Seunghyun was the first to pull bac

Seunghyun was the first to pull back from the kiss, his eyes opening immediately to see Dongwook’s reaction. The older simply stared at him with a bit of disbelief laced into his expression but there was no indication of anything negative. Seunghyun slid his hand from the back of the older’s head back down to his shoulder, right at the base of his neck, and looked at him in a way that indicated he needed to speak first.

“Why did you kiss me?” the older said it in a throaty whisper that gave away surprise.

“I don’t know,” the younger responded the same way the older had just a couple minutes ago. The truth was he didn’t entirely know why but he had an idea it had to do with their closeness and conversation. Still, he couldn’t explain the urge to lean forward and press his own lips against the full lips that still were only centimeters away. But he had to give some kind of explanation just like he had expected he asked the same question just minutes before.

With a deep breath he continued, “I keep feeling it. Whatever it is we both felt that was different- it keeps happening. I don’t know why or what it is but it keeps happening. Like tonight- I napped on your shoulder and it was normal. And it was normal at the bar in the beginning but then it wasn’t and you kissed me on the cheek and I don’t know why I acted angry because I wasn’t.” He paused to take a breath because now that he had started talking he couldn’t stop, “That’s why I went to look for you. After you left I felt really bad and I was sad that things were different. Then when we got here and you went to the guest bedroom-”

Seunghyun looked down and took a few short breaths as his lip trembled.

Dongwook could see how much that one action had hurt him and he instantly regretted it. “I didn’t mean to make you feel bad. I just thought- I don’t know. It felt awkward enough to be here after what had happened I didn’t think you would want me to sleep in the same bed as you.”

“But you always do.”

“But things were not like always.”

“I know and that’s why I felt bad. Then, when you did that, I felt worse. I almost wanted to cry but thought I was overreacting.”

The older shut his eyes as guilt washed over him. The last thing he wanted was to make the situation worse because it had all started due to his impulsive actions. If I had never kissed him, things would be the same as always.

“Hyung, that’s why I need to- why I need to know why you kissed me. And why I just kissed you.”

“Neither one of us really knows though, Seunghyun.”

“But how can things be normal if we don’t figure it out?”

“Do you think they will be even if we do?”

The younger looked down and fought back tears at the thought of things never being normal again.

“Why does it really matter that we kissed each other?”

“Because it does! We can’t have just kissed without reason! And neither of us pulled away either time, hyung! Things feel different, our joking turns into something more and then….It matters. Don’t you want to understand what’s happening?”

“I do, but-” the older bit his lower lip and waited for the younger to finally look him in the eyes again. After a minute of silence, Seunhyun finally brought his eyes up with a completely unreadable expression that was still full of intensity. Maybe there were too many emotions mixed in or there was something entirely new behind those eyes but, either way, Dongwook didn’t know what to make of it. Without knowing why it felt like a better choice than to try to come up with words, the older slid the palm of his hand over the younger’s cheek and closed the too-small gap between them for another kiss.

Seunghyun, completely caught off guard, was unresponsive at first but then let himself sink into the kiss. It was slow and sweet, thin lips on full lips, ripe with genuine confusion and affection at the same time. As he kissed him, Dongwook had no idea why he did it but he knew he didn’t want to stop. Seunhyun shut his thoughts down because, for some reason, this kiss made him feel unfamiliar warmth and he didn’t want it to go away. They kissed for a couple of minutes until they felt like they needed to catch their breath and finally broke apart, immediately searching each other’s eyes.

“Seunghyun, I didn’t know at first why I kissed you instead of talking but I do now.”

“Why?”

“We both want to understand what’s happening but we can’t if we keep ignoring things. Or being unaware of their existence.”

“What do you mean?”

“Seunghyun-ah, you said it yourself- neither of us pulled away. And we didn’t pull away this time either. We don’t want to pull away.”

“We….we….”

“We want to kiss each other. And that’s why things feel different now.”

“Hyung, we can’t just want to kiss each other.”

“Then why do we keep doing it? Why don’t we pull away? If I kissed you again right now, would you let me?”

The younger looked down knowing full well that he would let him do it and that he would enjoy the warmth that came with the kiss. But he couldn’t just accept it that simply.

As if reading his mind, the older said softly, “Seunghyun-ah, don’t think this is easy for me. We’ve been good friends for a long time and to suddenly have things be like this, it’s not easy. Especially considering, well, that we’re both men.”

The younger gave a small nod, unwilling to speak.

“But that doesn’t mean it isn’t true. What did you feel right now?”

Seunghyun shook his head, cheeks streaking pink, because he didn’t want to say it.

“Did you feel warmth go through your body? Comfort? Happiness?”

The younger finally looked into his hyung’s eyes because he had just confessed to feeling the exact same thing as him. He nodded because he couldn’t seem to find his voice.

“Me too. That’s not something you feel if it isn’t-” he stopped short because he didn’t know exactly how to turn his thoughts into words. In any case, the younger most likely was thinking the same thing. They stayed in each other’s arms, eyes meeting briefly from time to time, for a few minutes before the younger finally sighed and rubbed his temples.

He pulled himself out of his hyung's arms and stepped off the bed. The older sat up in the bed but did not get up and turned to see the younger with his back turned to him, head looking toward the floor. “Maybe, if we don’t talk for a while, it will go away.”

Dongwook’s heart sank. That was the last thing he wanted. “Do you really think that will help?”

The younger shrugged, “Hopefully. I don’t know. Maybe it will never be the same, just like you said, and we need to get used to the idea. Maybe,” his voice cracked, “maybe we will just end up friendly co-workers after all.”

The other’s eyes widened and, frantically, he went over to Seunghyun’s side of the bed bringing himself into a kneel. He roughly grasped the younger’s shoulders and spun him around to face him, pulling him into a hug before he could react. “No. That’s not the answer. We can’t just be-” He couldn’t even bring himself to say it.

