจักษ์เองใน "คำอุปมาอุปมัย" ก่อนที่เธอให้กำเนิด และเธอจะยังได้ชุดรูปแบบนี้ตลอดเหลือของชีวิตของเธอ และทำงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อุปมา "เป็นบทกวีที่สั้นมากจากปี 1959 แพลประกาศว่าเธอเป็นปริศนาในเก้าพยางค์และจากนั้นใช้ความหลากหลายของคำอุปมาอุปมัยที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องเพื่ออธิบายตัวเอง. แต่ก็เป็นที่ชัดเจนเมื่อตรวจสอบว่าเธออธิบายสถานะของการตั้งครรภ์ เก้าเส้นตรงกับเก้าเดือนของการตั้งครรภ์และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์. แพล ธ กำลังตั้งท้องลูกคนแรกของเธอ Frieda ในขณะที่องค์ประกอบของบทกวีที่. แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อสุขภาพแพล ธ ในชีวิตอยู่กับสองคนของเธอ เด็ก, บทกวีแสดงให้เห็นความสับสนลึกเกี่ยวกับแม่. ความขัดแย้งพื้นฐานคือบทกวีเป็นที่ของการปฏิบัติหน้าที่กับความแตกต่างกัน. ผู้บรรยายรู้สึกว่าตัวเองโดย subsuming ไปปฏิบัติหน้าที่ของความเป็นแม่ที่แตกต่างกันของเธอเองจะถูกกลั้น. แม้ว่าบทกวีใช้ที่สอดคล้องกัน คนแรกที่ผลน่าขันก็คือความแตกต่างของผู้พูดจะแสดงเฉพาะในแง่ของเด็กที่เธออุ้มเธอตระหนักถึงตัวเอง แต่ในแง่ของสิ่งที่เธอไม่สามารถ.. ในขณะที่บางส่วนของภาพบทกวีที่ค่อนข้างอารมณ์ขัน - เธออธิบาย หญิงตั้งครรภ์ที่เป็น "แตงโมเดินเล่นสองไม้เลื้อย" เช่น - ภาพโดยรวมของการตั้งครรภ์ไม่ได้ให้กำลังใจมาก ผู้หญิงคนที่ผู้อ่านควรถือว่าเป็นแพล ธ ตัวเองเป็นกำลังใจโดยลักษณะทางกายภาพของเธอ เธอรู้สึกมีขนาดใหญ่และเทอะทะเปรียบเทียบตัวเองให้ช้างเป็น "วัวในลูก" และ "บ้านน่าเบื่อ." เธอแสดงออกถึงความสุขที่มีขนาดที่เพิ่มขึ้นของเธอ แต่เธอเกินไปตระหนักดีว่าเธอได้สูญเสียการควบคุมของร่างกายของเธอ เธอไม่มีความแตกต่างกันและเป็นแทนเพียง "หมายถึง" และ "เวที" อีก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอให้คนอื่นไม่ได้สำหรับตัวเอง. ความเปล่าเปลี่ยวของสถานการณ์นี้จะตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของบทกวี - "ขึ้นรถไฟไม่มีการปิด." ที่นี่เธอแสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีหน่วยงานใด ๆ และแทนที่จะเป็นที่ความเมตตาของผู้อื่น เธอหมายความว่าความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับเด็กที่ไม่มีความหมายอะไร; เธอจะต้องดำเนินการตั้งครรภ์เพื่อคำว่า เธอมีทางเลือกในเรื่องไม่มี ค่อนข้างแน่นอนภาพของโปรเฟสเซอร์ที่เร่าร้อนหญิงตั้งครรภ์ที่เจริญงอกงามไม่พบใน "คำอุปมาอุปมัย." นักวิชาการที่มีชื่อเสียงแพลสตีเฟ่นกูลด์แอกเซลรอดตกลงที่เขียนว่า "ภายใต้อารมณ์ขันของแพล ธ ภาพที่เราค้นพบความสุขที่แท้จริงน้อยมาก ... แน่นอนในช่วงสองสายแม้แต่อารมณ์ขันหายไปแทนที่ด้วยความตระหนักในความกังวลของโชคชะตาไร้ความปราณี." เมื่อ การวิเคราะห์อย่างใกล้ชิดทางเลือกแพล ธ ของภาพตอกย้ำความเชื่อของเธอว่าเธอเป็นเพียงผู้ให้บริการ ยกตัวอย่างเช่นช้างที่มีคุณค่าไม่ได้สำหรับตัวเอง แต่สำหรับงาช้างของ ไม้ของบ้านที่มีคุณค่าเฉพาะสิ่งที่มี - ครอบครัว - และไม่อยู่ในตัวเอง เป็นกระเป๋าที่ไม่มีนัยสำคัญ; เฉพาะเงินที่มันถือเรื่อง ขอร้องของเธอจากแอปเปิ้ลสีเขียวแสดงให้เห็นทั้งเปรี้ยวรักษาอึดอัด แต่ยังมีการพาดพิงส่อไปอีฟที่กินแอปเปิ้ลจากต้นไม้แห่งความรู้และทำให้สาปแช่งผู้หญิงทุกคนที่มีมรดกของการคลอดบุตรที่เจ็บปวดมันไม่น่าแปลกใจที่แพลธ จึง สับสนเกี่ยวกับแม่ ในฐานะที่เป็นหญิงสาวที่มีความหวังสูงสำหรับการประกอบอาชีพของเธอทางวิชาการและวรรณกรรมแม่จะทำได้และทำข้อ จำกัด สถานที่ในการผลิตของเธอ เธอมีเวลาน้อยในการทำงานเกี่ยวกับการเขียนของเธอหลังจากที่ฟรีดานิโคลัสที่เกิดในขณะที่สามีของเท็ดฮิวจ์สจะอุทิศเวลาของเขาที่มีต่องานวรรณกรรมที่เป็นมืออาชีพ ความไม่พอใจเพิ่มขึ้นสำหรับเธอขณะที่เธอวางสามีของเธอเด็กและหน้าที่เป็นแม่บ้านก่อนอาชีพของเธอ ผู้หญิงในปี 1950 และ 1960 มักจะมีประสบการณ์ปัญหานี้อย่างชัดเจนในเอกสารเบ็ตตี้ Freidan 1963 หนังสือเล่มนี้เป็นหญิงขลัง การต่อสู้แพล ธ ที่จะควบคุมพลังความคิดสร้างสรรค์ของเธอท่ามกลางความเหงาครอบงำและความน่าเบื่อของความเป็นแม่ที่ประจักษ์ตัวเองใน "อุปมา" แม้กระทั่งก่อนที่เธอให้กำเนิดและเธอจะยังคงสำรวจชุดรูปแบบนี้ตลอดเวลาที่เหลือของชีวิตและการทำงานของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อุปลักษณ์ " เป็นบทกวีที่สั้นมากจากปี แพลทประกาศว่า เธอจะไขปริศนาในเก้าพยางค์และใช้ความหลากหลายของ Iterative Seemingly อุปมาอธิบายตัวเอง อย่างไรก็ตาม , มันชัดเจน เมื่อตรวจสอบที่เธออธิบายถึงสถานะของการตั้งครรภ์ 9 บรรทัดที่สอดคล้องกับเก้าเดือนของการตั้งครรภ์ และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์แพลทท้องแรกของเธอเด็ก ฟรีด้า ที่เวลาขององค์ประกอบของบทกวี แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นด้วยว่า แพลทก็ค้นความสัมพันธ์ในชีวิตกับลูกสอง โคลงที่แสดงให้เห็นความสับสนลึกเกี่ยวกับความเป็นแม่ ความขัดแย้งพื้นฐานเป็นกลอนว่า หน้าที่ กับ เอกลักษณ์ เล่าเรื่อง รู้สึกว่าตัวเอง subsuming หน้าที่ของมารดา ,บุคลิกลักษณะของเธอเองกำลังหายใจไม่ออก แต่กลอนที่ใช้สอดคล้องคนแรก ผลคือแดกดันว่าลำโพงบุคลิกลักษณะเป็นเพียงแสดงออกในแง่ของเด็กที่เธออุ้มไว้ . เธอจะรู้เอง แต่ในแง่ของสิ่งที่เธอไม่สามารถ

