DiscussionThe internal and external

Discussion
The internal and external review proved to be revealing. Many of the intense feelings experienced were shared between participants at similar points in the group. Everyone found that review of video footage revealed how distorted their recall was of what was happening at those moments. Indeed, the video footage showed the inner experience of participants with surprising clarity.
In terms of the effect of the video on the art therapy concerned, the authors felt the effect on the content of what was discussed was greater than on the process of how it was discussed. For example, much of what was discussed related to being videoed (being seen), shame, or to the subject of oxytocin (breast feeding, and love and sex). The participants' processing of the discussion was much more out of conscious awareness and was revealed through viewing the video. The surprise was just how physical many of these processes were.
The authors attempted to make the session as real as possible and the effect of the one-off art therapy session was genuinely powerful for all involved. David Thorne described the journey with his image:
I believe there is an interactional phenomenon that is possible in the discussion, that is present in prototype in the art-making. The phenomenon is a relaxing of the structure of travelling by known outcomes, to be present in untold potentials. This may be oxytocin at work. In the discussion it happened through my material being shown to have made an imprint on another: what is reflected back is an altered version of my material. In the art-making process there is a wilful action to give the work life and so that it gets somewhere near modelling an inner pattern. I experienced the complex interconnectivity in my mind and body, past dilemmas held in muscle and bone tension, present concerns held in pulsed arrangements passing through synapses, and a constant reactivity to internal and external stimuli.
The art of making art is a dance, literally with the surface and substance of the materials, but, I suspect also within, between the cortex and limbic systems, between sympathetic and para-sympathetic, between the specific and the whole. The dance involves times of trance, or gormless attention, times of refinement, a focusing on aspects to bring them more distinct, times of crystallisation, representation and meaning making, and also times of pushing back, perhaps because crystallisation can deaden the work, times where there is an urge to cover over, or smudge out.
Neil said he noticed his arms gesticulating as if remaking my work, as if he were in the work and it was changing through this. This seems incredibly relevant, implying both cortex and limbic system were working in Neil to understand the work produced by my interacting limbic and cortex system.
The skills of exploration seem to me dependent on intention. So the work becomes a layered garden of experience with areas tended and others forgotten. The discussion of the work, then, at best is a respectful conversational stroll around this other's garden. The joint working of Neil and Julie around my work was a sensitivity that returned to me through tone and language conveying congruence with experience travelling quite deep under the surface. For me personally the significance is;
In the instance in mind—yes its right, I don't need to feel guilt for decisiveness.
I experienced a kind of confession of something that deeply troubled my childhood self, and it was not humiliating.