“Hyung, I-”

“This won’t work, you have to know that. You have to know that we can’t just be friendly co-workers. Could you be like that with me?” He waited on bated breath for what felt like hours until a choked-up Seunghyun whimpered, “No.”

“Seunghyun-ah. Sometimes the best way is the hardest.”

“What do you mean?”

The only way the older could properly answer the younger’s question was to cradle his head in his hands and press their lips together again hoping against all hope that Seunghyun wouldn’t pull away.



A/N: Hello everyone! I know in my last author's note I said I would try to update more regularly and then I didn't update for about a month. Well, as it turns out, I've been having computer issues so I was not able to access the chapters I had written. Then I remembered I had an email backup of a few chapters and here we are! I've also been significantly busier than I anticipated so that has also lessened the time I've had to write and update. In any case, I will continue to update with the chapters I've been able to recover and find time to continue writing. Thanks for your patience and support, it won't be an unfinished and forgotten story! See you all with a new update soon, hopefully! (^-^)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Seunghyun คนแรกดึงกลับจากจูบ ตาเปิดทันทีเพื่อดูปฏิกิริยาของ Dongwook เก่าก็จ้องไปที่เขากับบิตของ disbelief laced เป็นนิพจน์ของเขา แต่มีระบุไม่มีอะไรลบ Seunghyun ฝ่อมือจากด้านหลังของศีรษะเก่าของกลับลงไปที่ไหล่ของเขา ที่ฐานของคอของเขา และมองเขาในทางที่เขาต้องพูดก่อนระบุ

"ทำไมไม่ได้คุณจูบฉัน" เก่ากล่าวใน whisper throaty ที่ให้ไปประหลาดใจ

"ฉันไม่รู้ อายุที่ตอบตรงทางเก่าที่มีเพียงไม่กี่นาที ความจริงได้ทั้งหมดไม่ทราบว่าทำไม แต่เขามีความคิดที่จะทำ มีความใกล้เคียงและสนทนาได้ ยังคง เขาไม่สามารถอธิบายกระตุ้นให้เอนไปข้างหน้า และกดของเขาริมฝีปากกับริมฝีปากเต็มที่ยังคง เท่าเซนติเมตรไป แต่เขาให้คำอธิบายบางประการเหมือนเขาได้คาดเขาถามนาทีเพียงคำถามเดียวกันก่อน

ด้วยหายใจลึก ๆ เขายังคง "ฉันให้รู้สึกมัน สิ่งเป็นเราทั้งสองรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันมันจะเกิดขึ้น ฉันไม่รู้ว่าทำไม หรือมันคืออะไรแต่มันจะเกิดขึ้น เช่นคืนนี้ - ฉัน napped บนไหล่ของคุณ และมันเป็นปกติ และมันเป็นปกติที่บาร์ในการเริ่มต้น แต่มันไม่ได้ และคุณรั้งฉันแก้ม แล้วไม่รู้ทำไมฉันดำเนินโกรธ เพราะไม่ค่อย" เขาหยุดชั่วคราวเพื่อใช้ลมเนื่องจากหลังจากที่เขาได้เริ่มต้นพูดคุย เขาไม่หยุด, "ที่ว่าทำไมผมไปหาคุณ หลังจากที่คุณ ซ้ายผมรู้สึกแย่ และเศร้าว่า สิ่งแตกต่างกันได้ เมื่อเราได้ที่นี่ แล้วคุณไปนอนพัก- "

Seunghyun มองลงไป และเอากี่หายใจสั้นเป็น lip ของเขา trembled

Dongwook สามารถดูจำนวนที่หนึ่งการดำเนินการได้ทำร้ายเขา และเขา regretted ทันทีก็ "ฉันไม่ได้เจตนา จะทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ฉันคิดว่า -ไม่ทราบ ก็รู้สึกตกใจมากที่อยู่ที่นี่หลังจากที่เกิดผมไม่ได้คิดว่า คุณอยากให้ฉันไปนอนเตียงเดียวกันคุณ"

"แต่คุณทำได้เสมอ"

"แต่สิ่งที่ไม่ได้เช่นเสมอ"

"ฉันรู้ และที่ว่าทำไมผมรู้สึกไม่ดี จากนั้น เมื่อคุณไม่ว่า ฉันรู้สึกแย่ ฉันแทบอยากร้องไห้ แต่คิดว่า ฉันถูกสู่ overreacting"

เก่าปิดตาของเขาเป็นความผิดที่ล้างผ่านเขา สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องที่จะ ทำให้สถานการณ์แย่ลงเนื่องจากมันมีทั้งหมดเริ่มต้นจากการกระทำของเขา impulsive ถ้าฉันมีไม่เคยรั้งเขา สิ่งที่จะเหมือนเดิม

" Hyung ที่ทำไมต้อง- เหตุผลที่ฉันต้องการทราบว่าทำไมคุณรั้งฉันไว้ และเหตุ ใดไอคิสด์อะเพียงคุณ"

"ไม่มีใครเราจริง ๆ รู้ว่า Seunghyun "

"แต่วิธีสิ่งปกติถ้าเราไม่คิดจะออกหรือไม่"

"คุณคิดว่า พวกเขาจะว่าเราทำได้อย่างไร"

ที่มองลงไป และสู้กลับน้ำตาที่คิดสิ่งที่ไม่เป็นปกติอีกด้วย

"ทำไมไม่ได้เรื่องจริง ๆ ที่เรารั้งกัน"

"เพราะมันไม่ เราไม่สามารถรั้ง โดยไม่มีเหตุผลเพียง และเราไม่ดึงเก็บเวลาใด hyung สิ่งที่รู้สึกแตกต่างกัน เปิดหยอกล้อของเราเป็นสิ่งที่เพิ่มเติมแล้ว...มันเป็นเรื่อง คุณต้องเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น"