ในขณะที่บางส่วนของบทกวีภาพค่อนข้างอารมณ์ขัน - เธออธิบายผู้หญิงท้องเป็น " แตงโมเดินเล่นบนต้นสอง ," สำหรับอินสแตนซ์ - ภาพโดยรวมของการตั้งครรภ์ไม่มาก กําลังใจ . ผู้หญิงที่ผู้อ่านควรถือว่าเป็นแพลทเองก็ท้อ โดยลักษณะทางกายภาพของเธอ เธอรู้สึกดีที่มีขนาดใหญ่และเทอะทะ เปรียบเทียบตัวเองกับช้าง , วัว " น่อง " และ " บ้านเทอะทะ เธอแสดงไม่จอยกับขนาดของเธอเพิ่มขึ้น แต่ก็รู้ดีว่าเธอได้สูญเสียการควบคุมของร่างกายของเธอเธอขาดบุคลิกลักษณะ และเป็นเพียง " วิธีการ " และ " เวที " ให้คนอื่นแทน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอเพราะคนอื่น ไม่ใช่ตัวเอง

ยะเยือกของสถานการณ์นี้คือตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของบทกวี– " โดยสารรถไฟ ไม่มีการปิด . " ที่นี่ เธอแสดงให้เห็นว่าเธอขาดหน่วยงานใด ๆและแทนที่ความเมตตาของผู้อื่นเธอหมายถึงว่า ความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับหมายถึงลูกไม่มีอะไร เธอต้องแบกท้องไปในระยะ เธอไม่มีทางเลือก ค่อนข้างชัด ภาพที่แสดงในเกมส์ คึก หญิงตั้งครรภ์ไม่พบใน " อุปลักษณ์ " ชื่อเสียงแพลทบัณฑิตสตีเฟ่นกูล Axelrod เห็นด้วย เขียนว่า " ภายใต้อารมณ์ขันของแพลทของภาพน้อยมาก เราค้นพบความสุขที่แท้จริง . . . . . . . แน่นอนในช่วงสองเส้นแม้แต่อารมณ์ขันหายไป แทนที่ด้วยความกังวลของโชคชะตาไม่สำนึกผิดเลย "

เมื่อใกล้การวิเคราะห์แพลทเลือกภาพตอกย้ำความเชื่อของเธอว่า เธอเป็นเพียงพาหะ เช่น ช้างมันมีคุณค่าสำหรับตัวเอง แต่สำหรับงา ไม้ของบ้านจะมีคุณค่าอะไร ประกอบด้วย - ครอบครัว - และไม่ได้อยู่ในตัวเอง กระเป๋าเงินมันไม่สำคัญ ;เงินเท่านั้น ซึ่งมันถือเป็นเรื่อง evocation ของเธอของแอปเปิ้ลเขียวให้ทั้งรสเปรี้ยว ไม่สะดวกเลี้ยง แต่ก็มีการพูดถึงความหมายว่าอีฟที่กินแอปเปิ้ลจากต้นไม้แห่งความรู้ และดังนั้นจึง ด่าผู้หญิงกับมรดกของเจ็บปวดคลอด

มันไม่น่าแปลกใจที่แพลทก็ลังเล เรื่องความเป็นแม่เป็นหญิงสาวที่มีความหวังสูงสำหรับการศึกษาและอาชีพการประพันธ์ , แม่ , และ , สถานที่ข้อ จำกัด ในผลงานของเธอ เธอมีเวลาน้อยที่จะทำงานในการเขียนของเธอหลังจากที่ฟรีดาและนิโคลัสเกิด ในขณะที่สามีเท็ด Hughes ได้อุทิศเวลาของเขาที่มีต่ออาชีพอาชีพการประพันธ์ . ความไม่พอใจขยายตัวของเธอขณะที่เธอวางสามีเด็กและหน้าที่ housewifely ก่อนที่อาชีพของเธอ ผู้หญิงใน 1950s และ 1960s มักจะพบปัญหานี้ เอกสารชัดเจนใน Betty freidan 1963 หนังสือ Mystique ของผู้หญิง แพลทก็ต่อสู้เพื่อควบคุมพลังความคิดสร้างสรรค์ของเธอท่ามกลางความยุ่งยากและความน่าเบื่อของการประจักษ์ตัวเองใน " อุปลักษณ์ " แม้กระทั่งก่อนที่เธอจะให้กำเนิดและเธอจะยังคงสำรวจรูปแบบนี้ตลอดที่เหลือของชีวิตและงาน