It's too bright outside." "...Ah."

It's too bright outside."



"...Ah."





Ichimatsu wakes to an empty room, the covers strewn haphazardly over the futon. He stares up at the ceiling, expecting to one of his brothers to burst through the door any moment and pull him out of bed. He can see their pajamas tossed in a pile to the side of the room, and he wonders just how late it is.

He sits up after a few more minutes of uninterrupted silence, half-relishing and half-confused. Standing, he trudges over to the dresser and tugs out a sweatshirt and plain jeans, glancing at the clock as he does so. It reads somewhere between 12 and 12:30; he can't be bothered to find the exact minute. He ignores the brush on the floor and heads downstairs.

Surprisingly enough, his missing siblings aren't downstairs either. The only sound that greets him is one of movement in the kitchen, despite him knowing their parents being at work right now. The ESP cat rubs against his legs when he reaches the bottom of the stairs, and he reaches down to take it into his arms as he walks toward the telltale sounds and smells of cooking. He presses his ear to the door before he walks in, but the only hint he gets as to who's inside is a mutter of "whew". He slides the door open as the cat jumps out of his arms and hides under the kotatsu.

Before him is none other than Karamatsu, with his sunglasses off and an apron tied around his neck. He doesn't seem to notice the other as Ichimatsu stares at him, looking around the kitchen at the empty package of natto (its contents warming over the stove), the coffee maker brewing away, the jar of kimchi sitting open by the fridge, the rice cooker open and steaming with a serving spoon stuck into it, the two bowls halfway filled, one of which is currently in Karamatsu's hand. Ichimatsu stands there in a mix of speechlessness and confusion as his older brother attempts to leave a round scoop in the bowl-- he fails, adding too much rice.

"Eh?"

Karamatsu whirls around, dropping the (luckily empty) serving spoon and nearly doing the same with the bowl. He regains his composure quickly, relaxing slightly when he sees it's only Ichimatsu. Before the other can say anything else, Karamatsu lets out a dramatic "hmph!". "Give me," he says, striking a pose and holding up four fingers, "four more minutes!"

"Eh?"





"The forecast for today is snowy, with the temperature starting at -3 degrees Celcius--



"Thank you for the food."





A bead of sweat unconsciously rolls down Karamatsu's forehead, clearly not as a result of the frost encrusting the windows. Ichimatsu's dull gaze bores into him as he pinches natto and rice between his chopsticks, dropping it into his mouth along with a few strands of kimchi. The other does the same at his own pace, not bothering to say a word. "So, uh..." Karamatsu starts, scrambling to find something to talk about that won't warrant a punch, "how's the, uh, food...?"

Ichimatsu's expression doesn't change. "Fine." He says, tone monotone. He continues to gnaw away at his bowl, occasionally stopping to take a sip of coffee. Something about the artificial sweetener and how Karamatsu knows how he likes his coffee pisses him off.

Karamatsu jumps when Ichimatsu slams his empty cup down on the table, mumbling "thanks" as he walks out of the room with his dishes. He sighs when the door slides closed behind the other, watching as the ESP cat pads out from under the kotatsu, meowing lazily. Karamatsu hooks his hands under its front legs, holding it in the air and staring aimlessly into its big eyes. It'd be great if that medicine never wore off, he thinks as the cat squirms out of his grasp, scampering off in Ichimatsu's direction.

He reaches for the TV remote and clicks it on, a game show host's bright smile flashing across the screen. He munches on his breakfast as contestants overexcitedly answer questions, usually with wrong albeit entertaining responses. He looks up when Ichimatsu trudges back in free of dishes, but opts to let the TV do the talking for him. The other plops back down by the kotatsu, rolling onto his stomach and burrowing his torso down under the thick quilt. They watch whatever's on in comfortable silence for a while, only disturbed by Karamatsu depositing his own dishes in the sink. Ichimatsu glances over at his brother when a commercial hits, getting his attention with a low "Hey."

The other pauses his task at hand (filing his nails and clipping hangnails) to meet Ichimatsu's bored eyes. "Where're the others?" He asks, propping his chin in his palm as Karamatsu taps at his cheek. He holds up fingers as he lists off: "Totty's at work, Jyuushimatsu's playing baseball, and Osomatsu-niisan dragged Choromatsu with him to go see the lights." Ichimatsu scoffs at the last part, then jabs a finger at Karamatsu. "Why're you here, then?"

"Because!" Karamatsu exclaims, striking a pose. "I would never leave my little brother home alone!"

Actually, it would've been kinda nice to be home alone... Ichimatsu thinks, but nonetheless he turns away before his cheeks start to burn. "Ah, right." Karamatsu says, plucking a slip of paper off the table. "Choromatsu left a grocery list, but you can stay home if you want."

"I'll come." Ichimatsu answers automatically, and Karamatsu looks up in surprise. He's glad he's facing the TV; the other can't see his face when he follows up with a lame "We're out of cat food."

That seems to sate the other, and Ichimatsu shifts his full attention back to the TV. It's progressed to commercial now, with a loud-mouthed couple exclaiming how tonkatsu saved their marriage, and it can save yours too.





"It's really coming down out there, huh..."



"Meow."





A solid hour passes before Karamatsu stands up and stretches his arms above his head, audibly cracking his back and shoulders. Ichimatsu's since dozed off, ESP kitty's tail sticking out from under the kotatsu beside him. It's rare to see his brother like this, with an unfurrowed brow and eyes closed peacefully, even if there is drool leaking out of his mouth and onto the floor. Karamatsu indugles himself for a moment, just watching fondly as Ichimatsu curls closer to the cat.

Eventually he pads upstairs, pulling his sweater on over the thick undershirt he has on and a pair of clean pants. He tucks his phone into his pocket and, before he goes back down, grabs his signature leather jacket off the hook. Even if Todomatsu tells him it's ugly, it is warm. He zips it up before ambling downstairs again, Ichimatsu's knit scarf in hand. When he reaches the living room he sees the other's awake, one eye half open and darting away from the doorway once Karamatsu enters again. The latter smiles inwardly; even Ichimatsu can be cute sometimes, huh. He walks over and holds out a hand to help his brother up, asking, "Still wanna come?"

Ichimatsu blatantly ignores Karamatsu's outstretched hand, reluctantly detaching himself from the cat and sliding out from under the kotatsu as he stands. Karamatsu feels a pang of disappointment at the total disregard of his chivalrous gesture, but he shrugs it off and tosses the other his scarf. Snow sprinkles onto the ground outside as Karamatsu pulls his own scarf off the hook, wrapping it snugly around his neck. It did clash a little with his suave image, but sacrifices must be made for warmth in winter, he supposes. "Don't forget your coat." He calls, checking his pockets to make sure he has Choromatsu's list. Ichimatsu trudges down the hallway after him, and Karamatsu swears he can see little flowers around his face with his knit scarf tumbling down his shoulders, thick and comfy.