"ฉัน แต่-" บิต lip ของเขาต่ำกว่าเก่า และรอคนสุดท้าย มองเขาในสายตาอีกด้วย หลังจากนาทีของความเงียบ Seunhyun สุดท้ายนำตากับนิพจน์ทั้งหมดสามารถอ่านที่ยังคงเต็มไป ด้วยความเข้ม บางทีมีมากเกินไปหลายอารมณ์ผสม หรือมีสิ่งใหม่ทั้งหมดหลังตาคู่นั้น ได้ ทั้งสองวิธี Dongwook ไม่รู้ว่าจะทำให้มัน ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกเหมือนเป็นทางเลือกที่ดีกว่าไปลองมากับคำ เก่าฝ่อฝ่ามือของเขามากกว่าที่อายุของแก้ม และปิดช่องว่างขนาดเล็กเกินไประหว่างการจูบอีกด้วย

Seunghyun จับทั้งหมดปิดยาม ไม่ตอบสนองที่แต่แรกแล้วปล่อยให้ตัวเองจมลงไปในการจูบ มันช้า และหวาน บางริมฝีปากบนริมฝีปากเต็ม สุกสับสนแท้และจิตพร้อมกัน เป็นเขารั้งเขา Dongwook มีความคิดว่าทำไมเขาไม่ได้ แต่เขารู้ว่า เขาไม่ต้องการหยุด Seunhyun ปิดความคิดของเขา เพราะ ดัง จูบนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นคุ้นเคย และเขาไม่ต้องการให้ไป เขารั้งในสองสามนาทีจนกว่าพวกเขารู้สึกเหมือนพวกเขาต้องจับลมหายใจของพวกเขา และในที่สุดก็ ยากจนกัน ทันทีค้นตาของผู้อื่น

"Seunghyun ไม่ทราบที่แรกทำไมไอคิสด์อะคุณแทนที่จะพูด แต่ผมทำตอนนี้"

"ทำไม"

"เราต้องการเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เราไม่สามารถถ้าเราให้ละเว้นสิ่งที่ หรือการดำรงอยู่ของพวกเขาไม่รู้"

"ไม่คุณหมายถึงอะไร"

" Seunghyun-อา คุณพูดว่า ตัวเอง - เราไม่ดึงไป และเราไม่ได้ดึงไปนี้อย่างใดอย่างหนึ่ง เราไม่ต้องการดึงเก็บ"

"เรา...เรา..."

"เราต้องจูบกัน และที่ว่าทำไมสิ่งที่รู้สึกแตกต่างขณะนี้ "

"Hyung ไม่อยากจะจูบกัน"

"แล้วทำไมทำเราให้ทำอย่างไร ทำไมไม่เราดึงไป ถ้าไอคิสด์อะคุณตอนนี้อีกครั้ง คุณจะให้ฉัน"

ดูอายุน้อยลงรู้อยู่เต็มอกว่า เขาจะให้เขาทำ และเขาจะสนุกกับความอบอุ่นที่มาพร้อมกับจูบ แต่เขาเพียงแค่ไม่สามารถยอมรับได้ที่ก็

ถ้าอ่านจิตใจของเขา เก่าพูดเบา ๆ "Seunghyun-อา อย่าคิดว่า เป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน เราได้เพื่อนที่ดีเป็นเวลานาน และก็มีสิ่งที่เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย พิจารณาโดยเฉพาะ ดี เราไม่ผู้ชายทั้งนี้"

อายุน้อยกว่าให้เล็กพยักหน้า ไม่ยอมพูดด้วย

"แต่ไม่ได้หมายความ ว่า ไม่เป็นความจริง สิ่งที่ได้คุณความรู้สึกขณะนี้? "

Seunghyun จับแก้มเขาใหญ่ สีชมพู streaking เนื่องจากเขาไม่ต้องการกล่าว

"รู้สึกอบอุ่นไปถึงร่างกายของคุณหรือไม่ ความสะดวกสบาย ความสุข"

อายุน้อยกว่าก็มองในสายตาของเขา hyung เนื่องจากเขาเพิ่งสารภาพจะรู้สึกแน่นอนเหมือนกับเขา เขาพยักหน้า เพราะเขาไม่สามารถดูการหาเสียงของเขา

"ฉันเกินไป นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณรู้สึกว่าถ้าไม่ได้- "เขาหยุดระยะสั้นเนื่องจากไม่ทราบว่าวิธีการเปิดความคิดของเขาเป็นคำ อายุจะคิดเหมือนกัน พวกเขาอยู่ในอ้อมแขนของกัน ประชุมสั้น ๆ เวลา กี่นาทีก่อนในที่สุดก็ถอนหายใจ และ rubbed วัดเขาตา

เขาดึงตัวเองออกจากแขนของเขา hyung และก้าวออกจากเตียง เก่าเสาร์ค่าในนอน แต่ไม่ได้รับค่า และเปิดดูอายุ ด้วยเขาเปิดเขา หัวมองไปที่พื้น "บางที ถ้าเราไม่พูดในขณะ มันจะไป"

จมอยู่ใจกลางของ Dongwook ที่เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ "คุณจริง ๆ คิดที่จะช่วยให้"

อายักไหล่ "หวัง ฉันไม่รู้ อาจจะไม่เหมือนกัน เหมือนคุณกล่าวว่า และเราต้องได้ใช้ความคิด บางที เสียงของเขาแตก "บางทีเราจะเพียงเอยเพื่อนร่วมงานเป็นมิตรหลังจากทั้งหมด"

อื่น ๆ ของตา widened และ เมามัน เขาไปมากกว่าด้านของ Seunghyun เตียงนำตนเองเป็นการ kneel เขาประมาณ grasped อายุของไหล่ และปั่นรอบเขาต้องเผชิญกับเขา ดึงเขาเข้าฮักก่อนเขาสามารถตอบสนอง หมายเลข" ที่ไม่ใช่คำตอบ เราไม่สามารถ- "เขาไม่ได้นำตัวเองว่ามัน

