The first scientists to determine r

The first scientists to determine relative atomic masses were John Dalton and Thomas Thomson between 1803 and 1805 and Jöns Jakob Berzelius between 1808 and 1826. Relative atomic mass (Atomic weight) was originally defined relative to that of the lightest element, hydrogen, which was taken as 1.00, and in the 1820s Prout's hypothesis stated that atomic masses of all elements would prove to be exact multiples of that of hydrogen. Berzelius, however, soon proved that this was not even approximately true, and for some elements, such as chlorine, relative atomic mass, at about 35.5, falls almost exactly halfway between two integral multiples of that of hydrogen. Still later, this was shown to be largely due to a mix of isotopes, and that the atomic masses of pure isotopes, or nuclides, are multiples of the hydrogen mass, to within about 1%.

In the 1860s Stanislao Cannizzaro refined relative atomic masses by applying Avogadro's law (notably at the Karlsruhe Congress of 1860). He formulated a law to determine relative atomic masses of elements: the different quantities of the same element contained in different molecules are all whole multiples of the atomic weight and determined relative atomic masses and molecular masses by comparing the vapor density of a collection of gases with molecules containing one or more of the chemical element in question.[3]

In the 20th century, until the 1960s chemists and physicists used two different atomic-mass scales. The chemists used a "atomic mass unit" (amu) scale such that the natural mixture of oxygen isotopes had an atomic mass 16, while the physicists assigned the same number 16 to only the atomic mass of the most common oxygen isotope (O-16, containing eight protons and eight neutrons). However, because oxygen-17 and oxygen-18 are also present in natural oxygen this led to two different tables of atomic mass. The unified scale based on carbon-12, 12C, met the physicists' need to base the scale on a pure isotope, while being numerically close to the chemists' scale.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักวิทยาศาสตร์คนแรกที่จะตรวจสอบมวลอะตอมญาติจอห์นดาลตันและโทมัสทอมสันระหว่าง 1803 และ 1805 และJönsจาคอบโป๊ะระหว่าง 1808 และ 1826 มวลอะตอมสัมพัทธ์ (ปรมาณูน้ำหนัก) ถูกกำหนดเดิมเมื่อเทียบกับที่ขององค์ประกอบที่มีน้ำหนักเบาไฮโดรเจนที่ถูกนำ เป็น 1.00 และในยุค 1820 สมมติฐานเพราต์สเน็ระบุว่ามวลอะตอมขององค์ประกอบทั้งหมดจะพิสูจน์ให้เป็นที่แน่นอนของหลายของไฮโดรเจน โป๊ะ แต่เร็ว ๆ นี้ได้รับการพิสูจน์ว่านี้ไม่ได้แม้กระทั่งประมาณจริงและสำหรับองค์ประกอบบางอย่างเช่นคลอรีนมวลอะตอมญาติที่ประมาณ 35.5 ตกอยู่เกือบตรงกึ่งกลางระหว่างสองหลายที่หนึ่งของไฮโดรเจน ยังคงต่อมานี้แสดงให้เห็นว่าส่วนใหญ่เนื่องจากการผสมผสานของไอโซโทปและที่มวลอะตอมของไอโซโทปบริสุทธิ์หรือไอโซโทปมีหลายมวลไฮโดรเจนภายในประมาณ 1%. ในยุค 1860 Stanislao Cannizzaro กลั่นมวลอะตอมญาติ โดยใช้กฎหมายของ Avogadro (สะดุดตาที่สภาคองเกรสของคาร์ลส์ 1860) เขากำหนดกฎหมายเพื่อตรวจสอบมวลอะตอมญาติขององค์ประกอบในปริมาณที่แตกต่างกันของธาตุเดียวกันที่มีอยู่ในโมเลกุลที่แตกต่างกันหลายทั้งทั้งหมดของน้ำหนักอะตอมและกำหนดมวลอะตอมญาติและมวลโมเลกุลโดยการเปรียบเทียบความหนาแน่นของไอของคอลเลกชันของก๊าซที่มี โมเลกุลที่มีหนึ่งหรือมากกว่าขององค์ประกอบทางเคมีในคำถาม. [3] ในศตวรรษที่ 20 จนกระทั่งปี 1960 นักเคมีและฟิสิกส์ที่ใช้แตกต่างกันสองเครื่องชั่งน้ำหนักอะตอมมวล นักเคมีที่ใช้เป็น "หน่วยมวลอะตอม" (มวลอะตอม) ขนาดดังกล่าวที่มีส่วนผสมของธรรมชาติของไอโซโทปของออกซิเจนมีมวลอะตอม 16 ขณะที่นักฟิสิกส์ที่ได้รับมอบหมายจำนวนเดียวกัน 16 เพียงมวลอะตอมของไอโซโทปของออกซิเจนที่พบมากที่สุด (O-16 ที่มีแปดโปรตอนและนิวตรอนแปด) แต่เนื่องจากออกซิเจน-17 และออกซิเจน-18 นอกจากนี้ยังมีอยู่ในธรรมชาติออกซิเจนนี้จะนำไปสู่สองตารางแตกต่างกันของมวลอะตอม ขนาดแบบครบวงจรบนพื้นฐานของคาร์บอน 12, 12C พบ 'จำเป็นที่จะต้องมีฐานขนาดบนไอโซโทปบริสุทธิ์ในขณะที่เป็นตัวเลขใกล้เคียงกับนักเคมี' นักฟิสิกส์ระดับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นักวิทยาศาสตร์อะตอมแรกเพื่อตรวจสอบญาติฝูงถูกจอห์น ดาลตันและโทมัสทอมสันและระหว่าง 1803 และ 0 J ö NS Jakob และระหว่าง 1808 1826 . มวลอะตอม ( มวลอะตอม ) เดิมกำหนดความสัมพันธ์ขององค์ประกอบเบาที่ใช้ถ่ายเป็น 1.00 ,และในอังกฤษ เพราท์ กล่าวว่า สมมติฐานของอะตอมมวลขององค์ประกอบทั้งหมดจะพิสูจน์ให้เป็นที่แน่นอนหลาย ๆของไฮโดรเจน เบอร์ซีเลียส อย่างไรก็ตาม เร็วๆ นี้ได้พิสูจน์แล้วว่ามันไม่ได้ประมาณจริงและองค์ประกอบบางอย่าง เช่น คลอรีน มวลอะตอมที่ประมาณ 35.5 ตกอยู่ตรงเกือบกึ่งกลางระหว่างสองชุดชุดหนึ่งของของไฮโดรเจน แต่ต่อมานี้เป็นส่วนใหญ่เนื่องจากการผสมของไอโซโทปและมวลของไอโซโทปที่อะตอมของธาตุบริสุทธิ์ หรือเป็นจำนวนเท่าของไฮโดรเจนมวลภายในประมาณ 1 %