Ichimatsu tugs his coat off the hook as Karamatsu pulls out the hat and gloves that accompany his scarf. The younger of the two sticks his sweatered arms into the sleeves while Karamatsu places the cap on his unsuspecting head carefully, grinning triumphantly but still flinching when Ichimatsu glares over his shoulder at him. He grabs his gloves from his brother's hands, pulling them on himself and stepping into his shoes. Karamatsu follows suit, scrambling outside to hold the door open for the other. Ichimatsu pushes him out of the way, opening his mouth to say something before suddenly clamping it shut and walking mechanically towards the sidewalk. Karamatsu rubs the arm he'd gotten hit on and pouts, but he catches up anyway.

They walk in frosty silence for a while, both figuratively and literally. Snow crunches beneath Ichimatsu's boots (dull, clunky ones Jyushimatsu'd insisted he'd need for winter) and Karamatsu's wedges as the latter attempts to strike up conversation every few minutes, his topics being shot down by the other every time with one word replies. He sighs inwardly; how was he supposed to bond with his brother like this?

Snowflakes land softly on Ichimatsu's hat, lodging themselves in the fibers. Karamatsu thinks of his own naked head mournfully-- the snow would probably melt and mess up his hair (if it somehow managed to get past the pint of gel in it). He jams his hands deeper in his pockets, balling them into fists to try and retain some warmth in his palms. Maybe he should've worn a coat after all. Though, he wonders, perhaps this was a sacrifice for fashion. Yes, that sounded right. You can't have your cake and eat it too. Karamatsu pats his hair down triumphantly. He was truly a master of language.

The grocery store comes into view eventually, and Karamatsu estimate that the snow will soon have them trapped inside if they don't hurry. He shivers and pulls his jacket tighter around himself. "Hey, do you want--" He starts when he sees the vending machine, but when he turns around Ichimatsu isn't there. He blinks, confused, until he gets a glimpse of the other slipping into a nearby alley. Karamatsu follows him curiously, opening his mouth to ask what he's doing, but stops when he hears the pitiful mewl of a stray cat. Ichimatsu attempts to coax it out from inside a cardboard box, mumb

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขตข้อมูลยืนยันจะสว่างเกินไปนอก" "... อา" Ichimatsu กลับไปห้องว่าง ครอบคลุมการโรยบนฟูกผิด ๆ ถูก ๆ เขา stares ขึ้นที่เพดาน คาดหวังว่าพี่ ๆ จะระเบิดประตูตลอดเวลา และดึงเขาออกจากเตียงอย่างใดอย่างหนึ่ง เขาสามารถเห็นชุดนอนของพวกเขาเพราะในกองข้างห้อง และเขาประหลาดใจเพียงว่าปลายเป็นเขาตั้งค่าหลังจากหลายนาทีของความเงียบอย่างต่อเนื่อง ผ่อนครึ่ง และครึ่งสับสน เขายืน trudges ผ่านการแต่งตัวการ และ tugs sweatshirt และกางเกงยีนส์ธรรมดา ทิวทัศน์ที่นาฬิกาเขาไม่ได้ จะอ่านอยู่ระหว่าง 12 และ 12:30 เขาไม่ได้รำคาญหานาทีแน่นอน เขาละเว้นแปรงบนชั้นและหัวหน้าชั้นล่างจู่ ๆ พอ พี่น้องของเขาหายไปไม่ได้ด้านล่างอย่างใดอย่างหนึ่ง เสียงเดียวที่ทักทายเขาเป็นหนึ่งในครัว แม้เขารู้ว่าพ่อแม่ที่ทำงานอยู่ขณะนี้ แมว ESP ขัดกับขาของเขาเมื่อเขามาถึงด้านล่างของบันได และเขาถึงลงเพื่อใช้เป็นแขนของเขาขณะที่เขาเดินไปปากโป้งเสียงและกลิ่นของอาหาร เขากดหูของเขาไปประตูก่อนเดินใน แต่แนะนำเท่านั้นเขาได้รับเพื่อที่เป็นภายในคือ mutter ของ "whew" เขาสไลด์เปิดประตูแมวกระโดดออกจากแขนของเขา และซ่อนใต้ kotatsuBefore him is none other than Karamatsu, with his sunglasses off and an apron tied around his neck. He doesn't seem to notice the other as Ichimatsu stares at him, looking around the kitchen at the empty package of natto (its contents warming over the stove), the coffee maker brewing away, the jar of kimchi sitting open by the fridge, the rice cooker open and steaming with a serving spoon stuck into it, the two bowls halfway filled, one of which is currently in Karamatsu's hand. Ichimatsu stands there in a mix of speechlessness and confusion as his older brother attempts to leave a round scoop in the bowl-- he fails, adding too much rice."Eh?"Karamatsu whirls around, dropping the (luckily empty) serving spoon and nearly doing the same with the bowl. He regains his composure quickly, relaxing slightly when he sees it's only Ichimatsu. Before the other can say anything else, Karamatsu lets out a dramatic "hmph!". "Give me," he says, striking a pose and holding up four fingers, "four more minutes!""Eh?" "The forecast for today is snowy, with the temperature starting at -3 degrees Celcius-- "Thank you for the food." ลูกปัดของเหงื่อรับม้วนลงหน้าผากของ Karamatsu ผลน้ำแข็งของเครื่อง windows ไม่ชัดเจน สายตามัวของ Ichimatsu bores เป็นเขาเป็นเขา pinches natto และข้าวระหว่างเขาตะเกียบ ปล่อยเข้าไปในปากของเขาพร้อมกับกี่ strands ของกิมจิ อื่น ๆ ไม่เหมือนกันที่ก้าวของเขาเอง ไม่รบกวนการพูด " Uh ดังนั้น..." Karamatsu เริ่มต้น scrambling เพื่อค้นหาสิ่งที่จะพูดที่จะไม่รับประกันหมัด "วิธีของการ บริการ อาหาร..."นิพจน์ของ Ichimatsu ไม่เปลี่ยนแปลง "ดี" เขากล่าวว่า โทนสี monotone เขายังคงฟอนที่ชามของเขา บางครั้งหยุดจะจิบกาแฟ บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับสารให้ความหวานเทียมและวิธีการที่ Karamatsu รู้ว่าชอบกาแฟของเขา pisses เขาปิดKaramatsu กระโดดเมื่อ Ichimatsu slams ถ้วยของเขาว่างเปล่าลงในตาราง mumbling "ขอบคุณ" เขาเดินออกไปนอกห้อง ด้วยอาหารของเขา เขา sighs เมื่อภาพนิ่งประตูปิดหลังอื่น ๆ ดูเป็นแผ่นแมว ESP ออกอย่าง kotatsu, meowing มูม Karamatsu ไม้มือใต้ขาของหน้า กดค้างไว้ในอากาศ และจ้องมองคว้างในสายตาของบิ๊ก มันจะดีถ้ายานั้นไม่เคยสวมปิด เขาคิดเป็นแมว squirms จากลเกือบ scampering ออกในทิศทางของ IchimatsuHe reaches for the TV remote and clicks it on, a game show host's bright smile flashing across the screen. He munches on his breakfast as contestants overexcitedly answer questions, usually with wrong albeit entertaining responses. He looks up when Ichimatsu trudges back in free of dishes, but opts to let the TV do the talking for him. The other plops back down by the kotatsu, rolling onto his stomach and burrowing his torso down under the thick quilt. They watch whatever's on in comfortable silence for a while, only disturbed by Karamatsu depositing his own dishes in the sink. Ichimatsu glances over at his brother when a commercial hits, getting his attention with a low "Hey."The other pauses his task at hand (filing his nails and clipping hangnails) to meet Ichimatsu's bored eyes. "Where're the others?" He asks, propping his chin in his palm as Karamatsu taps at his cheek. He holds up fingers as he lists off: "Totty's at work, Jyuushimatsu's playing baseball, and Osomatsu-niisan dragged Choromatsu with him to go see the lights." Ichimatsu scoffs at the last part, then jabs a finger at Karamatsu. "Why're you here, then?""Because!" Karamatsu exclaims, striking a pose. "I would never leave my little brother home alone!"Actually, it would've been kinda nice to be home alone... Ichimatsu thinks, but nonetheless he turns away before his cheeks start to burn. "Ah, right." Karamatsu says, plucking a slip of paper off the table. "Choromatsu left a grocery list, but you can stay home if you want.""I'll come." Ichimatsu answers automatically, and Karamatsu looks up in surprise. He's glad he's facing the TV; the other can't see his face when he follows up with a lame "We're out of cat food."That seems to sate the other, and Ichimatsu shifts his full attention back to the TV. It's progressed to commercial now, with a loud-mouthed couple exclaiming how tonkatsu saved their marriage, and it can save yours too. "It's really coming down out there, huh..." "Meow." A solid hour passes before Karamatsu stands up and stretches his arms above his head, audibly cracking his back and shoulders. Ichimatsu's since dozed off, ESP kitty's tail sticking out from under the kotatsu beside him. It's rare to see his brother like this, with an unfurrowed brow and eyes closed peacefully, even if there is drool leaking out of his mouth and onto the floor. Karamatsu indugles himself for a moment, just watching fondly as Ichimatsu curls closer to the cat.Eventually he pads upstairs, pulling his sweater on over the thick undershirt he has on and a pair of clean pants. He tucks his phone into his pocket and, before he goes back down, grabs his signature leather jacket off the hook. Even if Todomatsu tells him it's ugly, it is warm. He zips it up before ambling downstairs again, Ichimatsu's knit scarf in hand. When he reaches the living room he sees the other's awake, one eye half open and darting away from the doorway once Karamatsu enters again. The latter smiles inwardly; even Ichimatsu can be cute sometimes, huh. He walks over and holds out a hand to help his brother up, asking, "Still wanna come?"Ichimatsu blatantly ignores Karamatsu's outstretched hand, reluctantly detaching himself from the cat and sliding out from under the kotatsu as he stands. Karamatsu feels a pang of disappointment at the total disregard of his chivalrous gesture, but he shrugs it off and tosses the other his scarf. Snow sprinkles onto the ground outside as Karamatsu pulls his own scarf off the hook, wrapping it snugly around his neck. It did clash a little with his suave image, but sacrifices must be made for warmth in winter, he supposes. "Don't forget your coat." He calls, checking his pockets to make sure he has Choromatsu's list. Ichimatsu trudges down the hallway after him, and Karamatsu swears he can see little flowers around his face with his knit scarf tumbling down his shoulders, thick and comfy.
Ichimatsu tugs his coat off the hook as Karamatsu pulls out the hat and gloves that accompany his scarf. The younger of the two sticks his sweatered arms into the sleeves while Karamatsu places the cap on his unsuspecting head carefully, grinning triumphantly but still flinching when Ichimatsu glares over his shoulder at him. He grabs his gloves from his brother's hands, pulling them on himself and stepping into his shoes. Karamatsu follows suit, scrambling outside to hold the door open for the other. Ichimatsu pushes him out of the way, opening his mouth to say something before suddenly clamping it shut and walking mechanically towards the sidewalk. Karamatsu rubs the arm he'd gotten hit on and pouts, but he catches up anyway.

They walk in frosty silence for a while, both figuratively and literally. Snow crunches beneath Ichimatsu's boots (dull, clunky ones Jyushimatsu'd insisted he'd need for winter) and Karamatsu's wedges as the latter attempts to strike up conversation every few minutes, his topics being shot down by the other every time with one word replies. He sighs inwardly; how was he supposed to bond with his brother like this?

Snowflakes land softly on Ichimatsu's hat, lodging themselves in the fibers. Karamatsu thinks of his own naked head mournfully-- the snow would probably melt and mess up his hair (if it somehow managed to get past the pint of gel in it). He jams his hands deeper in his pockets, balling them into fists to try and retain some warmth in his palms. Maybe he should've worn a coat after all. Though, he wonders, perhaps this was a sacrifice for fashion. Yes, that sounded right. You can't have your cake and eat it too. Karamatsu pats his hair down triumphantly. He was truly a master of language.

