The preceding discussion may point

The preceding discussion may point up the need to eliminate a widespread semantic confusion, the tendency to use the words poem and text interchangeably. Teachers tell students to "read the poem"; contemporary critics make no distinction between "the poem itself," "the work itself," and "the text itself." This reflects a failure to distinguish between the linguistic symbols (the sounded words, the written or printed marks on the page) and what a listener or reader makes of them. Perhaps it is Utopian to hope to change such entrenched confusions in literary or critical usage, but at least in a consideration of the reading process such as the present one, there will be an effort to maintain a semantic

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การสนทนาก่อนหน้านี้อาจชี้ค่าต้องกำจัดการแพร่หลายทางตรรกความสับสน แนวโน้มการใช้คำกลอนและข้อความสลับกัน ครูบอกให้นักเรียน "กลอนอ่าน"; นักวิจารณ์ร่วมสมัยทำให้ไม่มีความแตกต่างระหว่าง "กลอนตัวเอง "ทำเอง" และ"ข้อความตัวเอง " นี้สะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวเพื่อแยกระหว่างสัญลักษณ์ภาษาศาสตร์ (sounded คำ หมายเขียน หรือพิมพ์หน้า) และสิ่งฟังหรืออ่านที่ทำให้พวกเขา บางทีก็กล่าวหวังว่าการเปลี่ยนแปลงเช่น confusions entrenched ในการใช้วรรณกรรม หรือสำคัญ แต่น้อย ในการพิจารณาการอ่านเช่นอยู่ จะมีความพยายามที่จะรักษามีความหมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การอภิปรายก่อนหน้านี้อาจชี้ถึงความจำเป็นที่จะขจัดความสับสนความหมายอย่างกว้างขวางมีแนวโน้มที่จะใช้บทกวีคำพูดและข้อความที่สลับกัน ครูบอกให้นักเรียนที่จะ "อ่านบทกวี"; ปัจจุบันนักวิจารณ์ทำให้ไม่มีความแตกต่างระหว่าง "บทกวีของตัวเอง" "การทำงานของตัวเอง" และ "ข้อความของตัวเอง." สะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวที่จะแยกแยะความแตกต่างระหว่างภาษาสัญลักษณ์ (ฟังคำพูดที่เครื่องหมายที่เขียนหรือพิมพ์บนหน้าเว็บ) และสิ่งที่ผู้ฟังหรือผู้อ่านที่ทำให้พวกเขา บางทีมันอาจเป็นยูโทเปียหวังที่จะเปลี่ยนความสับสนเช่นที่ยึดที่มั่นในการใช้งานวรรณกรรมที่สำคัญ แต่อย่างน้อยในการพิจารณาของกระบวนการการอ่านดังกล่าวเป็นหนึ่งในปัจจุบันจะมีความพยายามที่จะรักษาความหมาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การสนทนาก่อนหน้านี้อาจชี้ขึ้น ต้องขจัดความฉาว ความหมาย แนวโน้มการใช้ถ้อยคำ บทกวี และข้อความนั้น ครูบอกให้นักเรียน " อ่านบทกวี " ; นักวิจารณ์ร่วมสมัย ทำให้ไม่มีความแตกต่างระหว่าง " บทกวีของตัวเอง " " งาน " และ " ข้อความตัวเอง นี้สะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวในการแยกความแตกต่างระหว่างสัญลักษณ์ทางภาษา ( ฟังพูดเขียนหรือเครื่องหมายที่พิมพ์บนหน้า ) และสิ่งที่ทำให้ผู้ฟังหรือผู้อ่านของพวกเขา บางทีมันเป็นอุดมคติ เพื่อหวังที่จะเปลี่ยนแปลงดังกล่าวต้องมีการใช้ในวรรณกรรม หรือสับสน แต่อย่างน้อยในการพิจารณากระบวนการอ่าน เช่น ปัจจุบัน จะมีความพยายามที่จะรักษาความหมาย