" Hyung ฉัน- "

" นี้จะไม่ทำงาน คุณจะต้องรู้ว่าการ คุณต้องรู้ว่า เราไม่เพียงสามารถเป็นเพื่อนร่วมงาน คุณอาจต้องการที่กับฉัน" เขารออยู่ bated ลมหายใจสำหรับอะไรรู้สึกเหมือนชั่วโมงจน Seunghyun อุดสาย whimpered "หมายเลข"

"Seunghyun-อา บางครั้งวิธีดีที่สุดคือ การที่ยากที่สุด"

"ไม่คุณหมายถึงอะไร"

วิธีเดียวเก่าไม่ถูกต้องตอบอายุของคำถามอู่หัวในมือ และกดริมฝีปากของพวกเขากันอีก หวังกับความหวังทั้งหมดที่ Seunghyun จะไม่ดึงไป



A / n:สวัสดีครับทุกคน ฉันรู้ว่าในบันทึกย่อของผู้เขียนสุดท้ายของฉันที่ฉันพูดจะพยายามปรับปรุงเพิ่มเติมอย่างสม่ำเสมอแล้ว ฉันไม่ได้ปรับปรุงในเดือน ดี เป็นมันเปิดออก ฉันได้รับมีปัญหาคอมพิวเตอร์ดังนั้นผมไม่สามารถเข้าถึงบทที่ผมได้เขียนไว้ แล้ว ฉันจำมีการสำรองข้อมูลอีเมล์ของกี่บท และที่นี่เรามี ฉันได้รับมากมายมากกว่าที่คาดว่ามีน้อยครั้งที่ฉันเคยเขียน และปรับปรุง ในกรณีใดๆ ฉันจะยังคงปรับปรุงกับบทผมเคยสามารถกู้คืน และหาเวลาที่จะเขียนต่อไป ขอบคุณสำหรับความอดทนและสนับสนุน ไม่มีเรื่องยังไม่เสร็จ และลืม เจอทั้งหมดที่ มีการปรับปรุงใหม่ หวัง (
-
)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ซึงฮยอนเป็นคนแรกที่จะดึงกลับมาจากการจูบที่ดวงตาของเขาเปิดทันทีเพื่อดูปฏิกิริยาของ Dongwook ที่มีอายุมากกว่าเพียงแค่จ้องที่เขามีบิตของความเชื่อเจือลงในการแสดงออกของเขา แต่มีข้อบ่งชี้อะไรเชิงลบไม่มี ซึงฮยอนเลื่อนมือของเขาจากด้านหลังของศีรษะเก่าที่กลับลงไปที่ไหล่ของเขาขวาที่ฐานของคอของเขาและมองไปที่เขาในทางที่บ่งบอกว่าเขาต้องการที่จะพูดครั้งแรก"ทำไมคุณจูบฉัน" ที่มีอายุมากกว่า กล่าวว่ามันอยู่ในลำคอกระซิบว่าให้ไปแปลกใจ"ผมไม่ทราบว่า" น้องตอบแบบเดียวกับที่เก่ามีเพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ความจริงก็คือเขาไม่ได้ทั้งหมดว่าทำไม แต่เขามีความคิดที่มันมีจะทำอย่างไรกับความใกล้ชิดและการสนทนาของพวกเขา ยังเขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าการกระตุ้นให้ยันไปข้างหน้าและกดริมฝีปากของเขาเองกับริมฝีปากเต็มรูปแบบที่ยังคงเป็นเพียงเซนติเมตรไป แต่เขาจะต้องให้คำอธิบายชนิดของบางอย่างเช่นเดียวกับที่เขาเคยคาดหวังว่าเขาถามคำถามเดียวกันเพียงไม่กี่นาทีก่อนที่จะมีการหายใจเข้าลึก ๆ เขายังคง "ผมให้ความรู้สึกมัน สิ่งที่เป็นเราทั้งสองรู้สึกว่าเป็นที่แตกต่างกันจะช่วยให้สิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่ทราบว่าทำไมหรือว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้สิ่งที่เกิดขึ้น เช่นคืนนี้ฉัน napped บนไหล่ของคุณและมันก็เป็นปกติ และมันก็เป็นปกติที่บาร์ในการเริ่มต้น แต่แล้วมันก็ไม่ได้และคุณจูบฉันที่แก้มและผมไม่ทราบว่าทำไมฉันทำหน้าที่โกรธเพราะฉันไม่ได้. "เขาหยุดที่จะใช้ลมหายใจเพราะตอนนี้ว่าเขา ได้เริ่มพูดคุยเขาไม่สามารถหยุด "นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไปหาคุณ หลังจากที่คุณทิ้งฉันรู้สึกดีจริงๆและผมก็เสียใจว่าสิ่งที่แตกต่างกัน จากนั้นเมื่อเราได้ที่นี่และคุณไปที่ห้องนอนแขก " ซึงฮยอนมองลงไปและเอาลมหายใจสั้น ๆ ไม่กี่ที่ริมฝีปากของเขาสั่นDongwook สามารถดูวิธีการมากว่าหนึ่งในการดำเนินการได้ทำร้ายเขาและเขาทันทีเสียใจ "ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ฉันคิดว่าฉันไม่ทราบ มันให้ความรู้สึกอึดอัดพอที่จะเป็นที่นี่หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นผมไม่ได้คิดว่าคุณจะต้องการให้ฉันไปนอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกับคุณ. " "แต่คุณมักจะทำ." "แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเสมอ." "ฉันรู้และ ที่ว่าทำไมฉันรู้สึกไม่ดี จากนั้นเมื่อคุณได้ว่าผมรู้สึกแย่ลง ฉันเกือบจะอยากจะร้องไห้ แต่คิดว่าผมเว่อ. " ปิดตาเก่าของเขาเป็นความผิดล้างมากกว่าเขา สิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการที่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงเพราะมันได้เริ่มต้นทั้งหมดเนื่องจากการกระทำห่ามของเขา ถ้าผมไม่เคยจูบเขาสิ่งที่จะเป็นเช่นเดียวกับที่เสมอ"พี่ว่าทำไมฉันต้องไปว่าทำไมฉันต้องรู้ว่าทำไมคุณจูบฉัน และเหตุผลที่ฉันจูบคุณ. " "หนึ่งของเราทั้งสองจริงๆรู้ว่าซึงฮยอน." "แต่วิธีการสิ่งที่สามารถเป็นปกติถ้าเราไม่ได้คิดออกมาได้" "คุณคิดว่าพวกเขาจะยิ่งถ้าเราจะทำอย่างไร" น้องมองลงไปและต่อสู้กลับน้ำตาที่คิดว่าสิ่งที่ไม่เคยเป็นปกติอีกครั้ง"ทำไมมันเรื่องจริงๆที่เราจูบกัน?" "เพราะมันไม่! เราไม่สามารถมีการจูบเพียงแค่ไม่มีเหตุผล! และเราไม่ดึงออกเวลาทั้งพี่! สิ่งที่รู้สึกที่แตกต่างกันล้อเล่นของเราจะกลายเป็นบางสิ่งบางอย่างมากขึ้นและแล้ว .... มันเรื่อง คุณไม่ต้องการที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น? " "ผมทำ แต่" บิตเก่าริมฝีปากล่างของเขาและรอให้น้องไปจนมองเขาในสายตาอีกครั้ง หลังจากนาทีแห่งความเงียบงัน, ซึงฮยอนในที่สุดนำดวงตาของเขาด้วยการแสดงออกที่ไม่สามารถอ่านได้อย่างสมบูรณ์ที่ยังคงเต็มไปด้วยความรุนแรง อาจจะมีอารมณ์มากเกินไปผสมในหรือมีอะไรบางอย่างใหม่ทั้งหมดหลังตาเหล่านั้น แต่อย่างใด Dongwook ไม่ทราบว่าสิ่งที่จะทำมัน โดยไม่ทราบว่าทำไมมันรู้สึกเหมือนเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการพยายามที่จะเกิดขึ้นกับคำพูดเก่าเลื่อนฝ่ามือของเขามากกว่าน้องแก้มและปิดช่องว่างขนาดเล็กเกินไประหว่างพวกเขาจูบอีกซึงฮยอนจับสมบูรณ์ออกยาม ก็ไม่ตอบสนองในตอนแรก แต่แล้วปล่อยให้ตัวเองจมลงไปจูบ มันเป็นริมฝีปากบางช้าและหวานบนริมฝีปากเต็มสุกกับความสับสนของแท้และความรักในเวลาเดียวกัน ในขณะที่เขาจูบเขา Dongwook มีความคิดว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่ต้องการที่จะหยุด ซึงฮยอนปิดความคิดของเขาลงไปเพราะด้วยเหตุผลบางอย่างจูบนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคยและเขาก็ไม่อยากให้มันหายไป พวกเขาจูบสองสามนาทีจนกว่าพวกเขาจะรู้สึกเหมือนพวกเขาต้องการที่จะจับลมหายใจของพวกเขาและในที่สุดก็แตกออกทันทีค้นหาในดวงตาของกันและกัน"ซึงฮยอน, ฉันไม่ทราบว่าในตอนแรกว่าทำไมฉันจูบคุณแทนของการพูดคุย แต่ฉันทำตอนนี้ " "ทำไม" "เราทั้งสองต้องการที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เราไม่สามารถถ้าเราให้สิ่งที่ไม่สนใจ หรือถูกไม่รู้ของการดำรงอยู่ของพวกเขา. " "คุณหมายความว่ายังไง" "ซึงฮยอนอา, คุณกล่าวว่าตัวเองเราไม่ได้ดึงออกไป และเราไม่ได้ดึงออกในครั้งนี้อย่างใดอย่างหนึ่ง เราไม่ต้องการที่จะดึงออก. " "เรา .... เรา .... " "เราต้องการที่จะจูบกัน และที่ว่าทำไมสิ่งที่รู้สึกที่แตกต่างกันในขณะนี้. " "พี่เราไม่สามารถเพียงแค่ต้องการที่จะจูบกัน." "แล้วเราจะให้เหตุผลที่ทำมันได้หรือไม่ ทำไมเราไม่ดึงไปหรือไม่ ถ้าฉันจูบคุณอีกครั้งตอนนี้คุณจะให้ฉัน? " น้องมองลงไปรู้ดีว่าเขาจะปล่อยให้เขาทำมันและว่าเขาจะเพลิดเพลินไปกับความอบอุ่นที่มาพร้อมกับการจูบ แต่เขาไม่สามารถเพียงแค่ยอมรับมันว่าเพียงแค่ในขณะที่ถ้าอ่านใจของเขาเก่ากล่าวเบา ๆ "ซึงฮยอนอาไม่คิดว่านี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน เราได้รับเพื่อนที่ดีเป็นเวลานานและก็จะมีสิ่งที่เป็นเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะการพิจารณากันว่าเราทั้งสองคน. " ให้น้องพยักหน้าขนาดเล็กไม่เต็มใจที่จะพูด"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันไม่เป็นความจริง