The grocery store comes into view eventually, and Karamatsu estimate that the snow will soon have them trapped inside if they don't hurry. He shivers and pulls his jacket tighter around himself. "Hey, do you want--" He starts when he sees the vending machine, but when he turns around Ichimatsu isn't there. He blinks, confused, until he gets a glimpse of the other slipping into a nearby alley. Karamatsu follows him curiously, opening his mouth to ask what he's doing, but stops when he hears the pitiful mewl of a stray cat. Ichimatsu attempts to coax it out from inside a cardboard box, mumb

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันสว่างเกินไปนอก. "" ... อา. "Ichimatsu ตื่นไปที่ห้องที่ว่างเปล่าครอบคลุมเกลื่อนส่งเดชมากกว่าฟูก. เขาจ้องมองขึ้นไปที่เพดานคาดว่าจะเป็นหนึ่งในพี่น้องของเขาที่จะออกมาผ่านประตูช่วงเวลาใดและดึง เขาออกจากเตียง. เขาสามารถมองเห็นชุดนอนของพวกเขาโยนในกองไปที่ด้านข้างของห้องพักและเขาสงสัยเพียงว่ามันเป็นปลาย. เขานั่งขึ้นหลังจากที่อีกไม่กี่นาทีของความเงียบอย่างต่อเนื่องครึ่ง relishing และครึ่งสับสน ยืนเขา trudges มากกว่าที่จะแต่งตัวและ tugs ออกเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา glancing ที่นาฬิกาที่เขาทำเพื่อให้มันอ่านที่ไหนสักแห่งระหว่างวันที่ 12 และ 00:30. เขาไม่สามารถจะใส่ใจที่จะหาที่แน่นอนนาทีเขาไม่สนใจ. แปรงบนพื้นชั้นล่างและหัว. น่าแปลกที่พอพี่น้องหายไปของเขาไม่ได้ลงมาชั้นล่างอย่างใดอย่างหนึ่ง. เสียงเดียวที่ทักทายเขาเป็นหนึ่งในการเคลื่อนไหวในห้องครัวแม้จะรู้ว่าเขาเป็นพ่อแม่ของพวกเขาในการทำงานในขณะนี้. โดย ESP rubs แมว กับขาของเขาเมื่อเขามาถึงด้านล่างของบันไดและเขามาถึงลงไปเอามันเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในขณะที่เขาเดินไปทางเสียงปากโป้งและกลิ่นของการปรุงอาหาร เขากดหูของเขาไปที่ประตูก่อนที่เขาจะเดินเข้ามา แต่คำแนะนำเดียวที่เขาได้รับว่าใครที่อยู่ภายในคือพูดพึมพำของ "ต๊าย" ซึ่งเป็น เขาเปิดประตูสไลด์เป็นแมวกระโดดออกจากอ้อมแขนของเขาและซ่อนอยู่ภายใต้การ kotatsu ได้. ก่อนที่เขาเป็นใครอื่นนอกจาก Karamatsu ด้วยแว่นตากันแดดของเขาออกและผ้ากันเปื้อนผูกรอบคอของเขา เขาดูเหมือนจะไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าอื่น ๆ เช่น Ichimatsu จ้องมองที่เขามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่แพคเกจที่ว่างของนัตโตะ (เนื้อหาของมันร้อนกว่าเตา) เบียร์เครื่องชงกาแฟออกไปไหกิมจินั่งเปิดตู้เย็นที่ หม้อหุงข้าวที่เปิดกว้างและนึ่งด้วยช้อนที่ให้บริการติดอยู่ในนั้นทั้งสองชามที่เต็มไปครึ่งหนึ่งซึ่งขณะนี้อยู่ในมือของ Karamatsu Ichimatsu ยืนอยู่ตรงนั้นในการผสมผสานของความตื้นตันและความสับสนเป็นพี่ชายของเขาพยายามที่จะปล่อยให้ลุ้นในรอบ bowl-- เขาล้มเหลวในการเพิ่มข้าวมากเกินไป. "เอ๊ะ?" Karamatsu whirls รอบวาง (โชคดีที่ว่างเปล่า) ให้บริการและช้อน เกือบทำเช่นเดียวกันกับชาม เขาฟื้นความสงบของเขาได้อย่างรวดเร็วผ่อนคลายเล็กน้อยเมื่อเขาเห็นว่ามันเป็นเพียง Ichimatsu ก่อนที่คนอื่น ๆ สามารถพูดอะไรอื่น Karamatsu ช่วยให้ออกได้อย่างน่าทึ่ง "Hmph!" "ให้ฉัน" เขากล่าวว่าโดดเด่นและก่อให้เกิดถือขึ้นสี่นิ้ว "อีกสี่นาที!" "เอ๊ะ?" "คาดการณ์สำหรับวันนี้คือเต็มไปด้วยหิมะที่มีอุณหภูมิเริ่มต้นที่ -3 องศาCelcius--" ขอบคุณสำหรับ อาหาร. "ลูกปัดของเหงื่อไม่รู้ตัวม้วนลงหน้าผากKaramatsu ของอย่างชัดเจนไม่ได้เป็นผลมาจากน้ำค้างแข็ง encrusting หน้าต่าง. จ้องมองที่น่าเบื่อ Ichimatsu ของไชเข้าไปในตัวเขาในขณะที่เขาผลักนัตโตะและข้าวระหว่างตะเกียบเขาวางมันลงไปในปากของเขาพร้อมกับ เส้นไม่กี่กิมจิ. อื่น ๆ ที่ไม่เหมือนกันที่ก้าวของตัวเองไม่ได้รบกวนการพูดคำ. "ดังนั้นเอ่อ ... " Karamatsu เริ่ม scrambling เพื่อหาบางสิ่งบางอย่างที่จะพูดคุยเกี่ยวกับการที่จะไม่รับประกันหมัด "วิธีการคือ ที่เอ่ออาหาร ... ? "การแสดงออกของIchimatsu ไม่เปลี่ยนแปลง." ดี. "เขาบอกว่าเสียงเดียว. เขายังคงแทะไปที่ขันของตนบางครั้งหยุดเพื่อจิบกาแฟ. สิ่งที่เกี่ยวกับสารให้ความหวานเทียม และวิธีการที่ Karamatsu รู้ว่าเขาชอบกาแฟของเขา pisses เขาออก. Karamatsu กระโดดเมื่อ Ichimatsu ติเตียนถ้วยที่ว่างเปล่าของเขาลงบนโต๊ะพึมพำ "ขอบคุณ" ในขณะที่เขาเดินออกจากห้องที่มีอาหารของเขา เขาถอนหายใจเมื่อสไลด์ประตูปิดอยู่เบื้องหลังอื่น ๆ ที่ดูเป็นแผ่น ESP แมวออกมาจากใต้ kotatsu ที่ meowing ซม Karamatsu hooks มือของเขาภายใต้ขาหน้าของมันถือมันอยู่ในอากาศและจ้องมองเข้าไปในดวงตาโต๋เต๋ใหญ่ มันจะดีมากถ้ายาที่ไม่เคยสวมปิดที่เขาคิดว่าเป็นแมว squirms ออกมาจากความเข้าใจของเขา scampering ออกไปในทิศทาง Ichimatsu ของ. เขาเอื้อมมือไปหารีโมททีวีและคลิกมันในซึ่งเป็นรอยยิ้มที่สดใสพิธีกรรายการเกมกระพริบผ่านหน้าจอ . เขา munches อาหารเช้าของเขาในฐานะผู้เข้าแข่งขัน overexcitedly ตอบคำถามมักจะมีการตอบสนองที่ไม่ถูกต้องแม้ว่าความบันเทิง เขามองขึ้นเมื่อ Ichimatsu trudges กลับมาอยู่ในที่จอดรถของอาหาร แต่เลือกที่จะปล่อยให้ทีวีจะพูดคุยกับเขา อีก plops กลับลงโดย kotatsu กลิ้งลงบนท้องของเขาและขุดลำตัวของเขาลงภายใต้ผ้าห่มหนา พวกเขาดูสิ่งที่อยู่ในความเงียบความสะดวกสบายในขณะที่ถูกรบกวนโดยเฉพาะ Karamatsu ฝากอาหารของตัวเองในอ่างล้างจาน Ichimatsu สายตามากกว่าที่พี่ชายของเขาเมื่อความนิยมในเชิงพาณิชย์ได้รับความสนใจของเขากับต่ำ "เฮ้." อื่น ๆ ที่หยุดงานของเขาที่อยู่ในมือ (ยื่นเล็บและตัด hangnails ของเขา) เพื่อตอบสนองความเบื่อ Ichimatsu ตาของ "Where're คนอื่น ๆ ได้หรือไม่" เขาถามยันคางของเขาในฝ่ามือของเขาในฐานะ Karamatsu ก๊อกที่แก้มของเขา เขาชูนิ้วมือในขณะที่เขาออกแสดง "Totty ที่ทำงานเบสบอลเล่น Jyuushimatsu และ Osomatsu-niisan ลาก Choromatsu กับเขาไปดูไฟ." Ichimatsu น้ำอดน้ำทนที่ส่วนสุดท้ายแล้ว jabs นิ้วที่ Karamatsu "Why're คุณมาที่นี่แล้ว?" "เพราะ" Karamatsu อุทานโดดเด่นก่อให้เกิด "ฉันจะไม่ปล่อยให้น้องชายคนเล็กของฉันที่บ้านคนเดียว!" ที่จริงมันจะได้รับค่อนข้างดีที่จะอยู่บ้านคนเดียว ... Ichimatsu คิด แต่อย่างไรก็ตามเขาหันออกไปก่อนที่แก้มของเขาเริ่มต้นการเผาไหม้ "อาขวา." Karamatsu กล่าวว่าถอนขนใบกระดาษออกจากโต๊ะ "Choromatsu เหลือรายการขายของชำ แต่คุณสามารถอยู่บ้านถ้าคุณต้องการ." "ฉันจะมา." Ichimatsu ตอบโดยอัตโนมัติและ Karamatsu เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เขาดีใจที่เขาหันหน้าไปทางทีวี; อื่น ๆ ที่ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาเมื่อเขาต่อไปนี้ขึ้นกับง่อย "เราจะออกจากอาหารแมว." ที่ดูเหมือนว่าจะป้อยออื่น ๆ และ Ichimatsu กะความสนใจเต็มของเขากลับไปยังทีวี มันก้าวหน้าไปในเชิงพาณิชย์ในขณะนี้กับคู่ดังปากอุทานว่าคัตสึบันทึกการแต่งงานของพวกเขาและมันสามารถบันทึกคุณเกินไป. "มันจริงๆลงมาจากที่นั่นเหรอ ... " "Meow." ชั่วโมงของแข็งผ่านก่อน Karamatsu ยืน และเหยียดแขนขึ้นเหนือศีรษะของเขาได้ยินเสียงของเขาแตกหลังและไหล่ Ichimatsu ตั้งแต่ dozed ปิดหางคิตตี้ของ ESP ยื่นออกมาจากใต้ kotatsu ข้างเขา มันเป็นเรื่องยากที่จะเห็นน้องชายของเขาเช่นนี้มีคิ้ว unfurrowed และตาปิดอย่างสงบแม้ว่าจะมี drool รั่วไหลออกจากปากของเขาและลงบนพื้น Karamatsu indugles ตัวเองสักครู่เพียงเฝ้าดูด้วยความรักเป็นหยิก Ichimatsu ใกล้ชิดกับแมว. ในที่สุดเขาก็แผ่นชั้นบนดึงเสื้อยืดของเขาในช่วงหลายเสื้อกล้ามหนาที่เขามีและกางเกงสะอาด เขา tucks โทรศัพท์ของเขาในกระเป๋าของเขาและก่อนที่เขาจะกลับไปลงคว้าแจ็คเก็ตหนังลายเซ็นของเขาออกจากเบ็ด แม้ว่า Todomatsu บอกเขาว่ามันน่าเกลียดมันเป็นความอบอุ่น เขารหัสไปรษณีย์ขึ้นก่อน ambling ชั้นล่างอีกครั้งผ้าพันคอถัก Ichimatsu ในมือ เมื่อเขามาถึงห้องนั่งเล่นที่เขาเห็นตื่นตัวอื่น ๆ ของตาข้างหนึ่งครึ่งหนึ่งที่เปิดกว้างและพุ่งออกไปจากประตูเมื่อ Karamatsu เข้าอีกครั้ง รอยยิ้มในใจหลัง; แม้ Ichimatsu สามารถน่ารักบางครั้งฮะ เขาเดินขึ้นไปและถือออกมือที่จะช่วยพี่ชายของเขาขึ้นมาถามว่า "ยังคงต้องการที่จะมา" Ichimatsu โจ๋งครึ่มไม่สนใจมือยื่นออก Karamatsu ของอย่างไม่เต็มใจถอดตัวเองจากแมวและเลื่อนออกมาจากใต้ kotatsu ในขณะที่เขายืนอยู่ Karamatsu ปางรู้สึกของความผิดหวังที่ไม่สนใจรวมของท่าทางกล้าหาญของเขา แต่เขายักไหล่ออกและโยนอื่น ๆ ผ้าพันคอของเขา โรยหิมะบนพื้นดินที่อยู่ด้านนอกเป็น Karamatsu ดึงผ้าพันคอของตัวเองออกจากเบ็ดห่ออย่างอบอุ่นรอบคอของเขา มันก็ปะทะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีภาพอ่อนโยนของเขา แต่การเสียสละจะต้องทำเพื่อความอบอุ่นในช่วงฤดูหนาวที่เขาซึม "อย่าลืมเสื้อของคุณ." เขาเรียกว่าการตรวจสอบกระเป๋าของเขาที่จะทำให้แน่ใจว่าเขามีรายชื่อของ Choromatsu Ichimatsu trudges ไปตามทางเดินตามหลังเขาและ Karamatsu สาบานว่าเขาสามารถมองเห็นดอกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทั่วใบหน้าของเขากับผ้าพันคอถักเขาไม้ลอยลงไหล่ของเขาหนาและนุ่มสบาย. Ichimatsu tugs เสื้อของเขาออกจากเบ็ดเป็น Karamatsu ดึงออกหมวกและถุงมือที่มาพร้อมกับเขา ผ้าพันคอ. น้องของทั้งสองแท่ง sweatered แขนของเขาในขณะที่แขน Karamatsu วางหมวกบนศีรษะของเขาไม่สงสัยอย่างระมัดระวังยิ้มชัย แต่ยังคงสะดุ้งสะเทือนเมื่อ Ichimatsu จ้องข้ามไหล่ของเขาไปที่เขา เขาคว้าถุงมือของเขาจากมือของน้องชายของเขาดึงพวกเขาในตัวเองและก้าวเข้าสู่รองเท้าของเขา Karamatsu ดังนี้ชุดหนีออกไปข้างนอกที่จะถือเปิดประตูอื่น ๆ Ichimatsu ผลักเขาออกจากทางที่เปิดปากของเขาที่จะพูดอะไรบางอย่างก่อนที่จู่ ๆ ก็หนีบมันปิดและเดินไปสู่กลไกทางเท้า Karamatsu ลูบแขนเขาต้องการอากาศตีและ pouts แต่เขาสบตาต่อไป. พวกเขาเดินอยู่ในความเงียบหนาวในขณะที่ทั้งรูปธรรมและตัวอักษร crunches หิมะใต้รองเท้าของ Ichimatsu (หมองคล้ำคน clunky Jyushimatsu'd ยืนยันว่าเขาต้องการเพื่อให้ฤดูหนาว) และเวดจ์ Karamatsu เป็นความพยายามหลังพุดคุยทุกไม่กี่นาทีหัวข้อของเขาถูกยิงโดยคนอื่น ๆ เวลาที่มีการตอบกลับคำทุกคน . เขาถอนหายใจในใจ; วิธีการที่ถูกเขาควรจะผูกพันกับพี่ชายของเขาเช่นนี้? เกล็ดหิมะที่ดินเบาหมวก Ichimatsu ของตัวเองในการยื่นเส้นใย Karamatsu คิดของหัวเปลือยของตัวเอง mournfully-- หิมะอาจจะละลายและเลอะผมของเขา (ถ้าการจัดการอย่างใดที่จะได้รับที่ผ่านมาเจลไพน์ของในนั้น) เขาติดขัดมือของเขาลึกลงไปในกระเป๋าของเขา, balling พวกเขาเป็นหมัดที่จะลองและรักษาความอบอุ่นในฝ่ามือของเขาบางส่วน บางทีเขาอาจจะควรจะได้สวมใส่เสื้อหลังจากทั้งหมด แม้ว่าเขาสงสัยบางทีนี่คือเสียสละเพื่อแฟชั่น ใช่ว่าฟังที่เหมาะสม คุณไม่สามารถมีเค้กและกินมันมากเกินไป Karamatsu ตบผมของเขาลงชัย เขาเป็นอย่างแท้จริงเป็นหลักของภาษา. ร้านขายของชำมาในมุมมองที่สุดและประมาณการ Karamatsu หิมะที่เร็ว ๆ นี้จะมีพวกเขาติดอยู่ภายในถ้าพวกเขาไม่รีบร้อน เขาสั่นและดึงเสื้อของเขาที่เข้มงวดมากขึ้นรอบตัวเอง "เฮ้คุณ want--" เขาเริ่มต้นเมื่อเขาเห็นเครื่องจำหน่าย แต่เมื่อเขาหันไปรอบ ๆ Ichimatsu ไม่ได้มี เขากระพริบสับสนจนกว่าเขาจะได้รับเหลือบของอื่น ๆ ลื่นไถลลงในซอยใกล้เคียง Karamatsu ตามเขาอยากรู้อยากเห็นการเปิดปากของเขาจะขอให้สิ่งที่เขาทำ แต่หยุดเมื่อเขาได้ยินเสียงออกเสี่ยงแมวที่น่าสงสารของแมวจรจัด Ichimatsu พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมมันออกมาจากด้านในกล่องกระดาษแข็ง, mumb