ในคริสต์ทศวรรษ 1840 stanislao cannizzaro กลั่นญาติฝูง โดยการใช้กฎของอาโวกาโดรอะตอม ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Karlsruhe รัฐสภา 1860 ) เขากำหนดกฎหมายเพื่อกำหนดมวลของอะตอมธาตุ : ญาติปริมาณที่แตกต่างกันของธาตุเดียวกันที่มีอยู่ในโมเลกุลที่แตกต่างกันทั้งหมดทั้งจำนวนเท่าของมวลอะตอมสัมพัทธ์อะตอมและโมเลกุล และกำหนดมวลมวลโดยการเปรียบเทียบความหนาแน่นของไอคอลเลกชันของแก๊สที่มีโมเลกุลที่ประกอบด้วยหนึ่งหรือมากกว่าหนึ่งขององค์ประกอบทางเคมีในคำถาม [ 3 ]

ในศตวรรษที่ 20จนกระทั่งทศวรรษที่ 1960 นักเคมีและนักฟิสิกส์ใช้กันคนละเครื่องชั่งมวลอะตอม นักเคมีใช้ " มวลอะตอม " ( อามุ ) มาตราส่วนเช่นว่าส่วนผสมธรรมชาติของไอโซโทปของออกซิเจน มีมวลอะตอม 16 ในขณะที่นักฟิสิกส์กำหนดหมายเลขเดียวกัน 16 เฉพาะมวลอะตอมของไอโซโทปที่พบบ่อยที่สุดออกซิเจน ( o-16 ประกอบด้วยโปรตอนและนิวตรอน 8 แปด ) อย่างไรก็ตามเพราะ oxygen-17 oxygen-18 และยังมีอยู่ในออกซิเจนธรรมชาติทำให้สองตารางที่แตกต่างกันของมวลอะตอม ขยายขนาดตาม carbon-12 จึงได้พบกับนักฟิสิกส์ ' ต้องมีพื้นฐานระดับไอโซโทปที่บริสุทธิ์ ในขณะที่ตัวเลขใกล้เคียงกับนักเคมี ' ขนาด