คุณไม่รู้สึกอะไรตอนนี้? " ซึงฮยอนส่ายหัว, แก้มสีชมพูเต็มตัวเพราะเขาไม่อยากจะบอกว่ามัน"คุณรู้สึกถึงความอบอุ่นไปทั่วร่างกายของคุณหรือไม่ สะดวกสบาย ความสุข " ที่อายุน้อยที่สุดมองเข้าไปในตาของพี่เขาเพราะเขาได้สารภาพเพียงเพื่อให้รู้สึกสิ่งเดียวที่แน่นอนในขณะที่เขา เขาพยักหน้าเพราะเขาไม่สามารถดูเหมือนจะพบเสียงของเขา"ฉันเกินไป นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณรู้สึกว่าถ้ามัน isn't "เขาหยุดสั้น ๆ เพราะเขาไม่ทราบว่าวิธีการที่จะทำให้ความคิดของเขาเป็นคำ ในกรณีใด ๆ ที่อายุน้อยกว่ามากที่สุดคิดในสิ่งเดียวกัน พวกเขาอยู่ในอ้อมแขนของกันและกันตาการประชุมสั้น ๆ จากเวลาไม่กี่นาทีก่อนที่จะอายุน้อยที่สุดถอนหายใจและลูบขมับเขาดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนของพี่เขาและก้าวลงจากเตียง เก่าลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง แต่ไม่ได้ลุกขึ้นและหันไปเห็นน้องกับเขากลับหันไปให้เขาหัวมองไปที่พื้น "บางทีถ้าเราไม่ได้พูดคุยในขณะที่มันจะหายไป." หัวใจ Dongwook จม นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ "คุณคิดว่าจริงที่จะช่วยให้" น้องยักไหล่, "หวังว่า ฉันไม่รู้ บางทีมันอาจจะไม่เหมือนเดิมเช่นเดียวกับที่คุณกล่าวว่าและเราต้องการที่จะได้ใช้ความคิด บางที "เสียงของเขาแตก" บางทีเราก็จะจบลงด้วยการเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมงานหลังจากที่ทุก. " ตาอื่น ๆ กว้างขึ้นและเมามันเขาเดินไปยังด้านข้างของซึงฮยอนจากเตียงนำตัวเองเข้าไปคุกเข่า เขาประมาณคว้าไหล่ของน้องและเขาหมุนตัวไปรอบ ๆ เพื่อเผชิญหน้ากับเขาดึงเขาเข้ามากอดก่อนที่เขาจะตอบสนอง "เลขที่ นั่นไม่ใช่คำตอบ เราสามารถไม่เพียง แต่จะ "เขาอาจไม่ได้พาตัวเองไปบอกว่า"ฮยองผม" "นี่จะไม่ทำงานคุณจะต้องรู้ว่า คุณต้องรู้ว่าเราไม่สามารถเพียงแค่เป็นมิตรกับเพื่อนร่วมงาน คุณอาจจะเป็นเช่นนั้นกับฉัน "เขารออยู่บนลมหายใจซึ้งน้อยลงสำหรับสิ่งที่รู้สึกเหมือนชั่วโมงจนซึงฮยอนสำลักขึ้น whimpered," ไม่ใช่ " "ซึงฮยอนอา บางครั้งวิธีที่ดีที่สุดคือยาก. " "สิ่งที่คุณหมายถึงอะไร" วิธีเดียวที่เก่าอย่างถูกต้องสามารถตอบคำถามที่มีอายุน้อยกว่าก็คือการอู่หัวของเขาในมือของเขาและกดริมฝีปากของพวกเขาร่วมกันอีกครั้งหวังกับทุกคนหวังว่าซึงฮยอนจะไม่ ดึงออก/ N: สวัสดีทุกคน ฉันรู้ว่าในบันทึกของผู้เขียนล่าสุดของฉันของฉันบอกว่าฉันจะพยายามที่จะปรับปรุงขึ้นอย่างสม่ำเสมอแล้วผมไม่ได้อัปเดตประมาณเดือน ดีที่มันจะเปิดออก, ฉันได้รับมีปัญหาคอมพิวเตอร์ดังนั้นผมจึงไม่สามารถที่จะเข้าถึงบทที่ผมได้เขียน จากนั้นผมจำได้ว่าผมมีการสำรองข้อมูลอีเมลของสองสามบทและที่นี่เรามี! ฉันได้รับอย่างมีนัยสำคัญยุ่งเกินกว่าที่ผมคาดว่าจะเพื่อให้ได้ลดลงเวลาที่ฉันได้มีการเขียนและการปรับปรุง ในกรณีใด ๆ ฉันจะยังคงปรับปรุงกับบทที่ผมได้รับสามารถในการกู้คืนและหาเวลาที่จะดำเนินการต่อการเขียน ขอบคุณสำหรับความอดทนและการสนับสนุนของคุณมันจะไม่เป็นเรื่องที่ยังไม่เสร็จและลืม! เห็นคุณทั้งหมดที่มีการปรับปรุงใหม่เร็ว ๆ นี้หวังว่า! (^ - ^)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ซึงฮยอนเป็นครั้งแรกที่จะดึงกลับมาจากจูบ ดวงตาของเขาเปิดทันที เพื่อดูปฏิกิริยาของดองวุคนี่ พี่ก็จ้องเขาด้วยบิตของการปฏิเสธศรัทธาอยู่ในสีหน้าของเขา แต่ไม่มีข้อบ่งชี้ของสิ่งที่เป็นลบ ซึงฮยอนเลื่อนมือของเขาจากด้านหลังของพี่กลับลงไปที่ไหล่ของเขา อยู่ที่ฐานของลำคอของเขาแล้วมองเขาในทางที่แสดงว่าเขาต้องการพูดก่อน