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ข้างนอกมันสว่างเกินไป "



" . . . . . . . อ่า . . .





ichimatsu ตื่นขึ้นมาในห้องที่ครอบคลุมเรี่ยรายมั่วซั่วกว่าฟูก เขาจ้องมองไปที่เพดาน ต้องการหนึ่งในพี่น้องของเขาออกมาผ่านประตูขณะใด ๆและดึงเขาออกจากเตียง เขาสามารถเห็นชุดนอนของพวกเขาโยนในกองอยู่ข้างๆห้องและเขาสงสัยว่ามันดึกมาก .

เขานั่งขึ้นหลังจากไม่กี่นาทีของความเงียบปราศจากครึ่ง relishing และครึ่งงง ยืนอยู่ เขา trudges เหนือแผลและดึงออก เสื้อและกางเกงยีนส์ธรรมดา , glancing ที่นาฬิกาที่เขาทำเช่นนั้น มันอ่านอยู่ระหว่าง 12 และ 12 : 30 ; เขาไม่สามารถ bothered ที่จะหาเวลาที่แน่นอน เขามองข้ามแปรงบนพื้นและหัวข้างล่าง

จู่ ๆพอที่ขาดหายไปของเขาพี่น้องไม่ได้อยู่ข้างล่างด้วย เสียงเดียวที่ทักทายเขาเป็นหนึ่งของการเคลื่อนไหวในครัว ทั้งๆที่เขารู้ว่าพ่อแม่กำลังทำงานอยู่ ESP แมว rubs กับขาของเขา เมื่อเขาไปถึงด้านล่างของบันได และเขาถึงลงนำมันเข้าไปในแขนของเขาในขณะที่เขาเดินต่อ คล้ายเป็นเสียงและกลิ่นของอาหารเค้ากดหูของเขาไปที่ประตู ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไป แต่เขาก็เป็นคำใบ้ที่ข้างในเป็นบ่น " เฮ้อ " เขาเลื่อนประตูเปิดเป็นแมวกระโดดออกจากแขนของเขา และซ่อนภายใต้โค .