The experiment helped the authors to see how Fonagy's (2012) indication of the importance of the physical basis of cognition in art therapy could be studied.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สนทนาภายใน และภายนอกตรวจทาน proved ถูกเปิดเผย ความรู้สึกรุนแรงที่มีประสบการณ์มากมายได้ร่วมกันระหว่างผู้เข้าร่วมที่จุดที่คล้ายกันในกลุ่ม ทุกคนพบว่า ตรวจสอบวิดีโอเปิดเผยการเรียกคืนของพวกเขาเพิ่มวิธีเพี้ยนที่ถูกสิ่งเกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว แน่นอน วิดีโอแสดงให้เห็นประสบการณ์ภายในของผู้เรียนที่มีความชัดเจนที่น่าแปลกใจในลักษณะพิเศษของวิดีโอในการรักษาศิลปะที่เกี่ยวข้อง ผู้เขียนรู้สึกว่า เนื้อหาของสิ่งกล่าวถึงผลได้มากกว่าในกระบวนการของวิธีที่กล่าวถึง ตัวอย่าง สิ่งกล่าวถึงมากที่เกี่ยวข้องกับการ videoed (การเห็น), อับอาย หรือเรื่องของ oxytocin (เต้านม อาหาร และความรัก และเพศสัมพันธ์) การประมวลผลของผู้เข้าร่วมการสนทนาได้มากจากการรับรู้สติ และถูกเปิดเผยผ่านการดูวิดีโอ แปลกใจมีเพียงวิธีทางกายภาพมากดำเนินได้ผู้เขียนพยายามที่จะทำงานเป็นจริงเป็นไปได้ และผลของงานศิลปะที่ใช้ครั้งเดียวรักษาได้จริงใจที่มีประสิทธิภาพสำหรับทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง ดาวิด Thorne อธิบายการเดินทาง ด้วยภาพของเขา:ผมเชื่อว่า มีปรากฏการณ์การ interactional ที่เป็นไปได้ในการอภิปราย ที่มีอยู่ในต้นแบบในการทำงานศิลปะ ปรากฏการณ์เป็นการพักผ่อนของการเดินทางโดยทราบผล จะอยู่ในศักยภาพแห่ง นี้ได้ oxytocin ที่ทำงาน ในการสนทนา จะเกิดขึ้นผ่านวัสดุของฉันแสดงทำ imprint ที่ในอีก: อะไรอยู่เป็นประจำกลับเป็นรุ่นเปลี่ยนแปลงของวัสดุของฉัน ในการทำงานศิลปะ มีการดำเนินการ wilful เพื่อให้ชีวิตการทำงาน และเพื่อ ได้อยู่ใกล้แบบจำลองรูปแบบการภายใน พบการเชื่อมโยงกันซับซ้อนในจิตใจของฉัน และร่างกาย อดีต dilemmas จัดกระดูกและกล้ามเนื้อตึง ปัจจุบันเกี่ยวข้องกับพัลจัดขึ้นในการจัดการผ่าน synapses และการเกิดปฏิกิริยาคงที่กับสิ่งเร้าภายใน และภายนอกศิลปะทำให้ศิลปะเต้นรำ อักษรกับพื้นผิวและสารวัสดุ แต่ ฉันสงสัยว่านอกจากนี้ภายใน คอร์เทกซ์และระบบลิมบิก เห็นอกเห็นใจ และพาราเห็นอกเห็น ใจ การและทั้งหมด เต้นเกี่ยวข้องกับเวลาของความมึนงง หรือสนใจ gormless เวลาของ การเน้นด้านเพื่อให้เวลาเขามากแตกต่างกัน crystallisation การแสดง และทำให้ความหมาย และการผลักดันกลับ อาจเป็น เพราะ crystallisation สามารถระงับการทำงาน เวลามีการกระตุ้นให้ครอบคลุมมากกว่า หรือรอยเปื้อนออกนีลกล่าวว่า เขาสังเกตเห็นแขนของเขา gesticulating ว่า remaking งานของฉัน เป็น ถ้าเขาอยู่ในงาน และจะถูกเปลี่ยนผ่านนี้ นี้ดูเหมือนเกี่ยวข้องอย่างเหลือเชื่อ หน้าที่คอร์เทกซ์และระบบลิมบิกกำลังทำงานในนีลเข้าใจงานที่ผลิต โดยโต้ตอบ limbic และระบบคอร์เทกซ์ของฉันสำรวจทักษะดูเหมือนกับผมขึ้นอยู่กับความตั้งใจ ดังนั้น งานกลายเป็น สวนชั้นประสบการณ์มีแนวโน้มและอื่น ๆ ลืม การสนทนาในการทำงาน แล้ว ดีที่สุดคือเดินเล่นสนทนาเคารพสถานนี้อื่น ๆ สวน ทำงานร่วมกันของนีลและจูลี่สถานงานไวที่ส่งคืนให้ฉันผ่านเสียงและภาษาที่ถ่ายทอดลงตัวกับประสบการณ์การเดินทางค่อนข้างลึกภายใต้ผิว ได้ ฉัน เองที่สำคัญคือ ในอินสแตนซ์ในใจ — ใช่ขวาของ ไม่ต้องรู้สึกผิดสำหรับ decisiveness พบชนิดของการสารภาพของบางสิ่งบางอย่างที่ลึกปัญหาวัยเด็กของฉันด้วยตนเอง และไม่ humiliating ทดลองช่วยผู้เขียนเห็นว่าสามารถศึกษาของ Fonagy (2012) การบ่งชี้ความสำคัญของพื้นฐานทางกายภาพของประชานในศิลปะบำบัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พูดคุยเรื่อง
การตรวจสอบภายในและภายนอกได้รับการพิสูจน์ที่จะเผยให้เห็น หลายความรู้สึกที่รุนแรงมีประสบการณ์ร่วมกันระหว่างผู้เข้าร่วมที่จุดที่คล้ายกันในกลุ่ม ทุกคนคิดว่ารีวิวภาพวิดีโอที่แสดงให้เห็นว่าการเรียกคืนที่บิดเบี้ยวของพวกเขาเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาเหล่านั้น อันที่จริงภาพวิดีโอแสดงให้เห็นประสบการณ์ภายในของผู้เข้าร่วมที่มีความชัดเจนที่น่าแปลกใจ.
ในแง่ของผลกระทบของวิดีโอในศิลปะบำบัดที่เกี่ยวข้องที่ผู้เขียนรู้สึกว่าผลกระทบต่อเนื้อหาของสิ่งที่ถูกกล่าวสูงกว่าในขั้นตอนของวิธีการ ที่ถูกกล่าวถึง ตัวอย่างเช่นมากในสิ่งที่ถูกกล่าวถึงที่เกี่ยวข้องกับการ videoed (ถูกมอง) อัปยศหรือเรื่องของอุ้ง (ให้นมบุตรและความรักและเพศ) การประมวลผลของผู้เข้าร่วมการสนทนาได้มากขึ้นจากการรับรู้สติและถูกเปิดเผยผ่านดูวิดีโอ ความประหลาดใจเป็นเพียงวิธีการหลายทางกายภาพของกระบวนการเหล่านี้.
ผู้เขียนพยายามที่จะทำให้เซสชั่นเป็นจริงตามที่เป็นไปได้และผลกระทบของเซสชั่นศิลปะบำบัดอย่างใดอย่างหนึ่งออกไปอย่างแท้จริงที่มีประสิทธิภาพสำหรับทุกคนที่เกี่ยวข้อง เดวิด ธ อร์นอธิบายการเดินทางที่มีภาพของเขา
ผมเชื่อว่ามีปรากฏการณ์ปฏิสัมพันธ์ที่เป็นไปได้ในการอภิปรายที่มีอยู่ในต้นแบบในศิลปะการทำ เป็นปรากฏการณ์ที่ผ่อนคลายของโครงสร้างของการเดินทางโดยผลการรู้จักที่จะอยู่ในศักยภาพที่นับไม่ถ้วน นี้อาจจะอุ้งในที่ทำงาน ในการอภิปรายที่มันเกิดขึ้นผ่านวัสดุการแสดงของฉันจะทำให้สำนักพิมพ์อื่น: สิ่งที่สะท้อนกลับเป็นรุ่นที่มีการเปลี่ยนแปลงของวัสดุของฉัน ในกระบวนการศิลปะการทำมีการกระทำโดยจงใจที่จะให้ชีวิตการทำงานและเพื่อที่จะได้รับที่ไหนสักแห่งใกล้การสร้างแบบจำลองรูปแบบภายใน ผมมีประสบการณ์การเชื่อมต่อที่ซับซ้อนในใจและร่างกายของฉันประเด็นขัดแย้งที่ผ่านมาจัดขึ้นในกล้ามเนื้อกระดูกและความตึงเครียดความกังวลในปัจจุบันที่จัดขึ้นในการจัดชีพจรผ่านประสาทและปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้าอย่างต่อเนื่องทั้งภายในและภายนอก.
ศิลปะการทำศิลปะคือการเต้นที่แท้จริง กับพื้นผิวและสารของวัสดุ แต่ฉันสงสัยว่ายังอยู่ในระหว่างเยื่อหุ้มสมองและระบบ limbic ระหว่างความเห็นอกเห็นใจและพาราขี้สงสาร, ระหว่างที่เฉพาะเจาะจงและทั้ง การเต้นรำที่เกี่ยวข้องกับช่วงเวลาของความมึนงงหรือความสนใจทึ่ม, ช่วงเวลาของการปรับแต่งโดยมุ่งเน้นในด้านที่จะนำพวกเขามากขึ้นแตกต่างกันครั้งตกผลึกเป็นตัวแทนและความหมายทำและยังมีเวลาของการผลักดันกลับบางทีอาจเป็นเพราะตกผลึกสามารถระงับการทำงานครั้ง ที่มีการกระตุ้นให้ครอบคลุมมากกว่าหรือรอยเปื้อนออก.
นีลกล่าวว่าเขาสังเกตเห็นแขนของเขา gesticulating เช่นถ้ามามีการทำงานของฉันราวกับว่าเขาเป็นในการทำงานและได้รับการเปลี่ยนผ่านทางนี้ นี้ดูเหมือนว่าไม่น่าเชื่อที่เกี่ยวข้องหมายความทั้งเยื่อหุ้มสมองและระบบ limbic กำลังทำงานอยู่ในนีลที่จะเข้าใจการทำงานที่เกิดจากการมีปฏิสัมพันธ์ของฉันระบบ limbic และเยื่อหุ้มสมอง.