" คุณมาจูบฉันทำไม " พี่พูดในซึ่งเปล่งเสียงจากลำคอกระซิบว่าให้ห่างใจ

" ไม่รู้ " น้องตอบ เหมือนเก่า มีเพียงสองสามนาทีที่แล้ว ความจริงคือเขาไม่ได้ทั้งหมดว่าทำไม แต่เขาก็มีความคิด มันต้องมีความใกล้ชิดและการสนทนา ยังคงเขาไม่สามารถอธิบายให้ยันไปข้างหน้าและกดริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากอิ่มที่ยังคงห่างเพียงเซนติเมตร แต่เขาได้ให้คำอธิบายอย่างที่เขาคิดไว้ เขาถามคำถามเดียวกัน เพียงไม่กี่นาทีก่อน

กับ หายใจเข้าลึก ๆ เขากล่าว " ฉันรู้สึกมัน อะไรก็ตามที่เรารู้สึกว่ามันแตกต่าง มันก็ยังเกิดขึ้นได้ผมไม่รู้ว่าทำไม หรือ ว่ามันคืออะไร แต่มันก็ยังเกิดขึ้นได้ เหมือนคืนนี้ - ฉันงีบหลับบนไหล่ของคุณและมันเป็นปกติ และมันเป็นปกติที่บาร์ในการเริ่มต้น แต่แล้ว มันไม่ได้เป็นจูบแก้มฉัน และฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม ฉันก็โกรธ เพราะผมไม่ " เขาหยุดหายใจ เพราะตอนนี้เขาเริ่มพูด เขาไม่สามารถหยุด " นั่นคือเหตุผลที่ฉันไปหาคุณ .หลังจากที่คุณจากไป ฉันรู้สึกไม่ดีจริงๆและผมก็เสียใจที่เรื่องมันต่างกัน เมื่อเราอยู่ที่นี่และคุณไปที่ห้องนอนแขก - "

ซึงฮยอนมองลงไปและเอาไม่กี่สั้นๆขณะที่ริมฝีปากของเขาสั่นสะท้าน

ดองวุคจะเห็นว่าการกระทำทำร้ายเขา และเขาได้ทันที เสียดาย " ผมไม่อยากจะทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมแค่คิดว่าผมไม่รู้มันรู้สึกอึดอัด พอมาที่นี่ หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น ผมไม่คิดว่าคุณจะให้ผมนอนเตียงเดียวกับคุณ "

" แต่ที่คุณทำเสมอ "

" แต่สิ่งที่ไม่ได้ชอบเสมอ "

" ผมรู้ และนั่นทำให้ผมรู้สึกไม่ดี จากนั้นเมื่อคุณทำแบบนั้น ผมรู้สึกแย่ ฉันเกือบจะร้องไห้ แต่ผมทำเกินกว่าเหตุ "

พี่ปิดตาของเขาเป็นตราบาปล้างมากกว่าเขาสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการคือ ทำให้สถานการณ์แย่ลง เพราะมันเริ่มจากการกระทำห่ามของเขา ถ้าฉันไม่เคยจูบเขา ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม

" พี่ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันต้องการ - ทำไมผมต้องรู้เหตุผลว่าทำไม คุณจูบฉัน และทำไม ฉันแค่จูบเธอ "

" เราต่างก็รู้ แต่ซึงฮยอน "

" แต่อย่างไร ทุกอย่างก็เป็นปกติ ถ้าเราไม่คิดมันออก "

" คุณคิดว่า พวกเขาจะสามารถ แม้ว่าเราจะทำอะไร ? "

น้องมองลงไปและต่อสู้กลับน้ำตาที่คิดว่าสิ่งที่ไม่เคยเป็นปกติอีกครั้ง

" ทำไมมันสำคัญจริงๆที่เราจูบกัน "

" เพราะมัน ! เราไม่ได้จูบกันโดยไม่มีเหตุผล และเราก็ต่างดึงออกไปเลย พี่ มันรู้สึกแตกต่าง เราพูดเล่นกลายเป็นบางสิ่งบางอย่างมากขึ้นแล้ว . . . . . . . มันสำคัญไม่คุณต้องการที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ? "

" แต่ " เก่า กัดริมฝีปากล่าง และ รอ น้องก็มองเขาอีกครั้ง หลังจากหนึ่งนาทีแห่งความเงียบงัน seunhyun ในที่สุดนำตาของเขาด้วยสีหน้าที่ยังอ่านไม่ได้อย่างสมบูรณ์เต็มรูปแบบของความเข้มอาจจะมีอารมณ์มากเกินไป ผสม หรือมีบางสิ่งที่ใหม่ทั้งหมดหลังดวงตาคู่นั้น แต่ทั้งทาง ดองวุค ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี ไม่รู้ว่าทำไมมันรู้สึกเหมือนเป็นทางเลือกที่ดีกว่าการพยายามที่จะมากับคำเก่าเลื่อนฝ่ามือของเขามากกว่า น้องแก้ม และปิดช่องว่างระหว่างพวกเขาสำหรับจุ๊บเล็กเกินไปอีก

ซึงฮยอนเลยจับออกยาม คือไม่ตอบสนองในตอนแรก แต่ก็ปล่อยให้ตัวเองจมเข้าไปจูบ มันช้า และ หวาน ริมฝีปากบางลงบนริมฝีปากอิ่ม สุกด้วยความสับสนแท้และความรักในเวลาเดียวกัน ขณะที่เขาจูบเขา ดองวุคไม่มีความคิด ทำไมเขาทำได้ แต่เขารู้ว่าเขาไม่อยากหยุด seunhyun หยุดความคิดของเขาลงเพราะเหตุผลบางอย่างจูบนี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น เขาไม่อยากให้มันหายไป พวกเขาจูบสักสองสามนาทีจนกว่าพวกเขาจะรู้สึกว่าพวกเขาต้องการที่จะจับลมหายใจของพวกเขาและในที่สุดก็แตกออกจากกันทันที ค้นหากันสิ

" ซึงฮยอน ตอนแรกข้าไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงจูบเธอ แทนที่จะพูดแต่ฉันตอนนี้ . "

" ทำไม ? "

" เราต้องการที่จะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เราทำไม่ได้ ถ้าเรายังไม่สนใจเลย หรือการไม่รู้ของการดำรงอยู่ของพวกเขา . "

" คุณหมายถึงอะไร ? "

" ซึงฮยอนอ่า คุณพูดเอง - เราก็ดึงออก และเราไม่ได้ดึงไปในครั้งนี้ด้วย เราไม่อยากดึงไป "

" เรา . . . เรา . . . . . . . "

