Nickel-molybdenum alloys, or B-type

Nickel-molybdenum alloys, or B-type alloys, are known for their excellent resistance to nonoxidizing (reducing) media, such as hydrochloric and sulfuric acids. The original B alloy (N10001) was invented in the 1920s, and it had a nominal composition of Ni-28Mo-5Fe0.3V, with a maximum carbon content of 0.05 wt% and a maximum silicon content of 1 wt%. The alloy was used successfully for many years, but it suffered an important drawback in that fabricated components required a solution heat treatment in order to avoid corrosion attack in the weld HAZs. Experimental work from 1958 to 1960 indicated that the corrosion resistance of the alloy could be significantly improved by reducing the carbon, iron, and silicon levels (Ref 4, 5). However, the achievement of very low carbon levels on a production scale did not occur until the invention of the argon-oxygen decarburization (AOD) melting process (Ref 6). This enabled the commercialization of an improved nickel-molybdenum material, B-2 alloy (N10665), in the early 1970s (Ref 7).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โลหะผสมนิกเกิลโมลิบดีนัม หรือโลหะผสมชนิด B เป็นที่รู้จักของสื่อ (ลดลง) nonoxidizing เช่นกรดซัลฟูริกและไฮโดรคลอริกทนดี โลหะ B เดิม (N10001) ถูกคิดค้นในปี 1920 และมันมีองค์ประกอบน้อยของ Ni 28Mo 5Fe0.3V คาร์บอนสูงสุด 0.05% wt และเนื้อหาซิลิคอนสูงสุด 1 wt % ใช้โลหะผสมมาหลายปีแล้ว แต่ได้รับความการคืนเงินที่สำคัญในการที่ส่วนประกอบประดิษฐ์ต้องใช้การแก้ปัญหาความร้อนเพื่อหลีกเลี่ยงการกร่อนในการเชื่อม HAZs งานทดลองจากปี 1958 ถึง 1960 ระบุว่า การกัดกร่อนของโลหะผสมอาจจะ significantly ที่ดีขึ้น โดยลดระดับคาร์บอน เหล็ก และซิลิคอน (Ref 4, 5) อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของระดับคาร์บอนต่ำในระดับการผลิตจึงไม่เกิดขึ้นจนถึงการประดิษฐ์ decarburization อาร์กอนออกซิเจน (AOD) กระบวนการ (อ้างอิงที่ 6) หลอมละลาย Commercialization ของนิกเกิลโมลิบดีนัมปรับปรุงวัสดุ B-2 โลหะผสม (N10665), ใน (อ้างอิง 7) ได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โลหะผสมนิกเกิลโมลิบดีนัมหรือ B-ชนิดผสมเป็นที่รู้จักสำหรับความต้านทานที่ดีของพวกเขาเพื่อ nonoxidizing (ลด) สื่อเช่นกรดไฮโดรคลอริกและซัลฟูริก โลหะผสมเดิม B (N10001) ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1920 และมันก็มีองค์ประกอบที่ระบุของ Ni-28Mo-5Fe0.3V กับปริมาณคาร์บอนสูงสุด 0.05% โดยน้ำหนักและเนื้อหาซิลิคอนสูงสุด 1% โดยน้ำหนัก โลหะผสมได้ถูกใช้ในการประสบความสำเร็จมานานหลายปี แต่ได้รับความเดือดร้อนอุปสรรคที่สำคัญในการที่ส่วนประกอบประดิษฐ์จำเป็นต้องใช้วิธีการแก้ปัญหาการรักษาความร้อนในการสั่งซื้อเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีการกัดกร่อนใน HAZs เชื่อม งานทดลอง 1958-1960 ชี้ให้เห็นว่าความต้านทานการกัดกร่อนของโลหะผสมอาจจะเป็นอย่างมีนัยสำคัญที่ดีขึ้นโดยการลดคาร์บอน, เหล็ก, และระดับซิลิคอน (Ref 4, 5) อย่างไรก็ตามผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของระดับคาร์บอนต่ำมากในระดับการผลิตที่ไม่ได้เกิดขึ้นจนกว่าการประดิษฐ์ของ decarburization อาร์กอนออกซิเจน (AOD) กระบวนการหลอมละลาย (Ref 6) นี้เปิดการใช้งานเชิงพาณิชย์ของว​​ัสดุนิกเกิลโมลิบดีนัมที่ดีขึ้น, B-2 อัลลอย (N10665) ในช่วงต้นปี 1970 (Ref 7)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นิกเกิลโมลิบดีนัมอัลลอย หรือโลหะผสมประเภท เป็นที่รู้จักสำหรับความต้านทานที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาเพื่อ nonoxidizing ( ลด ) สื่อ เช่น กรดเกลือกรดซัลฟูริกและกรด เดิม B โลหะผสม ( n10001 ) ถูกคิดค้นในปี ค.ศ. 1920 และได้มีการเขียนชื่อของ ni-28mo-5fe0.3v ที่มีปริมาณคาร์บอนสูงสุด 0.05 เปอร์เซ็นต์ และสูงสุดปริมาณซิลิคอน 1 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก โลหะผสมที่ใช้ประสบความสำเร็จมานานหลายปี แต่ได้รับข้อเสียเปรียบที่สำคัญในที่ประดิษฐ์ส่วนประกอบที่ต้องการโซลูชั่นการรักษาความร้อนเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีการกัดกร่อนในการเชื่อม hazs . งานทดลองจาก 2501 ถึง 1960 พบว่า ความต้านทานการกัดกร่อนของโลหะจะลดลงอย่างมีนัยสําคัญเมื่อ signi จึงดีขึ้น โดยการลดคาร์บอน เหล็ก ซิลิคอน ระดับ ( อ้างอิงที่ 4 , 5 ) อย่างไรก็ตาม ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของระดับคาร์บอนต่ำมากในระดับการผลิตไม่ได้เกิดขึ้นจนถึงการประดิษฐ์ของอาร์กอนออกซิเจนการสูญเสีย ( AOD ) กระบวนการหลอม ( อ้างอิงที่ 6 ) นี้เปิดใช้งานเชิงพาณิชย์เพิ่มขึ้นนิกเกิลโมลิบดีนัมวัสดุ B-2 , ล้อแม็ก ( n10665 ) ในทศวรรษแรก ( อ้างอิงที่ 7 )