ก่อนที่เขา จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก karamatsu ของเขากับแว่นกันแดดออก และผ้ากันเปื้อนผูกรอบคอของเขา เขาดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นอีกอย่าง ichimatsu จ้องมองที่เขามองไปรอบ ๆห้องครัวที่แพคเกจที่ว่างเปล่าของนัตโตะ ( เนื้อหาร้อนบนเตา ) , กาแฟชงไปไหกิมจินั่งเปิดตู้เย็น , หม้อหุงข้าวและนึ่ง พร้อมเปิดให้บริการช้อนติดเข้าไป สองถ้วยครึ่งเต็ม ซึ่งขณะนี้อยู่ในมือของ karamatsu .ichimatsu ยืนอยู่ตรงนั้นในการผสมของ speechlessness และสับสนเช่นพี่ชายของเขาพยายามที่จะออกรอบ ตักใส่ชาม . . . เขาไม่เพิ่มมากไป

" เอ๋ ? "

karamatsu ลมรอบ ปล่อย ( โชคดีที่ว่างเปล่า ) ให้บริการช้อนและเกือบทำเหมือนกันกับชาม เขาฟื้นความสงบของเขาอย่างรวดเร็ว พักผ่อนเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นมันเป็นเพียง ichimatsu .ก่อน อื่น ๆสามารถพูดอะไรอีก karamatsu ช่วยออกอย่างมาก " ฮึ่ม ! " " ให้ฉัน " เขากล่าวว่า , วางท่าโดดเด่นและถือขึ้นสี่นิ้ว " อีก 4 นาที !

" เอ๋ ? "





" การคาดการณ์สำหรับวันนี้มีหิมะตกด้วยอุณหภูมิเริ่มต้นที่ - 3 องศาเซลเซียส --



" ขอบคุณสำหรับอาหาร "





ลูกปัดของเหงื่อโดยไม่รู้ตัว karamatsu ม้วนลงหน้าผากไม่ใช่ผลของฟรอสต์ encrusting หน้าต่าง ichimatsu น่าเบื่อละในสายตาเขาผลักนัตโตะและข้าวระหว่างตะเกียบของเขาหย่อนมันเข้าปากพร้อมกับไม่กี่เส้น กิมจิ อื่น ๆทำแบบเดิมที่ก้าวของตัวเอง ไม่สนใจที่จะพูด . " เอ่อ . . . . . . . " karamatsu เริ่ม , scrambling เพื่อหาสิ่งที่จะพูดคุยเกี่ยวกับว่า จะไม่รับประกันการชกว่า " เป็นเอ่อ . . . อาหาร . . . . . . . ? "

ichimatsu สีหน้าไม่เปลี่ยน " ไม่เป็นไร " เขากล่าวน้ำเสียงโมโนโทน . เขายังคงเกาะกินชามของเขา บางครั้งหยุดจิบกาแฟ บางอย่างเกี่ยวกับสารให้ความหวานเทียมและวิธี karamatsu รู้ว่าเขาชอบกาแฟของเขา ทำให้เขาออก

karamatsu กระโดดเมื่อ ichimatsu ติเตียนของเขาว่างเปล่าถ้วยลงบนโต๊ะพึมพำ " ขอบคุณ " เขาเดินออกไปจากห้องด้วยอาหารของเขา เขาถอนใจเมื่อสไลด์ประตูปิดหลัง อื่น ๆ , ดูเป็น ESP แมวผ้าออกมาจากใต้โค meowing ซม . karamatsu ตะขอมือของเขาภายใต้ขาหน้า กดค้างไว้ในอากาศ และจ้องมองไปอย่างไร้จุดหมายในดวงตาใหญ่ของมัน มันคงจะดี ถ้ายานั้นไม่สวมปิด เขาคิดว่าเป็นแมว squirms ออกจากมือscampering ปิดในทิศทาง ichimatsu

เขาเอื้อมมือรีโมททีวีและคลิกที่เกมแสดงโฮสต์ยิ้มสดใสกระพริบทั่วจอ เขา munches อาหารเช้าของเขาในฐานะผู้เข้าแข่งขัน overexcitedly ตอบคำถาม มักจะผิดแต่สนุกสนานกับการตอบสนอง เขาดูดีขึ้นเมื่อ ichimatsu trudges กลับฟรีของอาหาร แต่ opts เพื่อให้เครื่องทำ พูดกับเขาอีก plops ลงโดยโคทัตสึ กลิ้งลงบนท้องและโพรงลำตัวลงภายใต้ผ้าห่มหนา พวกเขาดูสิ่งที่อยู่ในความเงียบสบาย สักพักเดียวรบกวนด้วย karamatsu ฝากอาหารของเขาเองในอ่าง ichimatsu สายตาที่พี่ชายของเขา เมื่อโฆษณาฮิต เรียกความสนใจของเขากับน้อย " นี่

"อื่น ๆ การหยุดงานในมือของเขา ( ทาเล็บของเขาและรูปวาด hangnails ) เพื่อตอบสนอง ichimatsu เบื่อตา " " คนอื่นล่ะ เขาถาม พยุงคางของเขาในฝ่ามือของเขาเป็นก๊อก karamatsu ที่แก้มของเขา เขากุมมือเขาออกรายการ " ต๊ ตี้ ที่งาน jyuushimatsu เล่นเบสบอล และ osomatsu ท่านพี่ลาก choromatsu กับเขาเพื่อไปดูไฟ " ichimatsu . ในส่วนสุดท้ายแล้วแทงนิ้วที่ karamatsu ” ทำไมคุณมาที่นี่แล้วเหรอ ? "

" เพราะ " karamatsu อุทาน ตื่นตาตื่นใจท่า " ผมจะไม่ปล่อยให้น้องชายกลับบ้านคนเดียว "

จริงๆ มันคงจะดีมากที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว . . . . . . . ichimatsu คิด แต่กระนั้นเขาหันหนีก่อน แก้มของเขาเริ่มไหม้ " อ้า , ใช่ . " karamatsu บอกว่าเด็ดใบกระดาษออกจากตาราง" choromatsu เหลือรายการที่ร้านขายของชำ แต่ คุณสามารถพักที่บ้านถ้าคุณต้องการ . "

" เดี๋ยวฉันมา " ichimatsu ตอบโดยอัตโนมัติและ karamatsu ขึ้นดูด้วยความประหลาดใจ เขาดีใจที่เขากำลังหันหน้าไปทางทีวี ; อื่น ๆไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขา เมื่อเขาติดตามด้วยง่อย " เราไม่มีอาหารแมว "

ที่ดูเหมือนว่าจะผลิตอื่น ๆ และ ichimatsu กะความสนใจเต็มของเขากลับไปยังโทรทัศน์ มันก้าวหน้าไปสู่เชิงพาณิชย์แล้วด้วยเสียงอุทานว่าทงปากคู่บันทึกการแต่งงานของพวกเขา และมันสามารถช่วยคุณด้วย





" มันก็ซาลงไป เฮ้อ . . . . . . . "



" หมิว "