" เราต้องการที่จะจูบแต่ละอื่น ๆ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมมันรู้สึกแตกต่างกันตอนนี้ " พี่

"เราไม่เพียงต้องการที่จะจูบแต่ละอื่น ๆ "

" แล้วทำไมเราถึงต้องทำมัน ทำไมเราไม่ดึงไป ถ้าฉันจูบเธออีกครั้ง ตอนนี้ คุณจะให้ผมทำ ? "

น้อง มองลง รู้ทั้งรู้ว่าเขาจะให้เขาทำ และเขาจะได้เพลิดเพลินกับความอบอุ่นที่เข้ามาจูบ แต่เขาไม่สามารถรับมันได้ง่ายๆ

ถ้าอ่านความคิดของเขา พี่พูดเบาๆ " ซึงฮยอนอาไม่คิดว่ามันง่ายสำหรับฉัน เราเป็นเพื่อนกันมานานแล้ว และจู่ๆ ก็มีสิ่งที่เป็นแบบนี้ มันไม่ง่ายเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ ว่า เราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ "

น้องให้พยักหน้าเล็กน้อย ไม่อยากจะพูด

" แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ามันไม่จริง แล้วคุณรู้สึกยังไงตอนนี้ "

ซึงฮยอนส่ายหัวแก้ม streaking สีชมพู เพราะเขาไม่อยากพูด

" คุณรู้สึกถึงความอบอุ่นผ่านร่างกายของคุณ ความสะดวกสบาย ? ความสุข ? "

น้องก็มองเข้าไปในดวงตาของพี่ของเขาเพราะเขาได้สารภาพความรู้สึกที่เหมือนเขา เขาพยักหน้ารับ เพราะเขาไม่สามารถดูเหมือนจะพบเสียงของเขา

" ฉันก็เหมือนกัน นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณรู้สึกว่าถ้าไม่ใช่ " เขาหยุดสั้น ๆ เพราะเขาไม่ได้รู้วิธีการเปลี่ยนความคิดของเขาออกมาเป็นคำพูดได้ในกรณีใด ๆ เด็กส่วนใหญ่ก็คิดเหมือนกัน พวกเขาอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน ดวงตาการประชุมสั้น ๆเวลา ไม่กี่นาทีก่อนที่น้องก็ถอนหายใจและลูบขมับของเขา

เขาดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขา ฮยอง และก้าวลงจากเตียง พี่สาวลุกขึ้นนั่งบนเตียง แต่ไม่ได้ลุกขึ้นและหันไปเห็นน้องกับหลังของเขาทำให้เขาหัวมองไปที่พื้น " บางที ถ้าเราไม่ได้คุยกัน มันก็จะจางหายไป "

ดองอุกใจจม นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาต้องการ " คุณคิดว่ามันจะช่วยได้ "

น้องยักไหล่ " หวังว่า ฉันไม่รู้ บางทีมันอาจจะไม่เหมือนเดิม เหมือนอย่างที่คุณบอกว่าเราต้องใช้ความคิด บางที " เสียงของเขาแตก" เราอาจจะเพิ่งจบ เพื่อนร่วมงานเป็นกันเองหลังจากทั้งหมด . "

คนอื่นตาเบิกกว้างและเมามัน เขาเดินไปอีกฝั่งของเตียง ซึงฮยอนก็พาร่างตัวเองเป็นคุกเข่า เขาจับไหล่ประมาณน้องปั่นเขาไปรอบ ๆและมองหน้าเขา ดึงเขาเข้าไปกอด ก่อนที่เขาจะตอบสนอง " ไม่ นั่นไม่ใช่คำตอบเราก็แค่ " เขาไม่สามารถนำตัวเองที่จะพูด

" พี่ฉัน - - "

" นี้จะไม่ทำงาน คุณต้องรู้ คุณต้องทราบว่า เราสามารถไม่เพียง แต่เป็น เพื่อนร่วมงานเป็นกันเอง คุณเป็นแบบนั้นกับผม " เขาอยู่ในลมหายใจซึ้งน้อยลงแล้วรู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมงจนสำลักขึ้น ซึงฮยอนครางหงิงๆ หมายเลข " "

" ซึงฮยอนอา บางครั้งวิธีที่ดีที่สุดคือที่สุด "

" คุณหมายถึงอะไร ? "

ทางเดียวที่พี่จะต้องตอบคำถามของน้องเป็นอู่หัวของเขาในมือของเขาและกดริมฝีปากของพวกเขากันอีกครั้ง หวังกับความหวังที่ซึงฮยอนจะไม่ถอนออกไป



/ N : สวัสดีทุกคน ฉันรู้ว่าในบันทึกล่าสุดของผู้เขียนที่ฉันพูดว่าฉันจะพยายามที่จะปรับปรุงเพิ่มเติมอยู่เสมอแล้ว ผมไม่ได้อัพเดท ประมาณ 1 เดือน แต่กลับกลายเป็นว่าผมเคยมีปัญหาคอมพิวเตอร์ดังนั้นฉันไม่สามารถที่จะเข้าถึงบท ผมได้เขียน ได้ แล้วผมจำได้ผมมีอีเมล์สำรองไม่กี่บทและเราอยู่ที่นี่แล้ว ฉันยังได้รับ busier กว่าที่ผมคาดไว้อย่างมาก ดังนั้นก็จืดจาง เวลาที่ฉันได้เขียนและปรับปรุง ในกรณีใด ๆผมจะยังคงปรับปรุงด้วยบทฉันได้รับสามารถที่จะกู้คืนและหาเวลาที่จะเขียนต่อไป ขอบคุณสำหรับความอดทน และการสนับสนุนของคุณ มันคงไม่ใช่เรื่องที่ยังไม่เสร็จและลืม ! เห็นคุณทั้งหมดที่มีการปรับปรุงใหม่เร็วๆ นี้ หวัง ! (
-
)