ทักษะของการสำรวจดูเหมือนจะให้ฉันขึ้นอยู่กับความตั้งใจ ดังนั้นการทำงานจะกลายเป็นสวนชั้นประสบการณ์กับพื้นที่ที่มีแนวโน้มและคนอื่น ๆ ที่ถูกลืม การอภิปรายของการทำงานแล้วที่ดีที่สุดคือการเดินเล่นสนทนาเคารพรอบสวนอื่น ๆ การทำงานร่วมกันของนีลและจูลี่รอบการทำงานของฉันเป็นความไวที่จะกลับไปฉันผ่านเสียงและภาษาที่สอดคล้องกันลำเลียงที่มีประสบการณ์การเดินทางที่ค่อนข้างลึกลงไปใต้พื้นผิว สำหรับฉันบุคคลสำคัญคือ;
ในกรณีในใจใช่สิทธิของผมไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดสำหรับเด็ดขาด.
ผมมีประสบการณ์ชนิดของคำสารภาพของสิ่งที่ตัวเองมีความสุขลึกวัยเด็กของฉันและมันก็ไม่ได้อับอาย.
ช่วยผู้เขียนทดลองเพื่อดูว่า Fonagy ของ (2012) ที่บ่งบอกถึงความสำคัญของพื้นฐานทางกายภาพของความรู้ความเข้าใจในศิลปะบำบัดจะได้รับการศึกษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การอภิปราย
ภายในและภายนอกตรวจสอบพิสูจน์เป็น เปิดเผย หลายของความรู้สึกที่รุนแรงประสบการณ์ใช้ร่วมกันระหว่างผู้เข้าร่วมที่จุดที่คล้ายคลึงกันในกลุ่ม ทุกคนพบว่า ความคิดเห็นของภาพวิดีโอ เปิดเผยว่า บิดเบือน เรียกคืนของพวกเขาจากสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น แน่นอน , ภาพวิดีโอแสดงภายในของผู้ที่มีประสบการณ์ที่น่าแปลกใจ
ชัดเจนในแง่ของผลกระทบของวิดีโอในศิลปะบำบัดที่เกี่ยวข้อง ผู้เขียนรู้สึกต่อเนื้อหาของสิ่งที่ถูกกล่าวถึงมากกว่าในกระบวนการของวิธีการที่ถูกกล่าวถึง ตัวอย่างเช่น มากในสิ่งที่ถูกกล่าวถึงที่เกี่ยวข้องกับการ videoed ( การเห็น ) , ความละอาย หรือเรื่องของฮอร์โมนออกซิโตซิน ( นมเต้านมและความรักและเพศ )ผู้เข้าร่วมจากการประมวลผลของการสนทนาเป็นมากขึ้นจากจิตสำนึก ความตระหนัก และถูกเปิดเผยผ่านการดูวิดีโอ แปลกใจแค่วิธีทางกายภาพมากของกระบวนการเหล่านี้ .
ผู้เขียนพยายามให้ระยะเวลาที่เป็นจริงมากที่สุด และผลของทั้งศิลปะบำบัดที่มีประสิทธิภาพอย่างแท้จริงคือทั้งหมดที่เกี่ยวข้องเดวิดธอร์นอธิบายการเดินทางกับภาพลักษณ์ของเขา :
ผมเชื่อว่ามีปรากฏการณ์ปฏิสัมพันธ์ที่เป็นไปได้ในการอภิปรายที่เป็นปัจจุบันในต้นแบบศิลปะในการทํา เป็นปรากฏการณ์ที่ผ่อนคลายของโครงสร้างของการเดินทางโดยผลที่รู้จักกันเป็นปัจจุบันในศักยภาพบางประการ นี้อาจจะพบในที่ทำงานในการอภิปรายจะเกิดขึ้น วัสดุที่แสดงได้ประทับอื่น สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือการเปลี่ยนรุ่นของวัสดุชั้น ศิลปะในการทำกระบวนการมีความจงใจกระทำให้ชีวิตการทำงานและเพื่อที่จะได้รับบางใกล้การสร้างแบบจำลองรูปแบบภายใน ผมมีประสบการณ์ interconnectivity ซับซ้อนในจิตใจและร่างกายอดีตสามารถจัดขึ้นในกล้ามเนื้อและภาวะกระดูก ปัจจุบันความกังวลที่จัดขึ้นในการจัดเรียงผ่านเส้นประสาท และปฏิกิริยาคงที่กับสิ่งเร้าภายในและภายนอก
ศิลปะแห่งการสร้างศิลปะคือการเต้นอย่างแท้จริงกับพื้นผิวและสารของวัสดุ แต่ฉันยังสงสัย ภายใน ระหว่าง สมองและระบบ limbic , ระหว่าง ขี้สงสาร และพาราขี้สงสาร ,