เส้นชั่วโมงผ่านไปก่อน karamatsu ลุกขึ้นยืนและเหยียดแขนเหนือ หัวของเขา audibly แตกหลังและไหล่ ichimatsu ตั้งแต่งีบหลับ , ESP คิตตี้เป็นหางยื่นออกมาจากใต้โต๊ะอุ่นขาอยู่ข้างๆมันก็ยากที่จะเห็นพี่ชายของเขาแบบนี้ กับคิ้วและ unfurrowed หลับตาอย่างสงบ แม้ว่าจะมีน้ำลายไหลออกมาจากปากของเขาลงบนพื้น karamatsu indugles ตัวเองสักครู่ ดูแบบเป็น ichimatsu หยิกใกล้แมว

ในที่สุดเขาผ้าชั้นบน ดึงเสื้อของเขาในช่วงที่เขามีหนาเสื้อกล้ามและกางเกงที่สะอาดเขา tucks โทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าของเขาและก่อนที่เขาจะกลับลงมา คว้าลายเซ็นของเขา แจ็คเก็ตหนังปิดเบ็ด ถ้า todomatsu บอก มันน่าเกลียด มันอบอุ่น เขาซิปมันขึ้นก่อนที่เดินอยู่ข้างล่างอีก ichimatsu ก็ถักผ้าพันคอในมือ เมื่อเขาไปถึงห้องเขาเห็นคนอื่นตื่น ตาข้างหนึ่งครึ่งเปิดและ darting ห่างจากประตูเมื่อ karamatsu เข้าไปอีกรอยยิ้มหลังอยู่ในใจ แม้บางครั้ง ichimatsu ก็น่ารักเนอะ เขาเดินมาถือมือเพื่อช่วยพี่ชายของเขาขึ้นมา ถามว่า " จะมา " ?

ichimatsu โจ๋งครึ่มละเว้น karamatsu เป็นมือที่ยื่นออก , อย่างไม่เต็มใจถอดตัวเองจากแมวและเลื่อนออกมาจากใต้โคทัตสึที่เขายืนkaramatsu รู้สึกปางแห่งความผิดหวังที่ปฏิเสธทั้งหมดของท่าทางที่กล้าหาญของเขา แต่เขา shrugs มันออกและโยนอื่น ๆของเขา ผ้าพันคอ หิมะที่โปรยลงบนพื้นด้านนอกเป็น karamatsu ดึงผ้าพันคอของตัวเองหลุด , ตัดมันแน่นรอบคอของเขา มันปะทะเล็กน้อยกับภาพที่อ่อนโยนของเขา แต่ต้องรู้จักเสียสละเพื่อความอบอุ่นในฤดูหนาว เขาสมมติ " อย่าลืมเสื้อของคุณ" เขาเรียก ตรวจสอบกระเป๋าของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขามีรายชื่อ choromatsu . ichimatsu trudges ลงทางเดินหลังจากเขา และ karamatsu สาบานว่าเขาเห็นดอกไม้เล็ก ๆรอบ ๆใบหน้าของเขากับถักผ้าพันคอไม้ลอยลงไหล่หนา และ สบาย

ichimatsu ดึงเสื้อโค้ตออกจากตะขอ karamatsu ดึงออกหมวกและถุงมือที่เป็นเพื่อนของเขา ผ้าพันคอน้องสาวของไม้ 2 แขน sweatered ของเขาเข้าไปในแขนในขณะที่ karamatsu สถานที่หมวกบนหัวลวงของเขาอย่างระมัดระวัง แสยะยิ้มอย่างลิงโลด แต่ก็ยัง flinching เมื่อ ichimatsu ถลึงตาผ่านไหล่ของเขาที่เขา เขาคว้ามือของเขาจากมือของพี่ชายของเขา ดึงพวกเขาในตัวเอง และก้าวเข้าสู่รองเท้าของเขา karamatsu 1 ชุดแปลงภายนอก เพื่อเก็บประตูเปิดเพื่ออื่น ๆ ichimatsu ผลักเขาออกไป เปิดปากของเขาที่จะพูดบางอย่าง ก่อนที่จู่ๆ หนีบไว้ และเดินทางไปยังฟุตบาท karamatsu มือลูบแขนเขาไปตี และไม่พอใจ แต่เขาจับขึ้นมา

พวกเขาเดินมักเงียบไปพักหนึ่ง ทั้ง figuratively และแท้จริง .หิมะ crunches ใต้ ichimatsu บู๊ทส์ ( ทึบ อุ้ยอ้ายคน jyushimatsu จะยืนยันว่าเขาต้องการสำหรับฤดูหนาว ) และ karamatsu เป็นเวดจ์เป็นความพยายามหลังตีขึ้นการสนทนาทุกไม่กี่นาที หัวข้อของเขาถูกยิงลงโดยทุก ๆเวลา มีคำตอบ เขาถอนหายใจอยู่ในใจ ทำไมเขาต้องผูกพันกับพี่ชายของเขาแบบนี้

หิมะที่ดินเบา ๆบน ichimatsu ของหมวกบ้านพักตัวเองในเส้นใย karamatsu คิดว่าหัวเปลือยของเขาเศร้าสร้อย . . . หิมะจะละลายและทำให้ผมของเขา ( ถ้ามันจัดการอย่างใดที่จะได้รับที่ผ่านมาปริมาณเจลนะ ) เขาติด มือของเขาลึกลงไปในกระเป๋าของเขา ม้วนไว้ในกำปั้น และพยายามรักษาความอบอุ่นในอุ้งมือของเขา บางทีเขาควรจะใส่เสื้อเลย แม้ว่า เขามหัศจรรย์บางทีนี่อาจเป็นการเสียสละ สำหรับแฟชั่น ใช่ นั่นก็ถูก คุณไม่สามารถมีเค้กและกินมันเกินไป karamatsu Pats ผมของเขาลงอย่างลิงโลด เขาก็เป็นเจ้านายภาษา

ร้านขายของชำก็มาถึงในที่สุด และ karamatsu คาดว่าหิมะจะต้องติดอยู่ภายใน ถ้าพวกเขาไม่รีบ เขาตัวสั่นและดึงเสื้อของเขาแน่นรอบ ๆตัวเอง เฮ้คุณต้องการ . . . " เขาเริ่ม เมื่อเขาเห็นเครื่อง แต่เมื่อเขาหันไปรอบ ๆ ichimatsu ไม่ได้อยู่ที่นั่น เขากระพริบตา , สับสน , จนกว่าเขาจะเหลือบๆลื่นไถลเข้าไปในซอยใกล้เคียง karamatsu ดังนี้เขาซอกแซกเปิดปากของเขาที่จะถามว่าเขาทำอะไร แต่จะหยุดเมื่อเขาได้ยิน mewl น่าสงสารแมวจรจัด ichimatsu พยายามให้มันออกมาจากข้างใน เป็นกล่องกระดาษแข็ง mumb